Καιρός να τελειώνουν τα ψέματα για το καλό των παιδιών…
Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Δύο χρόνια ομοφυλόφιλος «γάμος»
Είναι δύο χρόνια (15/02/24) από τότε που ψηφίστηκε από την Ελληνική Βουλή ο νόμος περί «Ισότητας στον πολιτικό γάμο, τροποποίησης του Αστικού Κώδικα και άλλες διατάξεις» με τον οποίο επεκτείνεται η δυνατότητα σύναψης γάμου και σε πρόσωπα του ιδίου φύλου, (5089/2024-ΦΕΚ 27/Α/16/02/24). Στην «αίτηση ακυρώσεως» που υπέβαλλαν τρία παραδοσιακά Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία εκφράζοντας τον δίκαιο προβληματισμό τους για την ανατροφή των παιδιών μέσα στα άτυπα «οικογενειακά σχήματα»,(1) το Συμβούλιο Επικρατείας έκρινε ότι: «οι διατάξεις του ν. 5089/2024,…δεν αντιβαίνουν στις διατάξεις του Συντάγματος περί προστασίας του γάμου, της οικογένειας, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρθρο 21 παρ. 1) ή περί ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1)». (2)
Ωστόσο, η πραγματική ζωή δεν είναι οι νόμοι, ούτε οι χρωματιστές
«εκδηλώσεις», ούτε οι κάμερες και οι πανηγυρισμοί, ούτε και ο
καθοδηγούμενος ακτιβισμός. Η πραγματικότητα είναι αυτό που ζει καθένας προσωπικά, στην δική του οικογένεια, αντιμέτωπος με τα προσωπικά του βιώματα και αισθήματα. Η πραγματική αλήθεια βρίσκεται σε αυτό που εισπράττει η οικογένεια και η κοινωνία όταν θερίζουν τους καρπούς των έργων τους. Τα
παιδιά στην ομοφυλόφιλη οικογένεια νιώθουν και κατανοούν την ανισότητα
όσο και αν οι νομικοί υποστηρίζουν πως η ομοφυλόφιλη, η μονογονεϊκή
κ.λ.π. οικογένεια είναι «όπως όλες». Συμβαίνει όπως στην έκτρωση. Όσο
και να λένε ότι δεν είναι παιδί αυτό που «φεύγει», πως είναι νόμιμο και
«δικαίωμα», όλοι ξέρουν ότι υπήρχε ένας ζωντανός άνθρωπος που
σκοτώθηκε. Η αλήθεια ζει μέσα στα αισθήματα, στις σκέψεις και
στα όνειρα των παιδιών και παίρνει χρόνια – αν το καταφέρει κάποτε- να
εκφραστεί με ειλικρίνεια προς τα έξω.
Η Katy Faust, μεγάλωσε από την λεσβία μητέρα της και την σύντροφό της, αφού εκείνη πήρε διαζύγιο από τον πατέρα της. Οι εμπειρίες της από τα παιδικά της χρόνια την οδήγησαν να γίνει θερμή υποστηρίκτρια του ετερόφυλου γάμου. Ίδρυσε τον φορέα «Them Before Us», διεκδικώντας να εξασφαλίζονται μέσα στην οικογένεια τα συμφέροντα των παιδιών και όχι οι σεξουαλικές ή συναισθηματικές ανάγκες των ενηλίκων.
Η ίδια περιγράφει συχνά την κατάσταση που δημιούργησε η νομιμοποίηση του ομοφυλόφιλου «γάμου» στις Η.Π.Α., το 2015 (4). Μεταφέρουμε την περιγραφή της για να φανούν τα βάσανα των παιδιών που διαδραματίζονται στο όνομα της «ισότητας στο γάμο», με την ευθύνη της πολιτείας και του νομικού συστήματος της χώρας.
Δέκα χρόνια ομοφυλόφιλος «γάμος»
Τον περασμένο Ιούλιο, – λέει η Katy Faust-, 21 παιδιά βρέθηκαν περιορισμένα στην Arcadia της Καλιφόρνιας, 15 από αυτά κάτω των τριών ετών. Όλα ήταν τα νόμιμα παιδιά της Silvia Zhang και του Xuan Guojun, ενός άνδρα που κατείχε πολλές θέσεις στην Κινεζική Κυβέρνηση. Τα παιδιά -που δημιουργήθηκαν μέσω παρένθετης μητρότητας-, μεγάλωναν σε μια έπαυλη που έμοιαζε με ξενοδοχείο και διέθετε ρεσεψιόν που υποδεχόταν μια σταθερή ροή άγνωστων επισκεπτών, με αδιευκρίνιστες προθέσεις.
