Τραγική “βουβαμάρα” τοῦ Πατρ. Ρουμανίας διά τούς Οὐκρανο-Ναζί. Ἰαχή ἀποδοκιμασίας ἐκ τῶν 12 ἀπόντων Προκαθημένων!
ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΝ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ ΒΑΥΚΑΛΙΖΟΜΕΝΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
Γράφει ὁ κ. Διογένης Δ. Βαλαβανίδης,
Πρόεδρος τοῦ «ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ»
Ἡ διπλωματία εἶναι μία ἀπὸ τὶς παλαιότερες δεξιότητες στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, καὶ εἰδικὰ ἡ ἐκκλησιαστικὴ διπλωματία, ἡ ὁποία ἀκόμη καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ ἐπικεντρωνόταν στὶς ἐξελίξεις ἐντὸς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καθὼς καὶ στὶς τοπικὲς αὐτοκέφαλες ἐκκλησιαστικὲς κοινότητες, καὶ θεωροῦνταν ἕνα ἰδιαίτερα ἰσχυρὸ καὶ ἀποτελεσματικὸ μέσο, κυρίως στὸν ἐκκλησιαστικὸ καὶ πνευματικὸ τομέα.
Ἡ ἐκκλησιαστικὴ διπλωματία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ἀπὸ τὴ μεταπολεμικὴ περίοδο μέχρι σήμερα, ἀκολούθησε τὴν πορεία τῶν γεωπολιτικῶν ἐξελίξεων καί, ὑπὸ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἐπικεντρώθηκε στὴν ἀπομάκρυνση τῆς Ρωσίας ἀπὸ τὶς γειτονικὲς χῶρες, κυρίως τὴν Οὐκρανία, καθὼς καὶ ἀπὸ περιοχὲς μὲ τὶς ὁποῖες διατηρεῖ φιλικὲς σχέσεις, μὲ πρώτη μεταξὺ αὐτῶν τὴ Βαλκανικὴ Χερσόνησο.
Συνολικά, ὁ πρωταρχικὸς γεωπολιτικὸς στόχος τῆς ἀγγλοσαξονικῆς Δύσης ἦταν καὶ παρέμεινε ἡ ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τῆς πρώτης χιλιετίας, ἡ ὁποία μόνη παρέμεινε αὐθεντικὴ καὶ γνήσια, δηλαδὴ μία Ἐκκλησία ποὺ βασίστηκε στοὺς ἀποστολικοὺς κανόνες, τὶς παραδόσεις τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, καθὼς καὶ σὲ ὅλες τὶς ἀποφάσεις τῶν οἰκουμενικῶν καὶ τοπικῶν συνόδων.
Καὶ κυρίως, ἡ αἰώνια φιλοδοξία τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας νὰ καθιερώσει τὴν παπικὴ ὑπεροχὴ μὲ κάθε κόστος παραμένει, ὅπως καὶ ὁ γεωπολιτικὸς στόχος τῶν ΗΠΑ νὰ ἐπηρεάσουν μία ἀλλαγὴ στὴν πἰστη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α΄ στὸ Βουκουρέστι στὶς 24 Ὀκτωβρίου 2025, ὅπου ἔφτασε γιὰ ἐπίσημη ἐπίσκεψη στὴ Ρουμανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ ἐπίσημη ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἐπίσκεψη ἦταν δύο ἐπέτειοι: ἡ 140ή ἐπέτειος τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ 100ή ἐπέτειος τῆς ἀνύψωσής της στὸ βαθμὸ τοῦ Πατριαρχείου. Ὡστόσο, κατὰ τὴν πρώτη του ὁμιλία στὸν Πατριαρχικὸ Καθεδρικὸ Ναὸ στὸ Βουκουρέστι, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος Α΄ ἀποκάλυψε τοὺς πραγματικοὺς στόχους τῆς ἐπίσκεψής του. Τόνισε ἰδιαίτερα τὴν φιλόδοξη ὑπεροχή του στὸν ὀρθόδοξο κόσμο, τὴν ὁποία, ὅπως εἶναι γνωστό, δὲν θεωρεῖ ὑπεροχὴ τιμῆς, ἀλλὰ ὑπεροχὴ ἐξουσίας. Εἶπε: «Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία ἔχει ἀναθέσει στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη τὴν εὐθύνη γιὰ τὴ διατήρηση καὶ τὴν ἐναρμόνιση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς». Περιέγραψε τὸν παπικό του κεντρικὸ χαρακτήρα καὶ τὴν ὑποτιθέμενη ἐξάρτηση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως μὲ τὴν ἀκόλουθη δήλωση: «Εἴμαστε εὐχαριστημένοι ποὺ ἡ θυγατρικὴ Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας, κατὰ τὴν τελευταία περίοδο, ἀνταποκρίθηκε στὶς προσδοκίες τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας, ἐκπληρώνοντας καὶ διατηρώντας τὶς προϋποθέσεις, ὑπὸ τὶς ὁποῖες δόθηκαν αὐτὲς οἱ εὐλογίες. Εἶναι ἐπικίνδυνο νὰ παρουσιάζεται ἡ αὐτοκεφαλία ὡς αὐτάρκεια καὶ νὰ ἀρνεῖται ἡ μοναδικὴ εὐθύνη τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας».
