ΟΙΗΣΗ...Η ΨΕΥΤΙΚΗ ΙΔΕΑ ΠΟΥ ΠΕΊΘΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ..!!

"Η ψεύτικη μεγάλη ιδέα που έχει ο άνθρωπος για τον εαυτό του, τρέφεται από τους επαίνους, και ονομάζεται από τους Πατέρες οίηση. Και είναι η βαθιά ρίζα του εγωισμού και της υπερηφάνειας. Αυτή η ρίζα είναι η ρίζα κάθε κακού. Και αν δεν ξεριζωθεί αυτή η ρίζα (δηλαδή να βγει από την ψυχή του ανθρώπου), δεν ελευθερώνεται ο άνθρωπος, όσες εξομολογήσεις κι όσες θείες κοινωνίες και αν κάνει.

Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ: Το πάθημα του χωρικού

 

Ο όσιος Σέργιος του Ραντονέζ (1314-1392) ντυνόταν πάντοτε φτωχικά. Γι’ αυτό και δεν τον αναγνώριζαν οι επισκέπτες. Κάποιος χωρικός από ένα μακρινό χωριό άκουγε πολλά για τον όσιο. Επιθύμησε λοιπόν να τον δει. Ήρθε στη μονή και άρχισε να ρωτά, που θα τον συναντούσε. Του είπαν ότι βρισκόταν στον κήπο. Πήγε στον κήπο και είδε έναν απλό μοναχό, ντυμένο μ’ ένα ρούχο γεμάτο μπαλώματα, να σκάβει τη γη. Ο χωρικός σκέφτηκε ότι του είπαν ψέμματα. Περίμενε να δει ένα λαμπροφορεμένο ηγούμενο μέσα σε δόξα και τιμή. Γύρισε λοιπόν στο μοναστήρι και άρχισε να παρακαλεί:

Αν θέλεις να καταστρέψεις κάποιον...

Αν θέλεις να καταστρέψεις κάποιον, πες του ότι έχει όμορφη φωνή ή επαίνεσέ τον για κάποια αρετή. 

Αρχιμανδρίτης Σωφρόνιος (Ζαχάρωφ)

Περί Ἀξιοπρέπειας

❈ Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι μιά εὔσχημη λέξη τῆς κενοδοξίας καί τῆς ὑπερηφάνειας. Τό εἴπαμε "ἀξιοπρέπεια" γιά νά μήν ποῦμε τό πραγματικό του ὄνομα. Θέλει πολλή προσοχή, γιατί πολλά τέτοια κυκλοφοροῦν στόν κόσμο. Κρυβόμαστε πίσω ἀπό τίς λέξεις.
Οἱ Ἅγιοι δέν νοιαζόντουσαν γιά τήν ἀξιοπρέπειά τους. Πάρτε τούς διά Χριστόν σαλούς. Ἔκαναν πράγματα ἐπίτηδες, γιά νά τούς κοροϊδεύουν οἱ ἄλλοι, γιά νά τούς ἐμπαίζουν. Θά πεῖς:

Τό φῶς τῆς ἐντολῆς

Μιά διάσημη Γαλλίδα ἠθοποιός, ἡ Φανή Ἀρντάν, σέ πρόσφατη συνέντευξή της σέ ἑλληνική ἐφημερίδα (ΒΗΜΑ), εἶπε καί τά ἐξῆς:
«Ἡ ἐπιτυχία εἶναι κάτι, πού σχεδόν δέν τό καταλαβαίνεις. Ἐνῶ στήν ἀποτυχία μπορεῖς νά δώσεις μιά ἐξήγηση λογική. Ἐπειδή ἡ ἀποτυχία σέ ξαναφέρνει ἀντιμέτωπο μέ τόν ἑαυτό σου. Ἐγώ, γενικῶς, δέν τά μπορῶ τά κομπλιμέντα.
Τό κομπλιμέντο εἶναι σάν τό ἄρωμα. Τό βάζεις, μυρίζει γιά λίγο, σέ εὐχαριστεῖ· καί μετά τό συνηθίζεις καί δέν σοῦ μυρίζει πιά καθόλου· τό μυρίζουν μόνο οἱ ἄλλοι ἕως ὅτου ἐξατμιστεῖ, ὁπότε δέν τό μυρίζει πιά κανένας.
Μιά προσβολή ὅμως ἤ μιά βρισιά, ὅσο ἄδικη καί νά εἶναι, εἶναι σάν ἕνα φῶς πού μᾶς δείχνει στό σκοτάδι, τί θά ἔπρεπε νά εἴμαστε, ἤ τί θά ἔπρεπε νά εἴχαμε κάνει. Ἄρα βοηθάει περισσότερο. Εἶναι παράξενο.
Κάπου εἶχα διαβάσει, ὅτι μιά διάσημη τραγουδίστρια δέν κρατοῦσε παρά μόνο τά γράμματα πού περιεῖχαν ὑβριστικά ἤ προσβλητικά σχόλια γιά ἐκείνη. Καί καταλαβαίνω, γιατί τό ἔκανε. Ἐπειδή ἤθελε νά εἶναι συνεχῶς σέ ἐγρήγορση».

Ἀκόμα βαθύτερα καί καλύτερα εἶχαν καταλάβει τά παραπάνω σπουδαῖα διδάγματα, ἀπό τήν πείρα τῆς ζωῆς τους, οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας:

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ. Πνευματικό αλφάβητο: Ζ. Καύχηση και αυτοέπαινος.

 

Καύχηση και αυτοέπαινος

Ζητάς με πάθος και μανία τον έπαινο, την αναγνώριση και τη δόξα των ανθρώπων. Εκτός από τον Θεό, τον πάντων ποιητή, κανείς άλλος δεν είναι άξιος επαίνου και δόξης, «Μὴ καυχάσθω ὁ φρόνιμος ἐν τῇ φρονήσει αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ δυνατὸς ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ, καὶ μὴ καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ, ἀλλ᾿ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνιεῖν καὶ γινώσκειν τὸν Κύριον καὶ ποιεῖν κρίμα καὶ δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς» (Α’ Βασιλ. 2. 10).

Σε καμμιά περίσταση να μην αυτοεπαινείσαι αλλά και να μη ζητάς τον έπαινο των άλλων. Ούτε να ζηλεύεις εκείνους που επαινούνται από τους ανθρώπους. Αληθινά συνετός είναι εκείνος που επαινείται από τον Θεό και δοξάζεται από τον Θεό. «ὁ καυχώμενος ἐν Κυρίῳ καυχάσθω» (Α’ Κορ. 1. 31). Μην αναπαύεσαι στους επαίνους των ανθρώπων. Στον Θεό αναζήτησε την αληθινή ανάπαυση. Όλα τα ανθρώπινα είναι πρόσκαιρα και μεταβλητά. Όλα τα θεία είναι αιώνια και αμετάβλητα. Φρόντιζε για τη δόξα μόνο του Θεού, και ο Θεός θα σε δοξάσει. Αν φροντίζεις για τη δική σου δόξα, η χάρη του Θεού θα σ’ εγκαταλείψει. «Μὴ ἡμῖν, Κύριε, μὴ ἡμῖν, ἀλλ᾿ ἢ τῷ ὀνόματί σου δὸς δόξαν» (Ψαλμ. 113. 9).

Τεκνα οργης και καταρας

Περίοδος Δ΄ – Ἔτος ΜΒ΄
Φλώρινα – ἀριθμ. φύλλου 2663
Κυριακὴ Δ΄ Νηστειῶν
30 Μαρτίου 2025

«Ἦμεν τέκνα φύσει ὀργῆς» (Ἐφ. 2,3), «κατάρας τέκνα!» (Β΄ Πέτρ. 2,14)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ Τετάρτη (Δ΄) Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν. Λίγο ἀκόμη καὶ μπαίνουμε στὴ Μεγάλη Ἑ­βδομάδα, ν᾽ ἀκούσουμε τὸ «Ἐκ νυκτὸς ὀρ­θρίζει τὸ πνεῦ­μά μου πρὸς σέ, ὁ Θεός, δι­ότι φῶς τὰ προσ­τά­­γμα­τά σου ἐπὶ τῆς γῆς» (Ἠσ. 26,9). Θὰ ἑορτάσουμε τὰ σεπτὰ πάθη τοῦ Κυρίου καὶ θὰ πανηγυρίσουμε τὴν δοξασμένη ἀνάστασί του.

