Πατερικά

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ

ΚΑΤΑ ΜΟΙΧΕΙΑΝΩΝ:

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ

Εισαγωγή από entaksis: Το κείμενο αυτό αποτελεί μια δυναμική παρέμβαση για το «Μοιχειανό ζήτημα», μια σοβαρή εκκλησιαστική κρίση που ξέσπασε όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΣΤ΄ σύναψε παράνομο δεύτερο γάμο. Οι «Μοιχειανοί» ήταν όσοι αποδέχθηκαν και ευλόγησαν αυτή την πράξη, βαφτίζοντας την παρανομία ως «εκκλησιαστική οικονομία» για να ευαρεστήσουν την εξουσία. 

 

Πηγή: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ www.entaksis.gr

Στὸν Εὐπρεπιανὸ καὶ στοὺς μαζὶ μὲ αὐτόν

Εἶμαι αἰσιόδοξος, ἀγαπημένα μου τέκνα, γιὰ τὴν εἰρηνικὴ καὶ ὁρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸ διαγωγή σας. Γι’ αὐτὸ θὰ προχωρήσω τὸν λόγο στὸ θέμα ποὺ εἶναι πολὺ ἐπεῖγον. Καὶ ποιο εἶναι αὐτό; Ὅταν ἀποκαλύψουμε τὰ πονηρά τους δόγματα καὶ δείξουμε τὶς αἰτίες γιὰ τὶς ὁποῖες μᾶς ἀναθεμάτισαν μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους, θὰ ἀποδειχθοῦν τελείως ὄχι ἁπλῶς αἱρετικοί, ἀλλὰ ἀποστάτες τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Θεοῦ, ἀναθεματιστὲς τῶν ἁγίων, καὶ καταλύτες τῶν κανόνων. Τὸ πρῶτο θὰ φανεῖ μὲ τὸ ὅτι ἀντικαθιστοῦν τὴν Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη. Ὁ νόμος λέγει· «Νὰ μὴ μοιχεύσεις», «Νὰ μὴ προφέρεις τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου γιὰ μάταια πράγματα». «Ἕνας νόμος νὰ ὑπάρχει γιὰ τὸν Ἰουδαῖο καὶ γιὰ τὸν προσήλυτο». Ἐπίσης καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, δηλαδὴ ὁ Χριστός, λέγει· «Ἀκούσατε ὅτι εἰπώθηκε στοὺς ἀρχαίους· Νὰ μὴ μοιχεύσεις. Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω, οὔτε βλέποντας γυναῖκα νὰ τὴν ἐπιθυμήσετε», καί· «Ἐκεῖνος ποὺ θὰ παραβεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς ἐντολὲς αὐτές, αὐτὸς θὰ ὀνομαστεῖ ἐλάχιστος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν», δηλαδὴ θὰ ριχτεῖ στὴ φωτιά, ὅπως τὸ ἑρμηνεύουν οἱ Πατέρες.

Καὶ αὐτοί, πόσο φοβερὸ ἄκουσμα, τὴ μοιχεία τὴν ἀποκηρυγμένη ἀπὸ τὸν νόμο καὶ τὴ χάρη, μέχρι καὶ τὴν ἐπιθυμία τοῦ βλέμματος, καὶ τὴν παράβαση ὄχι τῆς ἐλάχιστης, ἀλλὰ καὶ τῆς πρώτης, μποροῦμε νὰ ποῦμε, καὶ πολὺ μεγάλης ἐντολῆς, καὶ μαζὶ μ’ αὐτὰ καὶ τὴν μὴ χρησιμοποίηση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ γιὰ μάταια πράγματα, ἀλλὰ στὴν τόσο παράνομη καὶ κακὴ πράξη, ἐννοῶ δηλαδὴ τὴν στέψη τῶν μοιχῶν, τὴ χρησιμοποίηση τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν μετάληψη τῶν μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ θεομαχία τοῦ στεφανώματος τοῦ μοιχουργοῦ διαβόλου καὶ τοῦ ὑπηρέτη του τὴν ὀνόμασαν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ, καλὴ καὶ σωτήρια γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ἂς φράξουμε τὰ αὐτιά, γιὰ νὰ μὴ σαπίσουμε μὲ τὴ βλασφημία, ἀδελφοί. Καὶ ἡ ἀξίωση αὐτῶν, στὴν περίπτωση τῶν βασιλέων, λέγει, ὅτι πρέπει νὰ παραβλέπουν τοὺς νόμους τοῦ Εὐαγγελίου. Δὲς καὶ ἄλλη ἀντιχριστιανικὴ πρόοδο. Καὶ ποῦ τό, «Ἕνας νόμος θὰ ὑπάρχει»; Καὶ ποῦ τό, «Οἱ ἄρχοντες θὰ κριθοῦν μὲ αὐστηρότητα»; Ποῦ ἐπίσης τό, «Ὁ Θεὸς δὲν λαμβάνει ὑπόψη του τὸ πρόσωπο τοῦ ἀνθρώπου»; Καὶ ποιὸς εἶναι ὁ νομοθέτης τοῦ βασιλιᾶ;

