Γράφει ὁ κ. Κωνσταντῖνος Βαθιώτης,
τέως Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
Ζοῦμε ἀναμφίβολα σὲ μία ἀπὸ τὶς πιὸ σκοτεινὲς ἐποχὲς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Ἔχει γίνει πλέον κτῆμα μας ἡ διαπίστωση ὅτι ὁ κόσμος μας λειτουργεῖ ἀνάποδα, παράλογα, ἀντιφατικά, ἀπάνθρωπα, ἔχοντας πρὸ πολλοῦ δολοφονήσει τὸν Τριαδικὸ Θεό.
Ὡς πολίτες ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ συναποτελοῦμε τὸν λεγόμενο «κυρίαρχο λαό», πού, ὅμως, εἶναι σταθερὰ «κυριαρχούμενος», συνειδητοποιοῦμε καθημερινὰ ὅτι ἔχουμε νὰ παλέψουμε μὲ αὐτοὺς ποὺ περίπου κάθε τετραετία ἐκλέγουμε ὡς δῆθεν ἀντιπροσώπους μας.
Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ κραυγαλέα ἀναποδογυρίσματα τῆς κοινῆς λογικῆς εἶναι ὅτι οἱ περισσότεροι πολιτικοί, πρωτίστως οἱ βουλευτές, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπρεπε νὰ τιμοῦν τὴν ψῆφο τοῦ κόσμου ἐνεργώντας ὡς προστάτες τῆς πατρίδας καὶ τοῦ λαοῦ, δροῦν ἀνεξέλεγκτα ὡς ἀλαζόνες δήμιοι, ὡς ψυχοπαθεῖς σαδιστὲς ποὺ μεταχειρίζονται τοὺς πολίτες, ὅπως οἱ σχιζοφρενεῖς δολοφόνοι τὰ θύματά τους:
Μᾶς βασανίζουν ἀσταμάτητα ἐπινοώντας ἀλλεπάλληλες κρίσεις, ἐνῶ κάποια στιγμὴ ἀποφασίζουν ἢ ἐπιτρέπουν τὴν ἐξολόθρευσή μας, βαπτίζοντάς την πονηρὰ εἴτε «κακιὰ ὥρα» εἴτε «ἀνθρώπινο λάθος» εἴτε «καταστρεπτικὴ μανία τῆς Φύσης».
Οἱ πολιτικοὶ καὶ ἰδίως τὰ μέλη τῆς κυβέρνησης ποτὲ δὲν φταῖνε γιὰ τὶς καταστροφές, ποτὲ δὲν ἀναλαμβάνουν τὶς εὐθύνες τους καί, στὴν καλύτερη περίπτωση, ψελλίζουν μία μισόκαρδη «συγγνώμη», νομίζοντας ὅτι μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἐξαγνίζονται ἐπαρκῶς στὰ μάτια τοῦ χαροκαμένου λαοῦ. Κάποιες φορὲς μπορεῖ καὶ νὰ τολμήσουν νὰ παραιτηθοῦν, ἀλλὰ συνήθως πρόκειται γιὰ ἕνα πονηρὸ ἑλιγμό, ὥστε νὰ ἐπανέλθουν στὸ προσκήνιο, ἀφοῦ θὰ ἔχει καταλαγιάσει ἡ ὀργὴ τοῦ κόσμου.
Οἱ κατ’ ὄνομα μόνο ἀντιπρόσωποι τοῦ Ἔθνους προέρχονται ἀπὸ τὰ λεγόμενα «τζάκια», τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴν πεποίθηση ὅτι εἶναι κληρονομικοὶ ἄρχοντες τῆς πολυβασανισμένης Ἑλλάδας (τὸ ἴδιο ἰσχύει φυσικὰ καὶ γιὰ τὶς ἄλλες χῶρες). Καὶ ἐπειδὴ πρόκειται γιὰ «τζάκια», προκειμένου νὰ παραμένουν ἐνεργά, χρησιμοποιοῦν τοὺς πολίτες σὰν «κούτσουρα» ποὺ σιγοκαῖνε στὴν διεστραμμένη φωτιά τους.
