Τοῦ π. Διονυσίου Κατσούλη,
Ἐφημερίου Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Ν. Σμύρνης
Μία ἀπὸ τὶς χειρότερες ἁμαρτίες, ποὺ μπορεῖ νὰ διαπράξει ὁ ἄνθρωπος προσβάλλοντας τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὸν ἀποκρυφισμό. Ἡ ἔννοια τοῦ ἀποκρυφισμοῦ (ἢ ἀπόκρυφη γνώση ἢ ἀπόκρυφες τέχνες) εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένη μὲ τὴν μαγεία, δηλαδὴ εἶναι ἕνα εἶδος γνώσης ἢ δύναμης, τὸ ὁποῖο παρέχει ὁ Διάβολος στὸν ἄνθρωπο.
Καὶ καθὼς αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ γνώση εἶναι κρυφὴ ἀπὸ τὸ εὐρὺ κοινό, ὀνομάστηκε ἀπόκρυφη. Ὁ Θεός, ὡστόσο, ξεκαθαρίζει στὴν πρώτη Ἐντολὴ τοῦ Δεκαλόγου ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀναγνωρίζουμε ἄλλους (ψεύτικους) θεοὺς ἢ νὰ συσχετιζόμαστε μαζί τους. Ἕνας εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁποιαδήποτε ἄλλη «θεότητα» εἶναι δαίμονας, δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοί. Ἀλλὰ δὲν ἀρκεῖ μόνο νὰ μὴ ἀναγνωρίζουμε ἄλλο Θεό, ἐκτός τοῦ ἀληθινοῦ, πρέπει νὰ μὴ ἔχουμε σχέση μὲ τοὺς ψεύτικους θεούς, τὰ δαιμόνια.
Ἡ ὁποιαδήποτε συνεργασία τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Διάβολο (Ἑωσφόρο) καὶ τοὺς δαίμονες ὀνομάζεται μαγεία καὶ εἶναι ἀπαγορευμένη καὶ καταδικασμένη ἀπὸ τὸν Θεό. Αὐτό, ὡστόσο, γινόταν σὲ ὅλες τὶς πολυθεϊστικὲς θρησκεῖες τῆς ἀρχαιότητας, οἱ ἄνθρωποι θεωροῦσαν θεοὺς τὰ διάφορα δαιμόνια, τοὺς ἀπέδιδαν λατρεία καὶ ζητοῦσαν τὴν βοήθειά τους μέσῳ τῆς μαγείας.
Ὁ πνευματικὸς ξεπεσμὸς τῶν ἀνθρώπων στὴν πρὸ Χριστοῦ ἐποχή, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν μαγεία, συνδέεται καὶ μὲ τὶς ἀνθρωποθυσίες. Οἱ πολυθεϊστὲς πίστευαν ὅτι οἱ «θεοὶ» διψοῦν γιὰ ἀνθρώπινο αἷμα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὁδηγοῦνται σὲ τελετουργικὲς θυσίες ἀνθρώπων, γιὰ νὰ ἐξευμενίζουν τοὺς θεοὺς ἢ νὰ ἐναγίζουν τὰ πνεύματα τῶν νεκρῶν. Στὴν Ἰλιάδα (Ψ΄ 175) ὁ Ἀχιλλέας σφάζει δώδεκα νεαροὺς Τρῶες, γιὰ νὰ ἐναγίσει τὸν νεκρὸ Πάτροκλο.
Βέβαια, ἡ μεγαλύτερη χαρὰ τῶν δαιμόνων ἦταν (καὶ εἶναι) νὰ βάζουν τοὺς γονεῖς νὰ θυσιάζουν τὰ ἴδια τους τὰ παιδιά, μία δαιμονικὴ πρακτικὴ στὴν ὁποία παρασύρονταν καὶ οἱ Ἰσραηλίτες, παρόλο ποὺ ὁ Θεὸς τὴν ἀπαγόρευε ρητὰ (Δευτ. 12,31 καὶ Λευιτ. 18,21). Παρὰ τὴν σκληρὴ τιμωρία, ποὺ προέβλεπε ὁ Θεὸς γιὰ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα, οἱ Ἑβραῖοι δὲν διορθώνονταν (Ἰερ. 7,31 καὶ Ἰεζ. 16, 20).
