«Ἄν συγχωρήσετε στοὺς ἀνθρώπους τὶς ἀδικίες ποὺ σᾶς ἔκαναν, θὰ συγχωρήσῃ καὶ ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος τὰ δικά σας ἁμαρτήματα».
(Ματθ. στ΄ 14)
«Μποροῦσε ὁ Θεός, καὶ χωρίς νὰ συγχωρήσῃς ἐσύ νὰ σοῦ χαρίσῃ ὅλα τὰ σφάλματά σου. Θέλει ὅμως μὲ τὴν ἐντολὴ ποὺ σοῦ ἔδωσε (Ματθ. στ΄14), νὰ εὐεργετηθῇς, δίνοντάς σου ἀμέτρητες ἀφορμὲς ἡμερότητας καὶ φιλανθρωπίας. Θέλει νὰ ξεριζώσῃ τὸ θηριῶδες ποὺ ἔχεις μέσα σου, νὰ σβύσῃ τὸ θυμό σου καὶ νὰ σὲ συνδέσῃ μὲ τὸν ἀδελφό σου. Γι΄ αὐτὸ θέτει ὡς ὅρο τῆς δικῆς σου συγχωρήσεως τὸ νὰ συγχωρέσῃς τὸν ἀδελφό σου».
«Δύσκολα ζητά συγγνώμη, όποιος είναι υπερήφανος.
Και ο διάβολος επίσης δεν ξέρει και δεν αρέσκεται να ζητά συγγνώμη»
(Άγιος Ανατόλιος της Όπτινα)
«Γιατὶ ἄν δὲν συγχωρέσετε, λέει, στοὺς ἀνθρώπους τὰ παραπτώματά τους, οὔτε τὰ δικά σας θὰ συγχωρέσῃ ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος».
(Μαλ. δ΄2)
Ἄν θέλουμε νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὸν πονηρὸ καὶ νὰ μὴν μποῦμε σὲ πειρασμό, ἄς πιστέψουμε στὸ Θεὸ καὶ ἄς συγχωρέσουμε ὅσους μᾶς ἔφταιξαν. Ἔτσι ὄχι μόνο θὰ πάρουμε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀλλὰ καὶ τὸ νόμο τῆς ἁμαρτίας θὰ νικήσουμε, καὶ δὲν θὰ ἐγκαταλειφθοῦμε ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ πατήσουμε τὸν γεννήτορα αὐτοῦ τοῦ νόμου, τὸ πονηρὸ φίδι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο παρακαλοῦμε νὰ σωθοῦμε.
Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ
Όταν ο απόστολος Πέτρος ρώτησε τον Χριστό «Κύριε, πόσες φορές να συγχωρήσω τον αδελφό μου, εάν εξακολουθή να μου κάνη κακό; Μέχρι επτά φορές;», ο Χριστός απάντησε: «Δεν σου λέγω μόνο μέχρι επτά φορές, αλλά μέχρι εβδομήντα φορές το επτά» (Ματθ. 18:21-22). Ο απόστολος Πέτρος ήταν βέβαιος ότι αρκεί να συγχωρήσουμε επτά φορές τον αδελφό μας, και ίσως περίμενε να επαινεθή για τις καλές διαθέσεις του. Ο Χριστός όμως τον διόρθωσε και του έδειξε ότι η αγάπη πάντοτε συγχωρεί. Διότι με την απάντηση Του ο Χριστός «δεν ορίζει κάποιον αριθμό, αλλά εννοεί το άπειρο, το συνεχές, το παντοτινό».
Γράφει ὁ κ. Ἡρακλῆς Ρεράκης, Καθηγητὴς ΑΠΘ, Πρόεδρος τῆς Πανελληνίου Ἑνώσεως Θεολόγων
Ὅπως γνωρίζουμε ἡ εὐαγγελικὴ Ἀλήθεια, Ὁδὸς καὶ Ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, προτείνει στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἰδιαίτερα στοὺς νέους νὰ μετανοοῦν, νὰ καθαρίζονται ἀπὸ τὰ πάθη, νὰ ἐνισχύουν τὴν πίστη τους καὶ νὰ διατηροῦν ὑγιεῖς σχέσεις ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ μὲ τὸν Θεό, τοὺς συνανθρώπους τους καὶ τὸν φυσικὸ κόσμο. Σὲ αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, εἶναι εὐλογία ἡ διδασκαλία στὰ σχολεῖα τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς ἀγωγῆς, μέσῳ τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, καθὼς συμβάλλει ὄχι μόνον στὴν ἀπόκτηση ἀπαραίτητων γνώσεων, ἀλλὰ καὶ στὴν μετάδοση ἀναγκαίων ἁγιοπνευματικῶν ἐμπειριῶν, ἀρετῶν καὶ προτύπων στὰ παιδιά. Ἡ σχολικὴ χριστιανικὴ ἀγωγή, βοηθᾶ τοὺς νέους ὑπεύθυνα καὶ μέσα ἀπὸ κατάλληλη παιδαγωγικὴ καὶ διδακτικὴ μεθοδολογία, νὰ συνειδητοποιοῦν καὶ νὰ ἀναπτύσσουν, ὡς Χριστιανοί, τὴ χριστιανική τους συνείδηση, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ συνδέονται μὲ τὸ εὐρύτερο πνευματικό, ἠθικοκοινωνικὸ καὶ πολιτισμικό τους περιβάλλον, πού, παρὰ τὴ σύγχρονη πνευματικὴ κρίση, διατηρεῖ ἀκόμη τὶς ὀρθόδοξες χριστιανικές του ρίζες.
