Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδoπούλου
«Τo 2025, οἱ δισεκατομμυριοῦχοι τοῦ κόσμου ξεπέρασαν γιὰ πρώτη φορὰ τοὺς 3.000 καὶ ἀθροιστικὰ ἡ περιουσία ποὺ συσσώρευσαν ξεπέρασε τὰ 18,3 τρισεκατομμύρια δολλάρια. Οἱ 12 πλουσιότεροι δισεκατομμυριοῦχοι κατέχουν περισσότερα πλούτη ἀπὸ τὸ φτωχότερο μισὸ τῆς ἀνθρωπότητας μαζί, ἢ ἀλλιῶς ἀπὸ τέσσερα δισεκατομμύρια ἀνθρώπους».
Αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ποὺ παρουσίασε ἡ Οxfam, μία διεθνὴς ὀργάνωση ποὺ ἀναδεικνύει τὸ πρόβλημα τῆς παγκόσμιας πτώχειας, πιστοποιοῦν τὴν τάση ἀλλαγῆς τοῦ παγκόσμιου πολιτικοοικονομικοῦ συστήματος. Ἀντὶ τοῦ παραδοσιακοῦ καπιταλισμοῦ ζοῦμε πλέον τὸ πέρασμα σὲ μίας νέας μορφῆς φεουδαρχία μὲ τὶς οἰκονομικὲς ἀνισότητες νὰ ἐκτινάσσονται κάθε χρόνο.
Δὲν εἶναι κάτι ποὺ ὑποστηρίζουν μόνο οἱ χαμένοι αὐτῆς τῆς ἀλλαγῆς, ἀλλὰ καμιὰ φορὰ καὶ ὅσοι ἐπωφελήθηκαν ἀπὸ αὐτήν. Ὅπως ὁ δισεκατομμυριοῦχος, ἰδιοκτήτης τεχνολογικῶν ἑταιρειῶν, Nick Hanauer, ποὺ μετὰ τὴν κρίση τοῦ 2007-2008 παραδέχτηκε ὅτι «ἡ χώρα μας (Ἡνωμένες Πολιτεῖες) μετατρέπεται μὲ ὁλοένα ταχύτερους ρυθμοὺς σὲ λιγότερο καπιταλιστικὴ καὶ περισσότερο σὲ φεουδαρχικὴ κοινωνία».
Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΑ
Ὁ συγγραφέας Τζόελ Κότκιν μὲ τὰ ἔργα του, «Ἡ νέα Πάλη τῶν Τάξεων» (2014), καὶ «Ὁ ἐρχομὸς τῆς Νεο-Φεουδαρχίας: Μία προειδοποίηση στὴν Παγκόσμια Μεσαία Τάξη» (2020), θεωρεῖ πὼς νέες τάξεις σχηματίσθηκαν τὶς τελευταῖες δεκαετίες ποὺ θυμίζουν ἰδιαίτερα τὶς Γενικὲς Τάξεις, ποὺ ὑπῆρχαν στὴ Γαλλία, στὴν περίοδο τῆς φεουδαρχίας. Ἡ τεχνολογικὴ Ὀλιγαρχία, μὲ ἕδρα τὴν Σίλικον Βάλεϊ, ἀντιστοιχεῖ μὲ τὴν τάξη τῶν Εὐγενῶν, ἐνῷ οἱ σύγχρονοι πολιτικοὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῶν μιντιακῶν ὁμίλων, τῆς ψυχαγωγίας καὶ τοὺς ἀκαδημαϊκοὺς Ἐλὶτ ἀντιστοιχοῦν μὲ τὴν τάξη τῶν Κληρικῶν. Οἱ χαμένοι τοῦ παιχνιδιοῦ εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς σύγχρονης μεσαίας τάξης ποὺ ἀντιστοιχοῦν μὲ τοὺς μικροκτηματίες καὶ τοὺς τεχνίτες τῆς Τρίτης Τάξης τῆς μεσαιωνικῆς Γαλλίας. Ἐνῶ χαμηλότερα ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἄνθρωποι ποὺ πλέον δὲν ἔχουν καμία περιουσία, ἐνῶ συχνὰ χρωστᾶνε κιόλας στὸ κράτος καὶ στὶς τράπεζες. Αὐτοὶ σαφέστατα θυμίζουν τοὺς μεσαιωνικοὺς δουλοπάροικους.