Ἡ μαγεία, ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἐπιδιώκουν οἱ ἄνθρωποι, διακρίνεται σὲ λευκὴ (δῆθεν γιὰ νὰ κάνουμε καλὸ ἢ θεραπεῖες), μαύρη (γιὰ νὰ κάνουμε ὁποιοδήποτε κακὸ) καὶ μελλοντολογία (δῆθεν γιὰ νὰ γνωρίσουμε τὸ μέλλον μας).
Στὴν ρωμαϊκὴ ἐποχὴ ἐπικράτησε καὶ ἄλλη μία διάκριση στὸν ἀποκρυφισμό, ὑπῆρχε μαγεία γιὰ μορφωμένους, ἡ Θεουργία, καὶ γιὰ τὰ λαϊκὰ στρώματα, ἡ Γοητεία. Ἐπίσης κάθε λαὸς εἶχε ἀναπτύξει καὶ τὴν τοπική του μαγεία, κάτι σὰν ἐθνικὴ σχολή. Ἔτσι ὑπῆρχε ἡ σουμεριακὴ μαγεία, τὴν ὁποία κληρονόμησαν οἱ Βαβυλώνιοι, ἡ αἰγυπτιακή, ποὺ ὀνομάστηκε ἑρμητικὴ ἀπὸ τὸν Θὼθ (Τρισμέγιστο Ἑρμῆ), ἡ χανανιτική, ἡ φοινικικὴ καὶ ἡ ἑλληνική.
Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα ἐφαρμόζονταν ὅλα τὰ εἴδη μαγείας. Στὴν Ὀδύσσεια ὑπῆρχαν οἱ περίφημες μάγισσες Κίρκη καὶ Καλυψώ, ὑπῆρχε γενικότερα θεὰ τῆς μαγείας, ἡ Ἑκάτη, ἀλλὰ παραδόξως ὑπῆρχαν καὶ περιπτώσεις ποὺ διώκονταν κάποιοι μάγοι (Πλάτωνος Νόμοι 933) ἢ θανατώθηκαν, ὅπως ἡ Θεωρίδα ἀπὸ τὴν Λῆμνο (Δημοσθένους, Κατὰ Ἀριστογείτονος 79). Δηλαδὴ κυνήγι μαγισσῶν γινόταν καὶ στὴν ἀρχαία Ἀθήνα! Ξακουστές, ἐπίσης, ἦταν οἱ μάγισσες τῆς ἀρχαίας Θεσσαλίας (Ἀριστοφάνους Νεφέλαι 749 καὶ Plinius, Naturalis Historia 30,6).
Στὴν σύγχρονη ἐποχὴ τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογισμοῦ πολλοὶ ἄνθρωποι νομίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει μαγεία καὶ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι φαντασιώσεις ἀνόητων ἀνθρώπων. Μακάρι νὰ μὴ ὑπῆρχε μαγεία καὶ ὅλα αὐτὰ νὰ ἦταν ἕνα ψέμα. Ἀναμφίβολα, ὑπάρχουν πολλοὶ ἐπαγγελματίες ἀπατεῶνες, οἱ ὁποῖοι παριστάνουν τοὺς μάγους καὶ ἐξαπατοῦν ἀφελεῖς ἀνθρώπους μὲ τὸ ἀζημίωτο!
Ὡστόσο ὑπάρχουν καὶ περιπτώσεις, ὅπου κάποια ὑπερφυσικὰ φαινόμενα εἶναι πραγματικὰ καὶ ὄχι ἁπλὰ τεχνάσματα. Αὐτὸ τὸ βλέπουμε στὶς Δέκα Πληγὲς τοῦ Φαραώ, μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες ἱερεῖς τῆς Αἰγύπτου. Ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς βεβαιώνει ὅτι εἶχαν μαγικὲς δυνάμεις (Ἔξ. 7,11) καί, μέσῳ δαιμονικῆς ἐνέργειας, μποροῦσαν νὰ κάνουν ὑπερφυσικὰ πράγματα.
