"Πεποικιλμένη"

 

κυρ Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Εἶχα τάξιμο νά ὑπάγω στήν Κεχριάν, νά ψάλλω τό "Πεποικιλμένη", εἰς τά Ἐνιάμερα, τήν 23 Αὐγούστου. Ἀπό δέκα χρόνων δέν εἶχα ἐπισκεφθῆ τήν Παναγίαν τήν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν' ἀσπασθῶ τήν σεβασμίαν παλαιάν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁπού εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῶα, ἔνθεν καί ἔνθεν, ὁ ἱερός Κοσμᾶς, (αὐτός ὁ θεσπέσιος ποιητής τῆς Πεποικιλμένης) ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρός τήν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ' ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ "Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ' ὑπερφυῶς καί Μητέρα Θεοῦ" καί τὸ "Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανόν ὑπεδέξαντο...". Καί δέν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τόν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὁποὺ ἀστράπτει εἰς τόν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπό τά ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τά ἐγκολλημένα εἰς τό κτήριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου

 

Φ. Κόντογλου- 5 Μελετήματα για τον πεζογράφο
και τον καλλιτέχνη, εκδ. Ι. Μ. Χατζηφώτη, εκδ. των «Κριτικών Φύλλων»,
Αθήνα 1975, σελ. 54-57.

«Ως εμψύχω Θεού κιβωτώ ψαυέτω μηδαμώς χειρ αμυήτων, χείλη δε πιστών τη Θεοτόκω ασιγήτως φωνήν του αγγέλου αναμέλποντα, εν αγαλλιάσει βοάτω: Όντως ανωτέρω πάντων υπάρχεις, Παρθένε αγνή». «Εσένα που είσαι ζωντανή κιβωτός του Θεού, ας μη σε αγγίζει ολότελα χέρι άπιστο, αλλά χείλια πιστά ας ψάλλουνε δίχως να σωπάσουνε τη φωνή του αγγέλου κι’ ας κράζουνε: «Αληθινά, είσαι ανώτερη απ’ όλα, Παρθένε αγνή».

Ἐπί σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις

 

«Ἐσένα πού εἶσαι ζωντανή κιβωτός τοῦ Θεοῦ, ἄς μή σέ ἀγγίζει ὁλότελα χέρι ἄπιστο, ἀλλά χείλια πιστά ἄς ψάλλουνε δίχως νά σωπάσουνε τή φωνή τοῦ ἀγγέλου (ὁ ὑμνωδός θέλει νά πεῖ τή φωνή τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, πού εἶπε «εὐλογημένη σύ ἐν γυναιξί») κι ἄς κράζουνε: «Ἀληθινά, εἶσαι ἀνώτερη ἀπ’ ὅλα Παρθένε ἁγνή».

(«Ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμῶς χείρ ἀμυήτων· χείλη δέ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνήν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω: Ὄντως ἀνωτέρα πάντων ὑπάρχεις, Παρθένε ἁγνή»)

Κυρ  Φώτης  Κόντογλου 

Ἀλλοίμονο! Ἀμύητοι, ἄπιστοι, ἀκατάνυχτοι, εἴμαστε οἱ πιό πολλοί σήμερα, τώρα πού ἔπρεπε νά προσπέσουμε μέ δάκρυα καυτερά στήν Παναγία καί νά ποῦμε μαζί μέ τό Θεόδωρο Δούκα τό Λάσκαρη, πού σύνθεσε μέ συντριμμένη καρδιά τόν παρακλητικό κανόνα: «Ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου με ζάλαι ὥσπερ μέλισσαι κηρῖον, Παρθένε». «Σάν τά μελίσσια πού τριγυρίζουνε γύρω στήν κερήθρα, ἔτσι κ’ ἐμένα μέ ζώσανε οἱ ζαλάδες τῆς ζωῆς καί πέσανε ἀπάνω στήν καρδιά μου καί τήν κατατρυπᾶνε μέ τίς φαρμακερές σαΐτες τους. Ἄμποτε, Παναγία μου, νά σέ βρῶ βοηθό, νά μέ γλυτώσεις ἀπό τά βάσανα».

Τό τάμα

 

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

-Δέν ἀντέχω ἄλλο, Λεωνίδα, δέν ἀντέχω αὐτό τό βασανιστήριο.... Ἐσύ δέν εἶσαι ἐκεῖ, δέν τόν ἀκοῦς, δέν τόν βλέπεις..., ἔλεγε ἡ Ἀντιγόνη στόν ἄντρα της, καί ἔκλαιγε μέ λυγμούς.