Ο «γάμος» των ομοφυλόφιλων έδωσε δικαίωμα για να γίνει αυτό.
Το κλουβί που χρησιμοποιούσε ο πατέρας για το αυτιστικό παιδί του.
Τον Αύγουστο του 2025, δύο εξάχρονα δίδυμα αγόρια απομακρύνθηκαν από το σπίτι ενός 74χρονου άγαμου άνδρα, ο οποίος τα είχε αποκτήσει μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης και παρένθετης μητρότητας. Ένα από τα αγόρια -το οποίο δεν μπορούσε να μιλήσει και ήταν αυτιστικό- «περιοριζόταν» κάποιες φορές μέσα σε ένα κλουβί στον επάνω όροφο, στην σοφίτα.
Ο «γάμος» ομοφυλοφίλων έδωσε δικαίωμα για αυτό.
Το 2015, η Marisa και η Terrah Pavan απέκτησαν μια κόρη μέσω ενός ανώνυμου δότη σπέρματος και μήνυσαν την πολιτεία του Αρκάνσας διεκδικώντας το «δικαίωμα» να αναφέρονται και οι δύο γυναίκες στο πιστοποιητικό γέννησης του παιδιού. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ έκανε δεκτή την αίτησή τους, διαγράφοντας νόμιμα τον πατέρα του παιδιού.
Ο «γάμος» ομοφυλοφίλων έδωσε δικαίωμα για αυτό.
Οι δύο άνδρες και το παιδί που είχαν αποκτήσει από την παρένθετη. Στο πλαίσιο ο παιδόφιλος άνδρας.
Το περασμένο καλοκαίρι, κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο ένα βίντεο δύο ανδρών που φιλούσαν τον γιο τους (από παρένθετη μητέρα) κάθε πρώτη του μήνα για ένα χρόνο. Το βίντεο έγινε viral. Στην συνέχεια ήρθε η αποκάλυψη: ένας από τους άνδρες, ο Brandon Keith Mitchell, είχε καταδικασθεί για παιδοφιλία.
Ο «γάμος» ομοφυλοφίλων τους έδωσε το δικαίωμα για αυτό.
Μια δίκαιη κοινωνία δεν καταδικάζει τους αδύναμους σε θύματα των ισχυρών. Το δικαίωμα, όμως, για όλες αυτές τις αδικίες που διαπράχθηκαν εις βάρος των παιδιών το έδωσε ο «γάμος» των ομοφυλοφίλων. Προκειμένου, όμως, να μην υπάρξει διάκριση μεταξύ ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων ζευγαριών ελήφθησαν μία σειρά από μέτρα που μετέτρεψαν τα παιδιά σε θύματα των σεξουαλικών επιλογών των μεγάλων.
Έτσι, στο όνομα των υποτιθέμενων «σεξουαλικών δικαιωμάτων» και της ανέφικτης ισότητας στον γάμο ο νόμος έπρεπε να εξασφαλίσει αυτό που δεν επιτρέπει η βιολογία: να κάνει δύο ενήλικες του ίδιου φύλου γονείς ενός παιδιού. Αυτό απαιτούσε μια πλήρη αναδιάταξη στο νομικό σύστημα του γάμου και της οικογένειας.
Οι δύο δρόμοι προς την πατρότητα – Και πώς αυτοί ακυρώθηκαν
Ιστορικά, το δικαίωμα ανάληψης της αποκλειστικής επιμέλειας ενός παιδιού-της γονεϊκότητας- αναγνωρίζεται μέσω δύο οδών: της βιολογίας και της υιοθεσίας.