Παράλληλα, τὰ «τζάκια» προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ κρατᾶνε τοὺς πολίτες σὲ ἐπίπεδο «κούτσουρου», ἐπιστρατεύοντας ὅλους τούς προπαγανδιστικοὺς μηχανισμοὺς τοῦ κράτους, μέσῳ τῶν ὁποίων ὁ πολίτης ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ τρομοκρατεῖται μὲ συσσωρευόμενους ἐθνικοὺς ἢ ὑπερεθνικοὺς «μπαμποῦλες» (ὅπως εἶναι οἱ ἐπιδημίες, ἡ κλιματικὴ ἀλλαγή, ἡ ἀκρίβεια, ἡ ἐπιθετικὴ στάση τῆς Τουρκίας κ.ο.κ.) καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ βομβαρδίζεται μὲ ἀναρίθμητα ψέματα, τὰ ὁποῖα καθιστοῦν δυνατὴ τὴν ἐκφοβιστικὴ δράση τῶν «μπαμπούλων» ἢ ἀποπροσανατολίζουν τὸν κόσμο ἀπὸ τὰ πραγματικὰ προβλήματα καὶ ἀπὸ τὴν φαυλότητα τῆς δράσης τῶν ἑκάστοτε κυβερνώντων καὶ τῶν λοιπῶν πολιτικῶν, ποὺ προσποιοῦνται ὅτι ἐλέγχουν ἀντιπολιτευτικὰ τὴν κυβέρνηση.
Παράλληλα, τὰ φλεγόμενα «κούτσουρα» μέσα στὰ «τζάκια» τῆς βίας καὶ τοῦ ψεύδους (σημειωτέον ὅτι τόσο ἡ βία ὅσο καὶ τὸ ψεῦδος εἶναι ἐργαλεῖα τῶν ὁλοκληρωτικῶν καθεστώτων) διατηροῦνται σὲ κατάσταση «εὐτυχισμένου σκλάβου» χάρη στὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπάτησης, τὰ ὁποῖα ἀποχαυνώνουν καθημερινά τούς πολίτες μὲ τὶς βρεφοποιητικὲς ἑλληνικὲς ταινίες ποὺ ἐπαναλαμβάνονται ἀενάως, ὥστε μικροὶ καὶ μεγάλοι νὰ μαθαίνουν ἀπέξω τὶς ἀτάκες τῶν ἀγαπημένων ἠθοποιῶν τους, μὲ σύγχρονα σίριαλ ποὺ προωθοῦν τὴν ἀτζέντα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων, μὲ φαιδρὰ τηλεπαιχνίδια καὶ ριάλιτι, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀγράμματες ἢ ἡμιμαθεῖς τηλεπερσόνες τῶν πρωινάδικων, τῶν μεσημεριανάδικων καὶ τῶν ξενυχτάδικων, οἱ ὁποῖες πότε μᾶς ἐκπαιδεύουν νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὴν ζωὴ τῶν διασημοτήτων τῆς σόου μπὶζ καὶ πότε μετατρέπονται σὲ εἰσαγγελεῖς καὶ δικαστές, οἱ ὁποῖοι δικάζουν καὶ καταδικάζουν μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες κάθε μικρὸ καὶ μεγάλο δράστη, ὥστε τὸ κοινὸ αἴσθημα τοῦ τηλεδιασωληνωμένου θεατῆ νὰ ἱκανοποιεῖται γρήγορα καὶ εὔκολα.
Τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐξαπάτησης ἐπιτελοῦν, ὅμως, καὶ μία πρόσθετη, πολὺ σημαντικὴ λειτουργία γιὰ τὴν χειραγώγηση τῆς κοινῆς γνώμης:
Παρουσιάζοντας φουσκωμένα τὰ κοινωνικὰ προβλήματα, τὰ ὁποῖα πάντοτε ὑπῆρχαν, ἐπὶ παραδείγματι περιγράφοντας μὲ μελανὰ χρώματα καὶ πηχυαίους τίτλους τὰ αὐτοκινητικὰ δυστυχήματα, τὴν βία τῶν ἀνηλίκων ἢ τῶν χούλιγκανς, τὴν ἐνδοοικογενειακὴ βία καὶ τὶς ἀνθρωποκτονίες κατὰ γυναικῶν ποὺ αἴφνης ἀποκαλοῦνται «γυναικοκτονίες», τὰ ΜΜΕ προκαλοῦν τοὺς λεγόμενους «ἠθικοὺς πανικούς», διαμορφώνοντας ἔτσι ἐξαγριωμένα ἀκροατήρια, τὰ ὁποῖα εἶναι πρόθυμα νὰ δεχθοῦν ἀγόγγυστα τὴν θέσπιση δρακόντειων μέτρων μηδενικῆς ἀνοχῆς γιὰ τὴν πάταξη τῆς ἐγκληματικότητας.