Ἡ Αἴγυπτος ἐκείνη τὴν ἐποχὴ (1374 π.Χ.) ἦταν μία πανίσχυρη αὐτοκρατορία, στρατιωτικὰ καὶ οἰκονομικά, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἦταν καὶ τὸ βασίλειο τῆς μαγείας καὶ τοῦ σατανισμοῦ. Ἀπέναντι λοιπὸν σὲ αὐτοὺς τοὺς ἰσχυροὺς μάγους ὁ Θεὸς στέλνει τὸν ταπεινὸ δοῦλο Του, ἕνα πτωχὸ καὶ βραδύγλωσσο βοσκὸ (Ἔξ. 6,30), τὸν Μωυσῆ, γιὰ νὰ ἀποδείξει σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα ὅτι ἡ δύναμη δὲν εἶναι τοῦ Σατανᾶ καὶ τῶν ψευδοθεῶν ἀλλὰ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
Καὶ ὁ ταπεινὸς Μωυσῆς, μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, τελικὰ συντρίβει καὶ ἐξευτελίζει τοὺς μάγους τοῦ Φαραὼ Ἀμενχοτὲπ Γ΄ (Amenhotep III) καὶ ὁλόκληρο τὸ βασίλειο τῆς Αἰγύπτου, γιὰ νὰ δώσει καὶ ἕνα διαχρονικὸ μήνυμα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ καταφεύγει στὴν ἐνέργεια καὶ τὴν χάρη τοῦ Παντοδύναμου Θεοῦ καὶ ὄχι στὸν Σατανᾶ, τοῦ ὁποίου ἡ δύναμη κατατροπώθηκε μὲ τὶς Δέκα Πληγὲς καὶ τὴν θαυμαστὴ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς θάλασσας (Ἔξ. 14,29).
Τὸ ἴδιο γίνεται στὴν Καινὴ Διαθήκη, τὰ δαιμόνια τρέμουν μπροστὰ στὸν Χριστὸ καὶ δὲν ἔχουν δύναμη οὔτε νὰ μποῦν μέσα στὰ γουρούνια (Μτ. 8,31), χωρὶς τὴν ἄδεια τοῦ Κυρίου. Ἀλλὰ καὶ ἡ τριπλῆ προσπάθεια τοῦ Διαβόλου νὰ πειράξει τὸν Χριστὸ στὴν ἔρημο (Μτ. 4,11), κατέληξε σὲ παταγώδη ἀποτυχία.
Ἀπέναντι σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ὀλέθριο φαινόμενο, ὁ Θεὸς ἔχει δώσει ξεκάθαρη ἀπάντηση, καταδικάζει κάθε μορφὴ μαγείας μὲ τὸν πλέον αὐστηρὸ τρόπο (Λευιτ. 19,26 καὶ Δευτ. 18,10), ἐνῶ παράλληλα ἀποκαλύπτει ὅτι ὁποιαδήποτε «ἐπιτυχία» τῶν μάγων, εἴτε γιὰ θεραπεία εἴτε γιὰ πρόβλεψη, ὀφείλεται στὴν ἐνέργεια τοῦ Σατανᾶ.
Οἱ μάγοι ὀνομάζονται φαρμακοὶ στὴν Βίβλο (Ἔξ. 22,18) καὶ οἱ μάγισσες φαρμακίδες, διότι μεταξὺ ἄλλων, ἤξεραν νὰ φτιάχνουν δηλητήρια, τὰ ὁποῖα πωλοῦσαν σὲ ἐπίδοξους δολοφόνους. Ἀντίστοιχα τὰ μάγια ὀνομάζονται καὶ «φαρμακεῖες» (Ἀποκ. 9,21).
