Και συνήθως, ο άνθρωπος, συνδέει πάντοτε την ευτυχία του με την οικονομική και υλική του άνεση. Την καλοζωία, την καλοπέραση, την ευημερία και την ευμάρεια. Την ικανοποίηση του εγωισμού του, την ικανοποίηση των ενστίκτων του, και την απόκτηση δυνάμεως. Ποιον θεωρούμε ευτυχισμένο; Αυτόν που έχει λεφτά, περιουσία, κτήματα. Αυτόν που έχει δόξα, μεγάλη θέση και μπορεί και επιβάλλεται. Αυτόν που έχει ομορφιά, ωραίο σώμα, υγεία, γοητεία· αυτόν που μπορεί και ικανοποιεί όλες τις επιθυμίες του.
Και η θεώρηση αυτή της ευτυχίας δεν είναι τωρινή αλλά πολύ παλιά. Χίλια χρόνια περίπου προ Χριστού, ο προφητάναξ Δαυίδ, μας αναφέρει ότι κατ’ αυτόν τον υλιστικό τρόπο σκεφτόταν πολλοί σύγχρονοί του. Δεν εξέταζαν ποιο είναι το ηθικό ποιόν των συγχρόνων των ισχυρών λαών, αλλά εξέταζαν τι επιτυχίες σημείωναν οι λαοί αυτοί στον τομέα της ευμάρειας, των υλικών αγαθών και της δυνάμεως.
Έτσι στον ψαλμό 143 (11-15) μας λέγει ο Δαυίδ, ότι οι σύγχρονοί του μακάριζαν τον λαό που έχει ωραία αγόρια, που μοιάζουν με νέα δένδρα, καλορριζωμένα, θαλερά και ολοπράσινα. Σε σύγχρονη γλώσσα θα λέγαμε αγόρια καλογυμνασμένα, με στιβαρούς μυς, και με μεγάλες επιδόσεις στον αθλητισμό. Οι κοπέλες του λαού αυτού είναι καλοπεριποιημένες, στολισμένες σαν αγάλματα και είδωλα αρχαίου ναού. Σαν άλλες Καρυάτιδες του Παρθενώνα. Οι αποθήκες τους υπερπλήρεις, ξεχειλίζουν από όλα τα αγαθά. Τα πρόβατα τους συνέχεια γεννούν και γέμισαν τα λιβάδια όπου βόσκουν. Τα βόδια τους παχύτατα. Τα τείχη τους, οι φράκτες τους, και τα σύνορα τους είναι ασφαλή. Στις πλατείες των πόλεων τους, δεν ακούγεται κραυγή θρήνου και πόνου για συμφορές εθνικές. Αντίθετα φωνές χαράς και εορτών αντηχούν. Συνέχεια οργανώνονται φιέστες και φεστιβάλ θα λέγαμε σήμερα.
«Εμακάρισαν τον λαόν, ω ταύτα έστι». Καλοτύχισαν το έθνος που τα έχει πετύχει όλα αυτά. Κι όμως ο προφήτης διαφωνεί. Η ευτυχία ενός λαού δεν μετριέται με τις υλικές απολαβές και δεν εξαρτάται από το μέγεθος της παραγωγής και των εξαγωγών. Δεν είναι οικονομικό μέγεθος. Ούτε εξαρτάται από το πόσο ισχυρός είναι και ανίκητος. Η ευτυχία ενός λαού, κατά τον προφήτη, εξαρτάται από το ηθικό ποιόν του λαού και από τις σχέσεις του λαού με τον παντοκράτορα Θεό. «Μακάριος ο λαός, ου κύριος ο Θεός αυτού» λέγει το ιερό κείμενο του ψαλμού. Δηλαδή μακάριος και ευτυχισμένος είναι ο λαός που πιστεύει και λατρεύει τον αληθινό Θεό και φυσικά πειθαρχεί στις εντολές του.
Πράγματι πού είναι σήμερα οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, η υπερδύναμη του αρχαίου κόσμου; Πού είναι οι Βαβυλώνιοι με τους κρεμαστούς τους κήπους και το φιλήδονο τους βίο; Πού είναι οι Μήδοι και οι Πέρσες που είχαν κατακτήσει την Ανατολή; Πού οι κοσμοκράτορες Ρωμαίοι; Πού οι δικοί μας Μακεδόνες και οι Βυζαντινοί; Οι διαιρέσεις και οι διχασμοί οι θεομίσητοι υποδούλωσαν τους πρώτους στους Ρωμαίους, και η ποικίλη αμαρτία έγινε αφορμή να καταστραφεί το Βυζάντιο.
Αλλά ο 143ος ψαλμός έχει συνέχεια και στην Καινή Διαθήκη. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος στο προφητικό και εσχατολογικό βιβλίο της Αποκαλύψεως μας μιλά για κάποιο κράτος στα κεφάλαια 17 και 18 του βιβλίου. Κάποιο κράτος που το παρουσιάζει συμβολικά με μια γυναίκα πόρνη, που στο μέτωπό της έχει γραμμένο το όνομά της· «Βαβυλών η μεγάλη, η μητέρα των πορνών και των βδελυγμάτων της γης».