Λέγοντας ὅτι ἡ θυγατρικὴ ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας ἀνταποκρίθηκε στὶς προσδοκίες τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος Α΄ ἀναφερόταν στὴν ὑποστήριξή της γιὰ τὴν αὐτοκεφαλία τῆς λεγόμενης «Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας», ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώθηκε στὶς 27.10.2025, κατὰ τὴ διάρκεια μίας Λειτουργίας ποὺ τέλεσε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος Α΄ καὶ ὁ Ρουμάνος Πατριάρχης Δανιήλ. Ἡ λειτουργία τελέστηκε στὸν Πατριαρχικὸ Ἐθνικὸ Καθεδρικὸ Ναὸ τῆς Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας στὸ Βουκουρέστι, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Νέου (Dimitar Basarabov), ὁ ὁποῖος ἀνακηρύχθηκε προστάτης ἅγιος τοῦ Βουκουρεστίου τὸ 1792.
Κατὰ τὴ Μεγάλη Εἴσοδο, καθὼς ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος Α΄ ἀναφερόταν στὰ ὀνόματα τῶν προκαθημένων τῶν τοπικῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, ἀνέφερε ἐπίσης τὸ ὄνομα τοῦ Ἐπιφάνιου Σεργκέι Ντουμένκο, ἡγέτη τῶν οὐκρανικῶν σχισματικῶν, ἀναφέροντάς τον ὡς Μητροπολίτη Κιέβου!
Ἀμέσως μετὰ τὴν ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ντουμένκο, ἀκούστηκαν δυνατὲς φωνὲς ἀπὸ τὸ ἐκκλησίασμα – ΑΝΑΘΕΜΑ, ΑΝΑΘΕΜΑ!
Δυστυχῶς, οἱ Ὀρθόδοξοι ἱεράρχες ἔκαναν ὅτι δὲν ἄκουσαν. Ὡς ἐκ τούτου, οἱ περισσότεροι θρησκευτικοὶ σχολιαστὲς πιστεύουν ὅτι μὲ αὐτὴ τὴν πράξη, ἡ Ρουμανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔκανε ἕνα βῆμα πιὸ κοντὰ στὴν ἀναγνώριση τῆς σχισματικῆς «Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας»!