Τήν ἑπόμενη ἡμέρα, τήν Παρασκευή, ἡ Ἀντιγόνη μέ τόν γιό της, εἶχαν τήν καθορισμένη ἰατρική συνάντηση στό νοσοκομεῖο. Καί ἤδη ἀπό τήν Πέμπτη, καί κάθε Πέμπτη, ἄρχιζε νά σφίγγει ἡ ψυχή της. Δέν ἄντεχε τό μαρτύριο, ἔστω τό μικρό μαρτύριο, πού περνοῦσε ὁ γιός της ὁ Νικηφόρος, κάθε Παρασκευή. Ἀλλά ἄς πάρουμε τά πράγματα μέ τή σειρά.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης : Ο ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου

Χριστιανικά Θέματα

Ἀνάμεσα εἰς συντρίμματα καὶ ἐρείπια, λείψανα παλαιᾶς κατοικίας ἀνθρώπων ἐν μέσῳ ἀγριοσυκῶν, μορεῶν μὲ ἐρυθροὺς καρπούς, εἰς ἔρημον τόπον, ἀπόκρημνον ἀκτὴν πρὸς μίαν παραλίαν βορειοδυτικὴν τῆς νήσου, ὅπου τὴν νύκτα ἑπόμενον ἦτο νὰ βγαίνουν καὶ πολλὰ φαντάσματα, εἴδωλα ψυχῶν κουρασμένων, σκιαὶ ἐπιστρέφουσαι, καθὼς λέγουν, ἀπὸ τὸν ἀσφοδελὸν λειμῶνα, ἀφήνουσαι κενὰς οἰμωγὰς εἰς τὴν ἐρημίαν, θρηνοῦσαι τὸ πάλαι ποτὲ πρόσκαιρον σκήνωμά των εἰς τὸν ἐπάνω κόσμον ― ἐκεῖ ανάμεσα ἐσώζετο ἀκόμη ὁ ναΐσκος τῆς Παναγίας τῆς Πρέκλας.

Φώτης Κόντογλου – Ἡ χαρμολύπη, ἢ τὸ χαροποιὸν πένθος

Φώτης Κόντογλου – Ἡ χαρμολύπη, ἢ τὸ χαροποιὸν πένθος
Μυστικὰ Ἄνθη, σελ.323-326
καὶ Ἑλληνικὴ Δημιουργία, τ.61, 1950

«Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμῖν μείνη καὶ
ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῆ» (Ἰω. ιε´ 11). «Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτῃ,
λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς· ὅταν θὰ γεννήση τὸ παιδίον,
οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως, διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη
ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε·
πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν
χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ὑμῶν.» (Ἰω. ιστ´ 20).

Το δῶρο τῆς Παναγίας

  Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

 

           Ὁ Βησσαρίωνας καί ἡ Μυρσίνη ἦταν νυμφευμένοι ἀρκετά χρόνια. Ἦταν εὐτυχισμένοι οἱ δυό τους. Ὁ γάμος τους, ἡ μεταξύ τους σχέση, δέν ἀντιμετώπιζε προβλήματα· ἦταν ἀγαπημένοι. Πού καί πού, κάποιοι στενόχωροι λογισμοί τριβέλιζαν τό μυαλό τους, ἀλλά τούς ἔδιωχναν, πρίν προλάβουν νά ἐγκατασταθοῦν γιά τά καλά καί νά προκαλέσουν ζημιά. Λογισμοί περί ἀτεκνίας· καθότι ἡ Μυρσίνη δέν μποροῦσε νά τεκνοποιήσει, καί συνήθως ὁ πονηρός δέν ἀφήνει τέτοιες εὐκαιρίες νά πᾶνε χαμένες, καί πολιορκεῖ μέ τούς ἀνάλογους λογισμούς. Τόσα χρόνια, χωρίς παιδιά, σήκωνε ἤ μᾶλλον σήκωναν τόν προσωπικό τους, τόν οἰκογενειακό τους σταυρό χωρίς γογγυσμό. Ἡ αἰτία; Μιά συνηθισμένη κατά τά ἄλλα, ἐπέμβαση πού ἔκανε ἡ νιόπαντρη, τότε, γυναῖκα, καί κατέληξε ἀπό ἀνθρώπινο λάθος σέ ζημιά στό συκώτι της. Ζημιά καθοριστική, καθώς δημιούργησε ὁρμονικά προβλήματα. Ὅλοι οἱ γιατροί, στούς ὁποίους κατέφυγε τό ζεῦγος, ὁμιλοῦσαν γιά πρόωρη ἐμμηνόπαυση καί ἀπέκλειαν μετά βεβαιότητος τῆς ἐπιστήμης τους τήν τεκνοποίηση.