Ἄλλες κατηγορίες μάγων εἶναι οἱ ἐγγαστρίμυθοι καὶ οἱ ἐπαοιδοὶ (Λευιτ. 19,31 καὶ 20,27), ἐνῶ ὑπάρχουν καὶ οἱ μελλοντολόγοι, οἱ «τερατοσκόποι» (Δευτ. 18,11), δηλαδὴ τὰ μέντιουμ (πνευματιστὲς καὶ ὑπνωτιστές). Ὁ ἀνάξιος βασιλιὰς τοῦ Ἰσραήλ, ὁ Σαούλ, παραβιάζοντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ (Ἡσ. 8,19), κατέφυγε σὲ γυναίκα μέντιουμ, γιὰ νὰ συμβουλευτεῖ πνεύματα νεκρῶν (Α΄ Βασιλειῶν 28,8), ὥστε νὰ μάθει τὸ μέλλον του.
Κάθε φορά ποὺ οἱ ἀρχαῖοι Ἰουδαῖοι πρόδιδαν τὴν πίστη τους στὸν ἀληθινὸ Θεό, τὸν Γιαχβέχ, καὶ παρασύρονταν στὸν πολυθεϊσμὸ καὶ τὸν ἀποκρυφισμό, ὁ Θεὸς ἀπαντοῦσε μὲ αὐστηρὸ λόγο, μέσῳ τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ὀνόμαζε τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ πόρνη (Ὡσ. 2,2 καὶ Ἡσ. 1,21) καὶ μοιχαλίδα, γιὰ νὰ τοὺς δώσει νὰ καταλάβουν πόσο φρικτὴ ἁμαρτία ἦταν αὐτὸ ποὺ ἔκαναν.
Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τοὺς ἀνθρώπους, τὸν λαό Του, τόσο πολὺ (Ἔξ. 20,5), ποὺ δὲν ἀνέχεται νὰ τούς μοιράζεται μὲ τὸν Διάβολο. Μᾶς θέλει μόνο δικούς Του! Γι’ αὐτὸ παρομοίαζε μὲ πόρνη τοὺς Ἰσραηλίτες, διότι πρόδιδαν τὸν νόμιμο σύζυγό τους, τὸν Θεὸ (Ἰερ. 3,20) καὶ ἔκαναν παράνομη σχέση μὲ τοὺς βρώμικους ἐραστές, τοὺς ψευδοθεοὺς τῆς εἰδωλολατρίας (Ἰεζ. 16,17).
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἐπίσης, ἔχει καταδικάσει μὲ κανόνες Συνόδων κάθε εἶδος μαγείας καὶ ἀφορίζει τοὺς ἀμετανόητους Χριστιανούς, ποὺ ἐπιμένουν νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὸν ἀποκρυφισμὸ (Πενθέκτη Οἰκ. Σύνοδος, κανόνες 61-62). Ἀξίζει νὰ γνωρίζουμε ὅτι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ὑπῆρχαν εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀποφάσισαν νὰ γίνουν Χριστιανοί, ἔκαψαν τὰ μαγικὰ βιβλία τους, γιὰ νὰ σβήσει ἡ δαιμονικὴ γνώση (Πράξ. 19,19).
Παρὰ τὴν ἐξάπλωση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τὸν ἀγώνα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἐνάντια στὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὴν λατρεία τοῦ Διαβόλου, τὸ κακὸ ἐπιβίωσε καὶ ἔφτασε μέχρι τὴν ἐποχή μας. Τὸ ὄχημα, τὸ ὁποῖο μετέφερε τὸν σατανισμὸ ἀπὸ τὴν ἀρχαία Μέση Ἀνατολὴ στὴν σύγχρονη ἐποχὴ εἶναι ὁ Γνωστικισμός.
