Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Τα προειδοποιητικά μηνύματα του 112, σαν αυτό που ήχησε ξανά την 21η Ιανουαρίου 2026 για τα έντονα καιρικά φαινόμενα (ισχυρές βροχοπτώσεις), τα οποία αναμένονταν σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και, ιδίως, στον Νομό Αττικής, ειδικότερα δε η σύσταση για περιορισμό της μετακίνησης των πολιτών στις «απολύτως αναγκαίες» (άραγε, με ποιο κριτήριο θα προσδιορισθεί ο τελευταίος όρος;), απεστάλησαν στα κινητά των πολιτών με πιθανότερο σκοπό να εκγυμνασθούν εκ νέου για την τυφλή και πλήρη αποδοχή του αφηγήματος της ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής.
Η προστασία του πολίτη από την σταθερά προπαγανδιζόμενη «μανία» της φύσης είναι απλώς μια παρεπόμενη συνέπεια, αν όχι ένας προσχηματικός, ψευδεπίγραφος σκοπός.
Ο περιορισμός της μετακίνησης στις «απολύτως αναγκαίες» είναι μια μορφή κλιματικού λοκντάουν, που όλα δείχνουν ότι αποτελεί έναν από τους διακαείς πόθους των βιοεξουσιαστών μας. Όποιος πραγματοποίησε το μεσημέρι της 21ης Ιανουαρίου 2026 (κατά τις 15.00) μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας θα διαπίστωσε ότι το σκηνικό θύμιζε ημέρα αργίας.
Και ενώ ακόμη τέτοια μηνύματα διατυπώνονται ως συστάσεις, τίποτε δεν αποκλείει στο μέλλον –με την γνωστή μέθοδο του «ολίγον κατ’ ολίγον»– να καταστεί υποχρεωτικός ο εν λόγω περιορισμός, και η παραβίασή του να συνοδεύεται από κάποια κύρωση (άρα εκτός από υποχρεωτικός, να είναι και εξαναγκαστικός)! Μολονότι, μέχρι στιγμής, τέτοιοι περιορισμοί είναι μόνο προσωρινοί, εωσότου υποχωρήσουν τα έντονα καιρικά φαινόμενα, εντάσσονται στην ίδια λογική με την οποία οι προπαγανδιστές της υγειονομικής δικτατορίας άρχισαν να «εμβολιάζουν» το μυαλό μας με το εμετικό σλόγκαν «μένουμε σπίτι, μένουμε ασφαλείς».
Άλλωστε, κάθε δικτατορία ηδονίζεται να επιβάλλει περιορισμούς και απαγορεύσεις στο πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου: την ελευθερία του! Συνεπώς, οι περιορισμοί στην ελευθερία μετακίνησης1 των πολιτών συνιστά ισχυρό αποτύπωμα της έξυπνης-υβριδικής δικτατορίας που έχει εγκαθιδρυθεί στην χώρα μας με ευκρίνεια και ένταση μεγαλύτερη απ’ οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.
Πρόκειται για υβριδική δικτατορία, διότι οι δικτάτορες την σερβίρουν στους πολίτες με το μακιγιάζ του δήθεν καλοπροαίρετου ενδιαφέροντός τους να διατηρήσουν ασφαλή τον καθημερινό βίο των πολιτών από τα έντονα-ακραία καιρικά φαινόμενα, την ώρα που από το γενικό δείγμα γραφής της παρούσας κυβέρνησης, όπως, άλλωστε, και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, προκύπτει η παροιμιώδης αδιαφορία για την προστασία της υγείας και της ζωής των πολιτών.
Σημειωτέον ότι ο περιορισμός ή η απαγόρευση κυκλοφορίας είναι, συνήθως, το πρώτο μέτρο που λαμβάνεται όχι μόνο όταν επιβάλλεται δικτατορία, αλλά και όταν κηρύσσεται πόλεμος!
Στέλνοντας προειδοποιητικά μηνύματα μέσω του 112, το κράτος δείχνει ότι δεν εμπιστεύεται την ώριμη κρίση του πολίτη, αλλά τον θεωρεί βρέφος που χρειάζεται πατρονάρισμα για τα αυτονόητα.
Άραγε, πόσο μυαλό πρέπει να διαθέτει ένας ενήλικας πολίτης για να μπορεί να σταθμίσει ορθά τον κίνδυνο κατά της υγείας και της ζωής του υπό συνθήκες ισχυρής βροχόπτωσης; Και πόσο αποτελεσματικά μπορεί να είναι τέτοια μηνύματα, ώστε να λειτουργούν αποτρεπτικά για τους ούτως ή άλλως ριψοκίνδυνους ή επιπόλαιους πολίτες;
Παράλληλα, το κράτος είθισται να τρομοκρατεί τον πολίτη με διάφορους μπαμπούλες (συνήθως διογκωμένους ή επινοημένους), ώστε να τον εγκλωβίζει στην ασφαλή θέση του βρέφους, δηλ. πίσω από τα κάγκελα της νηπιακής κούνιας του:2
Τον χειμώνα τον τρομάζει με τους μπαμπούλες της βροχής και του χιονιά, το καλοκαίρι με τους μπαμπούλες των πυρκαϊών και των αλλεπάλληλων κυμάτων του καύσωνα.
Είναι χαρακτηριστικό το πρωτοσέλιδο της μητσοτακόπληκτης εφημερίδας «Απογευματινή», όπου γράφτηκε ο τίτλος:
«Κακοκαιρία-τρομοκράτης με δύο νεκρούς».