Τελικῶς, τὰ πολιτικὰ «τζάκια» παίζουν μαζί μας τὸ παιχνίδι τῆς γάτας μὲ τὸ ποντίκι, ἐξευτελίζοντάς μας, κοροϊδεύοντάς μας, ἐπιτηρώντας μας μὲ χιλιάδες κάμερες, ἀριθμοποιώντας μας σὰν κότες ὑπὸ συνεχῆ παρακολούθηση, ἐπιβραβεύοντας τοὺς ὑπάκουους καὶ τιμωρώντας τοὺς ἀνυπάκουους, βαπτίζοντας «ψεκασμένους» ἢ «συνωμοσιολόγους» ὅσους τολμοῦν νὰ σκέπτονται διαφορετικὰ ἀπ’ ὅ,τι μᾶς ἐπιβάλλει τὸ κυρίαρχο ρεῦμα, εὐνοώντας προκλητικά τούς ἡμέτερους συστημικοὺς καὶ διώκοντας τοὺς ἀντισυστημικούς, ἔτσι ὥστε νὰ λειτουργεῖ, χάριν προστασίας τοῦ διεφθαρμένου κατεστημένου, ἡ ἑξῆς σατανικὴ ἀντιστροφὴ τοῦ μηχανισμοῦ ἀπονομῆς τῆς Δικαιοσύνης: ὁ ἔνοχος νὰ μένει ἐκτὸς φυλακῆς καὶ ὁ ἀθῶος νὰ πηγαίνει στὴν φυλακή.
Τὰ πολιτικὰ «τζάκια» ἐφαρμόζουν καὶ μία σειρὰ ἀπὸ ἐξειδικευμένα (καὶ δοκιμασμένα) σατανικὰ τεχνάσματα, ποὺ ὅλα τους ἔχουν ὡς σκοπὸ νὰ κατευθύνουν τοὺς ἀνυποψίαστους ἀνθρωποποντικοὺς στὴν στημένη φάκα τοῦ συστήματος.
Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ τεχνάσματα στηρίζεται στὴν ἑξῆς ἀνάποδη λογική: Οἱ παμπόνηροι ἐξουσιαστὲς μᾶς ἐξαγγέλλουν, φέρ’ εἰπεῖν, τὴν θέσπιση ἑνὸς καινούργιου μέτρου ὡς εὐεργετικοῦ γιὰ τὸν πολίτη, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα τὸ μέτρο αὐτὸ ἔχει τὴν ἀκριβῶς ἀντίθετη ἐπίδραση, δηλαδὴ εἶναι καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ πολίτη.
Κλασσικὸ παράδειγμα ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμός: ὑποτίθεται ὅτι δημιουργήθηκε γιὰ τὴν διευκόλυνση τοῦ πολίτη στὶς συναλλαγές του μὲ τὸ Δημόσιο, ἐνῶ ὁ πραγματικὸς στόχος του εἶναι ἡ διευκόλυνση τοῦ κράτους στὴν κατασκοπεία τῆς καθημερινότητας τοῦ πολίτη, μὲ ἄλλα λόγια: στὸ ἠλεκτρονικό του φακέλωμα, μέσα ἀπὸ τὴν κατασκευὴ τοῦ ψηφιακοῦ βιοπορτραίτου του, καὶ ἀργότερα, ὅταν θὰ κληθεῖ νὰ ἐμφυτεύσει τὸν δαὶ-μοναδικὸ ἀριθμὸ κάτω ἀπὸ τὸ δέρμα του, στὴν πλήρη αἰχμαλωσία του.
Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συνέβη μὲ τὰ ἐμβόλια νέας τεχνολογίας (mRNA) κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ. Προπαγανδίσθηκαν ὡς «δῶρα Θεοῦ», ἐνῶ σήμερα εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι ἴσχυε τὸ ἀνάποδο, δηλαδὴ ὅτι αὐτὰ τὰ ψευτοεμβόλια ἦταν «δρεπάνι διαβόλου» ποὺ ἐξακολουθεῖ νὰ θερίζει πλῆθος κόσμου. Βεβαίως, οἱ ἀμετανόητοι «εἰδικοὶ» καὶ «πολιτικοὶ» ποὺ τὸ λάνσαραν φανατικά, ἐξακολουθοῦν νὰ μᾶς φρενοβλαβοποιοῦν κάνοντας τὸ μαῦρο ἄσπρο. Γι’ αὐτοὺς ἰσχύει ἀκόμη ἡ προπαγανδιστικὴ-σωτηριολογικὴ μπανανόφλουδα «τὸ ἐμβόλιο σώζει ζωές», ἐνῶ ἡ ἀλήθεια περιέχεται στὸ θανατολογικὸ σλόγκαν «τὸ ἐμβόλιο mRNA σκοτώνει».
