Μιλήστε στα παιδιά σας για την άλωση της Πόλης!
«Τή Βασιλεύουσα δέ χάσαμε, τήν Πόλη μας καί τόν μαρμαρωμένο Βασιλιᾶ μας»
29 Μαΐου
Ἡμέρα μνήμης ἡ σημερινή ἡμέρα, «ἀποφράδα» τήν εἶπαν. Μιά μέρα πού κάθε Ἕλληνας ὠφείλει νά θυμᾶται, γιατί κρύβει τόσα πολλά μέσα της, ἡ θλιβερή γιά μᾶς, τούς πανέλληνες μέρα! Ἐξάλλου, ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι αὐτό εἶναι τό χρυσό προνόμιό μας, ὅπως γράφει ὁ Ἠλίας Βενέζης, στήν «ΩΡΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ», «ν’ἀνήκουμε σ’ἕναν τόπο, πού ἡ μοίρα του εἶναι νά πληρώνει τήν κίνηση τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου μέ πόνο καί αἷμα. Ἀπό γενιά σέ γενιά, ἀπό χρόνους πανάρχαιους ἔρχονται οἱ μνῆμες τοῦ καιροῦ, τά παραμύθια καί τά δάκρυα. Οἱ μητέρες γιά ν’ἀποκοιμήσουν τά παιδιά τους δέν ἔχουν νά τούς λένε παραμύθια χαρᾶς, γιά πουλιά καί γιά δάση. Τούς λένε γιά ἀραπᾶδες καί γιά κουρσάρους, γιά σφαγές καί γιά πείνα. Τά τραγούδια μας ἔχουν τόν αὐστηρό ρυθμό τῆς πικρῆς μας μοίρας καί τά πουλιά καί τά δέντρα μιλοῦν στά τραγούδια μας, ὄχι γιά ν’ἀλαφρώσουν τήν καρδιά μας, μά γιά νά μᾶς θυμίσουν, εἴμαστε ἕνας λαός μνήμης. Αὐτό εἶναι ἡ πηγή τῆς λύπης καί τῆς περηφάνειας μας. Πηγή κι αὐτή τῆς ἄλλης μας δύναμης, τῆς ἀδάμαστης θέλησης πού μᾶς σπρώχνει νά μή γονατίσουμε, νά σημωκόμαστε πάντα ὄρθιοι, ὅσο βίαιοι κι ἄν εἶναι οἱ ἄνεμοι, ὅσο ἄγρια κι ἄν εἶναι ἡ θύελλα. Κάθε κομμάτι γῆς πού πατᾶμε, κάθε δέντρο, κάθε βουνό, κάθε πέτρα, κάθε κᾶβος -ὅλα ἔχουν νά ποῦν γιά μεγαλεῖο καί γιά δάκρυα. Περνοῦν ἀπό μητέρα σέ μητέρα, ἀπό πάππο πρός πάππο, φαντάσματα καί παραμύθια, περνοῦν στούς ἁπλούς ἀνθρώπους τῆς γῆς καί τῆς θάλασσάς μας- κι εἶναι αὐτό πού τούς δίνει τήν ἴσια ματιά, τή λίγο θλιμμένη, τή γεμάτη ἀξιοπρέπεια κι ἐγκαρτέρηση».