Ἡ ἀφετηρία τοῦ Γνωστικισμοῦ βρίσκεται στὰ τέλη τοῦ 1ου αἰ. μ.Χ., μετὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων (70 μ.Χ.), ὅταν κάποιοι Ἑβραῖοι κρυφοσατανιστὲς ἄρχισαν νὰ δημιουργοῦν τὶς ὁμάδες τῶν Γνωστικῶν, οἱ ὁποῖοι παρίσταναν τοὺς φιλοσόφους, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἀγωνίζονταν νὰ πολεμήσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ κρατήσουν ζωντανὴ τὴν μαγεία τῆς Ἀνατολῆς καὶ τὴν λατρεία τοῦ Ἑωσφόρου.
Στὴν Ἀποκάλυψη (2,9) οἱ Ἑβραῖοι Γνωστικοὶ ὀνομάζονται «Συναγωγὴ τοῦ Σατανᾶ» καὶ μία ἀπὸ τὶς πρῶτες γνωστικὲς ὁμάδες εἶναι οἱ Νικολαΐτες (Ἀποκ. 2,6). Ἕνας ἀπὸ τοὺς πρώτους Γνωστικοὺς (ἴσως καὶ ὁ πρῶτος ἀρχηγὸς τους) ἦταν ὁ Σίμων ὁ Μάγος (Πράξ. 8,9). Στοὺς ἑπόμενους αἰῶνες οἱ ὁμάδες καὶ οἱ «σχολὲς» Γνωστικῶν πολλαπλασιάστηκαν, ἔχουμε Ἕλληνες, Πέρσες καὶ Αἰγύπτιους, ποὺ φτιάχνουν γνωστικὰ παραθρησκευτικὰ συστήματα.
Ὡστόσο ὁ γνήσιος ἰουδαϊκὸς Γνωστικισμὸς διατηρήθηκε καὶ ἐξελίχθηκε στὸν μεσαιωνικὸ καμπαλισμὸ (Καμπάλα ἢ Καμπαλάχ), ὁ ὁποῖος διακρίνεται σὲ θεωρητικὸ – φιλοσοφικὸ καμπαλισμὸ (Kabbalah lyunit) καὶ πρακτικὸ καμπαλισμὸ (Kabbalah maasit ἢ σολομωνική). Μέσα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο σατανικὰ παρακλάδια διατηρήθηκε ὁ ἀρχαῖος πολυθεϊσμός, μεταμφιεσμένος βέβαια, ἀλλὰ καὶ ἡ γνώση τῆς μαγείας, ἡ ἐφαρμογή της στὴν πράξη.
Δυστυχῶς, ὁ ἄλλος μεγάλος κλάδος τῆς μαγείας, ὁ ἀρχαῖος αἰγυπτιακὸς ἢ ἑρμητικός, διατηρήθηκε μέσῳ τῶν Ἑλλήνων τοῦ Βυζαντίου, κάποιοι ἀπὸ τοὺς ὁποίους γοητεύονταν ἀπὸ τὴν πλάνη τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶ εἶχαν ὁλόκληρες βιβλιοθῆκες μὲ βιβλία ἑρμητισμοῦ. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ ἀποκρυφιστὴς Γεώργιος Πλήθων (ἢ Γεμιστός), ὁ ὁποῖος μετέδωσε τὴν γνώση τοῦ ἑρμητισμοῦ στοὺς Ἰταλοὺς τῆς Φλωρεντίας τὸ 1439.
Ὁ καμπαλισμὸς καὶ ὁ ἑρμητισμὸς διαδόθηκαν σχεδὸν σὲ ὅλους τούς ἐπιστήμονες τῆς Εὐρώπης, ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση καὶ ἔπειτα, μέχρι ποὺ κατάφεραν νὰ ἐγκατασταθοῦν μόνιμα στὸν Τεκτονισμό, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ 18ου αἰώνα. Τελικὰ ὁ καμπαλισμὸς ἔγινε τὸ κυρίαρχο δόγμα στὶς μασονικὲς στοές, οἱ ὁποῖες μετατράπηκαν σὲ ναοὺς τῆς σατανικῆς καμπαλιστικῆς θρησκείας.
