«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ὁμιλοῦμε συχνά γιά εἴδωλα καί ἐννοοῦμε βασικά τίς θρησκεῖες τῶν εἰδώλων τῶν ἀρχαίων πρό Χριστοῦ λαῶν. Αὐτές οἱ θρησκεῖες ἦταν ὅλες δαιμονικές καί χρησιμοποιοῦσαν γιά κάθε πρόβλημά τους, ἐθνικό, κοινοτικό καί οἰκογενειακό, τήν μαγική τέχνη. Δηλαδή, εἶχε τόσο πολύ ὀργανωθῆ ὁ διάβολος πού δοξαζόταν καί λατρευόταν ἀπό ὅλο τόν κόσμο. Τούς εἶχε διδάξει τίς μαγικές του τέχνες, μέ τίς ὁποῖες ἐπίστευαν ὅτι ὑπηρετοῦν τό Θεῖον, οὐσιαστικά ὅμως ἐλάτρευαν τόν διάβολον, πού κρυβόταν συστηματικά πίσω καί μέσα στά εἰδωλικά τῶν ἀνθρώπων ἔργα. Εἶχαν θεοποιήσει τήν ἁμαρτία γενικά. Ἐλάτρευαν τόν θεόν ἔρωτα, ἐλάτρευαν τήν θεά τῆς πορνείας Ἀφροδίτη, ἐλάτρευαν τόν θεό τοῦ πολέμου, τόν Ἄρη, ἐλάτρευαν τόν θεό τοῦ ἅδου, τόν Ἑρμῆ, πού μετέφερε τίς ψυχές τους στόν ἅδη, ἐλάτρευαν τόν Δία, πού κυβερνοῦσε τόν κόσμο καί προκαλοῦσε τίς βροχές καί ἄλλα καιρικά φαινόμενα!
Αὐτή ἦταν ἡ κατάστασις ὅταν ἦλθε στόν κόσμο ὁ Χριστός. Δαιμονολατρεία, σαρκολατρεία, θεολατρεία τῶν κτισμάτων τῆς φύσεως! Ἦτο ἀδύνατον ἕνας ἄνθρωπος, ὅσο καί σοφός καί δυνατός νά ἦταν, νά ἠμποροῦσε νά ὁδηγήσει τήν εἰδωλολατρική αὐτή ἀνθρωπότητα στήν γνῶσι καί τήν ἀγάπη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ἔπρεπε ἕνας παντοδύναμος καί θαυματουργός καί ὑπέρτατος νοῦς μέ ἀπόλυτη σοφία καί ἐξουσία ἐπάνω στά πνεύματα τοῦ σκότους νά ἐμφανισθῆ καί νά καταλύσει τό κράτος τοῦ διαβόλου! Κι Αὐτός ἦταν Θεός. Ὁ ἀληθινός μας Θεός, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος μέ τήν τριετῆ μόνον δημόσια δρᾶσι του ὅλη αὐτή τήν σάπια καί δαιμονική τῶν ἀνθρώπων ζωή τήν ἐπανέφερε στήν μοναδική καί σωτήρια τροχιά πού εἶναι ἡ γνωρίμια καί ἡ Πίστις στόν ἀληθινό Πατέρα Θεόν μας!
Εἶναι λυπηρόν ὅτι μέχρι σήμερα ὑπάρχουν δισεκατομμύρια λαοί, οἱ ὁποῖοι παραμένουν, μετά ἀπό 2000 χρόνια στήν εἰδωλολατρική τους ζωή καί στίς δαιμονικές τους θρησκεῖες.
Τό 2016 ἐπῆγα στήν Μαδαγασκάρη νά ἀσχοληθῶ μέ τήν εἰσαγωγή τῆς Βυζαντινῆς μουσικῆς στήν ἐκεῖ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ἔπρεπε, σύμφωνα μέ νόμο τοῦ κράτους τῆς Μαδαγασκάρης νά φύγω ἀπό τό Νησί τους, μετά ἀπό διαμονή τριῶν μηνῶν, διότι ἔληγε ἡ βίζα μου, ἄδεια παραμονῆς μου, χωρίς ἀνανέωσι. Ὁ Μητροπολίτης κ. Ἰγνάτιος μοῦ ἐπρότεινε καί ἐπῆγα ἀπέναντι στά 1100 χιλμ. πού εἶναι τό νησί Μαυρίκιος. Εἶναι Δημοκρατία τοῦ Μαυρικίου μέ 1.300.000 κατοίκους, τό πλεῖστον τῶν ὁποίων εἶναι ἰνδοί μετανάστες ἀπό τήν Ἰνδία.