Η πρώτη οδός υπάρχει επειδή το παιδί δημιουργείται από τους γονείς του με τους φυσικούς νόμους, και οι βιολογικοί γονείς είναι στατιστικά οι ασφαλέστεροι, οι πιο δεσμευμένοι, οι πιο προστατευτικοί και οι πιο αφοσιωμένοι στα παιδιά τους άνθρωποι. Αντίθετα, όταν αναλαμβάνουν την φροντίδα μη συγγενείς ενήλικες, αυξάνεται δραματικά ο κίνδυνος κακοποίησης και παραμέλησης του παιδιού. Ο κοινωνιολόγος Brad Wilcox το θέτει ξεκάθαρα: το πιο επικίνδυνο μέρος για ένα παιδί είναι στο σπίτι ενός μη συγγενή άνδρα που αφήνεται να φροντίζει ένα παιδί μόνο του. Η βιολογία είναι η πρώτη προστασία ενός παιδιού.
Η δεύτερη οδός – η υιοθεσία – υπάρχει επειδή μια δίκαιη κοινωνία επιδιώκει να θεραπεύσει την πληγή της ορφάνιας τοποθετώντας τα παιδιά σε ασφαλείς και στοργικές οικογένειες. Μέσω εκτεταμένου ελέγχου των μελλοντικών γονέων, λήψης πληροφοριών για το παρελθόν τους και έρευνας άλλων χρήσιμων στοιχείων το κράτος προσπαθεί να εξασφαλίσει ότι θα παρασχεθούν στο παιδί όλα όσα θα του έδιναν οι σωστοί βιολογικοί γονείς.
Δύο τρόποι. Ο ένας βασίζεται στην φύση. Ο άλλος βασίζεται στην δικαιοσύνη και εξασφαλίζει το παιδί, πάντα με βάση το φυσικό πρότυπο. Και οι δύο τρόποι επικεντρώνονται στο παιδί.
Στην τροχιά του γάμου ομοφυλοφίλων, όμως, και οι δύο αυτές οδοί που επικεντρώνονται στο παιδί – η βιολογία και η υιοθεσία – έχουν θεωρηθεί μεροληπτικές. Η επιθυμία ήταν τώρα να τερματιστεί η αξία της «φυσικής γονεϊκότητας».
Η βιολογική οδός απόκτησης παιδιού χαρακτηρίστηκε καταπιεστική και μεροληπτική, αφού δύο άνδρες ή δύο γυναίκες δεν θα μπορέσουν ποτέ να είναι και οι δύο τους βιολογικά συγγενείς με το παιδί. Ο τρόπος της υιοθεσίας είναι προσβλητικός επειδή η απαίτηση να ελεγχθεί το ιστορικό των ατόμων, οι συνθήκες και η σταθερότητα του σπιτιού τους κάνει τα ομόφυλα ζευγάρια να αισθάνονται «κατώτερα», «ελεγχόμενα» και «άνισα».
Έτσι, δημιουργήθηκε μια νέα εφεύρεση για την απόκτηση της ιδιότητας του γονέα: η γονεϊκότητα που βασίζεται στην πρόθεση. Αν ένας ενήλικας καταφέρει να συναρμοσθούν ένα σπερματοζωάριο, ένα ωάριο και μία μήτρα και «αποφασίσει» να γίνει γονέας του παιδιού, τότε αυτό το μωρό γίνεται δικό του, ασχέτως αν είναι είναι βιολογικά συγγενής ή όχι, παιδόφιλος ή όχι, συνταξιούχος ή όχι, ξένος υπήκοος ή όχι. Η γονεϊκότητα που βασίζεται στην πρόθεση είναι η εμπορία παιδιών μεταμφιεσμένη σε συνταγματικά και οικογενειακά δικαιώματα.
Ο γάμος ομοφυλοφίλων κατάφερε να γίνει αυτό.
Μετά την «Γονεϊκότητα» σειρά έχει η «Στειρότητα»: Επαναπροσδιορίζοντας τα Πάντα
Δεν έφτανε, όμως, η κατασκευασμένη «ισότητα στο γάμο», ούτε η εφεύρεση νέας οδού προς την γονεϊκότητα, της «εκ προθέσεως». Έπρεπε να χαρακτηρισθεί και ισότιμη με την φυσική γονεϊκότητα των ετεροφυλόφιλων ζευγαριών, ώστε να μην υπάρχει μεροληψία. Η γέννηση ενός παιδιού χωρίς μητέρα ή πατέρα, όμως, είναι πολύ ακριβή… Συνεπώς, και η στειρότητα έπρεπε να επαναπροσδιοριστεί, με απώτερο στόχο να επιδοτηθεί ασφαλιστικά η ομόφυλη απόκτηση παιδιών ως να είναι «πάθηση», ως «ανεπάρκεια».