Τό «μάτι» τοῦ διαβόλου

 

  Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Ὁ νησιώτικος, θαλασσινός ἀέρας ἔχει κάτι τό διαφορετικό· σά νά ἔχει ἄχτι, μιά ἰδιότυπη μανία νά σέ πάρει καί νά σέ σηκώσει. Βέβαια, στή βεράντα τοῦ Κωνσταντῆ, ἔκοβε λίγο, ἀλλά παρά ταῦτα, ὁ ἴδιος ἔνοιωθε πώς βρίσκονταν στό καΐκι τοῦ καπετάν Ἀντώνη καί ἔπλεε, καθώς ὁ ἐξώστης ἔμοιαζε σάν πλώρη καί ὁ ἀγέρας ἔσπρωχνε ἀσταμάτητα τά ζωηρά κυματάκια ἐμπρός του, προσδίδοντας τή ψευδαίσθηση τῆς κίνησης. Τό καράβι τῆς γραμμῆς, διαγωνίως ἀπέναντι στό λιμάνι, μάζεψε τίς ἄγκυρες καί ἑτοιμάστηκε νά ξεκινήσει γιά τό ἑπόμενο λιμάνι του. «Μιά θάλασσα εἶναι καί ἡ ζωή», σκέφθηκε ὁ Κωνσταντῆς· «ἄλλοτε ἤρεμη, ἄλλοτε τρικυμισμένη. Καί τό καράβι τοῦ καθενός, ἀρμενίζει ἀπό λιμάνι σέ λιμάνι».

* * *

Ὑποχρεωτική ἡ εὐθανασία; – Μέρος Ε΄

Ἆραγε, ὑπάρχει περίπτωση τὴν προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς νόμιμης εὐθανασίας ἢ ὑπὲρ τῆς ἐπιτρεπτῆς ὑποβοήθησης αὐτοκτονίας νὰ τὴν διαδεχθεῖ κάποια στιγμὴ ἡ προπαγάνδα ὑπὲρ τῆς ὑποχρεωτικότητάς της;

  Ὁ ἀναγνώστης ποὺ θὰ σπεύσει νὰ ξεσπάσει σὲ δυνατὰ γέλια, ἀπορρίπτοντας ἐκ προοιμίου τὴν δῆθεν ἐξωπραγματικὴ βάση τοῦ ἐρωτήματος, θὰ ἦταν χρήσιμο νὰ σκεφθεῖ μήπως ἡ ἴδια ἀπορία εἶναι πιὸ ρεαλιστικὴ σὲ σχέση μὲ κάποια ἄλλα παραδείγματα προοδευτικῆς μετεξέλιξης μίας ἀρχικῶς ἀπαγορευμένης ἢ ἀξιόποινης συμπεριφορᾶς σὲ ἐπιτρεπόμενη, ἡ ὁποία καθόλου δὲν ἀποκλείεται νὰ καταστεῖ ὑποχρεωτική.

Τό ἀλεξιβρόχιο τῆς Παναγίας!

 

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

            -Θά βγεῖ ἡ Παναγία...! Θά βγεῖ ἡ Παναγία...!», φώναζε λαχανιασμένος ὁ Δημοσθένης τρέχοντας στήν μάνα του!

-Ἡσύχασε παιδί μου, πρόσεχε μή φᾶς τά μοῦτρα σου! Ἀπό ποῦ θά βγεῖ ἡ Παναγία;

-Θά βγεῖ ἡ εἰκόνα της, τό «Ἄξιον ἐστί», ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος στή Θεσσαλονίκη. Θά βγεῖ, ὅπως ἔμαθα, ἀπό τό περιβόλι Της, μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, γιά δεύτερη φορά στά χρονικά. Εὐκαιρία καί εὐλογία μεγάλη νά τήν προσκυνήσεις καί ἐσύ μητέρα!

-Πράγματι, εἶναι καλή εὐκαιρία καί μεγάλη εὐλογία! Νά πάρουμε τό λεωφορεῖο, παιδί μου, καί νά πᾶμε. Ὁ πατέρας σου δέν πρόκειται νά μᾶς πάει...

Οι Αδελφοί Καραμαζώφ — Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Οι Αδελφοί Καραμαζώφ δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα· είναι ένα απέραντο ηθικό τοπίο όπου οι ανθρώπινες ψυχές αφήνονται γυμνές μπροστά στον Θεό, στη συνείδηση και στον ίδιο τους τον εαυτό.
Γραμμένο κοντά στο τέλος της ζωής του Ντοστογιέφσκι, το βιβλίο μοιάζει με μια τελευταία εξομολόγηση — πυρετώδης, συμπονετική και αφοπλιστικά ειλικρινής. Λίγα έργα έχουν το θάρρος να κοιτάξουν τόσο βαθιά μέσα στην πίστη και την αμφιβολία, την αγάπη και τη βία, την ελευθερία και την ενοχή. Και ακόμη λιγότερα το κάνουν με τέτοια ανθρώπινη ένταση.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται η οικογένεια Καραμαζώφ, μια οικογένεια χτισμένη πάνω στη σύγκρουση και τη σήψη.

Τὸ Χριστὸς Ἀνέστη τοῦ Γιάννη. Διήγημα Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ὅπως τὸ διηγοῦνται, ὅσοι τὸ ἔφθασαν, ἐν ἠλικίᾳ ὄντες εἰς Ἀθήνας τῷ 1870, ὁ νεκρὸς τοῦ ἑνὸς τῶν ληστῶν τοῦ Δηλεσίου, κομισθέντων εἰς Ἀθήνας κατὰ Μάιον, εἶχε τὸ πρόσωπον παραδόξως φαιδρὸν καὶ γελαστόν. Τὴν ὥραν ποὺ τοὺς ἐτουφεκοβολοῦσαν τ᾿ ἀποσπάσματα, ἐλλοχεῦον ὄπισθεν πυκνῶν θάμνων καὶ βράχων τὸ παλληκάρι ἐκεῖνο τῆς Ρούμελης, ἴσως διότι τὸ ταμπούρι του τοῦ ἐφαίνετο πολὺ ἀσφαλές, τίς οἶδε τί εἶχε σκεφθῆ, ἢ τί σοβαρὸν εἶδεν, ἢ τί ἀστεῖον ἤκουσε παρά τινος γείτονος συντρόφου του, κ᾿ ἐγέλασεν, ὅπως οἱ ἄνθρωποι γελοῦν. Συγχρόνως, ἐν ἀκαρεῖ, τοῦ ἦλθε τὸ βόλι. Τὸν ηὗρε καίριον εἰς τὸν λαιμόν, καὶ τὸν ἀφῆκεν εἰς τὸν τόπον.