Ἕνα ἄλλο κλασσικὸ τέχνασμα τῶν «πολιτικῶν τζακιῶν» ποὺ μᾶς κυβερνοῦν εἶναι ἡ πρόκληση ἐθισμοῦ τῶν ἀνθρωποποντικῶν σὲ μία συγκεκριμένη συμπεριφορά, ἡ βλαπτικότητα τῆς ὁποίας ἀποκρύπτεται ἢ ὑποφωτίζεται γιὰ ἕνα μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὅσο χρειάζεται προκειμένου νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ πολυπόθητη ἐξάρτηση τοῦ ἀνθρωποποντικοῦ ἀπὸ τὴν χρήση τοῦ ἐθιστικοῦ μέσου.
Κι ἀφοῦ διαπιστωθεῖ ὅτι ὁ ἐθισμὸς εἶναι πλέον τετελεσμένο γεγονός, ἔρχεται ἡ κυβέρνηση, ἀκολουθώντας φυσικὰ πάντοτε τὶς ὁδηγίες ἑνὸς ἀνώτερου, παγκόσμιου κέντρου, νὰ ἀνακοινώσει ὅτι εἶναι ἀδήριτη ἡ ἀνάγκη νὰ ληφθοῦν μέτρα γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς ἐθιστικῆς συμπεριφορᾶς ποὺ ἔχουν ἀναπτύξει οἱ καμένοι (καὶ καημένοι) ἐγκέφαλοι τῶν ἀνθρωποποντικῶν.
Φυσικά, ἡ ἀνακοίνωση τῶν ἀπαγορευτικῶν μέτρων δὲν γίνεται ἀπὸ τὴν μία μέρα στὴν ἄλλη, ἀλλὰ ἔχει προηγηθεῖ ἕνα «προπαγανδιστικὸ μασὰζ», μέσῳ τοῦ ὁποίου ἐπιχειρεῖται νὰ συνειδητοποιηθεῖ ἡ βλαπτικότητα τοῦ ἑξαρτησιογόνου μέσου, τὸ ὁποῖο κάποτε διαφημιζόταν ὡς ἀνώδυνο ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ὡς ἐπωφελές.
Πρόσφατο χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ ἀπαγόρευση δημιουργίας καὶ διατήρησης προσωπικοῦ λογαριασμοῦ σὲ πλατφόρμες κοινωνικῆς δικτύωσης, ἡ πρόσβαση σὲ προσωποποιημένο περιεχόμενο καὶ ἡ ἰδιωτικὴ ἀνταλλαγὴ μηνυμάτων, ὅταν ἡ χρήση τοῦ Διαδικτύου γίνεται ἀπὸ παιδιὰ ἡλικίας μέχρι 15 ἐτῶν.
Πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ φούρια πολλῶν χωρῶν γιὰ τὴν προστασία τῶν ἀνηλίκων ἀπὸ τὴν χρήση τοῦ διαδικτύου ἔρχεται σὲ κραυγαλέα ἀντίθεση μὲ τὸ φοβερὸ περιεχόμενο τῶν ἀρχείων Ἐπστάιν ποὺ ἐμπλέκουν ἠχηρὰ ὀνόματα τῆς προνομιούχου ἐλὶτ μὲ ἕνα παγκόσμιο δίκτυο παιδεραστίας καὶ σατανολατρείας, ἡ ὑπόνοια περὶ ὑποκριτικῆς νομοθέτησης ὑπὲρ τῶν ἀνηλίκων ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ τὸ ἑξῆς γεγονός:
Τὸ 2020, καὶ ἐπὶ δύο σχεδὸν χρόνια, ἐξαιτίας τῆς λεγόμενης «πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ», οἱ μαθητὲς ἐκγυμνάζονταν νὰ εἶναι ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ κολλημένοι σὲ μία ὀθόνη ὑπολογιστῆ, ὥστε νὰ ἀνταποκρίνονται πλήρως στὶς ἀνάγκες τῆς τηλεκπαίδευσης.
Στὴν πραγματικότητα πρόκειται καὶ ἐδῶ γιὰ ἐφαρμογὴ ὄχι ἁπλῶς μίας φαρισαϊκῆς, ἀλλὰ μίας ἀνάποδης λογικῆς, ἀφοῦ αὐτὸ ποὺ κάποτε προβαλλόταν ὡς εὐπρόσδεκτο, ἐν προκειμένῳ: ἡ λατρεία τῆς ὀθόνης, τοῦ Η/Υ καὶ τῆς τεχνολογίας, ἔρχεται μία μέρα ποὺ δαιμονοποιεῖται ὡς ὀλέθριο γιὰ τὴν κοινωνία.
