ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ
Η ΜΗΤΡΑ ΩΣ «ΕΙΔΩΛΟ»
Μέσα στὸν σύγχρονο νεοεποχίτικο ἀχταρμά, ὅπου ἡ ψυχολογία, ὁ ἀποκρυφισμὸς καὶ ἡ βιολογία ἀνακατεύονται ἐπικίνδυνα, ἀνακαλύψαμε καὶ μιὰ «θεωρία» ποὺ ὑπόσχεται τὴν ἐπανασύνδεση τῆς γυναίκας μὲ τὴν «ἱερὴ ἐνέργεια τῆς μήτρας». Πρόκειται γιὰ μιὰ προσπάθεια νὰ μετατραπεῖ ἡ γυναικεία ἀνατομία σὲ ἕναν μυστικιστικὸ βωμό, ὅπου ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ ἀντικαθίσταται ἀπὸ «δονήσεις» καὶ τὸ Μυστήριο ἀπὸ ἐνεργειακὲς ἀσκήσεις.
Σὲ ἄρθρο ποὺ διαβάσαμε, ἡ πρώτη μεγάλη πλάνη ξεκινᾶ μὲ τὴν ἀποσύνδεση τοῦ σώματος ἀπὸ τὸν Δημιουργό του. Τὸ κείμενο ἰσχυρίζεται ὅτι:
«Ἡ μήτρα δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα ὄργανο ἀναπαραγωγῆς· εἶναι τὸ κέντρο τῆς δημιουργικότητας, τῆς διαίσθησης καὶ τῆς γυναικείας μας δύναμης.»
Ἐδῶ ἡ παραποίηση τῆς χριστιανικῆς ἀλήθειας εἶναι πλήρης. Γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο χριστιανό, τὸ σῶμα εἶναι πράγματι «ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», ἀλλὰ ἡ χάρις καὶ ἡ δύναμη πηγάζουν ἀπὸ τὸν Θεὸ ποὺ ἐνοικεῖ στὸν ἄνθρωπο, ὄχι ἀπὸ τὶς «ἐνεργειακὲς» ἰδιότητες τῶν σπλάχνων του. Ὅταν θεοποιεῖς τὸ κτίσμα, παύεις νὰ ἀναζητᾶς τὸν Κτίστη.
Συνεχίζοντας, οἱ νεοεποχίτες ὑποστηρίζουν μιὰ μορφὴ «σωματικοῦ ντετερμινισμοῦ», ἰσχυριζόμενοι ὅτι:
«Ἡ μήτρα εἶναι ἕνα κέντρο μνήμης ποὺ καταγράφει ὅλα ὅσα ζοῦμε: σεξουαλικὲς καὶ οἰκεῖες ἐμπειρίες, συναισθηματικὲς πληγές, διαγενεαλογικὰ τραύματα.»
Αὐτὴ ἡ θέση μεταφέρει τὸ βάρος τῆς πνευματικῆς θεραπείας ἀπὸ τὸ πρόσωπο καὶ τὴν προαίρεση στὴ σάρκα. Ἡ «λύτρωση» πλέον δὲν ἀπαιτεῖ μετάνοια, ἀλλὰ τεχνικές:
«Ὁ καθαρισμὸς τῆς μήτρας μπορεῖ νὰ γίνει μέσῳ τοῦ συνειδητοῦ ὁραματισμοῦ, τῆς ἐλεύθερης κίνησης τοῦ σώματος ἢ τῆς χρήσης θεραπευτικῶν βοτάνων.»
Ἀντικαθιστοῦν τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μὲ «φωνητικὴ ἐργασία» καὶ «βαρεῖς καὶ δονούμενους ἤχους» γιὰ νὰ «ξεμπλοκάρουν» τὴ λεκάνη. Ὑποσχόνται μιὰ κάθαρση ποὺ εἶναι ἐπιφανειακή, ναρκισσιστικὴ καὶ ἀπολύτως ἀσύμβατη μὲ τὴν ἐν Χριστῷ ζωῇ.
Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΕΓΩ»
Τὸ κείμενο φτάνει στὸ σημεῖο νὰ ἐπιβάλλει μιὰ ἐπιστροφὴ στὸν παγανισμό:
«Ἡ σύνδεση μὲ τὴ μήτρα σημαίνει ἐπίσης εὐθυγράμμιση μὲ τοὺς κύκλους τῆς φύσης καὶ τῆς σελήνης.»
Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ εἶναι κυρίαρχος τῆς κτίσεως καὶ νὰ εὐθυγραμμίζεται μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὄχι νὰ ὑποτάσσεται στὰ ἄστρα. Ἡ «ἱερότητα» ποὺ εὐαγγελίζονται εἶναι μιὰ δύναμη κλεισμένη στὸ «ἐγώ», ποὺ ἀναζητᾶ τὴν αὐτο-επιβεβαίωση μέσα ἀπὸ:
«Διαισθητικοὺς χορούς (ποὺ ἐπιτρέπουν) τὴν ἀπόδοση κίνησης στὴ λεκάνη καὶ τὴν ἀφύπνιση τῆς στάσιμης ἐνέργειας.»