Φυσικά, στην βρεφοτρομοκρατική φαρέτρα των βιοεξουσιαστών μας υπάρχουν άφθονοι μπαμπούλες:
Επιδρομή κουνουπιών, εμφάνιση ιών αλλά και εξωγήινων, κάποιος λοξοδρομημένος κομήτης ή αστεροειδής που θα πέσει στην γη, τρομοκρατικές οργανώσεις (εκτός από την 17Ν, μπαμπούλας με πολυετή διάρκεια στην Ελλάδα ήταν παλαιότερα το «νέφος» – άγνωστο πού πήγε σήμερα!), ενώ ο φοβερότερος μπαμπούλας για ολόκληρη την ανθρωπότητα είναι ο πυρηνικός όλεθρος από έναν Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος στην διαχρονική φοβογλώσσα των δημοσιογράφων-δημοσιοκάφρων είναι κωδικοποιημένος υπό τον τρομολαγνικό όρο «Αρμαγεδδών»3.
Ο χειρότερος μπαμπούλας είναι εκείνος που βαπτίζεται «αόρατος εχθρός», ένα παρατσούκλι που συμπυκνώνει την πιο εκφοβιστική ιδιότητα του εχθρού: Από την στιγμή που θα διαγνωσθεί η δραστηριοποίησή του, μπορεί να επιτεθεί σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε4. Άρα, έχει μία διαρκή και εν δυνάμει καθολικά ισοπεδωτική παρουσία που μπορεί να γίνει μόνιμος βραχνάς για τον πολίτη και να του παραλύσει την νηφάλια σκέψη του.
Όποιος τρομοκρατεί τα βρέφη με τέτοιους μπαμπούλες, τα έχει του χεριού του: τα κάνει να νιώθουν ανασφαλή και να χρειάζονται την προστασία των κυβερνητικών γονέων τους. Έτσι, για να καταπολεμηθούν αποτελεσματικά οι μπαμπούλες, οι τρομοκρατημένοι και βρεφοποιημένοι πολίτες αποζητούν προστασία κάτω από τις φτερούγες του πανίσχυρου (αλλά προπαντός πανούργου) κράτους-Λεβιάθαν, αγνοώντας ότι τις περισσότερες φορές είναι το ίδιο το κράτος εκείνο που διογκώνει ή επινοεί τους μπαμπούλες για να συσπειρώνει τους πολίτες, υποβάλλοντάς ή επιβάλλοντάς τους ομοιόμορφη συμπεριφορά προβάτων καθοδηγούμενων προς την στημένη φάκα!
Ταυτοχρόνως, όμως, η μετατροπή ενός ώριμου πολίτη σε βρέφος αποτελεί εξευτελιστική, απάνθρωπη και κακοποιητική συμπεριφορά εκ μέρους της κυβέρνησης. Η δε συστηματική κακοποίηση μιας ολόκληρης κοινωνίας, που θα τρέμει τον ίσκιο της, θα είναι υποχόνδρια και λαπαδοποιημένη, θα την καταστήσει όμηρο των κακοποιητών της. Κινδυνεύουμε να γίνουμε όλοι μέλη μιας μαζικά ψυχιατρικοποιημένης κοινωνίας, που όμως τελικά δεν θα είναι κοινωνία αλλά μια εφιαλτική δυστοπία!
Το φλέγον ερώτημα είναι: πώς μπορεί να αντιστραφεί αυτή η ξέφρενη πορεία προς τον πολιτισμικό γκρεμό, ειδικά όταν η τάση βρεφοποίησης του πολίτη δεν παρατηρείται μόνο στην ελληνική κυβέρνηση αλλά και στις κυβερνήσεις των άλλων χωρών;
Επομένως, με ποιον τρόπο μπορεί να τερματισθεί μια παγκόσμια-υβριδική δικτατορία που χρησιμοποιεί συστηματικά την τεχνική του εκφοβισμού κατασκευάζοντας μπαμπούλες, προκειμένου να μπορεί να εξουσιάζει την ψυχή και το σώμα κάθε πολίτη; Ποιο μπορεί να είναι το αντίδοτο στον φόβο;
Μόνο ένας πλήρως ενημερωμένος πολίτης είναι θωρακισμένος απέναντι στην επιχείρηση κατατρομοκράτησής του που οργανώνει ο ελεγχόμενος από την κυβέρνηση προπαγανδιστικός μηχανισμός.
Όσο περισσότερη αλήθεια γνωρίζει ο μέσος πολίτης, τόσο πιο άκαρπη θα αποδειχθεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να τον κάνει να τρέμει και έτσι να τον χειραγωγεί κατά το συμφέρον της. Κι όσο περισσότερο βυθίζεται στο σκοτάδι ο μέσος πολίτης, τόσο πιο ευάλωτος γίνεται στον ψυχολογικό πόλεμο που διεξάγει σε βάρος του το τρομο-κράτος.
Συμπληρωματικό αντίδοτο προς την διάδοση της αλήθειας είναι η τόνωση της μνήμης του πολίτη με συχνές αναγωγές στο παρελθόν. Στην προκειμένη περίπτωση, θα άξιζε να θυμηθούν οι τηλεδιασωληνωμένοι Νεοέλληνες πόσο καταστροφικές ήσαν και οι πλημμύρες στον Ν. Αττικής τον Νοέμβριο του 1993 και πόσο ίδια με την σημερινή ήταν η τρομογλώσσα που χρησιμοποιούσαν οι διαχρονικοί τηλεσαδιστές μας. Τότε, όμως, ουδείς μιλούσε για ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή!
Η συνέχεια ΕΔΩ
