Απολογητικά

ΟΤΑΝ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ

Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΥΠΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

Η υπόθεση της Isabel Vaughan-Spruce, στην οποία αναφέρεται το άρθρο, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας νέας νομικής πραγματικότητας στο Ηνωμένο Βασίλειο, την ποινικοποίηση της «σιωπηλής προσευχής» μέσω των Ζωνών Προστασίας Δημόσιου Χώρου (Public Space Protection Orders – PSPOs), γνωστών και ως «ζωνών ασφαλείας» (buffer zones).

«Αν δεν προσευχόμουν στο μυαλό μου, δεν θα ήμουν εδώ. Με συνέλαβαν για τις σκέψεις μου.»

Isabel Vaughan-Spruce

Η Isabel Vaughan-Spruce συνελήφθη επανειλημμένα επειδή στεκόταν ακίνητη και σιωπηλή κοντά σε κλινική αμβλώσεών στο Μπέρμιγχαμ. Σε βίντεο που έκανε τον γύρο του κόσμου, αστυνομικοί τη ρωτούν αν προσεύχεται στο μυαλό της, και όταν εκείνη απαντά «ίσως», οδηγείται στο τμήμα. Η πρόσφατη κριτική από τις ΗΠΑ, μέσω της Επιτροπής για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία (USCIRF), υπογραμμίζει ότι τέτοιες διώξεις πλήττουν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της σκέψης, θεωρώντας την πρακτική αυτή ακραία για μια δυτική δημοκρατία.

Οι Ζώνες Ασφαλείας (Buffer Zones) και το Νομικό Πλαίσιο

Οι «ζώνες ασφαλείας» καθιερώθηκαν με το σκεπτικό της προστασίας των γυναικών από την παρενόχληση. Ωστόσο, ο νόμος περί Δημόσιας Τάξης (Public Order Act 2023) στην Αγγλία και την Ουαλία, καθώς και αντίστοιχοι νόμοι στη Σκωτία, επεξέτειναν την έννοια της παρενόχλησης σε οτιδήποτε μπορεί να θεωρηθεί «επηρεασμός». Στην πράξη, οι ζώνες αυτές (συνήθως σε ακτίνα 150 μέτρων από την κλινική) απαγορεύουν όχι μόνο τις φωνές ή τα πλακάτ, αλλά και τη σιωπηλή παρουσία. Η απαγόρευση αυτή εγείρει ένα κρίσιμο ερώτημα. Πώς μπορεί μια εσωτερική, πνευματική διεργασία να αποτελεί αξιόποινη πράξη;

η συνέχεια ΕΔΩ