Πολλοὶ ἄνθρωποι ταυτίζουν τὴν μασονία μὲ τὸν Σιωνισμό. Στὴν πραγματικότητα ὁ Σιωνισμὸς εἶναι τὸ ἀφεντικό, ἐνῶ οἱ μασόνοι εἶναι οἱ ὑπάλληλοι. Καὶ ὁ σύγχρονος Σιωνισμὸς (ἀπὸ τὸ 1740 καὶ ἔπειτα) προέκυψε ἀπὸ τὴν συνεργασία τοῦ Γερμανοῦ κρυφοσατανιστῆ βασιλιᾶ τῆς Πρωσίας Φρειδερίκου Β΄ (Frederick II) μὲ συγκεκριμένους Ἑβραίους καμπαλιστὲς (Ἀσκεναζί), οἱ ὁποῖοι λαχταροῦν νὰ καταστρέψουν τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ στὴν θέση Του νὰ φέρουν τὸν δικό τους ψευδομεσσία.
Στὴν ἱστορικὴ αὐτὴ ἀναδρομή, τὴν ὁποία κάναμε γιὰ νὰ καταλάβουμε πῶς φτάσαμε νὰ ἐπιβιώνει ἀκόμα ἡ ἀρχαία εἰδωλολατρία, χρειάζεται νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὴν Οὐκρανὴ καμπαλίστρια Ἕλενα Μπλαβάτσκυ (Blavatsky), ἡ ὁποία ἵδρυσε τὴν «Θεοσοφικὴ Ἑταιρεία» τὸ 1875 καὶ συνέδεσε τὸν ἀποκρυφισμὸ τῆς Εὐρώπης μὲ τὰ θρησκεύματα τῆς ἀνατολικῆς Ἀσίας. Οἱ παρανοϊκὲς θεωρίες τῆς Μπλαβάτσκυ ἔδωσαν ἔμπνευση καὶ ὤθηση στὰ παραθρησκευτικὰ κινήματα τοῦ 20οῦ αἰώνα, στὴν Ἀριοσοφία, στὴν Νέα Ἐποχὴ καὶ στὸν νεοπαγανισμό.
Ὅλα αὐτὰ τὰ «πνευματικὰ σκουπίδια», ἰδίως ὁ νεοπαγανισμὸς καὶ ὁ δωδεκαθεϊσμὸς στὴν σύγχρονη Ἑλλάδα, διακινοῦν ἰδέες τῆς Μπλαβάτσκυ καὶ συνδέονται ἢ καὶ χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ μασονικὲς στοές. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ κίνημα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὸ ὁποῖο ἐπιδιώκει τὴν συνένωση τῶν χριστιανικῶν αἱρέσεων μεταξύ τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς διάφορες θρησκεῖες τοῦ κόσμου, ὥστε νὰ καταλήξουμε στὴν παγκόσμια θρησκεία τοῦ Ἀντιχρίστου.
Εἰδικὴ μνεία ὀφείλουμε νὰ κάνουμε καὶ γιὰ τὴν ἀστρολογία, ἡ ὁποία ζεῖ καὶ βασιλεύει στὴν «ὀρθολογικὴ» ἐποχή μας, παρόλο ποὺ ἡ ἐπιστήμη τῆς Ἀστρονομίας ἔχει ἀποδείξει περίτρανα ὅτι οἱ πλανῆτες δὲν ἐπηρεάζουν τὴν ζωή μας, ἑπομένως ἡ ἀστρολογία εἶναι ἀπάτη. Ἐδῶ εὐθύνη ἔχουν καὶ τὰ ΜΜΕ, τὰ ὁποῖα καθημερινὰ ἀφιερώνουν στῆλες γιὰ τὰ ζώδια καὶ τὰ ὡροσκόπια, παρέχοντας ἔτσι στήριξη στοὺς ἀστρολόγους.