Καὶ ἐπειδὴ οἱ ὑπήκοοι ἀκολουθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν ἀρχόντων, οὔτε οἱ νόμοι τῶν ὑπηκόων εἶναι οἱ νόμοι τοῦ Εὐαγγελίου. Γιατί, ἂν νόμοι τοῦ βασιλιᾶ ἦταν οἱ νόμοι τοῦ Εὐαγγελίου, τότε θὰ ἦταν καὶ ἐκείνων, γιὰ νὰ εἶναι ὑποταγμένοι κάτω ἀπὸ ἕνα νόμο καὶ νομοθέτη, πειθαρχημένοι καὶ χωρὶς ἐξεγέρσεις. Ἐὰν ὅμως ἐκείνου δὲν εἶναι, ὅταν θέλει, καὶ ἐνδεχομένως δὲν θέλει νὰ τηρήσει κανέναν, ἐνῶ αὐτῶν εἶναι, ὑπάρχουν δύο ἐνδεχόμενα· ἢ ὁ βασιλιᾶς εἶναι θεός, γιατί μόνο ὁ Θεὸς δὲν ὑπόκειται σὲ νόμο, ἢ ὑπάρχει ἀναρχία καὶ στάση. Γιατί, ὅπου δὲν ὑπάρχει νόμος ἴδιος γιὰ ὅλους, πῶς θὰ ὑπάρχει εἰρήνη, ὅταν ὁ βασιλιᾶς θέλει ἄλλο, δηλαδὴ νὰ διαπράξει μοιχεία ἢ νὰ ἀνήκει σὲ αἵρεση, καὶ οἱ ὑπήκοοι δὲν τάσσονται μὲ τὸ μέρος τῶν νόμων τοῦ μοιχοῦ, οὔτε ἀκολουθοῦν μαζί του τὴν αἵρεση, οὔτε παραβαίνουν κάτι ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔχουν παραδοθεῖ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀποστόλους; Καὶ πῶς δὲν φαίνεται ἀπὸ αὐτὰ ὅτι ὁ Ἀντίχριστος βρίσκεται πρὸ τῶν θυρῶν; Γιατί δὲν θὰ τολμήσουν οἱ Μοιχειανοὶ νὰ ποῦν· μήπως ἡ παρανομία ποὺ κάνει ὁ βασιλιᾶς προτρέπει νὰ μὴ πειθαρχεῖ ὁ λαός; Καὶ ἔτσι όπωσδήποτε στὸ λόγο τους μπῆκε καὶ ὁ Ἀντίχριστος. Γιατί, ἐπειδὴ καὶ ἐκεῖνος εἶναι βασιλιᾶς, θὰ ζητήσει αὐτὸ μόνο, νὰ γίνεται ὅ,τι θέλει καὶ λέγει. Καὶ δὲν ὑπάρχει καμμιὰ διαφορὰ ἀπὸ τοὺς πρὶν ἀπὸ αὐτόν, παρὰ μόνο τὸ νὰ μὴ θέλουν καὶ νὰ μὴ ἐπιθυμοῦν τόσο πολύ, σὰν νὰ μποροῦσαν νὰ θελήσουν καὶ τώρα.

