Ὁ Θεός, ἐπειδή εἶναι Θεός, δηλαδή πανταχοῦ παρών, παντοδύναμος καί πάνσοφος εἶναι Αὐτός πού ἐξετάζει τόν νοῦν καί τήν καρδίαν τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Βλέπει τά πάντα καί τά κρυφιώτερα πράγματα τῆς ψυχῆς μας. Φυσικά ἀκούει ὄχι μόνο τίς προσευχές, ἀλλά καί τούς παλμούς τῶν καρδιῶν μας. Γνωρίζει καί πρίν ἐμεῖς κάτι νά τοῦ ζητήσουμε, τί ἀνάγκες ἔχουμε, ἀπό τί πάσχουμε, τί κινδύνους περνοῦμε ἤ τί μελλοντικά θά περάσουμε. Ὅμως ζητεῖ, νά τόν παρακαλοῦμε ξέρετε γιατί; Γιά νά διατηροῦμε τήν ἐπικοινωνία μαζί του, ἀπό τήν ὁποία γεμίζει ἡ καρδιά μας ἀπό θεία ἀγάπη γιά τό Πρόσωπό Του. Καί πῶς γεμίζει ἡ καρδιά μας ἀπό τήν ἀγάπη του;
Ἀκοῦστε ἕνα παράδειγμα:
Ἕνας ἕλληνας μετανάστης ζεῖ στήν Γερμανία, γιά παράδειγμα, Ἄφησε πίσω στήν Ἑλλάδα γυναῖκα καί παιδιά, γιά τά ὁποῖα ἔχει εὐθύνη γιά τόν βιοπορισμόν τους καί τήν πρόοδο τῶν παιδιῶν του. Καί τί κάνει, ἀπό μακριά, γιά νά κρατήσει τόν δεσμό τῆς ἀγάπης μέ τήν οἰκογένειά του. Κατ᾿ ἀρχήν τούς σκέπτεται μέ πόνο καί ἀγάπη κάθε ἡμέρα. Τούς βλέπει, θά ἐλέγαμε, στόν ὕπνο του, ἀπό τήν ἀγωνία ἄν εἶναι ὅλοι τους καλά. Ταυτόχρονα, σχεδόν καθημερινά ὁμιλεῖ μέ τηλέφωνα καί μηνύματα. Παράλληλα ταχυδρομεῖ καί τά χρήματά του, διότι γι᾿ αὐτήν τήν ἀγάπη πρός τήν οἰκογένειά του ζεῖ. Ἄν παύσει ὅμως νά τούς σκέπτεται, νά τούς ἀγκαλιάζει νοερά, νά τούς τηλεφωνεῖ καί νά τούς στέλνει χρήματα, σημαίνει ὅτι ἡ ἀγάπη του κἄπου ἀλλοῦ ἔχει σκαλώσει. Κάποιο ἄλλο πρόσωπο μπῆκε στήν καρδιά του καί τήν αἰχμαλώτισε.
Ἔτσι, καί στά πνευματικά μας πράγματα. Ἄν ἀγαπᾶμε τόν Χριστό, συνεχῶς τόν σκεπτόμεθα, τόν ἀγκαλιάζομε νοερά καί μέ ἀπαθές συναισθηματικό φίλτρο. Προσπαθοῦμε νά τόν εὐαρεστήσουμε, νά τοῦ ζητοῦμε καθημερινά συγγνώμη γιά τά μικρά καί μεγάλα λάθη καί ἁμαρτίες μας. Καί ξέρετε, χαίρεται πολύ ὁ Χριστός μας, ἄν τοῦ συμπεριφερόμεθα μ᾿ αὐτή τήν ἐγκάρδια ἀγάπη, μέ τήν σκέψι καί τήν προσευχή μας. Ὁ Γέρο Γελάσιος μᾶς εἶπε σέ ἕνα μήνυμά του: «Ἄχ, παιδιά μου, ὁ Χριστός θέλει καρδιά καί λουκέτο στά μυαλά...».