Ὅποιος χαίρεται, ὅταν τόν καμαρώνουν οἱ ἄνθρωποι, κοροϊδεύεται ἀπό τοὺς δαίμονες.

– Γέροντα, ἄκουσα κάτι ἐπαίνους καί...

– Ἔ, καὶ τί ἔγινε; Τελείως κούφιο εἶσαι, βρὲ παιδί; Ἐμᾶς τί πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρη; Πῶς μᾶς βλέπουν οἱ ἄλλοι ἢ πῶς μᾶς βλέπει ὁ Χριστός; Οἱ ἄλλοι θὰ εἶναι γιὰ μᾶς ἡ κινητήρια δύναμη ἢ ὁ Χριστός; Ἐσὺ ἔχεις σοβαρότητα· μὴ γίνεσαι ἐλαφρούτσικη. Ἐμένα πολλὲς φορές, ἀκόμη καὶ σοβαροὶ ἄνθρωποι, μοῦ λένε κάτι ἐπαινετικὸ καὶ μοῦ ἔρχεται νὰ κάνω ἐμετό. Γελῶ ἀπὸ μέσα μου καὶ τὸ πετῶ πέρα. Κι ἐσὺ κάτι τέτοια νὰ τὰ πετᾶς ἀμέσως. Εἶναι χαμένα πράγματα! Τί κερδίζουμε, ἂν μᾶς καμαρώνουν οἱ ἄλλοι; Γιὰ νὰ μᾶς καμαρώνουν μεθαύριο τὰ ταγκαλάκια; Ὅποιος χαίρεται, ὅταν τὸν καμαρώνουν οἱ ἄνθρωποι, κοροϊδεύεται ἀπὸ τοὺς δαίμονες.

Μᾶς ἐπαινοῦν καί τά χάφτουμε. Άγιος Πορφύριος

Ὁ Γέροντας ὡς γιατρός μου δὲν “ἔβλεπε” μόνο τὶς σωματικές μου ἀσθένειες. Φρόντιζε καὶ γιὰ τὶς πολλὲς πνευματικὲς ἀτέλειές μου. Προσπάθειά του νὰ βρῶ τὴν ταπείνωση.

Ἕνα ἀπόγευμα μοῦ τηλεφώνησε στὸ ἰατρεῖο, ἀκριβῶς μετὰ τὴν ὑπερβολικὴ ἐκδήλωση ἀγάπης ἑνὸς ζεύγους ἀσθενῶν μου ποὺ περιποιήθηκα. Μεταφέρω τὰ λόγια του:
- Γιωργάκη, εἶμαι ὁ Γέροντας. Ἐμεῖς οἱ δυὸ θὰ πᾶμε μαζὶ στὴν κόλαση. Θὰ ἀκούσουμε: “Ἄφρον… ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ. Τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου ἀπήλαυσας, ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;”.

Τὸν διέκοψα:

"Μην επαινείτε ο ένας τον άλλον."

Μόνο μια φορά στη ζωή του ο Γέροντας Ιωσήφ δεν σηκώθηκε για την αγρυπνία.
Μια φορά ο πατήρ Ανανίας του είπε:
– Γέροντα, υπάρχει σε όλο το Άγιον Όρος, ή κάπου αλλού, κάποιος που να προσηλώνεται με τόση προσοχή και σοβαρότητα στον ησυχασμό, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη; Δεν νομίζω να υπάρχει.
Είσαι μοναδικός!

Ὄχι κολακεῖες στά παιδιά...