Ἔμεινα δύο ἑβδομάδες σ᾿ αὐτό τό ἐξωτικό νησί τοῦ Ἰνδικοῦ Ὠκεανοῦ. Μέ τήν φιλία καί συμπαράστασι ἑνός ὀρθοδόξου ἀπό τήν Τσεχία, τοῦ Ἀλεξάνδρου, μονίμου ἐκεῖ κατοίκου, ἐπισκεφθήκαμε μέ τό αὐτοκίνητό του σχεδόν ὅλο τό νησί, ἀφοῦ ἔχει μῆκος 60 καί φάρδος 50 χλμ. Σέ δύο ὧρες τό εἴχαμε κιόλας περιηγηθῆ. Μέ ἐπῆγε στίς κορυφές τοῦ νησιοῦ, ὅπου οἱ Ἰνδοί ἔχουν τοποθετήσει τά ἀγάλματά τους. Ὁ θεός Σίβα, ἕνας ὀρειχάλκινος νέος μέ πολεμικά ὅπλα, ὕψους 10 μέτρων. Καί πιό δεξιά ἡ θεά Κάλλη μέ ὀκτώ χέρια, τσιμεντένιο ἄγαλμα ὕψους 25 μέτρων, τό ὁποῖον ἀκόμη δέν εἶχαν τελειώσει. Ἦταν ἀκόμη στά καλούπια. Εἶχαν ἕνα νεαρό βόδι σέ καρότσα, ἐπίχρυσο ἴσως καί ὁλόχρυσο, τό ὁποῖον τό ἐλιτάνευαν στούς δρόμους. Πολλοί ἰνδοί ἦσαν πεσμένοι στό ἔδαφος διά νά περάση ἀπό ἐπάνω τους ἡ καρότσα μέ τό βόδι νά τούς θεραπεύσει τά ἕλκη ψυχῆς καί σώματος. Οἱ ἄνθρωποι νά εἶναι μισόγυμνοι, νά κρατοῦν δαυλούς ἀναμμένους, νά τρέχουν καί ἄλλοι νά γονατίζουν μπροστά στό βόδι, πού τό ἐλάτρευαν γιά θεό τους. Νά ἀνάβουν κεριά καί ποτηράκια μέ λάδι καί νά στέκονται σέ στάσι προσευχῆς. Ἀλλά τά πρόσωπά τους ἦταν ἀνήσυχα, ταραγμένα, σκοτεινά, ἄγρια, γεμάτα ἀγωνία καί φόβο.
Ἐνθυμοῦμαι ὅταν ἔφθασα στό ἀεροδρομιό τους, καί μέ εἶδαν ρασοφόρο καί μέ σταυρό στό στῆθος, ἐταράχθησαν σφόδρα. Μέ ἐρώτησαν: «Ποιός εἶσαι; Τί θά κάνεις ἐδῶ; Μήπως θά κάνεις λιτανεία; Πόσες ἡμέρες θά μείνεις; Ποῦ εἶναι ἡ ἐκκλησία σου; Ἐπῆγαν στόν διευθυντή τους νά τοῦ ἀναφέρουν τήν παρουσία μου, ἑνός ξένου ἀνθρώπου, πού ἴσως θέλει νά φέρει μία ἄλλη θρησκεία στό Νησί τους. Ἐπέρασε μία ὥρα καί ἀκόμη νά μήν ἀποφασίζουν νά μέ ἀφήσουν. Τούς εἶπα θά χάσω τήν βαλίτσα μου ἀπό τήν πίστα τοῦ ἀεροδρομίου. Μοῦ εἶπαν, δέν χάνεται. Τελικά, μέ δυσκολία μέ ἄφησαν νά μπῶ στό νησί τους, ἀφοῦ τούς εἶπα ὅτι θά κάνω μία Λειτουργία μέσα στήν ἐκκλησία μας, χωρίς λιτανεία ἔξω καί ὅτι σέ δύο ἑβδομάδες θά φύγω.
Μέ ἐκύτταζαν μέ δυσπιστία ἕως ὅτου πῆρα τήν βαλίτσα μου καί βγῆκα ἔξω, ὅπου μέ ἐπερίμεναν ὁ ἐλβετός στήν καταγωγή ἱερέας μας π. Ἀθανάσιος μέ τόν γυιό του καί τόν τσέχο, τόν Ἀλέξανδρο. Καί μέχρι σήμερα δέν ἠμπορῶ νά ξεχάσω τίς ἄγριες καί σκοτεινές ματιές τους. Ὄχι μόνον αὐτῶν, τῶν ὑπαλλήλων τοῦ ἀεροδρομίου τους, ἀλλά καί ὅλων τῶν ἰνδῶν, ὅπου συναντοῦσα. Τά ἴδια βάσανα ἐπί μία ὥρα μοῦ ἔκαναν ὅταν ἐπρόκειτο νά ἀναχωρήσω. Τηλεφωνοῦσαν στήν Μαδαγασκάρη, νά μάθουν ποιός εἶμαι καί ποῦ θά πάω, ποῦ θά μείνω, σέ ποιά ἐκκλησία ἀνήκω. Τηλεφώνησαν στήν διεύθυνσι τοῦ ἀεροδρομίου τῆς Αἰθιοπίας, γά νά μέ συλλάβουν τήν ἡμέρα πού θά φθάσω ἐκεῖ, μετά ἀπό τρεῖς μῆνες, ἐννοεῖται, παραμονῆς μου στήν Μαδαγασκάρη! Τούς παρακαλοῦσα ἱκετευτικῶς νά μοῦ ἐπιτρέψουν νά ταξιδεύσω καί δέν θά ἔλθω πάλι στήν Δημοκρατία τους. Μέ παρακολουθοῦσαν μέ ἀγωνία μέχρι πού μπῆκα στό ἀεροπλάνο τους.