Ἐδῶ ἐντάσσεται κατ’ ἐξοχὴν καὶ ἡ ἀνάποδη πορεία ποὺ ἀκολούθησε ἡ πολιτικὴ γιὰ τὸ κάπνισμα: Τὴν δεκαετία τοῦ 1950 τὸ κάπνισμα ἦταν μία ἀπελευθερωτικὴ μόδα, τὶς ἀρνητικὲς ἐπιπτώσεις τῆς ὁποίας κανεὶς ἢ ἐλάχιστοι μόνο τόνιζαν. Ἀντιθέτως, δημοφιλὴς ἦταν ἡ συμβολὴ τοῦ καπνίσματος στὴν καταπολέμηση τοῦ ἄγχους (Φρόμ, Ἡ Ἐπανάσταση τῆς Ἐλπίδας. Γιὰ μία ἀνθρώπινη τεχνολογία, μτφ.: Δ. Θεοδωρακάτος, ἔκδ. Μπουκουμάνη, Ἀθήνα 1979, σελ. 158).
Ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετά, ὅμως, ὀλίγον κατ’ ὀλίγον, ἄρχισαν νὰ λαμβάνονται ὁλοένα καὶ περισσότερα περιοριστικὰ μέτρα γιὰ τὸ κάπνισμα στοὺς δημόσιους χώρους, μέχρι ποὺ τελικῶς ἀπαγορεύθηκε πλήρως. Σήμερα, τὸ κυρίαρχο ἀντικαπνιστικὸ σλόγκαν εἶναι θανατολογικό: «τὸ κάπνισμα σκοτώνει».
Αὐτὸ τὸ σατανικὸ ἀναποδογύρισμα τῆς πάλαι ποτὲ ἐπωφελοῦς ἐξάρτησης σὲ βλαπτικὸ ἐθισμὸ μπορεῖ νὰ ἐμφανισθεῖ καὶ μὲ ἀντίστροφη φορά: τὸ πάλαι ποτὲ βλαπτικὸ ἢ ἀπαγορευμένο νὰ μετατρέπεται σὲ εὐπρόσδεκτο δικαίωμα. Ἀντιπροσωπευτικὸ παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ πολιτικὴ ποὺ ἀκολουθήθηκε σὲ σχέση μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία, τὴν ὁποία ἡ παροῦσα ἀνθελληνικὴ καὶ ἀντίχριστη Βουλὴ «φιλοδώρισε» μὲ τὴν θεσμοθέτηση τοῦ γάμου τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν.
Στὸν Ε΄ τόμο τοῦ βιβλίου του «Μία φορὰ κι ἕνα καιρὸ ἕνας διπλωμάτης…» (Βιβλιοπωλεῖον τῆς “Ἐστίας” Ι.Δ. Κολλάρου & Σιας Α.Ε., 2η ἔκδ., Ἀθήνα 1989, σελ. 116), ὁ Ἄγγελος Βλάχος, ἀνιψιὸς τοῦ γνωστοῦ ἐκδότη τῆς ἐφημερίδας «Ἡ Καθημερινὴ» Γεωργίου Βλάχου, καὶ γενικὸς πρόξενος τῆς Ἑλλάδος στὴν Γενεύη τὸ 1961, ἔγραφε στὸ ἡμερολόγιό του ἐκείνη τὴν ἐποχή:
«Βεβαίως προπολεμικὰ ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν γνώριζε τὴν ἔξαρση ποὺ ἔχει σήμερα, ἔξαρση ποὺ συνοδεύτηκε ἀπὸ τὴν ἀνοχή, ἀργότερα ἀπὸ τὴν νομικὴ προστασία (Ἀγγλία) καὶ τώρα ἔγινε σχεδὸν τιμητικὴ διάκριση. Λέγεται ὅτι ἕνας γερὸ-λόρδος, ἀπολίθωμα τῆς βικτωριανῆς ἐποχῆς, εἶπε: Κάποτε ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀπαγορευόταν, ὕστερα ἔγινε ἀνεκτή, τώρα νομιμοποιήθηκε. Θὰ φύγω ἀπὸ τὴν Ἀγγλία προτοῦ γίνει ὑποχρεωτική».
Καὶ πράγματι, τὸ δυστοπικὸ ἐνδεχόμενο νὰ γίνει ὑποχρεωτικὴ ἡ ὁμοφυλοφιλία θὰ ταιρίαζε μὲ τὴν νεοταξίτικο στόχο τῆς καταπολέμησης τοῦ ὑπερπληθυσμοῦ, ὑπὲρ τῆς ὁποίας προπαγάνδιζε λυσσαλέα τὸν 18ο αἰώνα ὁ Ἄγγλος κληρικὸς καὶ λόγιος Ρόμπερτ Τόμας Μάλθους (ἐπ’ αὐτοῦ βλ. ἰδίως Μωυσείδη, Ὁ Μαλθουσιανισμὸς ἄλλοτε καὶ νῦν. Ἔλεγχος γεννήσεων καὶ ἀποστείρωσις. Μελέτη ἰατρική, εὐγονικὴ καὶ κοινωνική, Ἐν Ἀθήναις, 1932, σελ. 5 ἑπ.).
Προκειμένου νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸν βαθμὸ ἐμπαιγμοῦ μας ἀπὸ τὴν παροῦσα κυβέρνηση, ἡ ὁποία δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ νὰ λεχθεῖ ὅτι ἀντιγράφει σχεδὸν κατὰ λέξη τὸ «εὐαγγέλιο» τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ τοῦ Τζὼρτζ Ὄργουελ, δηλ. τὸ δυστοπικὸ μυθιστόρημα «1984», ἀξίζει νὰ λάβουμε ὑπ’ ὄψιν μας καὶ τὴν πρόσφατη ἐξαγγελία γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος ποὺ εἴθισται νὰ ἀποκαλεῖται «καταστατικὸς χάρτης τοῦ πολιτεύματος», τὸ ὁποῖο –στὰ χαρτιὰ καὶ μόνο στὰ χαρτιὰ– εἶναι «δημοκρατικό».
Ὅσοι, ὅμως, διατηροῦμε τὴν μνήμη μας ἀπὸ τὰ πεπραγμένα τῆς κυβέρνησης τὴν τελευταία ἑξαετία, θυμόμαστε ἄριστα ὅτι αὐτή ἦταν ποὺ παραβίασε τὰ ἄρθρα 13 καὶ 48 τοῦ Συντάγματος κλείνοντας τὶς ἐκκλησίες μὲ πρόσχημα τὴν ἐπέλαση τοῦ «φονικοῦ ἀόρατου ἐχθροῦ», δηλ. τοῦ κορωνοϊοῦ, ἐνῶ τὸ δικαίωμα στὴν θρησκευτικὴ ἐλευθερία δὲν ἀνήκει στὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος ποὺ ὑπόκεινται σὲ ἀναστολὴ μὲ βάση τὸ ἄρθρο γιὰ τὴν κατάσταση πολιορκίας.
Αὐτὴ ἡ κυβέρνηση ἦταν ποὺ παραβίασε τὸ ἄρθρο 2 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, μετατρέποντας σὲ ἐξαναγκασμένα ὑγειονομικὰ πειραματόζωα τοὺς ὑγειονομικοὺς καὶ τοὺς πολίτες ἄνω τῶν 60 ἐτῶν, τοὺς δὲ ὑπολοίπους σὲ παραπλανημένα πειραματόζωα, καλώντας τους νὰ ἐμβολιασθοῦν μὲ μὴ ἐπαρκῶς δοκιμασμένα φαρμακευτικὰ σκευάσματα.
Αὐτὴ ἡ κυβέρνηση ἦταν ποὺ παραβίασε τὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος, ψηφίζοντας τὸν νόμο γιὰ τὰ ἰδιωτικὰ πανεπιστήμια.
Αὐτὴ ἡ κυβέρνηση ἦταν ποὺ παραβίασε τὸ ἄρθρο 21 τοῦ Συντάγματος ἀναγνωρίζοντας τὸν νόμο γιὰ τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων.
Αὐτὴ ἡ κυβέρνηση ἦταν ποὺ μὲ τοὺς δύο νόμους Βορίδη καταστρατήγησε τὸ ἄρθρο 29 τοῦ Συντάγματος, στὸ ὁποῖο δὲν προβλέπεται ἡ ἀπαγόρευση πολιτικοῦ κόμματος.
Αὐτὴ ἡ κυβέρνηση ἦταν πού, μέσῳ τοῦ ἐλεγχόμενου ἐκλογοδικείου (ὀρθότερα: παραλογοδικείου), ἄφησε, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος, τὴν Βουλὴ μὲ 297 βουλευτές, βγάζοντας ἀπὸ τὴν ναφθαλίνη τὸ ἔγκλημα τῆς ἐξαπάτησης τῶν ἐκλογέων, παρότι δὲν ὑπῆρξε οὔτε ἕνας ψηφοφόρος τῶν «Σπαρτιατῶν» ποὺ νὰ δήλωσε ἐξαπατημένος ἢ ἔστω νὰ ἀπεδείχθη ὅτι ἐξαπατήθηκε. Ἀντιθέτως, ἡ πόλη τὸ ’χε τούμπανο ὅτι ὁ Ἠλίας Κασιδιάρης εἶχε προσφέρει τὴν οὕτως ἢ ἄλλως δημόσια στήριξή του, ἀλλὰ ἡ κυβέρνηση καὶ τὰ πανοῦργα πλοκάμια της τὸ εἶχαν κρυφὸ καμάρι.