❈ Ξέρετε τό ἀπόφθεγμα στό Γεροντικό πού λέει: «Ὁ ἐπαινῶν μοναχόν παραδίδει αὐτόν στόν Σατανᾶ». Ἄν τέτοια ζημιά παθαίνει ὁ μοναχός, σκεφτεῖτε τί ζημιά παθαίνει ἕνα μικρό παιδί, ὅταν τό ἐπαινεῖς! Σάν νά τό κάνεις πακέτο καί νά τό παραδίδεις στόν Σατανᾶ. Δέν εἶναι παιδαγωγικῶς σωστό αὐτό.

Ὁ Γέροντας Πορφύριος ἔλεγε: «Ὄχι μπράβο στά παιδιά, ὄχι ἐπαίνους». Γιατί αὐτό ἀκριβῶς τρέφει τήν μεγάλη ἀρρώστια, τήν σατανική ἀρρώστια, πού λέγεται ὑπερηφάνεια. Ὄχι κολακεῖες στά παιδιά.

Ἀφ΄ ὅτου εἰσῆλθες ἐδῶ, ἄνθρωπε, ἐδίωξες τόν Θεόν ἀπ΄ ἐμοῦ!"

"Προσέχετε νά μήν ἐπαινῆτε ἕνας τόν ἄλλον κατά πρόσωπον. Διότι βλάπτει καί τούς τελείους ὁ ἔπαινος, ὄχι ἐσᾶς ὅπου εἶσθε ἀκόμη ἀδύνατοι...
Ἕναν Ἅγιον τόν εἶπεν ἕνας μουσαφίρης τρεῖς φορές ὅτι πλέκει καλά τό ἐργόχειρον. Καί τήν τρίτην φοράν τόν εἶπεν ὁ Ἅγιος:
- Ἀφ΄ ὅτου εἰσῆλθες ἐδῶ, ἄνθρωπε, ἐδίωξες τόν Θεόν ἀπ΄ ἐμοῦ!"
Όσιος Ιωσήφ Ησυχαστής

πηγή

proskynitis

Οι έπαινοι, η υπερηφάνεια και η ταπείνωση

 Από το βιβλίο: "Στάρετς Σάββας ο Παρηγορητής''

- Φοβηθείτε τους επαίνους εκ μέρους των ανθρώπων, εξακολούθησε ο στάρετς απευθυνόμενος προς όλους, και προπάντων όταν σας επαινούν παρά την αξία σας. Σιωπήστε, μην απαντήσετε εκείνη τη στιγμή. Μόνο μέσα σας συναισθανθείτε ότι σας επαινούν περισσότερο απ’ ό,τι αξίζετε. Μα αν αρχίσετε να αντιλέγετε, τότε γεννιέται η υποκρισία.

Οἱ ἔπαινοι θρέφουν τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὴν ὑπερηφάνεια, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὅποιος δέχεται τοὺς ἐπαίνους χάνει τὸν Θεό, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Οἱ γονεῖς θὰ δώσουν φρικτὸ λόγο στὸν Θεό, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἅγιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης: 9 καίρια σημεῖα περί τῆς ἀγωγῆς τῶν παιδιῶν

 Ένας Άγιος των καιρών μας, μέσα από το μοναδικό του – εν Πνεύματι Αγίω – διορατικό χάρισμα, διεισδύει στον ψυχισμό ενός παιδιού και μας δίνει κάποια καίρια σημεία περί της αγωγής τους:

1. Η αγωγή των παιδιών αρχίζει απ’ την ώρα της συλλήψεώς τους.

Το έμβρυο ακούει κι αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Ναι, ακούει και βλέπει με τα μάτια της μητέρας του. Αντιλαμβάνεται τις κινήσεις και τα συναισθήματά της, παρόλο που ο νους του δεν έχει αναπτυχθεί. Σκοτεινιάζει το πρόσωπο της μάνας, σκοτεινιάζει κι αυτό. Νευριάζει η μάνα, νευριάζει κι αυτό. Ό,τι αισθάνεται η μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, άγχος κ.λπ., τα ζει κι αυτό.

Ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο καί ἐγωιστή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

 109. Ὁ ἔπαινος κάνει κούφιο τόν ἄνθρωπο καί ἐγωιστή, Βίος καί λόγοι Ἁγ. Πορφυρίου, 15-4-2019

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «τά παιδιά μέ τούς συνεχεῖς ἐπαίνους δέν οἰκοδομοῦνται». Καί ὄχι μόνο τά παιδιά ἀλλά καί οἱ μεγάλοι, ἀφοῦ μᾶς λέει καί τό Πατερικό ὅτι «ὁ ἐπαινῶν μοναχον παραδίδει αὐτόν εἰς τόν σατανᾶ». Ὅποιος ἐπαινεῖ ἕναν μοναχό, εἶναι σάν νά τόν κάνει ἕνα πακέτο καί νά τόν δίνει δῶρο στόν πονηρό. Γιατί πάρα πολύ δύσκολα ὁ ἄνθρωπος ξεφεύγει τήν ἁμαρτία, ὅταν ἐπαινεῖται∙ γιατί ὁ ἔπαινος αὐξάνει τόν ἐγωισμό. Ὅσοι ἐπαινοῦνται, «γίνονται ἐγωιστές καί κενόδοξοι. Θά θέλουν σ' ὅλη τους τή ζωή νά τούς ἐπαινοῦν ὅλοι διαρκῶς, ἔστω κι ἄν τούς λένε ψέματα. Δυστυχῶς, σήμερα», λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «μάθανε ὅλοι νά λένε καί ψέματα καί τά δέχονται οἱ κενόδοξοι εἶναι ἡ τροφή τους. «Πέστο, κι ἄς εἶναι ψέμα, κι ἄς εἶναι εἰρωνεία», λένε. Ὁ Θεός αὐτό δέν τό θέλει. Ὁ Θεός θέλει τήν ἀλήθεια», γιατί ὁ Ἴδιος εἶναι ἡ ὑποστατική Ἀλήθεια. «Ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[1]. «Δυστυχῶς, αὐτό δέν τό καταλαβαίνουν ὅλοι καί κάνουν τό ἐντελῶς ἀντίθετο». Λένε ψέματα καί κολακεύουν μέ ψέματα τούς ἄλλους. «Τά παιδιά, ὅταν τά ἐπαινεῖς συνεχῶς, χωρίς διάκριση, τά πειράζει ὁ ἀντίθετος»[2].

Τά παιδιά μέ τούς συνεχεῖς ἐπαίνους δέν οἰκοδομοῦνται.

Τα παιδιά με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται. Γίνονται εγωιστές και κενόδοξοι.

Θα θέλουν σ’ όλη τους τη ζωή να τους επαινούν όλοι διαρκώς, έστω κι αν τους λένε και ψέματα. Δυστυχώς, σήμερα μάθανε όλοι να λένε και ψέματα και τα δέχονται οι κενόδοξοι, είναι η τροφή τους. «Πες το, κι ας είναι ψέμα, κι ας είναι ειρωνεία», λένε. Ο Θεός αυτό δεν το θέλει. ο Θεός θέλει την αλήθεια. Δυστυχώς, αυτό δεν το καταλαβαίνουν όλοι και κάνουν το εντελώς αντίθετο.

Η αγία Συγκλητική για την έμπρακτη ταπεινοφροσύνη

Από τον Ευεργετινό

Ταπείνωση

Έλεγε η αγία Συγκλητική σε κάποιες που την επισκέφτηκαν:

Όπως το κερί λιώνει μπροστά στη φωτιά, έτσι και η ψυχή χαλαρώνει από τους επαίνους και χάνει τη δύναμή της. Αντίθετα, όπως το κρύο κάνει να πήξει και να γίνει στερεό το κερί που έλιωσε από τη θερμότητα, έτσι και η προσβολή και η καταφρόνηση σφίγγει την ψυχή και τη στερεοποιεί. Όπως λέει στη Γραφή: «Να αισθάνεστε χαρά και αγαλλίαση όταν σας χλευάσουν και σας καταδιώξουν» (Ματθ. 5:11), και σε άλλο σημείο: «Στη θλίψη με ανακούφισες» (Ψαλμ. 4:2).