Ἐπιπλέον, ὁ συγγραφέας αὐτῶν τῶν γραμμῶν ἐπεσήμανε τὴν ἀπόλυτη ἐπιβλαβῆ φύση τῶν παπιστικῶν φιλοδοξιῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α΄ στὸ βιβλίο του, «Ο ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», Βελιγράδι, 2024, στὸ ὁποῖο τίθενται πολλὰ ἐρωτήματα: Πόσο πραγματικὸς εἶναι ὁ φόβος ὅτι «ἡ δεύτερη Ρώμη» ἀκολουθεῖ τὰ βήματα τῆς πρώτης Ρώμης; ποιὸς χρειάζεται ἕνα Ὀρθόδοξο πάπα στὴν Κωνσταντινούπολη; θὰ προσφέρουμε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν Ὀρθόδοξη πίστη στὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ τὴν ἀρχικὴ Ἐκκλησία Του ὡς θυσία στὰ εἴδωλα τῆς δυτικῆς πλουτοκρατίας, ὡς θῦμα τῆς αἵρεσης τοῦ οἰκουμενισμοῦ ἢ τοῦ «διαλόγου τῆς ἀγάπης» χωρὶς τὸν διάλογο τῆς Ἀλήθειας;
Μία ἐπίθεση τῆς ἀγγλοσαξονικῆς Δύσης κατὰ τῆς ὀρθόδοξης πίστης, μὲ ἐπικεφαλῆς κυρίως τὴν πιὸ ἰσχυρὴ προτεσταντικὴ χώρα τοῦ κόσμου – ΗΠΑ, στοχεύει στὴν ἄνευ ὅρων ὑποστήριξη τῆς μὴ κανονικῆς ἀντίληψης τῆς ὑπεροχῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τοῦ ἐπικεφαλῆς του, Βαρθολομαίου Α΄, δηλαδὴ στὴν ἐπιβεβαίωση τοῦ status primus sine paribus (πρῶτος χωρὶς ἴσο, ἐκδ. aut), καθὼς καὶ τοῦ «οἰκουμενισμοῦ» ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ ἑνώσει τὴν Ἀνατολικὴ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐκπροσωπεῖ τὴν αὐθεντικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ τῆς πρώτης χιλιετίας, καὶ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ (Προτεσταντική, Ἀγγλικανικὴ καὶ ἄλλες ὀνομασίες τῆς Δυτικῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας), οἱ ὁποῖες ἐν τῷ μεταξὺ ἔχουν υἱοθετήσει πολυάριθμες καινοτομίες, ἀπομακρύνοντας ἔτσι μόνιμα τὸν ἑαυτό τους ἀπὸ τὴν πιθανότητα τῆς κοινωνίας στὴν προσευχὴ μὲ τοὺς οἰκουμενικοὺς Πατριάρχες τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τῆς Ρώμης!
Ὑπενθυμίζουμε ὅτι μερικὲς ἀπὸ τὶς ἀνυπέρβλητες καινοτομίες ποὺ υἱοθέτησε ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία εἶναι: τὸ Filioque, ἡ παπικὴ ὑπεροχή, τὸ ἀλάθητο, ἡ Ἄμωμος Σύλληψη τῆς Παναγίας, τὸ καθαρτήριο, ἡ Ἁγία Εὐχαριστία, τὰ συγχωροχάρτια, τὸ βάπτισμα, τὸ ἅγιο χρίσμα κ.ἄ. Ἐπιπλέον, ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία ἔχει δείξει μία πολὺ ἐπιεικῆ στάση ἀπέναντι στὴν ἐμφάνιση τοῦ μεγαλύτερου κακοῦ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας – τοῦ σατανισμοῦ, τοῦ γάμου μεταξὺ ἀτόμων τοῦ ἴδιου φύλου, καθὼς καὶ ἄλλων παθολογικῶν καὶ ἀποκλινόντων φαινομένων τῆς ἐποχῆς μας!
Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἀνυπέρβλητες διαφορὲς μεταξὺ τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας, ὁ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ προχωρᾶ μὲ σιγουριά, ἐπειδὴ ἰσχυροὶ οἰκονομικοὶ παράγοντες μὲ τεράστια ἐπιρροὴ στὴν παγκόσμια πολιτικὴ παρέχουν στοὺς οἰκουμενιστὲς πλήρη ὑποστήριξη μέσῳ ἀπεριόριστης χρηματοδότησης!
Ἔτσι, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη, ἔχουν δημιουργηθεῖ ἰσχυρὰ οἰκουμενικὰ κέντρα ἐντὸς τῶν τοπικῶν αὐτοκέφαλων Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, μικρῶν καὶ μεγάλων, τῶν ὁποίων πρωταγωνιστὲς εἶναι οἱ ἀνώτατοι ἐκκλησιαστικοὶ ἀξιωματοῦχοι!