Γιὰ τὸν Κότκιν δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἀμφιβολία ὅτι ἔχουμε μπεῖ σὲ περίοδο Νεοφεουδαρχίας. Τὸ παραδοσιακὸ προπύργιο τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας, πολιτικῆς καὶ οἰκονομίας, ποὺ ἦταν οἱ ἄνθρωποι τῆς μεσαίας τάξης, ἔχουν ἀπωλέσει τὶς δυνατότητες τῆς ταξικῆς κινητικότητας καὶ τῆς ἀνόδου στὶς ψηλὲς τάξεις ποὺ ὑπῆρξε ἡ βάση τοῦ ἀμερικανικοῦ ὀνείρου.
Ὁ Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ (ὑπουργὸς Ὑγείας σήμερα στὶς ΗΠΑ), μετὰ τὴν ἀνακοίνωση τῆς ὑποψηφιότητάς του τὸ 2024 γιὰ τὸ χρίσμα τῶν Δημοκρατικῶν στὴν προεδρικὴ κούρσα, εἶχε κάνει μία ἐντυπωσιακὴ καταγγελία στὸν Νὶλ Καβοῦτο τοῦ Fox News. «Ἡ δύναμη ἑνὸς ἔθνους προέρχεται ἀπὸ μία ἰσχυρὴ οἰκονομία καὶ μία ζωντανὴ μεσαία τάξη. Καὶ ἔχουμε ἐξαφανίσει τὴ μεσαία τάξη σὲ αὐτὴ τὴ χώρα συστηματικά».
«Τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι αὐτὸ ποὺ συνέβηκε στὴν οἰκονομία», εἶπε ὁ Κένεντι, ἀναφερόμενος στὰ μέτρα τοῦ lockdown ποὺ θεσπίστηκαν τὸ 2020. «Προκάλεσαν ἀπώλειες 16 τρισεκατομμυρίων δολλαρίων, σύμφωνα μὲ τὸν Larry Summers, τὴν ἔκθεση τοῦ ΔΝΤ καὶ τὴν ἔκθεση τοῦ Χάρβαρντ. Δημιουργήθηκαν τότε 500 νέοι δισεκατομμυριοῦχοι. Ἡ ἔκθεση τῆς Oxfam, ποὺ κυκλοφόρησε αὐτὴ τὴν ἑβδομάδα, δείχνει ὅτι οἱ δισεκατομμυριοῦχοι ποὺ ὑπῆρχαν στὴν ἀρχὴ τῆς πανδημίας, ὅπως ὁ Μπὶλ Γκέιτς, ὁ Μὰρκ Ζάκερμπεργκ, ὁ Τζέφρι Μπέζος, ὁ Μπλοῦμπεργκ κλπ αὔξησαν τὴν περιουσία τους κατὰ 30% στὴ διάρκεια τῆς πανδημίας. Ἀπὸ τὰ lockdown. Καὶ ἡ Amazon κατάφερε νὰ κλείσει ὅλους τοὺς ἀνταγωνιστές της».
Μία σειρὰ οἰκονομικῶν κρίσεων στὶς ΗΠΑ καὶ τὴν Εὐρώπη ἔπληξαν τὴ μεσαία καὶ τὶς χαμηλότερες τάξεις στὸν 21ο αἰώνα. Ἀρχικὰ ἦταν οἱ μεγάλες ἀπώλειες τῶν μικροεπενδυτῶν στὰ χρηματιστήρια καὶ στὴ συνέχεια ἡ κρίση τοῦ 2007-8 ποὺ προκάλεσε ἡ χρεωκοπία τῆς Lehman Brothers. Ἡ κρίση αὐτὴ προκάλεσε λιτότητα στὴ Δύση γιὰ ὅλη τὴν ἑπόμενη δεκαετία ποὺ στὴν περίπτωση τῆς Εὐρώπης ἐπιτάθηκε μὲ τὰ μνημόνια. Ὀκτὼ εὐρωπαϊκὲς χῶρες ὑποχρεώθηκαν νὰ ἐφαρμόσουν μνημόνια: Ἑλλάδα, Κύπρος, Ἱσπανία, Πορτογαλία, Ἰρλανδία, Λετονία, Οὑγγαρία, Ρουμανία. Θυμηθεῖτε καὶ σημαντικὲς χῶρες ἐκτὸς τῆς Εὐρώπης ποὺ καταστράφηκαν ἀπὸ τὰ πακέτα «σωτηρίας» τῶν διεθνῶν δανειστῶν, ὅπως γιὰ παράδειγμα τὴν Ἀργεντινή.