Ἡ ἴδια ἐξουσία ἀποφασίστηκε καὶ ἀπὸ τοὺς ἱεράρχες συνοδικῶς. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν κάποιος ποὺ καταλαβαίνει καὶ δὲν εἶναι φιλόνεικος, νὰ μὴ συμφωνήσει ὅτι ἔτσι εἶναι; Καὶ τί χειρότερο ἀπὸ τὴν αἵρεση αὐτὴ θὰ συμβεῖ, μέχρι νὰ ἐμφανιστεῖ ἡ αἵρεση τοῦ Ἀντιχρίστου; Ἐγὼ δὲν νομίζω ὅτι θὰ ὑπάρξει, ἀλλ’ αὐτὴ ἡ ἴδια αἵρεση ποὺ ἄρχισε ἀπὸ τώρα, αὐτὴ θὰ καταλήξει στὸν τότε καιρό, καὶ ὅσοι ὑποπέσουν σ’ αὐτήν, καὶ τότε ἂν ὑπῆρχαν, θὰ ὑπέπιπταν σ’ αὐτήν. Καὶ ὅσοι ἀγωνιζόμενοι μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ μείνουν σταθεροί, καὶ τὶς μέρες ἐκεῖνες θὰ νικήσουν τὸν Ἀντίχριστο, πεθαίνοντας μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Ἀλλοίμονο ὅμως στὴν ἀνθρώπινη ταλαιπωρία! Πῶς ἔστρεψαν ἀπὸ τώρα τὰ νῶτα τους; Πῶς νὰ δείξουμε τί θὰ γίνουμε; Γι’ αὐτὸ εἶναι λίγοι αὐτοὶ ποὺ πρόκειται νὰ μείνουν σταθεροί. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἠλίας καὶ ὁ Ἐνώχ, δὲν γνωρίζουμε ἂν καὶ ὁ Θεολόγος καὶ Εὐαγγελιστὴς θὰ γίνουν βοηθοὶ τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας, καὶ πρωτοπόροι καὶ ἀθλοφόροι τῆς νίκης ὑπὲρ τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ θὰ συντομευθοῦν οἱ ἡμέρες τῆς ἀνάγκης ἐκείνης, ἡ ὁποία θὰ καταργηθεῖ μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ. Ὅσοι τὰ κατανοεῖτε αὐτὰ μείνετε σταθεροί, νὰ μὴν ἀρνηθεῖτε τὸν Χριστό ἀπὸ τώρα, γιατί αὐτὰ ποὺ γίνονται τώρα, εἶναι ἡ ἀρχὴ ἐκείνων ποὺ θὰ γίνουν τότε.

Τὸ δεύτερο δὲν χρειάζεται πολλὴ διευκρίνηση, γιατί δηλώνεται ἀπὸ τὸ πρῶτο. Ἀφοῦ δηλαδὴ ἀναθεμάτισαν ἐκείνους ποὺ δὲν δέχονται τὴ στέψη τῶν μοιχῶν καὶ τὴ μοιχεία τοῦ βασιλιᾶ καὶ τὴν παρανομία τοῦ καθενός ποὺ βρέθηκε στὴ στέψη καὶ χαρακτήρισε τὴν παρανομία ὡς ἁγία οἰκονομία, τί ἄλλο, παρὰ ἀναθεμάτισαν τοὺς ἁγίους, καὶ πρῶτον βέβαια τὸν Πρόδρομο; Καὶ γιὰ νὰ ποῦμε τὴν ἀλήθεια, ἂν καὶ εἶναι φοβερό, ἀναθεμάτισαν καὶ τὸν ἴδιο τὸν Δεσπότη τῶν ἁγίων. Γιατί, αὐτὸς ποὺ τὰ ἀπαγόρευσε αὐτά, εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν τὰ δέχεται, οὔτε διάκειται εὐμενῶς πρὸς αὐτά, ἀλλὰ ἀπείλησε ὅτι εἶναι ἀναπόφευκτη ἡ καταδίκη καὶ μόνο μὲ τὸ νὰ ταχθεῖ κάποιος μὲ τὸ μέρος τοῦ μοιχοῦ, ὄχι αὐτοῦ ἢ ἐκείνου, ἀλλὰ ὁποιουδήποτε, βασιλιᾶ, δυνάστη, μικροῦ καὶ μεγάλου. Γιατί λέγει, «Ἕνας νόμος ὑπάρχει» καὶ ἕνα Εὐαγγέλιο παραλάβαμε. Καὶ ὅποιος ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο αὐτὸ παραποιήσει τὸ παραμικρό, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανό, σοῦ φτάνει ἡ ἀσφάλεια. Μήπως ὁ βασιλιᾶς εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν ἄγγελο; Μήπως ὁ κοσμοκράτορας στὸν κόσμο δὲν εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κυριαρχοῦν στὸν κόσμο, δαίμονες καὶ ἀνθρώπους, ὄχι ὅμως κατὰ τρόπο θεϊκό; Καὶ τί λέγει ὁ Ἀπόστολος; «Νὰ εἶναι ἀναθεματισμένος». Οἱ ἄγγελοι δὲν τολμοῦν νὰ παραποιήσουν κάτι, οὔτε ἐὰν παραποιήσουν μένουν χωρὶς νὰ ἀναθεματισθοῦν, ὅπως ὁ διάβολος καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἀποστατῶν του.

