Αγιολόγιον - Πρόσωπα

 23 Ιανουαρίου

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

ΠΑΥΛΟΣ, ΠΑΥΣΙΡΙΟΣ ΚΑΙ ΘΕΟΔΟΤΙΩΝ

Παυσίριον καὶ Παῦλον ἄμφω συγγόνους,

Ποτάμιος ροῦς καὶ συνάθλους δεικνύει.

Ἰδοὺ τράχηλος, ἐλθέτω δὴ τὸ ξίφος, Θεὸν πόθων ἔκραζε Θεοδοτίων.

   Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Παῦλος, Παυσίριος καὶ Θεοδοτίων ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν βασιλέων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ, ὅταν ἡγεμόνας στὴν Κλεοπατρίδα τῆς Αἰγύπτου (τὸ σημερινὸ Σουέζ) ἦταν ὁ Ἀρειανός, κατὰ τὸ ἔτος 290. Καὶ οἱ τρεῖς ἦσαν ἀδέλφια ἀπὸ τοὺς ἴδιους γονεῖς. Ὁ μὲν Παῦλος καὶ ὁ Παυσίριος ἔγιναν Μοναχοὶ ἀπὸ νεαρὴ ἡλικία, ὁ δὲ Θεοδοτίων ζοῦσε στὰ ὄρη μαζί μὲ κλέφτες.

Ὅταν συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα, ὁ μὲν Παῦλος σὲ ἡλικία τριάντα ἐτῶν, ὁ δὲ Παυσίριος εἴκοσι πέντε, ὁμολόγησαν μὲ παρρησία τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Τότε ὁ ἀδελφός τους Θεοδοτίων, μαθαίνοντας ὅτι συνελήφθησαν, ἐγκατέλειψε τὰ ὄρη καὶ τοὺς κλέφτες καὶ πῆγε γιὰ να τοὺς δεῖ καὶ νὰ τοὺς ἀποχαιρετήσει. Βλέποντάς τους νὰ δικάζονται ἀπὸ τὸν ἡγεμόνα, δὲν τόλμησε νὰ πλησιάσει, ἀλλὰ πηγαίνοντας σὲ ἕνα ἀπόμερο μέρος, συλλογιζόταν ποια κληρονομιὰ καὶ δόξα θὰ ἀπολάμβαναν οἱ ἀδελφοί του.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἀφοῦ θερμάνθηκε ἡ καρδία του ἀπὸ τὴ θεία χάρη, ἐπέστρεψε καὶ παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος, ὁμολογώντας καὶ ὁ ἴδιος πὼς εἶναι Χριστιανός· στὴ συνέχεια, ὁρμώντας κατὰ τοῦ ἡγεμόνος, τὸν γκρέμισε ἀπὸ τὸν θρόνο του. Παρευθὺς λοιπὸν διαπερνοῦν πεπυρωμένα καρφιὰ στὰ πλευρὰ καὶ τὴν κοιλία του, ἔπειτα τὸν ἀποκεφαλίζουν καὶ ἔτσι ὁ ἀοίδιμος λαμβάνει τὸν στέφανο τοῦ μαρτυρίου. Ὁ δὲ Παῦλος καὶ ὁ Παυσίριος, ἀφοῦ ρίχθηκαν στὸν ποταμό, ἔλαβαν τὸ τέλος τοῦ μαρτυρίου τους.

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΕΚΔΙΔΕΤΑΙ ΑΝΑΛΩΜΑΣΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΥΠΟ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΟΙΝΟΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΛΑΓΓΗ – ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ: Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