Καὶ μετὰ ἦλθε ἡ οἰκονομικὴ κρίση ποὺ προκάλεσε ὁ Covid μὲ τὰ μέτρα τοῦ lockdown ποὺ νέκρωσαν τὴν ἀγορὰ καὶ κτύπησαν εἰδικὰ τὶς μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις. Ὅταν τὰ lockdowns σταμάτησαν ξεκίνησε τὸ ρεῦμα τῆς ἀκρίβειας μέσῳ τοῦ πληθωρισμοῦ ποὺ προκάλεσε ὁ πόλεμος στὴν Οὐκρανία καὶ οἱ κυρώσεις στὴ Ρωσία ποὺ ὅμως κατέληξαν μπούμερανγκ μίας καὶ τὶς πλήρωσαν κυρίως οἱ εὐρωπαϊκοὶ λαοί.
ΠΡΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ
Τὸ μόνο ἐρώτημα πλέον δὲν εἶναι ἂν ἔχουμε περάσει σὲ περίοδο Νεοφεουδαρχίας, ἀλλὰ ἂν αὐτὸ τὸ πέρασμα ἔγινε λόγῳ τῶν οἰκονομικῶν συνθηκῶν ἢ μήπως ἦταν ἕνα καλὰ σχεδιασμένο ἔγκλημα προκειμένου νὰ πτωχοποιηθοῦν πλατιὲς μάζες στὴ Δύση.
Εἴδαμε στὶς κρίσεις τοῦ 21ου αἰώνα πῶς οἱ πλούσιοι ἔγιναν πλουσιότεροι καὶ οἱ πτωχοὶ πτωχότεροι. Ἐνῶ οἱ λαοὶ πλήρωναν τὸ λογαριασμὸ μὲ λιτότητα καὶ μνημόνια, οἱ μεγάλοι διεθνεῖς παῖκτες ἔκαναν μεγάλες περιουσίες κερδοσκοπώντας. Θέλω νὰ τονίσω σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο ὅτι ἡ λιτότητα στὴ Δύση ὑπῆρξε ἐπιλογὴ τῶν νεοφιλελεύθερων ἡγεσιῶν της σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Ἀνατολή. Γιὰ παράδειγμα ἡ Κίνα ἀντὶ νὰ προχωρήσει σὲ πολιτικὲς αὐστηρῆς λιτότητας ὅπως ἡ ΕΕ ἢ νὰ μιμηθεῖ τὸ πρόγραμμα τῶν ΗΠΑ ποὺ μοίρασαν χρῆμα ἀλλὰ κυρίως στὶς τράπεζες, ἀκολούθησε κεϋνσιανὲς πολιτικές. Χρηματοδότησε ἄμεσα τὴν οἰκονομία μὲ 586 δισεκατομμύρια δολλάρια ποὺ κατευθύνθηκαν στὴ δημιουργία δημοσίων ἔργων. Μὲ αὐτὰ τὰ χρήματα ἡ Κίνα ἀπέκτησε 21 ἀεροδρόμια, μετρό, σιδηροδρομικὲς γραμμὲς ὑψηλῆς ταχύτητας καὶ ἄλλες σημαντικὲς ὑποδομές. Κατάφερε μάλιστα ἡ κινέζικη κυβέρνηση, δύο χρόνια μετὰ τὸ ξέσπασμα τῆς κρίσης τοῦ 2008, νὰ προχωρήσει καὶ στὸ ἑπόμενο κεϋνσιανὸ βῆμα, σὲ αὔξηση κατὰ 24% τῶν μισθῶν! Ἀρκεῖ ἡ σύγκριση αὐτῶν τῶν πολιτικῶν ποὺ κράτησαν ἀλώβητη τὴν Κίνα ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς κρίσης τοῦ 2007-8 μὲ τὴ γενικευμένη σφαγὴ λιτότητας ποὺ εἴχαμε στὴ Δύση, ἡ ὁποία γονάτισε τὸ εἰσόδημα τῶν νοικοκυριῶν, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε ἂν ἡ πτωχοποίηση ἦταν ἢ ὄχι ἐπιλογὴ στὴ Δύση.
Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς βιώσιμης ἀνάπτυξης ποὺ προωθοῦν οἱ Παγκοσμιοποιητὲς τοῦ ΟΗΕ καὶ τοῦ Παγκόσμιου Οἰκονομικοῦ Φόρουμ ὁδηγεῖ ὁλοφάνερα καὶ σχεδιασμένα σὲ καταστροφὴ τῆς βιομηχανίας, τῆς γεωργίας καὶ τῆς κτηνοτροφίας. Στὴν βιώσιμη ἀνάπτυξη βασίζεται καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Πράσινη Συμφωνία ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλει ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ ποὺ τόσα δεινὰ ἔχει φέρει στοὺς ἀγρότες καὶ κτηνοτρόφους. Ἡ ἐπίθεση αὐτὴ στοὺς κρίσιμους παραγωγικοὺς τομεῖς κυρίαρχων κρατῶν συνεπάγεται ἐργοστάσια ποὺ κλείνουν μαζὶ μὲ γεωργικὲς καὶ κτηνοτροφικὲς μονάδες. Στὰ ἑκατομμύρια τῶν ἀνέργων ποὺ θὰ προκαλέσει πρέπει νὰ προστεθοῦν καὶ τὰ ἑκατοντάδες ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ποὺ θὰ χάσουν τὶς ἐργασίες τους ἀπὸ τὴν ἔνταξη τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης στὴν μαζικὴ παραγωγή.
Ἡ νεοφὶλ πολιτικὴ τῆς αὐστηρῆς λιτότητας μὲ τὴν ὑπερφορολόγηση, ἡ δῆθεν βιώσιμη ἀνάπτυξη, ἡ χρησιμοποίηση τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης καὶ τὰ περιοριστικὰ μέτρα τῶν lockdowns εἶναι ξεκάθαρα τέσσερα μέσα, μὲ τὰ ὁποῖα ὁδηγοῦνται σὲ μαζικὴ ἀνεργία καὶ πτωχοποιοῦνται οἱ λαοί. Ἀποτελοῦν ὅμως βασικὲς ἐπιλογὲς τῶν Ἐλὶτ ποὺ προωθοῦν τὴν πολιτικὴ παγκοσμιοποίηση καὶ συνεπῶς ἡ πτωχοποίηση τῶν λαῶν εἶναι μέσα στὴν ἀτζέντα τους.
Τὸ ὅτι οἱ ἴδιοι προωθοῦν ἐξάλλου τὴ Νεοφεουδαρχία σὰν οἰκονομικὸ σύστημα τῆς Νέας Τάξης τοὺς φαίνεται καὶ ἀπὸ τὰ πολιτικά, οἰκονομικὰ καὶ νομικὰ προνόμια ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ ἴδιοι πλέον, ὅπως π.χ. στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἀσυλία τῶν πολιτικῶν μέσῳ τοῦ νόμου περὶ Εὐθύνης Ὑπουργῶν ἢ μὲ τὴν ἀστυνομικὴ φύλαξη τῶν πολιτικῶν, τῶν φίλων τους ἐπιχειρηματιῶν καὶ ὅλων τῶν παρατρεχάμενων τοῦ διαπλεκομένου συστήματος σὲ βάρος τῆς ἀστυνόμευσης στὶς λαϊκὲς γειτονιές.
Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ δογματισμὸ τῶν συστημικῶν ἀφηγήσεων ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλουν τὰ νεοταξικὰ μίντια σὲ περιόδους κρίσεων, δογματισμὸ ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ εἰδικοὺς (οἰκονομολόγους ἢ ὑγειονομικούς), οἱ ὁποῖοι κουνᾶνε τὸ δάχτυλο ἀπειλώντας τοὺς ἀμφισβητίες. Ἀκόμη καὶ τὰ διάφορα ἐπιδόματα ποὺ μοιράζονται ὡς νέα μόδα ἀπὸ τὶς δυτικὲς κυβερνήσεις θυμίζουν ἀκριβῶς συμπεριφορὰ εὐγενῶν ἀπέναντι σὲ δουλοπάροικους ποὺ θέλουν νὰ καλοπιάσουν καὶ νὰ ἐφησυχάσουν.
Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι ἡ κυβέρνηση Τρὰμπ καὶ τὰ πατριωτικὰ κόμματα τῆς Εὐρώπης σὲ Γαλλία, Βρεττανία καὶ Γερμανία, ἂν κερδίσουν τὶς ἑπόμενες ἐκλογές, θὰ καταπολεμήσουν τὶς πολιτικὲς τῆς συστηματικῆς πτωχοποίησης τῶν δυτικῶν λαῶν. Toυλάχιστον οἱ ἡγέτες τους ἰσχυρίζονται (ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ Μελόνι στὴν Ἰταλία) ὅτι θέλουν νὰ προστατεύσουν τὴν χριστιανικὴ οἰκογένεια καὶ νὰ ἀνακόψουν τὴ ραγδαία μείωση τῶν γεννήσεων στὶς δυτικὲς χῶρες ποὺ ὀφείλεται καὶ στὴ πτωχοποίηση, ἐνῶ οἱ Μουσουλμάνοι αὐξάνουν διαρκῶς τοὺς δεῖκτες γεννήσεών τους.