Καὶ πῶς κάθε ἄνθρωπος ποὺ ἔχει σάρκα, παραποιώντας καὶ προξενώντας καινοτομίες, καὶ μάλιστα τέτοιες καινοτομίες, δὲν εἶναι ἀποξενωμένος ἀπὸ τὸν Θεό; Καὶ ὅποιος δὲν δέχεται αὐτὰ ποὺ ἀπαγόρευσε (γιατί ὁ λόγος πρέπει νὰ ἐπιστρέψει στὸ σημεῖο ἀπὸ τὸ ὁποῖο ξέφυγε σ’ αὐτὰ ποὺ παρεμβλήθηκαν), αὐτός, σύμφωνα μὲ τοὺς Μοιχειανούς, ἢ καλύτερα τοὺς Ἀντιχρίστους, εἶναι ἤδη ἀναθεματισμένος. Καὶ ἐὰν ἔτσι ἀποκάλεσαν τὸν Δεσπότη οἱ Ἰουδαῖοι, ὅτι διώχνει τὰ δαιμόνια μὲ τὸν Βεελζεβούλ, τί θὰ ποῦν γιὰ τοὺς δούλους καὶ τοὺς ὑπηρέτες του; Γιατί ἤ, μὴ πειθαρχώντας στοὺς δεσποτικοὺς νόμους, μὲ τὶς οἰκονομίες τους ἀποφάνθηκαν ὅτι ἡ στέψη τῶν μοιχῶν καὶ ἡ κοινωνία μὲ τοὺς μοιχούς εἶναι ἰσοδύναμη καὶ ἰσότιμη, τοποθετώντας μέσα σ’ αὐτὲς καὶ τὴν οἰκονομία, καὶ γι’ αὐτὸ ἀναθεμάτισαν τοὺς ἁγίους ὡς παραβάτες τῶν νόμων, καὶ ἔτσι ὁπωσδήποτε πρέπει νὰ ἀναθεματιστοῦν, ἤ, ἐφόσον ὁμολογοῦν τοὺς ἑαυτούς τους ὡς νομοφύλακες, ἀναθεμάτισαν τοὺς ἑαυτούς τους καὶ ὄχι τοὺς ἁγίους, οἰκειοιπούμενοι οἱ δυστυχεῖς οἱ ἴδιοι τὸ ὄνομα τῶν ἁγίων μὲ τὴ λεγόμενη ἀπὸ αὐτοὺς οἰκονομία τῆς στέψης τῶν μοιχῶν. Καὶ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ἐπίσης ἀναθεμάτισαν τοὺς ἁγίους, σὰν νὰ μὴ εἶναι ἅγιοι, ἐπειδὴ ἅγιοι, σύμφωνα μὲ αὐτούς, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μὲ τὴ δύναμη τῆς στέψης τῶν μοιχῶν καὶ τῶν διοικητῶν τῆς ἐπαρχίας ἔκαναν καὶ κάνουν τὶς οἰκονομίες, καὶ αὐτοὶ ποὺ δὲν δέχονται τὴ μοιχοσύστατη οἰκονομία καὶ δὲν θεωροῦν οἰκονομία αὐτὰ ποὺ ἀκολουθοῦν τὰ ἴχνη της, εἶναι ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ παράνομοι καὶ παραβάτες τῶν ἐντολῶν.

