Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
Tό 1977, στὸ μασονικὸ περιοδικὸ «Ἰλισὸς» (τεῦχ. 122, Μάρτιος- Ἀπρίλιος) εἶχε δημοσιευθεῖ ἕνα χλευαστικὸ κείμενο γιὰ τὸν Μητροπολίτη Μαρωνείας καὶ Κομοτηνῆς Δαμασκηνό, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη τὸ 2012.
Οἱ μασόνοι εἶχαν ἐνοχληθεῖ ἀπὸ τὸ ἐπιτίμιο ποὺ ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης εἶχε ἐπιβάλει σὲ πέντε κωμοπόλεις καὶ στέρηση Θείας Κοινωνίας ἐπὶ ἕνα ἔτος λόγῳ καρνάβαλου (αὐτὸς ἦταν ὁ τίτλος τοῦ δημοσιεύματος στὴν στήλη «ΕΠΙΚΑΙΡΑ» τοῦ ἐν λόγῳ περιοδικοῦ).
«Ἐγεννήθη ἡμῖν… Καντιώτης νέος – ὁ Μητροπολίτης Μαρωνείας (Κομοτηνῆς) Σεβασμιώτατος κ. Δαμασκηνός, ὁ ὁποῖος ἐστέρησε τῆς θείας κοινωνίας τοὺς ὀργανωτάς καὶ ἐνισχυτάς τοῦ… Καρναβάλου!».
Μὲ αὐτὴν τὴν εἰρωνεία ξεκινοῦσε τὸ κείμενό του ὁ ἀνώνυμος συντάκτης, προκειμένου νὰ ἐνημερώσει τὸ μασονικὸ ἀναγνωστικὸ κοινὸ γιὰ τὴν δῆθεν ἀπαράδεκτη ἐνέργεια τοῦ Μητροπολίτου, θίγοντας ταυτοχρόνως καὶ τὸν ἕτερο μακαριστό, φλογερὸ Μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστῖνο Καντιώτη.
Ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε ποιὸ ἦταν τὸ περιεχόμενο τῆς ἐγκυκλίου ποὺ εἶχε ἐκδώσει ὁ Μητροπολίτης Μαρωνείας καὶ Κομοτηνῆς, μὲ τὴν ὁποία διεκόπτετο κάθε πνευματικὸς δεσμὸς μὲ τὸν δῆμο Σαππῶν καὶ μὲ ἄλλες κοινότητες:
Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίω ἀγαπητά, θεωροῦμεν τὰς ἡμέρας τῆς ἐποχῆς μας πολὺ κρισίμους καὶ κοσμογονικάς. Ὁ ἄνθρωπος τείνει μὲ τὸν μηχανοκρατικὸν του πολιτισμὸν νὰ κατακτήση τὸ σύμπαν, λησμονώντας τὰς τεραστίας του ἐλλείψεις εἰς τὸν πνευματικὸν καὶ ἠθικὸν τομέα. Τοῦτο εἶναι πάγκοινον μυστικόν, διότι, ἐνῶ μὲ τὰ τέλεια μηχανικὰ μέσα καὶ τὰς ἐπιστημονικάς ἀνακαλύψεις ποὺ διαθέτει, κολυμπᾶ κυριολεκτικὰ μέσα εἰς τὴν χλιδήν, ὅμως πνευματικῶς καὶ θρησκευτικῶς εἶναι καθυστερημένος. Διακατέχεται ἀπὸ εἰδωλολατρικὰ κατάλοιπα, τὰ ὁποῖα ἀλλοιώνουν τὸ εὐαγγελικὸν πνεῦμα καὶ μεταβάλλονται εἰς σιδηρᾶ δεσμὰ ποὺ τὸν βασανίζουν ἀσφυκτικῶς. Ἕνα ἀπὸ τὰ κατάλοιπα αὐτὰ τῆς εἰδωλολατρίας εἶναι καὶ ὁ καρνάβαλος, ποὺ μὲ τόση φροντίδα, τεράστια ἔξοδα καὶ ματαιοδοξία περιβάλλεται. Καὶ ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ περίοδος τοῦ Τριωδίου νὰ προετοιμάση καταλλήλως τοὺς Χριστιανοὺς πρὸς ὑποδοχὴν τοῦ Πάσχα, μὲ αὐτοσυγκέντρωσιν, αὐτοκριτικήν, μετάνοιαν καὶ κατάνυξιν, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὰς τόσον μυσταγωγικάς ἱεράς ἀκολουθίας, δυστυχῶς συμβαίνει τὸ ἐντελῶς ἀντίθετον. Ἀστεῖοι κώμη καὶ μέθη, ὄργια βακχικὰ καὶ διονυσιακὰ εἶναι εἰς τὴν ἡμερησίαν διάταξιν. Τονίζοντας αὐτά, δὲν κατεχόμεθα ἀπὸ νοσηρὸν καλογερισμὸν καὶ φανατισμόν, οὔτε καὶ ἔχουμε παρωπίδας. Δὲν εἴμεθα ἐναντίον τῆς ψυχαγωγίας καὶ ἐκτονώσεως τῶν Χριστιανῶν. Ἀντιθέτως, εἴμεθα θιασῶται τῆς ἁγνῆς καὶ ἀξιοπρεποῦς τέρψεως ποὺ δὲν ἐπιφέρει καμμίαν αὐθαιρεσίαν καὶ ἀβαρίαν εἰς εὐαγγελικάς ἀρχάς, τοὺς κανόνες καὶ τὴν ἱερὰν παράδοσιν τῆς ἐκκλησίας.
1. Ἀπαγορεύουν οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς ἐκκλησίας νὰ ἐνδύωνται οἱ Χριστιανοὶ καρναβάλια καί, συγκεκριμένως, οἱ ἄνδρες νὰ φοροῦν γυναικεῖα καὶ οἱ γυναῖκες ἀνδρικὰ ἐνδύματα, διότι ἀλλοιώνουν τὴν φυσικὴν παράστασίν των εἰς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἔχει δυσμενεῖς ἠθικάς ἐπιπτώσεις.
2. Διά νὰ ἐνδυθῆ κανεὶς καρναβάλι ἤ, πολὺ περισσότερον, διὰ νὰ γίνουν ἐπίσημοι καρναβαλικαὶ ἐκδηλώσεις, ἀπαιτοῦνται τεράστια χρηματικὰ ποσά, τὰ ὁποῖα σπαταλῶνται ἀλογίστως καὶ ἀποτελοῦν σκάνδαλον μεγάλο καὶ πρόκλησιν διὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἐστερημένους ἀδελφούς μας.
3. Τόσον τὸ χειρότερον, ὅταν τὸ καρναβάλι γίνεται τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὴν Καθαρὰν Δευτέραν, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἔγινεν εἰς τὰς Σάππας καὶ ἐπιστήσαμε πέρυσι πατρικῶς τὴν προσοχὴν τῶν ἁρμοδίων, διὰ τὴν ἐξάλειψιν αὐτοῦ τοῦ ἀνοσιουργήματος. Πλὴν ὅμως, ὅπως ἀποδεικνύεται, ματαίως, διότι αἱ νουθεσίαι ἡμῶν ὡς ἐπισκόπου ἔπεσαν εἰς τὸ κενόν, εἰς ὦτα μὴ ἀκουόντων.
Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει τί δέον γενέσθαι; Ἔχομεν ἱερὰν ὑποχρέωσιν, ὡς ὑπεύθυνος ποιμενάρχης ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ποιμνίου μας, νὰ προστατεύσωμεν τὸ χριστεπώνυμον πλήρωμα, μὲ σωφρονιστικὰ μέσα, ἀπὸ τὰ σατανικὰ αὐτὰ τεχνάσματα, ποὺ παρουσιάζονται μὲ τὴν μάσκα τοῦ ἁγνοῦ θεάματος καὶ τῆς ἀθώας ψυχαγωγίας.
Πρὸς τοῦτο, δηλώνομεν εὐθαρσῶς ὅτι ὡς κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας ἐπὶ ἕν ἔτος διακόπτομεν τὴν πνευματικὴν ἐπικοινωνίαν καὶ ἀπέχομεν ἀπὸ πᾶσαν ἐπίσημον ἐκδήλωσιν τῆς κωμοπόλεως τῶν Σαππῶν, πρὸς μετάνοιαν καὶ σωφρονισμόν. Ἐπὶ πλέον, ἐπιβάλλομεν τὸ πνευματικὸν ἐπιτίμιον τῆς στερήσεως τῆς Θείας Κοινωνίας, ἐπὶ ἕν ἔτος τόσον εἰς τοὺς διοργανωτάς τοῦ καρναβάλου ὅσον καὶ εἰς τοὺς λαβόντας ἐνεργὸν μέρος εἰς τὰς καρναβαλικάς ἐκδηλώσεις. Τὸ ἴδιον ἐπιτίμιον ἐπιβάλλομεν καὶ εἰς τὴν Νέαν Καλλίστην. Τὸ ἴδιον ἐπιτίμιον ἐπιβάλλομεν καὶ εἰς τὴν κωμόπολιν τῆς Ξυλαγανῆς, τὴν Στρύμην καὶ Νέαν Πέτραν διὰ τὸ ἔθιμον τῆς γυναικοκρατίας καὶ εἰς τὸ χωρίον Ἀρσάκειον διὰ τὸ λεγόμενον ἔθιμον τῆς τζαμάλας.
Ποιούμεθα θερμὴν ἔκκλησιν παρακαλοῦντες πατρικῶς ἅπαντας τούς ἐκπροσώπους τῶν ἀρχῶν νὰ συμπαρασταθοῦν ἀπὸ τῆς θέσεώς των, εἰς τὴν προσπάθειαν διὰ τὴν ἐξάλειψιν τῶν ἐκδηλώσεων αὐτῶν, τελείως ξένων πρὸς τὴν γνησίαν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὰ τὰ μέτρα, ἐν βαθείᾳ θλίψει καὶ συνοχῇ καρδίας, ἠναγκάσθημεν νὰ μεταχειρισθῶμεν, μὲ τὴν ἐλπίδα καὶ θερμὴν δέησιν πρὸς τὸν δομήτορα τῆς ἐκκλησίας Κύριον ὅτι τὸ ἑπόμενον ἔτος τὴν ἰδίαν ἐποχήν, θὰ ἐκλείψουν ὅλα τὰ ἔργα αὐτοῦ τοῦ σκότους καὶ θὰ προβάλλουν τὰ ἔργα τοῦ φωτός.
Στὸ ἴδιο δημοσίευμα φιλοξενήθηκε καὶ ἡ σύντομη δήλωση τοῦ τότε Νομάρχη Ροδόπης Παναγιώτη Φωτέα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀντιδράσει ὡς ἑξῆς:
«Εὑρισκόμεθα ἐδῶ, γιὰ νὰ τιμοῦμε καὶ νὰ βοηθοῦμε τὴν ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν εἴχαμε πρόθεση νὰ ἀναβιώσουμε εἰδωλολατρικὰ ἔθιμα. Ἂν κάναμε τὸ καρναβάλι στὶς Σάππες, τὸ κάναμε μὲ σκοπὸ νὰ ἀποδείξουμε, μέσῳ τῶν λαογραφικῶν ἐκδηλώσεων, τὴν ἀδιατάρακτη συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς σ’ αὐτὸν τὸν χῶρο ποὺ λέγεται Θράκη. Οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι ποὺ μετεῖχαν στὶς ἐκδηλώσεις αὐτὲς τὶς λαογραφικές, εἶναι οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι ποὺ πλαισιώνουν μὲ κατάνυξη ἀπόλυτη τούς ἐπιταφίους καὶ μὲ κροτίδες γιορτάζουν τὸ Χριστὸς Ἀνέστη».
Ἐκεῖνο, ὅμως, ποὺ ὁ ἀείμνηστος Φωτέας –ἕνας σπάνιος πολιτικὸς ποὺ ἄφησε πίσω του ὄχι μόνο διοικητικὸ ἀλλὰ ξεχωριστῆς ποιότητος πνευματικὸ ἔργο, ὅπως αὐτὸ ἀποτυπώθηκε στὰ ἄρθρα καὶ τὰ βιβλία του– δὲν εἶπε, εἶναι ὅτι ὅσοι πηγαίνουν καὶ στὰ καρναβάλια καὶ στὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου διασκορπίζονται, συνήθως, κατὰ τὴν τελευταία, τρέχοντας σὰν νὰ εἶναι ἐχθροί Του, προκειμένου νὰ πᾶνε νὰ φᾶνε τὴν «παραδοσιακὴ μαγειρίτσα».
Ὁ ἀνάποδος κόσμος ἀντανακλᾶται σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ στὴν καθιερωμένη φυγὴ τῶν πιστῶν τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου μετὰ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», ἀφοῦ τότε εἶναι ποὺ ἀκούγεται καὶ ὁ προφητικὸς Ψαλμὸς τοῦ Δαυὶδ (67): «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν».
Ὅπως, λοιπόν, ἐκεῖνοι ποὺ πηγαίνουν νὰ ἑορτάσουν τὴν Ἀνάσταση ἔχουν τὸ μυαλὸ τους μόνο στὴν μαγειρίτσα καὶ στὰ λοιπὰ ἐδέσματα τοῦ ἀναστάσιμου τραπεζιοῦ ἀδυνατώντας νὰ συνειδητοποιήσουν τὸ προφανές, δηλ. ὅτι ἡ ἀποχώρησή τους ἀπὸ τὸ προαύλιο τοῦ ἱεροῦ ναοῦ (στὸ ὁποῖο, μάλιστα, ἂν ἔχουν πάει μὲ συγγενεῖς καὶ φίλους, τὸ πιθανότερο εἶναι ὅτι θὰ ἔχουν πιάσει τὸ λακριντί), τὴν ὥρα τοῦ συγκεκριμένου Ψαλμοῦ, ἐνεργοποιεῖ ἐπὶ τόπου τὴν ἐφαρμογή του σὲ βάρος τους (ὁπότε ἀπὸ πιστοὶ δὲν γίνονται ἁπλῶς ἄπιστοι, ἀλλὰ κάτι πολὺ χειρότερο: ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ!), ἔτσι καὶ οἱ συμμετέχοντες στὰ καρναβάλια καί, πολὺ περισσότερο, οἱ διοργανωτὲς τους εἶναι ἀνίκανοι νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι συμπεριφέρονται ἀνάποδα πρὸς τὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου (Ρωμ.ιγ΄ 11-ιδ΄ 4):
«Ἀδελφοί, νῦν ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νύξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ’ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας. […]».
Ἀντί, ἑπομένως, τὴν ἐποχὴ αὐτὴ οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐνδυθοῦν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ στραφοῦν πρὸς τὸ φῶς, σταματώντας νὰ μεθοῦν καὶ νὰ ἀσελγοῦν, ἐκεῖνοι σὰν νὰ ’ναι καὶ πάλι κωφοί, κάνουν τὰ ἀκριβῶς ἀνάποδα: ντύνονται μασκαράδες, ἐπιδίδονται στὴν πλειοψηφία τους σὲ μεθύσια καὶ ἀκολασίες, ἑλκυόμενοι ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ σκότους καὶ ὄχι τοῦ φωτός, παρασυρόμενοι ἀπὸ τὴν σαγήνη τοῦ ψεύτικου καὶ ὄχι τοῦ ἀληθινοῦ κόσμου.
Ἀπὸ τὸ 1977 μέχρι σήμερα ἔχει παρέλθει περίπου μισὸς αἰώνας καὶ ἡ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ κόσμου εἶναι ἀπείρως χειρότερη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐξεδόθη ἡ ἐγκύκλιος τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Δαμασκηνοῦ, ἀφοῦ σήμερα οἱ ἄνδρες δὲν φοροῦν γυναικεῖα καὶ οἱ γυναῖκες ἀνδρικὰ ἐνδύματα μόνο κατὰ τὰ καρναβάλια, ἀλλὰ καὶ στὴν τρέχουσα καθημερινότητά τους. Ἀκόμη χειρότερα: Ὁλοένα καὶ συχνότερα, οἱ ἄνδρες καὶ οἱ γυναῖκες ἀπαρνοῦνται ἢ ἀλλάζουν τὸ φῦλο τους καὶ φυσικά, πλέον καὶ στὴν Ἑλλάδα, εἶναι νόμιμος ὁ γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἀναμφισβήτητα ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ σημεῖα τῶν ἐσχάτων χρόνων.