Στειρότητα δεν είναι πλέον «η αποτυχία επίτευξης εγκυμοσύνης μετά από 12 μήνες τακτικών, χωρίς προφυλάξεις σεξουαλικών επαφών». Προφανώς τα ομοφυλόφιλα ζεύγη δεν μπορούν να αποκτήσουν παιδιά, και οι άνθρωποι θεωρούνται «στείροι», καίτοι έχουν ικανότητα φυσικής τεκνοποίησης. Τώρα, η ιδιότητα αυτή μπορεί να επεκταθεί εκτός από τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια και σε άγαμους άνδρες ή και άγαμες γυναίκες. Τώρα, οι ασφαλιστικές εταιρίες και η δημόσια ασφάλιση θα επιδοτούν οικονομικά την εμπορική απόκτηση παιδιών, την στέρηση από τους φυσικούς γονείς τους και την άνιση ανατροφή τους από τα ομόφυλα ζευγάρια.
Ο γάμος ομοφυλοφίλων το έκανε και αυτό.
Δεν πρέπει να υπάρχει πατέρας και μητέρα.
Πάλι, όμως, ο επαναπροσδιορισμός του γάμου, της γονεϊκότητας και ο επαναπροσδιορισμός της υπογονιμότητας δεν ήταν αρκετά. Τώρα, και οι ίδιες οι λέξεις «μητέρα» και «πατέρας» έφτασαν να θεωρούνται ρητορική μίσους. Το αρσενικό και το θηλυκό πρέπει να αφαιρεθούν από τους νόμους περί γονεϊκότητας. Η μητέρα και ο πατέρας μπορούν να αντικατασταθούν από τον Γονέα 1 και τον Γονέα 2 στα πιστοποιητικά γέννησης ή τον Γονέα Α και τον Γονέα Β στην υιοθεσία. Πανανθρώπινες αλήθειες σβήνονται στο όνομα των ανύπαρκτων δικαιωμάτων της ιδεολογίας του φύλου.
Ο γάμος ομοφυλοφίλων το κατάφερε και αυτό.
Αλλάζει ο δημόσιος λόγος
Δεν είναι, όμως, μόνο οι νόμοι προβληματικοί – Πίσω από αυτούς βρίσκονται οι πολιτικοί και οι νομοθέτες.
Μέχρι πριν την νομοθέτηση του ομοφυλόφιλου γάμου οι πολιτικοί και οι νομοθέτες είχαν το θάρρος να ομολογούν δημόσια πως τα παιδιά:
- Προέρχονται από έναν άνδρα και μια γυναίκα που ονομάζονται πατέρας και μητέρα τους.
- Λαχταρούν την αγάπη αυτού του άνδρα και της αυτής της γυναίκας
- Είναι ασφαλέστερα και αισθάνονται αγάπη και ηρεμία όταν ανατρέφονται από αυτόν τον άνδρα και την γυναίκα
- Ανακαλύπτουν και καλλιεργούν την ταυτότητά τους μέσω αυτού του άνδρα και εκείνης της γυναίκας
- Έχουν φυσικό δικαίωμα σε αυτόν τον άνδρα και την γυναίκα.
Σήμερα, λίγοι τολμούν να ομολογήσουν ακόμη και την πιο αυταπόδεικτη αλήθεια για τα παιδιά.
Ο «γάμος» ομοφυλοφίλων μας έφτασε ως εδώ.
Το πρόβλημα των παιδιών γενικεύεται
Ωστόσο, δεν αντιμετωπίζουν πρόβλημα μόνο τα παιδιά που έρχονται στην ζωή μέσα από συμβόλαια. Δεν είναι μόνο πρόβλημα για τα μωρά που σχεδιάζονται, πωλούνται και διακινούνται από την σύλληψή τους. Δεν είναι μόνο ένα πρόβλημα για τα παιδιά που χάνουν την μητέρα τους, τον πατέρα τους ή και τους δύο στο όνομα των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Έχει γίνει πρόβλημα όλων των παιδιών, ακόμη και των δικών μας.
