Ασυμβίβαστοι (διαχωρισμός)
Τι μας διδάσκουν οι κατακόμβες; Ότι η Ρώμη εδιχάσθη διότι ο Χριστός είναι «σημείον αντιλεγόμενον». Από το ένα μέρος ήταν οι ειδωλολάτρες με τα αμφιθέατρα τους, με την πολυτέλεια τους, με όλα τα μέσα τα οποία τους έδινε η ειδωλολατρική ζωή με τας διασκεδάσεις των, με τα όργια των και τα πάθη των. Και απ’ το άλλο μέρος ήτανε οι ολίγοι Χριστιανοί οι οποίοι ήταν μειονότης μέσα στη Ρώμη.
Δύο Ρώμαι λοιπόν ήταν, μία Ρώμη ειδωλολατρική και μία Ρώμη η χριστιανική. Και ήταν ασυμβίβασται αυταί αι Ρώμαι. Δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν μολονότι οι Χριστιανοί ήταν οι πιο φιλήσυχοι άνθρωποι του κόσμου. Οι ειδωλολάτρες κατηγορούσανε με ψεύδη και ανυπόστατα πράγματα τους Χριστιανούς. Εν τούτοις όμως στην κοινή γνώμη ανεπτύσετο αποστροφή προς τους ειδωλολάτρες.
Δύο Ρώμαι. Από το ένα μέρος η απάνω από το έδαφος Ρώμη, που ήταν ειδωλολατρική και από το άλλο η κάτω από το έδαφος Ρώμη στα βάθη, στα σπλάγχνα της γης αυτή ήτανε η χριστιανική κοινωνία, οι άνθρωποι του Θεού.
Διαχωρισμός μεγάλος λοιπόν, συγκλονιστικός διαχωρισμός. Τώρα δεν έχουμε τέτοιο διαχωρισμό. Τώρα ζούμε ανακατεμένοι. Όπως λέγει η παραβολή της σαγήνης αλιεύουν και είναι μέσα στη σαγήνη ανακατεμένα και τα καλά ψάρια και τα κακά ψάρια. Αλλά είναι όμως γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια, ιδίως στην πατρίδα μας αρχίζει να γίνεται ένας διαχωρισμός της χριστιανικής κοινωνίας από την υπόλοιπη κοινωνία. Εδώ σχήματι μεν είμεθα Χριστιανοί, αλλά πράγματι έχουμε ειδωλολατρία, φοβερά ειδωλολατρία.
Έχουν τα επιχείρημα αυτοί οι κατ’ όνομα χριστιανοί και λένε ότι· Εμείς βαφτιστήκαμε Χριστιανοί. Αυτό είναι μόνο. Αυτό βέβαια δείχνει ότι κρατιόνται με κάποια «κλωστή» από τον χριστιανισμό, δεν το αρνούμαι. Τα σημεία των καιρών όμως δεικνύουν, ότι αυτοί πλέον διαχωρίζονται από τον Χριστιανισμό. Καυχώνται για τη νέα θρησκεία τους η οποία παρουσιάζεται με τεραστίαν δύναμη όπως δηλαδή τότε η ειδωλολατρία. Νέα θρησκεία είναι ο μαρξισμός, η μαρξιστική θρησκεία. Οι μαρξιστές είναι δυναμικοί. Αυτοί πλέον διαχωρίζονται από την χριστιανική πίστη. «Είμαι μαρξιστής», σου λέει. Υπερηφανεύονται, καυχώνται για το μαρξισμό τους. Κι οπωσδήποτε, τώρα μεν έχουμε έμμεσον διωγμόν αλλά μετ’ ολίγον θα έχουμε και άμεσον διωγμόν.
Aπο βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 22-25