Λαμπριάτικος ψάλτης. Διήγημα Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ἐὰν ὁ ἥρως τοῦ παρόντος διηγήματος ἦτο αὐτούσιος ὁ γράφων, τότε ὁ ἐπὶ κεφαλῆς τίτλος θὰ εἶχε μᾶλλον τροπικὴν καὶ ἀλληγορικὴν σημασίαν. Διότι, ναὶ μέν, εὐδοκίᾳ τῆς θείας Προνοίας, εἶναι ἀληθὲς ὅτι καὶ χάρις εἰς τὴν φιλάδελφον προθυμίαν τοῦ χωρικοῦ καὶ ἀρχοντικοῦ φίλου μου κὺρ Γιάννη Πεντελιώτου, ἀξιοῦμαι σχεδὸν κατ᾽ ἔτος ἀνελλιπῶς, κατὰ τὰς περιδόξους ταύτας ἡμέρας, νὰ συμψάλλω ἐναμίλλως μετ᾽ αὐτοῦ, ὑποβαστάζοντος διὰ τῆς χειρὸς τὰ γυαλιά του, ἀγαπῶντος τὸ πολίτικον ὕφος, παρατείνοντος ἐπ᾽ ἄπειρον τὰ μουσικὰ κῶλα καὶ τὰς καταλήξεις του, εἰς τὸν μικρὸν ἀγροτικὸν ναΐσκον τοῦ χωρίου Θ. ὅπου μυροβολεῖ ἑλισσόμενον εἰς κυανοῦς στεφάνους τὸ μοσχολίβανον, περιβάλλον ὡς διὰ φεύγοντος πλαισίου τοὺς ἀκτινωτοὺς στεφάνους καὶ τὰς σεμνὰς ὄψεις τῶν ἁγίων, καὶ ὅπου μὲ τὰς κεντητὰς ποδιάς των καὶ τὰ λευκὰ κολόβια αἱ νεαραὶ χωρικαὶ προσέρχονται φέρουσαι ἀγκαλίδας ρόδων καὶ ἴων καὶ θημωνίας ὅλας δενδρολιβάνου, καταφορτώνουσαι μὲ λόφους ἀνθέων τὸν πενιχρὸν ἐπιτάφιον, μὴ ἔχοντα ἀνάγκην ἄλλης πολυτελείας. Ἐκεῖ εἰσβάλλει οὐλαμὸς ὅλος αὐτοσχεδίων ψαλτῶν, κρατούντων ἀνὰ ἓν φυλλάδιον τοῦ ἐπιταφίου εἰς τὴν χεῖρα, οἵτινες φιλοτιμοῦνται νὰ ψάλλωσιν ἐν σπαρακτικῇ παραφωνίᾳ τὰ ἐγκώμια, καταστρέφοντες διὰ κωμικῶν σφαλμάτων καὶ τὰς ὀλίγας λέξεις, ὅσαι εἶναι ὀρθῶς τυπωμέναι εἰς τὰ φυλλάδια ἐκεῖνα.

Τό πεῖσμα

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

Ὁ Γιῶργος καί ἡ Ἀντιγόνη ἦταν νέοι γονεῖς. Ὁ γιός τους, ὁ Ἀνδρέας, ἦταν δέν ἦταν δύο χρονῶν. Γενικότερα θά χαρακτηρίζονταν ὡς ἥσυχο παιδί. Τό νέο ζευγάρι, μόλις ἔμαθε ὅτι θά φέρει στόν κόσμο ἕναν νέο ἄνθρωπο, μέ, ἴσως ὄψιμο[1], αἴσθημα εὐθύνης, ἔπεσε μέ τά μοῦτρα στή μελέτη παιδαγωγικῶν βιβλίων. Εἶχαν οἱ δυό τους ἀπό τήν ἀρχή συναποφασίσει νά μεγαλώσουν τό παιδί τους μέ ἀρχές καί νά μήν ὑποχωροῦν στίς ἀπαιτήσεις του. Δύσκολο τό ἔργο τοῦ γονέα. Ἀπαιτεῖ ἀγάπη, θυσία, ὑπομονή, κούραση, καί κάποιες φορές, γερά νεῦρα!

Τό πορτοκαλί ξυπνητήρι

 Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους

Α΄

Εἶχε ξαπλώσει στό λιτό, ξύλινο κρεββάτι του. Μέ τό ἕνα χέρι, στήριζε τό ἀνασηκωμένο του κεφάλι. Δέ νύσταζε. Τό θέαμα τῆς φωτιᾶς πού ἔγλειφε μέ τίς φλόγες της τά ξύλα τοῦ ἔδιδε κάποια παρηγοριά, κάποια θαλπωρή καί κυρίως, νοσταλγία. Ἔξω εἶχε κρύο καί ὁ Νικόλας δέν τό ἄντεχε τό κρύο. Αὐτός τουλάχιστον εἶχε μιά στέγη στό κεφάλι του, ἔ καί ὅταν εἶχε τή δυνατότητα νά ἐξοικονομήσει καί κανένα κούτσουρο, τότε αἰσθάνονταν προνομιοῦχος. Οἱ ἀχόρταγες φλόγες συνέχιζαν μέ μανία τό ἔργο τους καί μπροστά ἀπό τά μάτια τοῦ μυαλοῦ του, περνοῦσε ὅλη του ἡ ζωή.