Μάλιστα, ὁ κόσμος ἔγινε τόσο ἀνάποδος, ποὺ ὅποιος τολμᾶ νὰ ἐπισημαίνει καὶ νὰ στηλιτεύει τὰ ἀνάποδα, χαρακτηρίζεται στὴν καλύτερη περίπτωση «γραφικὸς» καὶ στὴν χειρότερη «θρησκόληπτος» καὶ «ψεκασμένος».
Δυστυχῶς, κάθε χρόνος ποὺ προστίθεται, αὐτὴ ἡ ἀνάποδη παράδοση ἑδραιώνεται ἀκόμη πιὸ βαθιὰ στὴν συνείδηση τῆς «συμπαγοῦς πλειοψηφίας», τὰ μέλη τῆς ὁποίας ἁλυσοδένονται ὅλο καὶ πιὸ σφιχτὰ στὸ σύγχρονο «σπήλαιο τοῦ Πλάτων», μεταφράζοντας τὴν ἀλήθεια ὡς ψέμα καὶ τὸ ψέμα ὡς ἀλήθεια, τὸ φῶς ὡς σκότος καὶ τὸ σκότος ὡς φῶς. Ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς πώρωσής τους μὲ τὸν «ἀνάποδο κώδικα», οἱ δεσμῶτες τρέμουν στὸ ἐνδεχόμενο νὰ σφάλουν, ἀφοῦ ἡ παραδοχὴ τῆς στρεβλῆς θέασης τοῦ κόσμου θὰ τοὺς φέρει ἀντιμέτωπους μὲ τὴν ἀδήριτη ἀνάγκη νὰ ἀλλάξουν πάραυτα τὴν ζωή τους, ἐγκαταλείποντας τὸν ψεύτικο καὶ ἀνάποδο σπήλαιο, στὸ ὁποῖο τοὺς κρατοῦν ἁλυσοδεμένους πρωτίστως τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης, ὀρθότερα: Ἐξαπάτησης.
Προκειμένου, λοιπόν, νὰ μὴ ξεβολευτοῦν ἀπὸ τὴν θέση τοὺς, ἀλλὰ νὰ συνεχίσουν νὰ τρῶνε ἀνέμελα τὰ πατατάκια τους, παρακολουθώντας τὶς σκιὲς ποὺ τοὺς προβάλλονται στὴν στημένη ἀπὸ τοὺς ταχυδακτυλουργοὺς ὀθόνη, τὴν προορισμένη γιὰ κάθε κωθώνι, οἱ πλανεμένοι δεσμῶτες χρησιμοποιοῦν τὴν γλώσσα ἀνάποδα καί, δίνοντας πίστη στοὺς συστηματικοὺς καὶ συστημικοὺς ὑπνωτιστές τους, βαφτίζουν «ψεκασμένους» τοὺς ψαγμένους, «θρησκόληπτους» τούς θρησκευόμενους καὶ «συνωμοσιολόγους» ὅσους ξεσκεπάζουν τοὺς συνωμότες.
Σὲ αὐτοὺς δηλαδὴ ποὺ γιὰ μία ἀκόμη χρονιὰ κάθισαν στὰ στούντιό τους ἢ βγῆκαν στοὺς δρόμους μὲ κάμερες καὶ μικρόφωνα, γιὰ νὰ τοὺς κρατήσουν σὲ πλήρη τύφλωση βάζοντάς τους νὰ παίζει ἡ ἐτήσια βρεφοποιητικὴ-νανουριστικὴ κασέττα μὲ τὴν ἐπίδειξη τῶν ἀντιχριστιανικῶν καρναβαλιῶν ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα. Δυστυχῶς, τὸ αἱματηρὸ πάθημα τῶν Τεμπῶν δὲν ἔγινε διδακτικὸ μάθημα.