Επειδή η βιολογία είναι αμείλικτη απέναντι στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, η φυσική σχέση έπρεπε να υποβαθμιστεί νομικά. Έτσι, την τελευταία δεκαετία, η υπεροχή της φυσικής σχέσης γονέα-παιδιού έχει διαβρωθεί ή έχει αντιστραφεί εντελώς σε μια ποικιλία νόμων.
Ακολουθούν μερικά μόνο παραδείγματα:
Υπήρχε μέχρι τώρα η φυσική/αυτονόητη σχέση πατρότητας – ότι ο σύζυγος μιας γυναίκας αναμένεται να είναι ο πατέρας του παιδιού της – και αυτό έδενε τα παιδιά με τους δικούς τους πατέρες στο 100% σχεδόν των παραδοσιακών γάμων και οικογενειών. Αλλά στην τροχιά της ισοτιμίας του ομοφυλόφιλου γάμου, το τεκμήριο της γονεϊκής ιδιότητας, εφαρμόζεται τώρα (καταχρηστικά) στα ομόφυλα ζευγάρια. Στην περίπτωσή τους, όμως, δεν ενώνει, αλλά χωρίζει τα παιδιά από τημ βιολογική μητέρα ή τον πατέρα τους στο 100% των περιπτώσεων.
Ο νόμος κάποτε υπέθετε ότι ένα μωρό ανήκε φυσικά στη βιολογική του μητέρα, γι’ αυτό και κανένα κράτος δεν της επέτρεπε να μεταβιβάσει τα γονεϊκά της δικαιώματα σε θετούς γονείς πριν από τη γέννηση. Αλλά τώρα έχουμε προγεννητικές συμφωνίες που επιτρέπουν στις παρένθετες μητέρες να κάνουν ορφανά με το νόμο τα παιδιά τους, από το δεύτερο ή τρίτο τρίμηνο, χωρίς να αναγνωρίζουν ούτε και να διεκδικούν πλέον τίποτα από τον μητρικό δεσμό.
Ιστορικά, ήταν δύσκολο να αποκοπεί ένα παιδί από την μητέρα ή τον πατέρα του – ακόμη και σε περιπτώσεις κακοποίησης ή παραμέλησης – επειδή ο νόμος αναγνώριζε έναν ιδιαίτερο δεσμό μεταξύ γονέα και παιδιού. Σήμερα, όμως, τα γονεϊκά δικαιώματα πρέπει να εγκαταλείπονται πριν από την σύλληψη, αφού οι γαμέτες που προορίζονται για ένα παιδί προορίζονται να πωληθούν στην ελεύθερη αγορά.
Για δεκαετίες και ακόμη και αιώνες, το κοινό δίκαιο αναγνώριζε και είχε σε προνομιούχο θέση τον φυσικό δεσμό μεταξύ γονέα και παιδιού. Σήμερα, αυτό το θεμέλιο αποσυντίθεται συστηματικά στο όνομα της «μη διάκρισης».
Το κράτος μπορεί τώρα να επεμβαίνει και να ορίζει ποιος είναι και ποιος δεν είναι γονέας, αποδίδοντας την ιδιότητα σε άτομα που δεν είναι βιολογικοί συγγενείς του παιδιού. Ακόμα και αν οι συγκεκριμένοι ενήλικες δεν έχουν υποβληθεί σε έλεγχο υιοθεσίας, η γονεϊκή μέριμνα μπορεί πλέον να τους ανατεθεί βάσει μιας κρατικής σύμβασης.
Η νομική σχέση με τα παιδιά που έχουμε γεννήσει είναι χαλαρότερη από ό,τι ήταν πριν από μια δεκαετία. Αποδεικνύεται ότι στο ερώτημα «Πώς μας επηρεάζει ο «γάμος» των ομοφυλοφίλων ;» η απάντηση είναι… με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Δεν κάνετε λάθος, ο γάμος ομοφυλοφίλων το έκανε αυτό.
