Όταν το θαύμα συναντά την αμφιβολία

Όταν το θαύμα συναντά την αμφιβολία

Η Τοποθέτηση μας απέναντι στην όποια αμφισβήτηση περί της Θαυμαστής Εμπειρίας του Μέγα σημείου - προειδοποίηση της Παναγίας σε μοναχή περί της αφαιρέσεως Του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα των ναών.

Η εκκλησιαστική ιστορία αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα ότι η Υπεραγία Θεοτόκος, ως στοργική Μήτηρ του Κυρίου και Μήτηρ όλων των πιστών, ουδέποτε εγκατέλειψε την Εκκλησία στους καιρούς των δοκιμασιών. 

«Χιλιάδες χρόνια περνούν και εκατομμύρια συντετριμμένες ψυχές τρέχουν σε Αυτήν...»

 

«Χιλιάδες χρόνια περνούν και εκατομμύρια συντετριμμένες ψυχές τρέχουν σε Αυτήν, προσευχόμενες για βοήθεια. 

Και όλοι γνωρίζουμε ότι δεν αφήνει τις προσευχές μας αναπάντητες.»

Άγιος Σωφρόνιος ο Αθωνίτης

Παρακλητικός Κανών εις τήν Υπεραγίαν Θεοτόκον την Μεσίτριαν Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

Παναγία ἡ Μεσίτρια

(2  ̉ Ιουλίου) 

Παναγία ἡ Μεσίτρια

Στίς 2 Ιουλίου ἡ ἁγία μας Εκκλησία ἐορτάζει τήν Κατάθεση τῆς Τιμίας ̉Εσθῆτος (τοῦ Μαφορίου) τῆς ̒Υπεραγίας Θεοτόκου, τήν ἡμέρα αὐτή ἐορτάζει καί πανηγυρίζει καί νεοιδρυθείσα ῾Ι. Μ. Παναγία ἡ Μεσίτρια – ῞Αγιος Νικόλαος, Αὔρας Τρικάλων, Γυναικεῖο Μετόχι τῆς ῾Ι. Μ. ῾Αγίων Πάντων (Βαρλαάμ) ῾Αγίων Μετεώρων.

Η Παναγία δεν ζητά να την θαυμάζουμε. Ζητά να την μιμούμαστε.

Συχνά στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας με δέος, λέγοντας λόγια θαυμασμού και τιμής. Κι αυτό είναι σωστό, γιατί η τιμή προς το πρόσωπό της είναι θεμελιωμένη στην παράδοση της Εκκλησίας. Όμως ο θαυμασμός από μόνος του, αν δεν οδηγεί κάπου, παραμένει στάσιμος. Η Παναγία δεν θέλει απλώς θεατές της αρετής της· θέλει μιμητές.

Το «Ναι» της στον Ευαγγελισμό δεν ήταν μια στιγμιαία πράξη, αλλά στάση ζωής: ταπείνωση, εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, υπομονή στον πόνο, σιωπή όταν τα λόγια δεν χωρούσαν, παρουσία δίπλα στον Υιό της μέχρι τον Σταυρό. Αυτά δεν είναι ιδιότητες για να τις θαυμάζουμε από απόσταση· είναι δρόμος που μας καλεί να βαδίσουμε.

Βλέποντας την εικόνα της Παναγίας μας ...

«Βλέποντας την εικόνα της Παναγίας,

  αφιέρωσε την καρδιά σου σε Αυτήν

  που βασιλεύει στον Παράδεισο

  και ευχαρίστησέ Την,

Έτσι τρεφόμαστε με τη Χάρη Της ...

 

«Εγώ αισθάνομαι σαν παιδάκι κοντά στην Παναγία.

Την νιώθω Μάνα μου...

Πολλές φορές πηγαίνω και ακουμπώ στην εικόνα Της και λέω:

Μὲ τὴν ἔκφραση καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ὑπονοεῖ ὁπωσδήποτε τὴ μητέρα τοῦ Χριστοῦ.

Συγκρίνοντας ὅλους τοὺς εὐαγγελιστές, συμπεραίνω ὅτι πρώτη ἀπ΄ ὅλες ἦρθε στὸν τάφο τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της ἡ Θεοτόκος μαζὶ μὲ τὴ Μαρία τὴ Μαγδαληνή. Αὐτὴ τὴ πληροφορία μᾶς παρέχει κυρίως ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος. «Ἦρθε  Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία- ποὺ ἦταν ὁπωσδήποτε ἡ Παναγία- νὰ κοιτάξουν τὸν τάφο». Μὲ τὴν ἔκφραση καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ὑπονοεῖ ὁπωσδήποτε τὴ μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ τὴν ἔλεγαν καὶ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, ποὺ ἦταν παιδιὰ τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος».

    Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ

Ἡ Παναγία μέ ὁδηγοῦσε κοντά της...

«Ἦταν 26 Ἰουνίου 1997. Ἐπέστρεφα ἀπ᾽ τόν Ἅγ. Νεκτάριο, πού εἶναι στό Λαύριο, καί ἔλεγα μέσα μου: “Ὅποια καί ἄν εἶναι ἡ Χάρις σου Παναγία μου, Ἐλεοῦσα, Γλυκοφιλοῦσα, Παμμακάριστος, Φανερωμένη, βοήθησε καί μένα στά τόσα μου προβλήματα”. Καί ξαφνικά στά δεξιά τοῦ δρόμου (Λεωφόρος Λαυρίου, στό ὕψος τῶν Καλυβίων πρός Μαρκόπουλο) διάβασα μία πινακίδα:

«Παναγία μου, Παναγία μου πρόφθασε»

Γερόντισσα Γαλακτία

Νὰ προσεύχεσθε στὴν Παναγία μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ τὴν Παράκλησή της.

 Ἂν δὲν προλαβαίνετε, νὰ τῆς φωνάζετε: «Παναγία μου, Παναγία μου πρόφθασε». 

Τὸ ὄνομά της, τὰ ἔχει ὅλα μέσα.

 Νὰ λέτε πολλὲς φορὲς καὶ τὸ «Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε». Καὶ μόνο νὰ πεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς» ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἀρκεῖ νὰ τὸ λέτε ὅπως πρέπει.

Πρώτη ἡ Θεοτόκος εἶδε τὸν Ἀναστάντα

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Μυροφόρες εἶναι οἱ γυναῖκες ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὸ Κύριο μαζὶ μὲ τὴ Μητέρα του, ἔμειναν μαζί της κατὰ τὴν ὥρα τοῦ σωτηριώδους πάθους καὶ φρόντισαν νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου.

Ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος ζήτησαν κι’ ἔλαβαν ἀπὸ τὸ Πιλᾶτο τὸ δεσποτικὸ σῶμα, τὸ κατέβασαν ἀπὸ τὸ σταυρό, τὸ περιέβαλαν σὲ σινδόνια μαζὶ μὲ ἐκλεκτὰ ἀρώματα, τὸ τοποθέτησαν σὲ λαξευτὸ μνημεῖο κι’ ἔβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στὴ θύρα τοῦ μνημείου, παρευρίσκονταν θεωρώντας κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ποὺ καθόταν ἀπέναντι τοῦ τάφου. Ἄλλη Μαρία ἐννοοῦσε ὁπωσδήποτε τὴ Θεομήτορα. Δὲν παρευρίσκονταν μόνο αὐτές, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἄλλες γυναῖκες, ὅπως ἀναφέρει καὶ ὁ Λουκᾶς.

TA TΡIA NΕΡA

Τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς
Toυ Μητροπολιτου Φλωρίνης
π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἑορτή, συνέχεια τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς ἀναστάσε­ως τοῦ Κυρίου στὴν ἑβδομάδα τῆς Διακαινη­σί­μου. Εἶνε ἡ ἑορτὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἑ­ορ­τάζουν χωριὰ καὶ πόλεις, ὅπου ἡ εὐσέβεια τῶν κατοίκων ἔ­χει κτίσει ναοὺς τῆς Ζωοδόχου Πη­γῆς. Ἑορτάζουν ἀκόμα καὶ μοναστήρια, μοναστή­ρια τοῦ ἁγίου Ὄρους, ὅπως κ᾽ ἕνα μονα­στή­ρι στὸ Αἰγαῖο πέλαγος, ἡ περίφη­μος μονὴ Λογ­γοβάρδας στὴν ἰδιαιτέρα μου πατρίδα Πάρο.

Να χαρείς μαζί με την Θεοτόκο την Ανάσταση του Χριστού !

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

Συλλογίσου αγαπητέ, ότι έχουμε χρέος να συγχαρούμε με την Παναγία Παρθένο, που όταν είδε τον Υιό και Θεό της ότι αναστήθηκε, γέμισε αμέσως από τόση μεγάλη χαρά όσο μεγάλη ήταν και η θλίψη που δοκίμασε στα Πάθη του.