Η γυναίκα αυτή καθόταν πάνω σε ένα επτακέφαλο και δεκακέρατο κόκκινο θηρίο. Τα επτά κεφάλια σύμφωνα με ερμηνεία αγγέλου προς τον Ιωάννη είναι επτά βασιλείς. Και τα δέκα κέρατα είναι και αυτοί βασιλείς που δεν έχουν πραγματική εξουσία, αλλά θα λάβουν για ελάχιστο διάστημα.
Η γυναίκα αυτή ήταν ντυμένη με πολυτελή βασιλικά πορφυρά και κόκκινα ρούχα. Στολισμένη με χρυσάφι, πολύτιμους λίθους και μαργαριτάρια. Στο χέρι της κρατούσε χρυσό ποτήρι γεμάτο όμως με βδελύγματα και ακαθαρσίες από την πορνεία της. Μεθούσε πίνοντας αίμα αγίων και μαρτύρων του Ιησού. Την είδε ο Ιωάννης και φοβήθηκε.
Η γυναίκα αυτή, δηλαδή το κράτος που συμβολίζει, πίστευε ότι είναι αήττητη και άτρωτη από το κακό. Νόμιζε ότι ποτέ δεν θα πενθήσει για ήττες, κρατικές αποτυχίες, και δεν θα γνωρίσει ποτέ παρακμή.
Κι όμως ο Θεός σ' αυτό το κρατικό μόρφωμα, που αποτελείται από μέρους βασιλείες, αυτοδύναμες αλλά και υποτελείς, θα επιφέρει κάποτε σε μία μέρα, δηλαδή σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, θάνατο, πένθος, λιμό και εν τέλει με φωτιά θα το κατακαύσει.
Έτσι το κράτος της Βαβυλώνας ή ο συνασπισμός αυτός των κρατών
θα καταστραφεί ολοσχερώς
και τραγουδιστές και μουσικοί δεν θα διασκεδάσουν ξανά τους υπηκόους του·
τεχνίτες δεν θα εξασκήσουν την τέχνη τους·
ήχος μυλόπετρας δεν θα ξανακουστεί·
φως δεν θα φωτίσει τα σπίτια, τους δρόμους, τις πλατείες·
γάμος δεν θα ξαναγίνει.
Ολική καταστροφή όλων των δομών της κοινωνίας αλλά και των ανθρώπων του θα επιφέρουν τον πλήρη αφανισμό αυτού.
Θα κλάψουν οι βασιλείς της γης, οι έμποροι και οι ναυτικοί που κέρδιζαν τεράστια κέρδη μέσα στις κτίσεις του.
Θα χαρούν όμως οι άγιοι και θα δοξολογήσουν τον Θεό για την καταστροφή του (Αποκ. 19,1-4).
Συγχρονοι εξηγητές της Αποκαλύψεως ερμηνεύουν ότι αυτό το αμαρτωλό, πλούσιο και ισχυρό κράτος είναι η Ενωμένη Ευρώπη, η Αμερική, η Αγγλία, γενικά η «πολιτισμένη» Δύση, που αρνήθηκαν τον Χριστιανισμό και προσκύνησαν τον Διάβολο. Και έχουν δίκαιο.
Εάν διαβάσουμε όμως αρχαίους εξηγητές της Αποκαλύψεως, οι οποίοι δεν βλέπουν το κακό μόνο στους απέναντι, στους άλλους, στους ειδωλολάτρες ή τους αιρετικούς αλλά και τριγύρω τους, κοντά τους, μέσα τους, θα δούμε να ταυτίζουν την Βαβυλώνα –που είναι ο συμβολισμός του αμαρτωλού και στηριγμένου στην ύλη και το χρήμα κράτους– με την Κωνσταντινούπολη! «Εν ή η δικαιοσύνη εκοιμήθη». Για να κατανοήσουμε αυτή την σκανδαλώδη για μας ερμηνεία ας θυμηθούμε τα λόγια του Κυρίου μας για την Ιερουσαλήμ, που φονεύει τους προφήτες και λιθοβολεί τους απεσταλμένους από τον Θεόν (Ματθ. 23,37-39) και εν τέλει σταυρώνει και τον ίδιο τον Κύριο, και ας διαβάσουμε στην ιστορία για το διωγμό του Γρηγορίου του Θεολόγου, του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του Νικηφόρου Α΄ και των άλλων εικονοφίλων πατριαρχών, του Ιγνατίου, του Μ. Φωτίου, του Θεοδώρου του Στουδίτου και τόσων άλλων, από την κοσμική και εκκλησιαστική εξουσία του Βυζαντίου, τις ίντριγκες, τα μαχαιρώματα και τις δολοπλοκίες των ευγενών, τις συνεχείς αλλαξοπατριαρχίες τον καιρό της τουρκοκρατίας, και τόσα άλλα, για να καταλάβουμε γιατί οι αρχαίοι εξηγητές της Αποκαλύψεως ταυτίζουν την νέα Ιερουσαλήμ, την Κωνσταντινούπολη, με τη Βαβυλώνα.
Συμπέρασμα: Η ευτυχία μας, ως άτομα και ως έθνος, εξαρτάται από την μετάνοιά μας και την κατά Θεόν προκοπή μας. Ας μη το λησμονούμε.
ΑΡΧΙΜ. ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ
