ΓΙΑ ΤΑ σωτήρια μηνύματα τῆς
Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς παραθέτουμε ἕνα σύντομο λόγο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου
Πόποβιτς, στὸν ὁποῖο ὁ θεοφώτιστος Γέροντας στηλιτεύει τὴν δαιμονικὴ
φιλαυτία: «Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ζεῖ μονάχα γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ διὰ τοῦ
ἑαυτοῦ του, ὅταν δηλαδὴ δὲν χρειάζεται τίποτε ἀπὸ τὸν Θεό, τότε δὲν
εἶναι ἄνθρωπος. Ὁ γνήσιος οὑμανισμὸς ἢ ἀνθρωπισμός, εἶναι τὸ μεγαλύτερο
ἁμάρτημα, γιατί ἀποτελεῖ τὴν πλήρη ἀπόρριψη τοῦ Θεοῦ καὶ ὅλων ὅσων
προέρχονται ἀπὸ Θεοῦ. Τὸ ἁμάρτημα τοῦ Ἀδὰμ δὲν συνίσταται στὴν διάπραξη
κάποιου ἐγκλήματος, ἀλλὰ στὴν ἐπιθυμία καὶ κίνηση πρὸς τὴν ἀποδέσμευση
τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, δηλαδὴ στὸν οὑμανισμό.
Δὲν μπορεῖ τὸ πνεῦμα
τοῦ ἀνθρώπου νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ ἐνεργεῖ ἀφ’ ἑαυτοῦ. Τοῦ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ
συνεχὴς ἄρδευση ἐξ οὐρανοῦ, ἐκ τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀδάμ, μὲ τὴν
παρακοή του, ἔπαψε νὰ δέχεται αὐτὴ τὴν πληρότητα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ,
γι’ αὐτὸ καὶ ἔνιωσε τὴν γύμνια του. Μὲ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος
ἐπάνω στοὺς Ἀποστόλους, ἀνανεώθηκε αὐτὴ ἡ πλήρωση καὶ ἐπεκτείνεται
διαρκῶς μέσα στὴν Ἐκκλησία. Τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀφ’ ἑαυτοῦ σὰν
ἕνας κενὸς δοκιμαστικὸς σωλήνας, ὁ ὁποῖος πρέπει νὰ πληρωθεῖ, μὲ τὸ
Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ εἶναι ἀκέραιος καὶ πλήρης. Δὲν ὑπάρχει πλήρης
ἀνθρώπινη σκέψη. Ὁ ἄνθρωπος σκέπτεται εἴτε ἐν Θεῷ εἴτε, ἐν διαβόλῳ»! Ἂς
διδαχθοῦμε ἀπὸ τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου, νὰ ἀποκολληθοῦμε ἀπὸ τὴν
φιλαυτία μας καὶ νὰ ἀποφασίσουμε πιὰ νὰ ζοῦμε μὲ τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς
ἀδελφούς μας!