Οι πόνοι και οι θλίψεις της μετριούνται με τη γνώση που είχε για την άπειρη αξιότητα του ενσαρκωμένου Λόγου, και από την αγάπη της σ’ αυτόν, όχι μόνο σαν Θεό, και σαν γέννημα των σπλάγχνων της, αλλά σαν μονογενή Υιό της και επειδή αυτή μόνη ήταν μητέρα του χωρίς πατέρα. Όλα αυτά δεν άφηναν την αγάπη της να μοιρασθεί σε άλλα πράγματα, αλλά την πολλαπλασίαζαν μόνο στο γλυκό της Υιό.

Ἡ Παναγία τῶν Χαιρετισμῶν

Πατερικαί Διδαχαί

  Διαβάζουμε στοὺς χαιρετισμοὺς «Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός», χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν.

  Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου ἤ τῶν Χαιρετισμῶν, εἶναι ἕνας γλαφυρὸς ὑπέροχος ὕμνος στὴν Παναγία.

Στὴν Ἱ. Μ. Διονυσίου, Ἁγ. Ὄρους ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τῆς Παν­αγίας τῶν Χαιρετισμῶν, γιὰ τὴν ὁποία ὑπάρχει τὸ ἀκόλουθο συγκλονιστικὸ ἱστορικό.

Το αθάνατο εγκώμιο της παρθενίας

 Μαρτυρία και διδαχή

27 Μαρτίου 2026

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

Παναγία

«Την ωραιότητα της παρθενίας σου, και το υπέρλαμπρον το της αγνείας σου, ο Γαβριήλ καταπλαγείς, εβόα σοι, Θεοτόκε· Ποίον σοι εγκώμιον, προσαγάγω επάξιον; τι δε ονομάσω σε; απορώ και εξίσταμαι. Διό ως προσετάγην βοώ σοι· Xαίρε, η Κεχαριτωμένη».

O ύμνος αυτός είναι τελευταίος της ακολουθίας του Ακαθίστου. Είναι ένα από τα ωραιότερα εγκώμια της Παρθένου Μαρίας, αλλά και το αθάνατο εγκώμιο της παρθενίας. Είναι ακόμη ο έμμεσος έλεγχος όσων εγκατέλειψαν τα διδάγματα του Ευαγγελίου και ως χοίροι κυλιούνται στο τέλμα των αισχροτάτων παθών και ηδονών.

Ὁ Ἀκαθιστος Ὕμνος

Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθηγητὴς Θεολόγος – Συγγραφεύς  &  Πρωτοψάλτης

Ὁ ὕμνος αὐτὸς ὀνομάστηκε Ἀκάθιστος ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα, ἀφοῦ ἡ ψαλμωδία συνδέθηκε μὲ ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς τοῦ βυζαντινοῦ κράτους.

Τὸ 626 μ.Χ. οἱ Πέρσες καὶ οἱ Ἄβαροι ἐπιχείρησαν νὰ πολιορκήσουν τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων τὴν Κωνσταντινούπολη. Πολυάριθμος στρατός…  Ποιὸς θὰ τὰ ἔβαζε μαζί τους: (στρατὸς – πεζοὶ – ἱππικὸ πολιορκητικὲς μηχανὲς κλπ). Ὁ αὐτοκράτορας Ἡράκλειος ἔλειπε σὲ ἐκστρατεία.  Οἱ χριστιανοὶ δὲν εἶχαν ποῦ ἀλλοῦ νὰ καταφύγουν. Στὴ βοήθεια μόνο τῆς Παναγίας!!!  Ἕνας φοβερὸς ἀνεμοστρόβιλος ἄρχισε νὰ βυθίζει τὰ πλοῖα τῶν βαρβάρων… Ἡ θάλασσα σὰν νὰ ἔδινε δύναμη κουράγιο καὶ ἀντοχὴ στὴ δοκιμασία τῶν χριστιανῶν. Αὐτὴ ἔβγαζε τὰ πνιγμένα σώματα τῶν πολιορκητῶν μπροστὰ στὴν ἐκκλησία τῆς Θεοτόκου, στὶς Βλαχέρνες. Ὁ ἐχθρὸς κατατροπώθηκε!!! Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος ἦταν ἔκδηλος σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀπόμειναν.  Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ τῆς ἱστορικῆς πόλεως, βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη καὶ ἄρχισε νὰ καταδιώκει τοὺς τρομοκρατημένους ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἦταν ἀδίστακτοι καὶ ἕτοιμοι γιὰ ὅλα τὰ κακά…