Τα παιδιά δεν είναι εμπόρευμα
Τα παιδιά δεν είναι εμπορεύματα. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως προϊόν. Δεν είναι αντικείμενα για να σχεδιάζονται, να αγοράζονται, να διανέμονται, σε ηλικιωμένους άγαμους άνδρες, σε σεξουαλικούς παραβάτες, σε αξιωματούχους ή εύπορους άλλων κρατών, σε μεμονωμένα άτομα, ούτε καν σε χαριτωμένα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια που περιηγούνται στον κατάλογο των τραπεζών κρυοσυντήρησης.
Τα παιδιά είναι ανθρώπινα όντα, έχουν ψυχή, αισθήματα και φυσικά και θεμελιώδη δικαιώματα.
Το πρώτο είναι το δικαίωμα στην ζωή.
Το δεύτερο είναι το δικαίωμα να αγαπώνται και να φροντίζονται από κοινού από την μητέρα και από τον πατέρα τους.
Για αιώνες και σε όλους τους πολιτισμούς, ο παραδοσιακός γάμος ήταν ο καλύτερος τρόπος για την εξασφάλιση αυτού του δικαιώματος.
Σε κάθε μία από τις 38 χώρες, όμως, που έχουν νομιμοποιήσει τον γάμο ομοφυλοφίλων, ισχύει η ίδια κατάσταση: Δεν θεωρείται αναγκαίο σε ένα σπίτι με παιδιά να συνυπάρχουν και ο άντρας και η γυναίκα ως σύζυγοι, ενώ οι μητέρες και οι πατέρες θεωρούνται προαιρετικοί στην γονεϊκή φροντίδα.
Το ζήτημα είναι ότι για ένα παιδί, η μητέρα του και ο πατέρας του δεν είναι ποτέ προαιρετικοί.
- Είναι αναγκαίοι για την ταυτότητά του,
- Είναι αναγκαίοι για την διαπαιδαγώγησή του,
- Είναι αναγκαίοι για την ασφάλειά του,
- Είναι αναγκαίοι για τα δικαιώματά του.
Τα χρόνια της νομιμοποίησης του ομοφυλόφιλου γάμου έχουν κάνει ένα πράγμα απόλυτα σαφές: Έχουμε την δυνατότητα είτε να αναγνωρίσουμε τον γάμο ομοφυλοφίλων, είτε να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα ενός παιδιού να μεγαλώνει μαζί με την μητέρα και τον πατέρα του.
Δεν μπορούμε, όμως να κάνουμε και τα δύο.
Η πορεία προς τα εμπρός: Ορίζοντας σωστά τον γάμο
Αν θέλουμε μια δίκαιη και ευημερούσα κοινωνία, για κάθε γονέα και για κάθε παιδί, πρέπει να υπερασπιστούμε το κομμάτι της κοινωνίας που δεν μπορεί να μιλήσει για τον εαυτό του: Τα παιδιά. Πρέπει να ορίσουμε σωστά τον γάμο, για χάρη των παιδιών.
Δεν πρόκειται για πράξη μίσους ή εκδίκησης προς τα ομοφυλόφιλα άτομα. Πρόκειται για απόδοση δικαιοσύνης, για την υπεράσπιση των παιδιών από ένα νομικό καθεστώς που τα έχει θυματοποιήσει και τα έχει εμπορευματοποιήσει.
Είναι απόφαση για να προστατευτούν τα παιδιά
- Που στερούνται μητρικής ή πατρικής αγάπης
- Που αποκτώνται από κακοποιητικά άτομα
- Που παράγονται μαζικά
- Που διακινούνται διασυνοριακά
- Που παλεύουν με σύγχυση ταυτότητας
- Που μεγαλώνουν σε επικίνδυνα νοικοκυριά
Τα παιδιά πρέπει να έχουν την πρώτη θέση σε κάθε συζήτηση για τον γάμο, την οικογένεια και την γονιμότητα.
Ας είναι σαφές ένα πράγμα: όταν οι ενήλικες θυσιάζονται για τα παιδιά, η κοινωνία ευημερεί. Όταν τα παιδιά αναγκάζονται να θυσιαστούν για να ικανοποιήσουν τους ενήλικες, όλοι μας πληρώνουμε το τίμημα.
Παραπομπές:
3. https://thembeforeus.substack.com/p/why-its-time-to-end-gay-marriage