Αὐτή, λοιπόν, ἡ κυβέρνηση εἶναι ποὺ θέλει τώρα νὰ ἀναθεωρήσει τὸ κουρελοποιημένο Σύνταγμα, τάχα γιὰ νὰ «ἐνισχύσει τὸ κῦρος τῶν θεσμῶν» (ἔτσι ὁ Κυρ. Μητσοτάκης στὸ σχετικὸ διάγγελμά του) ποὺ ἡ ἴδια κατέλυσε κατ’ ἐπανάληψιν! Ποιὸς ἔμφρων πολίτης μπορεῖ νὰ πιστέψει ὅτι μία τέτοια κυβέρνηση ἔχει στὸ μυαλὸ της καλοὺς ἀναθεωρητικοὺς σκοποὺς καὶ ὅτι δῆθεν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν «ἀποκατάσταση τῆς ἐμπιστοσύνης [τῶν πολιτῶν] ἀπέναντι στὸ κράτος, τοὺς θεσμούς, τὸ πολιτικὸ σύστημα, τὴ διοίκηση καὶ τὴ δικαιοσύνη» (αὐτὸ διατείνεται π.χ. ὁ Κουτνατζής, Γιὰ ἕνα σύγχρονο Σύνταγμα, ἐφημ. «Τὸ Βῆμα», 8.2.2026, σελ. 17);
Μία κυβέρνηση ποὺ δὲν σέβεται τὸ Σύνταγμα κατὰ τὴν ἐφαρμογή του, δὲν πρόκειται νὰ τὸ σεβασθεῖ οὔτε στὸ πλαίσιο τῆς πρότασής της γιὰ τὴν ἀναθεώρησή του. Πιθανότερη ἐκδοχὴ εἶναι ἡ αὐταρχικὴ αὐτὴ κυβέρνηση νὰ ἐπιδιώκει τὴν δημιουργία τοῦ δικοῦ της Συντάγματος, τὸ ὁποῖο θὰ ἀποτελεῖ μνημεῖο δημοκρατικοῦ φαρισαϊσμοῦ μὲ πολλὲς νάρκες καὶ ἰδίως μὲ ἀφθονία ἀνάποδης λογικῆς καὶ διπλῆς σκέψης.
Ἐκτὸς κι ἂν ἡ ἐξαγγελία τῆς πρόθεσης ἀναθεώρησης ἦταν ἕνας ἀκόμη ἐπικοινωνιακὸς ἑλιγμὸς γιὰ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τῆς κοινῆς γνώμης σὲ σχέση μὲ τὰ ἀνοικτὰ μέτωπα ποὺ σιγοκαῖνε σὲ βάρος τῆς κυβέρνησης.
Κλείνοντας, θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω τὴν ὑποτίμηση τῆς νοημοσύνης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, ἡ ὁποία ἐπιχειρεῖται πλέον συστηματικὰ ἀπὸ τὶς ἀργυρώνητες φυλλάδες, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ κάποτε ἤλεγχαν καὶ ἐπέκριναν τὴν Νέα Δημοκρατία.
Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, ἡ ἐφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», στὸ φύλλο τοῦ Σαββατοκύριακου τῆς 7-8 Φεβρουαρίου 2026 (σελ. 2) ἀναφέρθηκε ἐκτενῶς στὸ δίλημμα «Συστημικότητα VS Ἀντισυστημικότητα». Στὸ κύριο ἄρθρο αὐτῆς τῆς μητσοτακόπληκτης καὶ ὁπωσδήποτε νεοταξίτικης ἐφημερίδας ὁ συντάκτης ἀναφέρει:
«Στὴν προσπάθειά του νὰ ἐξασφαλίσει τρίτη θητεία, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης θὰ προσπαθήσει νὰ πείσει ἕνα ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλύτερο μέρος τῶν ἀντισυστημικῶν ψηφοφόρων ὅτι αὐτὸ ποὺ προέχει εἶναι ἡ σταθερότητα, ὅτι τὸ συναίσθημα δὲν εἶναι ὁ καλύτερος σύμβουλος καὶ ὅτι ὁ πραγματικὸς ἀντίπαλός του δὲν εἶναι κάτι ἀπροσδιόριστο ποὺ ὀνομάζεται «χάος», ἀλλὰ κάτι πολὺ συγκεκριμένο, καὶ ὄχι ἰδιαίτερα ἑλκυστικό, ποὺ λέγεται Ἀνδρουλάκης, Κωνσταντοπούλου ἢ Βελόπουλος.