Την ημέρα που θα λειτουργούσε πήγαινε πρωί- πρωί στην εκκλησία, πριν το νεωκόρο. Η πρώτη του κίνηση ήταν να προσκυνήσει όλες τις εικόνες. Άρχιζε από τον πρόναο, «χαιρέτιζε» με ευλάβεια μία – μία τις εικόνες του Κυρίου, της Παναγίας, των Αγίων. Ήθελε κατά κάποιο τρόπο να πάρει ευχή κι ευλογία, ή να ζητήσει συγχώρηση και να συμφιλιωθεί μαζί τους. Έπειτα άρχιζε την προσκομιδή, όπου διάβαζε πάρα πολλά ονόματα. Πολλές φορές διέκοπτε τον ήρεμο τόνο και μνημόνευε κάποια συγκεκριμένα ονόματα με πολλά δάκρυα. Δεν ήταν μια τυπική διαδικασία, αλλά έδινε και την καρδιά του, μνημόνευε με πόνο τα ονόματα αυτά, συμμετέχοντας στον πόνο των άλλων. Και όταν ερχόταν ο ψάλτης, ή τέλειωνε ο νεωκόρος, τους έβαζε να διαβάζουν το μεσονυκτικό, ή το ψαλτήρι, για να έχει περισσότερο χρόνο, να μνημονεύει πιο πολλά ονόματα.
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
202. Συγχωρῶντας, ἀπαλάσσεσαι γι᾿ αὐτό πού ζητεῖς ἤ δίνεις συγχώρησι. Ὅταν συγχωρῆς τόν ἄλλον, εἰρηνεύεις πρῶτος ἐσύ ἀπό τόν λογισμό τοῦ μίσους καί τῆς ἀντιπαθείας. Ἡ κρίσις αὐτή σέ γλυτώνει ἀπό τήν μέλλουσα κρίσι.
203. Ἡ συγχώρησίς μας ἀπό τόν Θεό ἐξαρτᾶται βασικά ἀπό ἐμᾶς. Ὁ Θεός ἁγιάζει γιά χάριν μας τήν ἀπόφασί μας γιά εἰρήνευσι τῶν ἄλλων. Στήν περίπτωσι πού ἐμεῖς δέν συγχωροῦμε, ἡ προσευχή μας ἐπιστρέφει στά ὀπίσω, τά ἔργα μας γίνονατι ἐγωϊστικά καί σημαίνει κἄπως ἔτσι: Κύριε, μή μᾶς συγχωρῆς, διότι καί ἐμεῖς δέν συγχωροῦμε τούς ἄλλους!
ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989) «ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΣ ΨΥΧΩΝ», ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΣΟΦΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΕ 500 ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.
«Ἐὰν συγχωρεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἔκαμαν σὲ σᾶς οἱ ἄλλοι καὶ ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος θὰ συγχωρήσῃ τὰ δικά σας ἁμαρτήματα».
(Ματθ. στ΄14)
Εἶναι σπουδαῖο μέσο καθάρσεως τῶν ἁμαρτημάτων ἡ φιλικὴ διάθεση καὶ εὔνοια πρὸς τὸν πλησίον. Διότι, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος "ἐὰν συγχωρεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἔκαμαν σὲ σᾶς οἱ ἄλλοι καὶ ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος θὰ συγχωρήσῃ τὰ δικά σας ἁμαρτήματα".
Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου
«Μέσον διϊππεύοντες σήμερον, ημερών της εγκρατείας, τη δυνάμει του Σταυρού, τον εν τούτω υψωθέντα, μέσον γης ως κραταιόν Σωτήρα και Θεόν δοξολογήσωμεν…»!
Φτάσαμε, με τη Χάρη του Χριστού μας, στο μέσον των ημερών της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Βρισκόμαστε μεσοπέλαγα. Οι ημέρες που διανύσαμε προξένησαν κόπο, αλλά και πνευματική εμπειρία. Βιώσαμε πτώσεις, αλλά και αναστάσεις. Γνωρίσαμε μερικές από τις σκοτεινές γωνίες της καρδιάς μας, αλλά είδαμε και το Φώς της αγάπης του Χριστού. Ατενίζουμε στο μέσο στου Ναού τον Σταυρό του Κυρίου, αλλά στο βάθος του χρόνου διακρίνονται οι ανταύγειες του αναστάσιμου Φωτός!