Περί όνου σκιάς

Στα παλιά τα χρόνια, ξέρετε, δεν υπήρχαν για τις μετακινήσεις αυτοκίνητα … Αυτοκίνητα της εποχής εκείνης ήταν τα γαϊδουράκια! Έτσι λοιπόν, ένας Αθηναίος νοίκιασε ένα γάιδαρο, για να τον πάει με τον ιδιοκτήτη-οδηγό του, τον γαϊδουρολάτη δηλαδή, από την Αθήνα στα Μέγαρα.
— Ουφ, τι ζέστη είναι αυτή! Καίγομαι ολόκληρος, ανυπόφορο!
Τσουρουφλιζόταν από τον ήλιο ο ενοικιαστής μας πάνω στο γάιδαρο που νοίκιασε -ήτανε καλοκαίρι βλέπετε- και κάποια στιγμή δεν άντεξε…

Τό στοίχημα

  Διηγήματα  τοῦ Φιλήμονα γιά νέους καί μεγάλους 

Θά ἦταν ἡ δεκαετία τοῦ ’80. Ἦταν μόλις τελείωσαν τό λύκειο. Δούλεψαν σκληρά τό μισό καλοκαίρι καί ξεκίνησαν τό μεγάλο ταξίδι τους γιά ὀλιγοήμερες διακοπές στήν Ρόδο. Ἡ πρώτη διαμονή τους ἦταν στήν Ἀθήνα, στό Μεταξουργεῖο. Ἐκεῖ διανυκτέρευσαν, καί τήν ἑπομένη θά ἐπιβιβάζονταν στό καράβι γιά τό νησί. Τό ἀπόγευμα εἶχαν ἐλεύθερο χρόνο καί γιά νά περάσει λίγο εὐχάριστα ἡ ὥρα τους, σκέφτηκαν νά ἐπιδοθοῦν σέ κάτι πού τούς ἄρεσε πολύ, τό ποδοσφαιράκι. Δέν ἄργησαν νά ἐντοπίσουν τό κατάλληλο μαγαζί, ἕνα σφαιριστήριο μέ μπιλιάρδα καί ποδοσφαιράκια. Τά μπαλάκια, ὅπως τά ἔλεγαν, ἦταν ἕνα παιχνίδι πού εἶχαν «γράψει» ἀρκετές ὧρες καί βρίσκονταν σέ ἀρκετά καλό ἐπίπεδο.

Εύκολα τα λόγια, μα δύσκολα τα έργα

 – Πάει, ξεγράψτε τη γάτα και τη λαχτάρα της!
Όλοι οι ποντικοί γύρισαν και κοίταξαν απορημένοι τον νεαρό ποντίκαρο, που έκανε τη σοβαρή και περισπούδαστη δήλωση.
– Μα τι λέει; Το σκέφτηκε πρώτα;
Οι δυο ποντικίνες κοιτάζονταν μεταξύ τους και δεν πίστευαν στ΄ αυτιά τους μ΄ όσα ακούστηκαν από το μουστακάτο στοματάκι του νεαρού πόντικα. Και δεν ήταν οι μόνες: μικροί, μεγάλοι, γέροντες και παλικαράκια, όλες οι κατηγορίες και ηλικίες ποντικών, που ήταν μαζεμένοι στη συνέλευση, κοιτάζονταν αμήχανα…

Ο δήθεν φίλος

 Μια φορά κι έναν καιρό, ένας λύκος τριγυρνούσε πεινασμένος, μήπως βρει κάτι να φάει. Ξαφνικά, είδε από μακριά έναν τράγο σκαρφαλωμένο σε κάτι κατσάβραχα να τρώει αμέριμνος. Έτρεξε γρήγορα προς τα εκεί και προσπάθησε να σκαρφαλώσει κι αυτός αλλά μάταια. Τα βράχια ήταν πολύ μυτερά.

«Εδώ χρειάζεται πονηριά», σκέφτηκε ο λύκος και ξερογλείφτηκε. Σήκωσε το κεφάλι του και φώναξε στον τράγο:

O σπάταλος νέος και το χελιδόνι

 – Στην υγειά μας, παιδιά και μη σας νοιάζει, πιείτε και γλεντήστε όσο τραβάει η ψυχή σας! Εγώ είμαι εδώ …

Ο νεαρός μας είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του μεγάλη περιουσία και τη σπαταλούσε κάθε μέρα σε γλέντια και σπατάλες. Ήρθε όμως η μέρα που δεν του έμεινε πια τίποτα, μόνο το πανωφόρι που φορούσε.

– Όλους τους τάιζα, όλους τους έντυνα, όλους τους διασκέδαζα και τώρα πού είναι; Κανείς δε μου απόμεινε…

Ο νεαρός μας περπατούσε σκεφτικός στον δρόμο και μονολογούσε, όταν ξαφνικά…