Οἱ χριστιανοί μας, εὑρίσκονται συχνά κυκλωμένοι ἀπό τά προβλήματα καί τίς τρικυμίες τοῦ βίου. Δέν ξέρουν τί νά πρωτοζητήσουν ἀπό τόν Χριστό. Ἐνίοτε, λόγῳ σκοτασμοῦ καί τοῦ μυαλοῦ τους, ζητοῦν πράγματα παράλογα. Μία κυρία, γεμάτη ἀγωνία μοῦ εἶπε: «Πάτερ, κάνε προσευχή, νά γυρίσει ἡ φιλενάδα τοῦ γυιοῦ μου κοντά του, διότι αὐτός τήν ἀγαπάει καί θά χάσει τά μυαλά του». Μά εἶναι δυνατόν ὁ Θεός μας, πού μᾶς ἐδίδαξε τήν ἀποχή ἀπό κάθε ἁμαρτωλή, ὄχι μόνο πρᾶξι, ἀλλά κι ἀπό κάθε σκέψι, νά εὐλογήσει αὐτές τίς παράνομες ἱκεσίες, πού ζητοῦν οἱ ἄνθρωποι; Ἄλλη μοῦ εἶπε: «Κάνε προσευχή, ἡ κόρη μου νά πάρει τόν παντρεμμένο, γιατί αὐτός τῆς ὑποσχέθηκε ὅτι θά πάρει διαζύγιο ἀπό τήν πρώτη γυναῖκα του». Ἄλλος καί μάλιστα φιλαγιορείτης μοῦ εἶπε, πρό ἡμερῶν: «Κάνε προσευχή γιατί ἡ κοπελλιά μου εἶναι ἄρρωστη...». Αὐτός πιστεύει ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό, ἀλλά καταπατεῖ στήν πράξι μέ τήν ζωή του τίς ἐντολές του. Εἶναι φοβερό τό φαινόμενο! Οἱ ἄνθρωποι ζοῦν μέσα στήν παρανομία καί ταυτόχρονα θέλουν νά πιστεύουν ὅτι ἔχουν θρησκευτικές εὐαισθησίες. Νομίζουν ὅτι ἠμποροῦν νά ἔχουν καί τόν Χριστό συνεργόν στίς ἁμαρτίες καί τά πάθη τους. Μή γένοιτο Κύριε! Μερικές κυρίες, ἐνῶ δέν διάγουν καθαρόν καί ἄμωμον βίον, ἐπιθυμοῦν νά ζυμώνουν καί τά πρόσφορα ἀπό τά ὁποῖα θά βγάλει ὁ ἱερεύς τήν Κυριακή τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας. Ἀλλά λέγει τό ψαλμικόν ὅτι: «Ἔλεον δέ ἁμαρτωλοῦ, μή λιπανάτω τήν κεφαλήν μου». Δέν δέχεται ὁ Χριστός τά πρόσφορα ἀπό ἁμαρτωλά χέρια, οὔτε αὐτά πού τά ζυμώνουν στόν φοῦρνο, χωρίς τήν δέουσα πνευματική προετοιμασία, ἡ ὁποία ὁμοιάζει μέ ἱεροτελεστία.
Ἐπίσης δέν πρέπει νά πιέζουμε φορτικά τόν Χριστό μας νά γίνει τό δικό μας θέλημα. Διότι θ᾿ ἀκούσωμε τά λόγια πού εἶπε στούς δύο μαθητάς του ὅτι: «Δέν ξέρετε τί ζητεῖτε», ὅταν ἐκεῖνοι τοῦ ζητοῦσαν πρωτοκαθεδρίες...». Κάθε ἱκεσία μας πού εἶναι ἐνάντια στίς ἐντολές του, σίγουρα εἰσακούεται ἀπό τόν Χριστόν μας, ἀλλά καί ἀπότομα άπορρίπτεται, ὡς παράλογη καί ἀντίθετη πρός τό θεῖο θέλημά Του. Γι᾿ αὐτό καί εἴπαμε καί ἄλλοτε, ἄς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στήν πρόνοια καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μας. Ἐκεῖνος θά μᾶς χαρίσει αὐτό πού ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη, ἀκόμη καί ὅταν δέν τοῦ τό ζητήσουμε. Αὐτό μᾶς ἔλεγε καί παλαιότερα ὁ Γέρο-Παΐσιος, ὅταν ζοῦσε στό κελλί του, στήν Παναγούδα: «Νά μή ζητῆτε τίποτε γιά τόν ἑαυτόν σας. Μόνο νά κλαῖτε, ἄν μπορεῖτε, γιά τίς ἁμαρτίες σας. Νά ἔχετε μετάνοια. Αὐτό ἔκανα κι ἐγώ στήν ζωή μου. Προσευχόμουν γιά τούς ἄλλους, διότι οἱ ἄλλοι ἔχουν βάσανα, ἄρρωστα παιδιά, ἔξοδα, δάνεια, οἰκονομικές πανωλεθρίες... Ἐγώ, μᾱς ἔλεγε, δέν εἶμαι ἄξιος νά σωθῶ, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν μου, ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι καί οἱ πιό ἁμαρτωλοί εἶναι ἀνώτεροι ἀπό μένα. Κι ἄν πέφτουν στήν ἁμαρτία, πέφτουν ἀπό ἀδυναμία τους καί ἀπό ἄγνοια, ἐνῶ ἐγώ πέφτω, παρότι γνωρίζω τό θεῖο θέλημα καί εἶμαι ἄξιος πολλῶν δαρμῶν ἀπό τόν Χριστόν μας....»..
Ἀδελφοί, ἄς λέγομεν, στήν προσευχή μας κάθε φορά: «Χριστέ μου, νά γίνεται πάντοτε τό θέλημα σου, ὅποιο γιά μένα καί νά εἶναι, ὅταν πρέπει, ὅπως πρέπει καί ἄν πρέπει. Ἐσύ γνωρίζεις τί χρειάζομαι στήν ζωή μου καί τί μοῦ λείπει γιά τήν σωτηρία μου. Νά εἶναι δοξασμένο τό Ὄνομά σου στούς αἰῶνες. Ἀμήν.
Ἀπό π. Δαμασκηνό Γρηγοριάτη.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