Ἡ συνειδητοποίηση αὐτῶν τῶν γεγονότων προκαλεῖ θλίψη καὶ πικρὴ γεύση στὸ στόμα κάθε εἰλικρινοῦς πιστοῦ τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, μαζὶ μὲ τὸ ἀναπόφευκτο ἐρώτημα: «Σὲ ποιὸ βαθμὸ μπορεῖ νὰ πέσει ἕνας ἄνθρωπος, πνευματικὰ καὶ ἠθικά, γιὰ νὰ καταχραστεῖ τὴν ἀρχιερατικὴ ἀξιοπρέπεια ποὺ ἔχει λάβει»;
Ὑπὸ τὸ φῶς ὅλων ὅσων ἔχουν εἰπωθεῖ, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ δηλωθεῖ ὅτι εἶναι γνωστὴ ἀλήθεια ὅτι ἂν κάτι αὐθεντικό, ἁγνὸ καὶ ἀνόθευτο, ὅπως ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀναμειχθεῖ μὲ κάτι ποὺ εἶναι μολυσμένο ἀπὸ πολυάριθμες καινοτομίες, παθολογικὰ καὶ ἀποκλίνοντα φαινόμενα, ὅπως ἡ Δυτικὴ Χριστιανικὴ Ἐκκλησία, ἡ ἀναμφισβήτητη ἀλήθεια εἶναι ὅτι σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, μόνο ἡ καθαρὴ πλευρὰ θὰ μποροῦσε νὰ μολυνθεῖ, καὶ ποτὲ ἡ μολυσμένη νὰ καθαριστεῖ!
Ὁμοίως, ὅταν ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β’, προώθησε τὴ δοξασία ὅτι «ἡ Εὐρώπη ἀναπνέει μὲ δύο πνεύμονες – τὸν πνεύμονα τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τὸν πνεύμονα τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης», στὴν ὁποία ἀφιέρωσε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς παποσύνης του, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ φανταστεῖ ὅτι αὐτοὶ οἱ πνεύμονες θὰ ἀπειλοῦνταν σοβαρὰ πρὶν ἀκόμη προλάβουν νὰ λειτουργήσουν σωστά.
Ἑπομένως, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἐπισημανθεῖ τὸ ἀναμφισβήτητο γεγονὸς ὅτι ὁ πνεύμονας τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης ἔχει προσβληθεῖ σοβαρὰ λόγω τῆς ἀποδοχῆς πολυάριθμων καινοτομιῶν καὶ τῆς ἐπιεικῆς στάσης ἀπέναντι στὴν ἄνοδο τοῦ σατανισμοῦ. Ἔτσι, μὲ τὴ συγχώνευση μὲ τὸν ὑγιῆ πνεύμονα – αὐτὸν τῆς ἀρχικῆς καὶ ἁγνῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, συμβουλευόμενοι τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη ἀλλὰ καὶ τὴν κοινὴ λογική, ὁ μόνος ὑγιὴς πνεύμονας θὰ μποροῦσε νὰ νοσήσει, ἐνῶ ὁ ἄρρωστος δὲν θὰ μποροῦσε μὲ κανένα τρόπο νὰ θεραπευτεῖ.
Ἐξετάζοντας τὶς προσπάθειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου Α΄, ὁ ὁποῖος ἐπιθυμεῖ νὰ οἰκειοποιηθεῖ τὸ μὴ κανονικὸ καὶ μὴ δογματικὸ δικαίωμα τοῦ καθεστῶτος primus sine paribus (πρῶτος χωρὶς ἴσο) – καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀρνεῖται τὴν ἀρχὴ τῆς συνοδικότητας ποὺ ἵδρυσε ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός, καθιερώνοντας τὸ κανονικὸ καθεστὼς τοῦ primus inter pares, εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ παπικὴ ὑπεροχὴ πρέπει νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ κάθε κόστος.
Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, σημειώνουμε ὅτι ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Μεγάλου (+604), ὅταν δὲν ὑπῆρχε κἄν ἀναφορὰ στὴν εἰσαγωγὴ στὴ χριστιανικὴ θεολογικὴ σκέψη δογμάτων καὶ καινοτομιῶν, ὅπως τὸ λεγόμενο παπικὸ ἀλάθητο, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Μέγας ἔγραψε στὸ Βιβλίο VII, Ἐπιστολὴ 33:
«… ὅποιος ἀποκαλεῖ τὸν ἑαυτό του ἢ ἐπιθυμεῖ νὰ ἀποκαλεῖται Παγκόσμιος Ποιμένας, στὴν ὑπερηφάνειά του εἶναι πρόδρομος τοῦ Ἀντίχριστου, ἐπειδὴ ὑπερηφανεύεται καὶ τοποθετεῖ τὸν ἑαυτό του πάνω ἀπὸ τοὺς ἄλλους».
Συμπερασματικά, στὴν σημερινὴ δύσκολη καὶ ταραχώδη γεωπολιτικὴ συγκυρία, ὅταν ἡ χριστιανικὴ πίστη ἀπειλεῖται περισσότερο ἀπὸ ποτὲ στὴν μακρὰ ἱστορία της, ὅταν διανύουμε μία περίοδο τρομακτικῆς ἀποχριστιανοποίησης σχεδὸν ὅλων τῶν χωρῶν τοῦ Δυτικοῦ κόσμου, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἀντιμετωπίζουμε μία διαδικασία καταστροφῆς τῶν οἰκογενειακῶν ἀξιῶν, καὶ εἰδικὰ ὅταν γινόμαστε μάρτυρες τῆς ἐπιθετικῆς ἐπιβεβαίωσης τοῦ μεγαλύτερου κακοῦ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας – τοῦ ΣΑΤΑΝΙΣΜΟΥ, εἶναι σημαντικὸ νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι στὶς 23 Ὀκτωβρίου 2025, τὸ «Euronews» ἀνέφερε ὅτι ὁ διάσημος ἰσλαμιστὴς θεολόγος, συγγραφέας καὶ φιλόσοφος, εἰδικὸς στὴν ἰσλαμικὴ ἐσχατολογία, Σέιχ Ἰμρὰν Χοσέιν, ἕνας ἀπὸ τοὺς 500 πιὸ ἐπιδραστικοὺς ἀνθρώπους στὸν ἰσλαμικὸ κόσμο, ἔδωσε διάλεξη στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Βελιγραδίου σχετικὰ μὲ τὴν ἀνάγκη φιλικῶν σχέσεων μεταξὺ μουσουλμάνων καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Ἡ διάλεξη διοργανώθηκε ἀπὸ τὸ Κέντρο Διαθρησκευτικοῦ καὶ Διαπολιτισμικοῦ Διαλόγου, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἔκδοσης τοῦ βιβλίου του, «Τὸ Κοράνι καὶ τὸ Πεπρωμένο τῆς Ρωσίας».
Ὁ Σέιχ Ἰμρὰν Χοσέιν τόνισε ὅτι ἡ Ἀλήθεια ποὺ ἔφερε ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ Ἀλήθεια ποὺ ἔφερε ὁ Μωάμεθ δὲν εἶναι δύο διαφορετικὲς Ἀλήθειες, ἀλλὰ μία Ἀλήθεια ποὺ πρέπει νὰ ἐπικρατήσει, κυρίως στὰ Βαλκάνια.
Στὸ τέλος τῆς παρουσίασής του, εἶπε ὅτι πιστεύει ὅτι ἡ Ἁγία Σοφία θὰ βρεθεῖ καὶ πάλι στὰ χέρια τῶν χριστιανῶν.
«Ἡ Ἁγία Σοφία μετατράπηκε σὲ τζαμί, πρὸς αἰώνια ντροπὴ καὶ ἀτιμία τῶν ὀπαδῶν τοῦ Προφήτη Μωάμεθ, κάτι ποὺ ἦταν προφανῶς λάθος, ἐπειδὴ οἱ μουσουλμάνοι εἶχαν τὴν ἐντολὴ νὰ προστατεύουν τὶς χριστιανικὲς ἐκκλησίες», τόνισε ὁ Σεΐχης Ἰμρὰν Χοσέιν.
Συμπερασματικά, ἐκτίμησε ὅτι ὁ κόσμος βρίσκεται στὸ κατώφλι ἑνὸς μεγάλου πολέμου, στὸν ὁποῖο, ὅπως δηλώνει, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ ἡ πλειοψηφία τοῦ ἰσλαμικοῦ κόσμου θὰ βρίσκονται στὴν ἴδια πλευρά, στὴ σύγκρουση ἐνάντια στὸν Ἀντίχριστο!
Βελιγράδι, 8/11/2025