Τέλος, τὸ ἄρθρο εἰσάγει μιὰ ἐντελῶς αὐθαίρετη ἐνεργειακὴ ἀνθρωπολογία:
«Ἡ μήτρα λειτουργεῖ ὡς ἕνα ἐνεργειακὸ κέντρο ποὺ ταλαντώνεται μεταξὺ ἐπέκτασης καὶ κλεισίματος. Ὅταν βρίσκεται σὲ ἐπέκταση, εὐνοεῖ τὴ δημιουργικότητα, τὴ διαίσθηση καὶ μιὰ ὁλοκληρωμένη σεξουαλικότητα.»
Ἐν κατακλείδι, ὁ νεοεποχίτικος ἀχταρμὰς ποὺ παρουσιάζει τὸ ἄρθρο δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μία ἀναβίωση τοῦ ἀρχαίου Γνωστικισμοῦ, προσαρμοσμένη στὴ γλώσσα τῆς σύγχρονης «εὐεξίας» καὶ μπολιασμένη μὲ τὶς νεογνωστικὲς θεωρίες τοῦ Samael Aun Weor. Οἱ Γνωστικοὶ τῶν πρώτων αἰώνων, καθὼς καὶ οἱ σύγχρονοι ἐπίγονοί τους, βλέπουν τὸ σῶμα ὡς ἕνα περίπλοκο σύστημα «δεσμῶν», «κέντρων» καὶ «ἀγωγῶν» ποὺ χρειαζόταν μυστικὴ γνώση γιὰ νὰ χειραγωγηθεῖ. Ἡ ρητορικὴ περὶ «ἱερῆς ἐνέργειας τῆς μήτρας» ἀπηχεῖ πιστὰ τὴ διδασκαλία τοῦ Βεὸρ γιὰ τὸ «Ἐργαστήριο τοῦ Τρίτου Λόγου», ὅπου ἡ μήτρα παύει νὰ εἶναι ὄργανο κυοφορίας καὶ μετατρέπεται σὲ ἀλχημικὸ δοχεῖο γιὰ τὴν «ἀφύπνιση τῆς Κουνταλίνι». Οἱ σημερινοὶ θιασῶτες αὐτῆς τῆς πλάνης ὑποσχόνται λύτρωση μέσα ἀπὸ τεχνικὲς «ξεμπλοκαρίσματος», οἱ ὁποῖες δὲν εἶναι παρὰ παραλλαγὲς τῆς γνωστικῆς «σεξουαλικῆς μαγείας», ὅπου ἡ σωματικὴ ἡδονὴ καὶ ἡ ἐνεργειακὴ διέγερση βαφτίζονται «πνευματικὴ ἀνάταση».
Ἡ πλάνη παραμένει διαχρονικὴ καὶ ἐπικίνδυνη. Ἡ ἀντικατάσταση τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ ἀπὸ μιὰ ἐσωτερική, αὐτόνομη «θεότητα» καὶ ἡ ὑποκατάσταση τῆς Μετανοίας ἀπὸ μυστικιστικὲς ἀσκήσεις καὶ «ἐνεργειακὲς μεταστοιχειώσεις». Στὸ οἰκοδόμημα τοῦ Βεὸρ καὶ τῶν νεοεποχιτῶν, ἡ μήτρα ἀνυψώνεται σὲ αὐτοτελῆ πηγὴ σωτηρίας, ἀποσυνδεδεμένη ἀπὸ τὸ Πρόσωπο τοῦ Δημιουργοῦ, μετατρεπόμενη σὲ ἕνα γνωστικὸ «σπήλαιο» αὐτολατρείας καὶ σκοτεινῶν ὁραματισμῶν. Ἀντίθετα μὲ αὐτὲς τὶς ἀποκρυφιστικὲς φαντασιώσεις, ἂς θυμόμαστε πὼς ὁ ναὸς τοῦ σώματος δὲν ἁγιάζεται μὲ «ἐνεργειακὲς εὐθυγραμμίσεις», «δονούμενους ἤχους» ἢ ἀλχημικὲς τεχνικὲς τοῦ ὑπογαστρίου, ἀλλὰ ὅταν προσφέρεται ταπεινὰ στὴ Χάρη τοῦ Κτίστη. Ἡ ἀληθινὴ θεραπεία τοῦ τραύματος καὶ τῆς ψυχῆς δὲν κατοικεῖ στὴν «ἀφύπνιση» τῆς σάρκας, ἀλλὰ στὴν κοινωνία μὲ τὸν Ἀναστάντα Χριστό,
ΠΗΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: Unlock Womb Energy: Power & Healing | Yogicescape
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση!