Τὸ πρωθυπουργικὸ ἐγχείρημα δυσχεραίνεται ἀπὸ ἕνα ἄλλο εὔρημα τῆς προαναφερθείσας ἔρευνας τῆς GPO, ὅτι δηλαδὴ μεταξὺ τῶν ἀναποφάσιστων τὸ 41% δηλώνουν ἀντισυστημικοὶ (ἄρα πιὸ δύσκολα προσεγγίσιμοι) καὶ μόλις τὸ 24,1% συστημικοί.
Τὸ καλὸ γιὰ τὴ Νέα Δημοκρατία, καὶ γιὰ τὰ συστημικὰ κόμματα γενικότερα, εἶναι ὅτι τὸ στρατόπεδο τῶν ἀντισυστημικῶν δὲν ἔχει ἑνιαῖο ἰδεολογικὸ ἀφήγημα οὔτε ἕνα ἀναγνωρισμένο ἀρχηγό».
Ἀναρωτιέται κανείς: Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ δημοσιογράφοι νὰ μᾶς περνοῦν γιὰ τόσο ἀνεγκέφαλους; Νὰ προπαγανδίζουν, δηλαδή, ὡς εὐεργετικὴ γιὰ τὴν πορεία τῆς Ἑλλάδος τὴν ὑποταγὴ στὸ σύστημα, ποὺ ἐπὶ τόσα χρόνια μὲ δῆθεν ἀντίπαλες κομματικὲς στολὲς καὶ κονκάρδες ἀνεβοκατεβαίνει στὴν ἐξουσία ὁδηγώντας τὴν Ἑλλάδα κατ’ εὐθεῖαν πάνω στὰ βράχια;
Ἀπὸ πότε τὸ νὰ ἀνήκει κάποιος στὸ σύστημα ἢ τὸ κατεστημένο εἶναι μία ἐπιλογὴ ἐπωφελὴς γιὰ τὴν πατρίδα; Εἶναι σίγουρα ἐπωφελὴς γιὰ τοὺς βολεμένους, ποτὲ ὅμως γιὰ τοὺς προβληματισμένους!
Ἡ προπαγάνδα γιὰ τὴν διαιώνιση τοῦ συστήματος βρωμάει ὁλοκληρωτισμό, ὁ ὁποῖος στηρίζεται ἐξ ὁρισμοῦ στὴν ὁμοιομορφία τῆς σκέψης καὶ στὴν κοπαδοποίηση τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἀνθρώπων (κατὰ τοῦτο: μαζανθρώπων). Ἀποτύπωμα ὁλοκληρωτισμοῦ ἀφήνουν καὶ οἱ ἀπρόσωπες γενικεύσεις ποὺ ἐπιχειροῦνται στὸ ἀσπρόμαυρο φόντο τῆς ὑπεραπλουστευτικῆς διχοτόμησης ἀνάμεσα σὲ συστημικοὺς καὶ ἀντισυστημικούς.
Σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ, μάλιστα, τοὺς ἀντισυστημικούς, θὰ πρέπει νὰ μποροῦμε νὰ διακρίνουμε τοὺς γνήσιους ἀπὸ τοὺς νόθους ἀντισυστημικούς. Ὁ σχολιογράφος τοῦ προαναφερθέντος δημοσιεύματος ἀνέφερε ὡς, ὄχι ἰδιαίτερα ἑλκυστικούς, ἀντισυστημικοὺς τὸν Ἀνδρουλάκη, τὴν Κωνσταντοπούλου καὶ τὸν Βελόπουλο! Καὶ οἱ τρεῖς, ὅμως, εἶναι ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ εὐρύτερου συστήματος: Μία ψευτοδημοκρατία ἔχει ἀνάγκη ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς καθαρόαιμους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς προβατόσχημους λύκους ποὺ προσποιοῦνται ὅτι τσακώνονται μεταξύ τους σὲ μία θεατρικὴ κοινοβουλευτικὴ παράσταση μεταδημοκρατικῆς ἀπόχρωσης, ποὺ καλεῖται νὰ μαγεύει τοὺς πολίτες-πελάτες.
