Πακιστάν: Στις κορυφαίες θέσεις διωγμού των Χριστιανών – Συγκλονιστικά στοιχεία
Στην 8η θέση παγκόσμιας επικινδυνότητας για τους Χριστιανούς ανέβηκε το Πακιστάν – Συγκλονιστικά στοιχεία έφθασαν στο Ευρωκοινοβούλιο
Η διεθνής οργάνωση Open Doors κρούει για ακόμη μία φορά τον κώδωνα του κινδύνου, κατατάσσοντας το Πακιστάν στην 8η θέση της Παγκόσμιας Λίστας Επικινδυνότητας (World Watch List 2026). Η ετήσια έκθεση, που παρουσιάστηκε στις 27 Ιανουαρίου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποτυπώνει μια ζοφερή και διαρκώς επιδεινούμενη πραγματικότητα για τη χριστιανική μειονότητα της χώρας, η οποία βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν φαύλο κύκλο συστημικών διακρίσεων, απαγωγών, βίας και θεσμικής αδιαφορίας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, το Πακιστάν εξακολουθεί να λειτουργεί ως ένα περιβάλλον όπου η πίστη μετατρέπεται σε εργαλείο δίωξης και όχι σε ατομικό δικαίωμα. Οι νόμοι περί βλασφημίας, αντί να προστατεύουν τη θρησκευτική ειρήνη, χρησιμοποιούνται ως όπλο για την εξόντωση θρησκευτικών μειονοτήτων, πυροδοτώντας συχνά μαζική βία όχλων, κοινωνικό αποκλεισμό και στοχοποίηση ολόκληρων κοινοτήτων.
Παρά τις εξαγγελίες περί μεταρρυθμίσεων, η νομοθετική πρόοδος παραμένει κενό γράμμα. Τοπικά θρησκευτικά δίκτυα, παραδοσιακές δομές εξουσίας και πολιτικές σκοπιμότητες ακυρώνουν στην πράξη κάθε μηχανισμό προστασίας των πολιτών, ενώ η ατιμωρησία κυριαρχεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι μαζικές επιθέσεις σε εκκλησίες και χριστιανικές συνοικίες στην Τζαρανουάλα το 2023, για τις οποίες, δύο χρόνια μετά, η απόδοση δικαιοσύνης παραμένει αποσπασματική και ημιτελής.
Η ψυχρή στατιστική της World Watch List αποκτά σάρκα και οστά μέσα από ένα σοκαριστικό περιστατικό στην περιοχή του Φαϊσαλαμπάντ. Τον Δεκέμβριο του 2025, μια 6χρονη χριστιανή απήχθη και κακοποιήθηκε σεξουαλικά από τον αδελφό της δασκάλας της. Η υπόθεση, που αναμένεται να εκδικαστεί στις 3 Φεβρουαρίου 2026, λειτουργεί ως καθρέφτης των βαθύτερων παθογενειών του πακιστανικού κράτους.
Η οικογένεια του παιδιού καταγγέλλει θεσμικά εμπόδια ήδη από τα πρώτα στάδια: δυσκολίες στην ιατροδικαστική εξέταση, ολιγωρία των αστυνομικών αρχών και καθυστερήσεις που γεννούν εύλογα ερωτήματα. Παράλληλα, έχουν καταγραφεί έντονες εξωδικαστικές πιέσεις, με στόχο τον εξαναγκασμό της οικογένειας να αποσύρει τις κατηγορίες, υπό το βάρος απειλών και κοινωνικού εκφοβισμού.
Το στοιχείο που καθιστά την υπόθεση ακόμη πιο ανησυχητική είναι η θρησκευτική στοχοποίηση. Η οικογένεια ζει υπό καθεστώς φόβου όχι μόνο λόγω του εγκλήματος, αλλά και επειδή ανήκει στη χριστιανική μειονότητα, επιβεβαιώνοντας ότι η θρησκευτική ταυτότητα στο Πακιστάν εξακολουθεί να λειτουργεί ως παράγοντας αυξημένης ευαλωτότητας, αντί να προστατεύεται από το κράτος δικαίου.
Η παραμονή του Πακιστάν στην πρώτη δεκάδα των πιο επικίνδυνων χωρών παγκοσμίως για τους Χριστιανούς, δεν αποτελεί απλώς έναν αριθμητικό δείκτη. Αντανακλά μια κοινωνική ανοχή στη βία, ένα δικαστικό σύστημα που αδυνατεί να προσφέρει ίση μεταχείριση και μια πολιτεία που αποτυγχάνει να εγγυηθεί στοιχειώδη ασφάλεια στους πολίτες της.
Η υπόθεση της 6χρονης δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Αποτελεί την κορυφή ενός παγόβουνου βαθιάς θεσμικής κρίσης, όπου η θρησκευτική ταυτότητα μετατρέπεται σε παράγοντα κινδύνου, η δικαιοσύνη λειτουργεί επιλεκτικά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια τίθεται υπό αίρεση.
Σε αυτό το περιβάλλον, η έκθεση της Open Doors δεν είναι απλώς μια προειδοποίηση. Είναι μια κραυγή αφύπνισης προς τη διεθνή κοινότητα, ότι στο Πακιστάν του 2026 η ελευθερία της πίστης παραμένει ζητούμενο και η προστασία των πιο αδύναμων εξακολουθεί να σκοντάφτει σε έναν συνδυασμό φόβου, σιωπής και θεσμικής αποτυχίας.