Γι’ αὐτὸ λοιπὸν ἂν θέλεις νὰ δεῖς κάποια ἀπὸ τὶς διδασκαλίες αὐτῶν τῶν ἀσεβῶν, σκέψου σὺ ὁ εὔστροφος στὸ νοῦ, καὶ θαύμασε ἀναθεωρώντας καὶ φέρνοντας στὴν ἐπιφάνεια μέσα ἀπὸ τὸ βάθος τὸ βάθος τῆς ἀθεΐας. Γιατί οὔτε οἱ αἱρέσεις ἔχουν ὁλοφάνερη ὅλη τὴν ἀσέβεια, ἀλλὰ ἄλλες βρίσκονται τελείως μακριά ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, ἐνῶ ἄλλες, παίρνοντας κάποια χωρία τοῦ Εὐαγγελίου, συμβαδίζουν μὲ τὶς ἄλλες. Δὲν λένε ὅτι δὲν συμβαδίζουν μὲ τοὺς εὐαγγελικοὺς νόμους, ἀλλὰ διεκδικώντας γιὰ τὸν ἑαυτό τους τὸ ὅτι πιστεύουν πολύ, μὲ τὸ νὰ ἑρμηνεύονται ἔτσι καὶ ὄχι ἔτσι, ἔχουν τὶς ἀμφιβολίες τους στὰ θεῖα λόγια, καὶ ἐπειδὴ ξεφεύγουν ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη, ὀνομάστηκαν αἱρέσεις. Ἐδῶ μάλιστα ὑπάρχει φανερὴ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν πίστη. Γιατί δὲν κάνουν λάθος στὸ νόημα, ἀλλὰ λέγοντας, Καὶ εἶπε ὁ Χριστὸς ἔτσι, ἐὰν ὅμως ὁ νόμος λέγει στὴν περίπτωση τῶν βασιλέων νὰ γίνεται ἔτσι, τὸ Εὐαγγέλιο νικιέται. Πρόσεχε πῶς στὴν ἀρχὴ ἀκολουθεῖ τὸ τέλος. Ἀπὸ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ ἄρχισαν οἱ αἱρέσεις ἔξω ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Στὴ συνέχεια, ὅταν ὁ διάβολος, μὲ τὴ σταδιακὴ πρόοδο τῆς χάριτος, ἀποκρούστηκε, μπῆκε κρυφὰ μέσα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Γέννησε τὶς αἱρέσεις μέχρι τοὺς Εἰκονομάχους, παίρνοντας τὸ δόλωμα ἀπὸ τὴν Γραφὴ καὶ ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ κείμενα. Καὶ ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι οἱ ἄνθρωποι τὸν ἀκούουν μὲ προθυμία, συμπορευόμενος καὶ ὁ καιρὸς τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου, ἄρχισε ἀπὸ τώρα, ὅπως ἀπὸ τὴν ἀρχή, νὰ ἀνάβει τὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ Εὐαγγελίου, γιὰ νὰ καταλήξει στὴν κατάλληλη στιγμὴ στὸν Ἀντίχριστο, στὸν ὁποῖο θὰ κατοικήσει καὶ μὲ τὸν ὁποῖο θὰ ἀποκαλυφθεῖ ὅλη ἡ πικρία καὶ ἡ ἀποστασία του, τὸν ὁποῖο θὰ ἀφανίσει ὁ Κύριος πολὺ γρήγορα μὲ τὴν ἐμφάνισή του.

Ὅσο γιὰ τὸ τρίτο τί νὰ ποῦμε; Γιατί αὐτοὶ ποὺ τόλμησαν μὲ ἀναίδεια νὰ παραβοῦν τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ ἐκείνους ποὺ προτίμησαν νὰ μὴ τὸ παραβοῦν τοὺς ἀναθεμάτισαν, τί τοὺς νοιάζει αὐτοὺς γιὰ τοὺς κανόνες; Ἂν καὶ βέβαια εἶναι σφραγισμένοι καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὸ ἅγιο Πνεύμα, καὶ μὲ τὴν κατάργηση αὐτῶν, καταργοῦνται ὅλα ὅσα ὁδηγοῦν στὴ σωτηρία μας. Γιατί δὲν θὰ ὑπάρχει πουθενὰ ἱερωσύνη, θυσία καὶ τὰ ἄλλα φάρμακα τῶν ψυχικῶν μας ἀσθενειῶν. Καὶ γιατί ὁμιλῶ γιὰ κανόνες καὶ τοὺς διαχωρίζω ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο; Εἶναι τὸ ἴδιο νὰ μιλᾶμε καὶ γι’ αὐτοὺς σὰν νὰ εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Γιατί αὐτὸς ἔδωσε στὸν μεγάλο Πέτρο τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, λέγοντας· Ὅποιον ἀπαλλάξεις καὶ ὅποιον δέσεις, θὰ γίνει αὐτὸ καὶ αὐτό. Ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ἀποστόλους· «Λάβετε Πνεύμα ἅγιο· ἐὰν συγχωρήσετε τὶς ἁμαρτίες κάποιων, θὰ εἶναι συγχωρημένες, καὶ ἂν κάποιων δὲν τὶς συγχωρήσετε, θὰ μείνουν ἀσυγχώρητες». Καὶ ἑπομένως σ’ αὐτοὺς καὶ στοὺς διαδόχους τους μεταβίβασε τὴν ἐξουσία, ἐὰν βέβαια ἐνεργοῦν ἔτσι. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Βασίλειος καὶ οἱ ἰσότιμοι μὲ αὐτὸν ἅγιοι, ποὺ δέχθηκαν τοὺς ἀποστολικοὺς κανόνες, τοὺς ἀκολούθησαν χωρὶς νὰ κάνουν καμμιὰ καινοτομία, ἀλλὰ καὶ τοὺς αὔξησαν κατὰ τὸ μέτρο ποὺ ἔπρεπε.

Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ νέοι ψευδαπόστολοι ἀποφασίζουν ἔμπρακτα, όπωσδήποτε ὄχι σύμφωνα μὲ τοὺς ὑπάρχοντες ὅρους τῶν ἁγίων, ἀλλὰ μὲ δική τους ἐξουσία καὶ ἀπόφαση μπορεῖ μερικὲς φορὲς ὁ κάθε ἱεράρχης νὰ ἐνεργεῖ παρὰ τὶς διαταγὲς ποὺ ἔχει ἀπὸ αὐτούς. Ἀπαλλάσσουν ἀπὸ ἐπιτίμια τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν ἐπιβάλει αὐτοί. Καὶ τὰ βλέπετε αὐτὰ νὰ γίνονται κάθε μέρα. Ἔτσι βεβηλώθηκαν τὰ ἅγια, καὶ ἡ σύνοδος τῶν μοιχῶν ἔγινε μέσον ἁμαρτίας κρυφὰ καὶ φανερά. Καὶ καθαιρεῖται ὁ ἀκαθαίρετος, καὶ χειροτονεῖται ὁ κατηγορούμενος, καὶ ἀφήνεται αὐτὸς ποὺ παραβαίνει κανόνες, ποὺ ἐπιβάλλουν καθαίρεση, νὰ ἱερουργεῖ ἀνεύθυνα, καὶ οἱ προτάσεις γίνονται μὲ ἀνθρώπινη ἐντολή, καὶ ὄχι μὲ θεϊκὴ καὶ κανονικὴ ψῆφο. Καὶ, ἀλλοίμονο στὴν ταλαιπωρία μου, μὲ τὸ νὰ διεκτραγωδῶ ὅλα! Καὶ ποιὸς ἀπὸ ὅσους ἔχουν καρδιὰ εὐαίσθητη δὲν πονεῖ καὶ δὲν ἀναστενάζει; Καὶ ποιὸς νοῦς, ποὺ βλέπει πρὸς τὰ ἄνω καὶ συναντᾶται μὲ αὐτά, δὲν ὁμολογεῖ ὅτι ἡ ἀποστάτρια εἶναι μία ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Χριστοῦ; Πηγή: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ www.entaksis.gr

Καὶ πῶς μπορῶ νὰ πῶ ὅλα ὅσα ἔχω στὸ νοῦ καὶ νὰ ξεπεράσω τὰ ὅρια τῆς ἐπιστολῆς; Εἶναι περιληπτικὰ ὅσα λέγονται, ὄχι διατυπωμένα μὲ κομψότητα, οὔτε δυσνόητα. Ἀπὸ τὴ μιά, γιατί ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ ἀναπτύξω ὑψηλὲς ἔννοιες, ἀλλὰ εἶμαι καὶ πολὺ ἐλλιπὴς καὶ ὀλιγόψυχος καὶ φτωχὸς σὲ γνώσεις, τὶς ὁποῖες κατέχω μὲ τὶς προσευχὲς τοῦ κοινοῦ πατέρα μας καὶ τὶς δικές σας. Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐπειδὴ μερικοί ἀπὸ σᾶς δὲν μποροῦν πιὸ δογματικὰ νὰ κατανοήσουν τὴν αἵρεση, καὶ συγχρόνως ἐπειδὴ ὁ λόγος τῆς ἀλήθειας εἶναι ἁπλός, καὶ ἡ αἵρεση εἶναι φανερὴ καὶ χωρὶς δογματισμούς, καὶ κατανοητὴ σὲ παιδί. Γιατί σ’ ὅποιον μίλησε ὁ Θεὸς ὁ λόγος ἦταν σύντομος. Αὐτοὶ δὲν συμβαδίζουν, ἀλλὰ καὶ ἀναθεματίζουν αὐτοὺς ποὺ συμβαδίζουν. Εἴθε νὰ σᾶς δώσει ὁ Κύριος χάρη σὲ ὅλα, ἀγαπητά μου τέκνα.

 

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ-ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, Ε.Π.Ε 18Β’ – ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ»-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  1999 – ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ:  Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