Ὁ Ἰταλὸς ἀποκρυφιστὴς τῆς Ἀναγέννησης Μαρσίλιο Φιτσίνο, ὁ ὁποῖος γνώρισε τὸν Γεώργιο Γεμιστὸ στὴν Φλωρεντία, συνέδεσε τὴν εὐρωπαϊκὴ ἀστρολογία μὲ τὴν ἀρχαία ἑρμητικὴ μαγεία, ἡ ὁποία ἔλεγε: «Κάθε ἄνθρωπος ἀναλαμβάνεται, τὴν στιγμὴ τῆς γέννησής του, ἀπὸ τὸν δαίμονα ποὺ ὁρίζει ἡ θέση τῶν ἄστρων. Αὐτὸς εἰσχωρεῖ σὲ ὅλα τὰ μέρη τοῦ σώματος…» (Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ἐκδ. Ἀθηνῶν, τόμος Στ΄, σελ. 508). Μέσῳ αὐτοῦ τοῦ «πλανητικοῦ» δαίμονα πιστεύουν οἱ ἀστρολόγοι ὅτι τὰ ἄστρα ἐπηρεάζουν τὴν ζωή μας, ἀλλὰ δὲν τολμοῦν νὰ τὸ ὁμολογήσουν δημόσια.
Συνεπῶς, ἡ ἀστρολογία εἶναι παρακλάδι τοῦ σατανισμοῦ καὶ ἀντίστοιχα καταδικάζεται ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ (Ἡσ. 47,13) καὶ τὴν Ἐκκλησία μας (Σύνοδος Λαοδικείας, κανόνας 36). Τέλος, οἱ ἑρμητικοὶ ἀστρολόγοι, ὅπως καὶ οἱ καμπαλιστὲς μασόνοι (Τέκτονες), πιστεύουν στὴν σατανικὴ θεωρία τῆς μετεμψύχωσης (ἤ μετενσάρκωσης).
Ἀσφαλῶς, ὁ Χριστιανὸς πρέπει νὰ μισεῖ καὶ νὰ ἀποστρέφεται κάθε εἶδος ἀποκρυφισμοῦ! Νὰ μένει μακριὰ ἀπὸ μασόνους, ἀστρολόγους, μέντιουμ, καφετζοῦδες, χαρτορίχτρες, ὑπνωτιστές, πνευματιστὲς καὶ μελλοντολόγους. Μακριὰ ἀπὸ μάγια καὶ ξόρκια, ὅπως τὸ ξεμάτιασμα μὲ φλυτζάνι καὶ ἐλαιόλαδο (ἡ ἀρχαία λεκανομαντεία!), μακριά ἀπό ψευτοφυλαχτά, ὅπως γαλάζιες χάντρες καί μάτια. Μακριὰ ἀπὸ ἀντιχριστιανικὲς πρακτικές, ὅπως ἡ γιόγκα καὶ ὁ διαλογισμός.
Δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε καὶ μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μὲ τὸν Διάβολο, «τὶς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαλ;» (Β΄ Κορ. 6,15). Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο, γιὰ νὰ διαλύσει τὰ ἔργα τοῦ Πονηροῦ (Α΄ Ἰω. 3,8). Ἢ θὰ εἴμαστε 100% στὴν πλευρὰ τοῦ Χριστοῦ ἢ θὰ εἴμαστε μὲ τὸν Διάβολο, ἢ Παράδεισος ἢ Κόλαση, δὲν ὑπάρχει κάτι ἐνδιάμεσο.
Ὁ Χριστὸς δὲν κάνει διαπραγματεύσεις μὲ τὰ δαιμόνια, τοὺς λέει κλεῖστε τὸ στόμα σας (Μρ. 1,25), σηκωθεῖτε καὶ φύγετε. Καὶ ἐμεῖς, ὡς Χριστιανοί, νὰ καταφεύγουμε στὰ πνευματικὰ ὅπλα τῆς Ἐκκλησίας, στὴν προσευχή, στὸν ἁγιασμό, στὰ μυστήρια καὶ στὶς εὐχές, τὶς ὁποῖες διαβάζει ὁ ἱερέας κατὰ τῆς βασκανίας ἢ ὁποιασδήποτε ἄλλης δαιμονικῆς ἐνέργειας.