Ἀπ᾿ αὐτή τήν συμπεριφορά τους, καταλαβαίνουμε πόσο βαθειά ἔχει μπῆ στήν ζωή τους καί στίς καρδίες τους ὁ Ἰνδουϊσμός, πού εἶναι πολυθεϊσμός. Πόσο φοβοῦνται, μήπως κάποια ἄλλη θρησκεία ξεφυτρώσει καί τούς ἀπομακρύνει ἀπό τήν πατρογονική τους δαιμονική θρησκεία.
Μοῦ ἔλεγε ὁ π. Ἀθανάσιος, ὅτι ἦταν προτεστάντης πάστορας στήν Ἐλβετία καί βρέθηκε στόν Μαυρίκιο γιά τουρισμό ἐπί 20 ἡμέρες. Τοῦ ἄρεσε καί δέν ἔφυγε. Ἀσχολήθηκε ἐκεῖ μέ διάφορα ἐπαγγέλματα, ὅπως μοῦ ἔλεγε: σκηνοθέτης, ἠθοποιός, λογοτέχνης κλπ. Μετά ἀπό 20 χρόνια ἐκεῖ παραμονῆς του ἐγνώρισε τήν Ὀρθοδοξία. Βαπτίσθηκε καί δέχθηκε, μετά ἀπό πρότασι τοῦ Ἐπισκόπου Μαδαγασκάρης, στόν ὁποῖον ἀνήκει ἐκκλησιαστικῶς τό Νησί, νά γίνη ἱερέας. Ἐγκατέλειψε 2-3 γυναῖκες μέ τίς ὁποῖες ζοῦσε μέχρι τότε. Μετά τήν βάπτισί του μένει μέ 5-6 παιδιά του, χωρίς κοντά του νά ἔχει οὔτε μία ἀπό τίς γυναῖκες του. Γνωρίζει μόνο νά τελεῖ τήν Θεία Λετουργία στά γαλλικά κάθε Κυριακή καί ἑορτή. Ἀπό ἄλλες ἀκολουθίες δέν γνωρίζει τίποτε, διότι κανείς δέν τόν ἔχει διδάξει ἀκόμη.
Εἶναι τώρα ἡλικίας 70 ἐτῶν. Κυκλοφορεῖ πάντοτε στούς δρόμους μέ τά ράσα καί τά γένεια του, τά ξέπλεκα μαλλιά του καί μέ μεγάλο μαῦρο σταυρό στό στῆθος του. Πολλοί ἄνθρωποι, ἰνδοί κυρίως, τόν πλησιάζουν καί τοῦ λέγουν νά τούς εὐλογήσει. Καί ἐκεῖνος τούς σταυρώνει μέ τόν Τίμιο Σταυρό πού φορεῖ. Καί διαβᾶστε στήν συνέχεια. Ἔρχονται καί πάλιν καί πάλιν οἱ ἴδιοι καί ἄλλοι πολλοί καί τοῦ λέγουν νά τούς εὐλογήσει καί πάλι, διότι ἐξέρχεται μία δύναμις ἀπ’αὐτό τό ἀντικείμενο πού φορεῖ στόν λαιμό του. Καί τούς εὐλογεῖ κάθε φορά κι αὐτοί εἰρηνεύουν λίγο ἀπό τά κακά πνεύματα πού τούς ἔχουν πολιορκήσει σῶμα, νοῦν καί καρδίαν των!
Καί ἀναρρωτιέμαι πότε ἄραγε τό Πατριαρχεῖο μας, τῆς Ἀλεξαδρείας, θά ἀποφασίσει νά στείλει ἐκεῖ ἕναν δραστήριον ἐπίσκοπο νά ἐργασθῆ διά τήν σωτηρία τῶν πολυθεϊστῶν ἰνδῶν;
Βέβαια οἱ Καθολικοί καί οἱ πολυάριθμες προτεσταντικές κοινότητες ἔχουν καί ἐδῶ ἐξαπλωθῆ. Καί τί τό ὄφελος γιά τούς ντόπιους, ἀφοῦ δέν λειτουργεῖ σ᾿ αὐτούς τό Ἅγιο Πνεῦμα; Ποιό πνεῦμα νά δώσουν στόν ἰνδικό ἐκεῖ λαό, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι οἱ λεγόμενοι χριστιανοί, δέν ἔχουν τήν ἀπαραίτητη Χάρι, οὔτε γιά τήν ἰδική τους σωτηρία;
Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης. 22-1-2019
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