Για να μορφωθεί μέσα στον καθένα μας ο Χριστός

 Μαρτυρία και διδαχή

25 Μαρτίου 2026

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Μεγάλες γιορτές, Παναγία

 Γιορτάζουμε σήμερα το μεγάλο γεγονός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η ημέρα που ο Θεός εκδηλώνει την απόφασή του, που είχε πάρει προ χρόνων αιωνίων, αλλά ιδιαίτερα όταν έδινε την υπόσχεση της σαρκώσεως, της ενανθρωπήσεως του Υιού του, καθώς έδιωχνε τους πρωτοπλάστους από τον παράδεισο (Γεν. 3:15). Έτσι την ημέρα αυτή, την ημέρα του Ευαγγελισμού, αποστέλλει τον αρχάγγελο Γαβριήλ για να φέρει αυτή την καλή είδηση στην Παναγία και σε όλη την ανθρωπότητα· ότι θα γεννήσει τον Υιό του Θεού, ότι ο Θεός δι’ αυτής θα σαρκωθεί, θα γίνει άνθρωπος. Κάτι που δεν μπορεί, όχι τότε, όχι αργότερα, αλλά ποτέ δεν μπορεί να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους, πώς ο Θεός γίνεται άνθρωπος.

Οἱ θεραπευτικὲς προεκτάσεις τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὴ ζωή μας

Ἀπομαγνητοφωνημένο κήρυγμα τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, πού ἔγινε, στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικῶν Γλυφάδας, τήν Κυριακή 25 Μαρτίου 2001.

Πατήστε εδώ για να ακούσετε το κήρυγμα

Ἡ γιορτή, ἡ κάθε γιορτή, μέσα σέ αὐτόν τόν χῶρο πού λέγεται Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἔχει πάντοτε ἕναν διττό χαρακτήρα. Ὁπωσδήποτε ὅμως, ὄχι μόνο μνημειακό κι οὔτε κἄν μουσειακό. Διττό χαρακτήρα ἐκφραζόμενο κατά τήν οὐράνια καί [κατά] τήν ἀνθρωπολογική της διάσταση. Οὐράνια, καταπῶς ἀνοίγει ὁ οὐρανός καί ἐκφράζεται καί ἐκφράζει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτό τό ἀκοῦμε καί τό δεχόμαστε καί ἐκεῖνο τό ὁποῖο μᾶς ἀφορᾶ ἄμεσα, εἶναι τί προεκτάσεις ἀνθρωπολογικές ἔχει πάνω μας αὐτή ἡ γιορτή, δηλαδή πόσο βαθιά θεραπευτικές προεκτάσεις μπορεῖ νά ἔχει αὐτή ἡ γιορτή. Καί ἀξίζει τόν κόπο αὐτή τή γιορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, καί ὅπως καί ὅλες τίς γιορτές, ἄν θέλουμε νά τίς συλλάβουμε πρακτικά γιά τή ζωή μας χωρίς νά τίς χάσουμε σέ μιά μνημειακή μόνο ἀναμέτρηση μαζί τους, νά τή δοῦμε καί ἔτσι. Τό οὐράνιο εἶναι δεδομένο. Ὁ Θεός ἐκφράζεται καί συγκαταβαίνει. Νά δοῦμε τό ἀνθρώπινο καί τί προεκτάσεις ἔχει πάνω μας. Τό πρῶτο μέρος εἶναι κατά τά ἀνθρώπινα κατανοητό, γίνεται ὁ Θεός ἄνθρωπος καί ἀλλάζει ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου ὁλόκληρου καί αὐτό ἔχει ἀπροσμέτρητες συνέπειες πάνω στή ζωή μας. Προσέξτε τώρα... τό βαθύ ἀνθρωπολογικό πού λειτουργιέται στό κάθε μέρα τῆς ζωῆς μας καί λειτουργεῖ μιά βαθιά θεραπεία καί μιά ἰσορροπία ὅλου τοῦ ψυχοσωματικοῦ μας ὀργανισμοῦ.

Ὁ Εὐαγγελισμός τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα 

Εἰς τόν Εὐαγγελισμόν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Ἐὰν πρέπει κάποτε νὰ χαίρη ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ σκιρτᾶ καὶ νὰ ψάλλη μὲ εὐφροσύνη, ἐὰν ὑπάρχη μιὰ περίοδος ποὺ ἀπαιτεῖ νὰ λεχθῆ ὅ,τι ὑπάρχει πιὸ μεγάλο καὶ πιὸ λαμπρὸ καὶ ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ποθῆ νὰ ἔχη ὅσο τὸ δυνατὸν εὐρύτερη σχέση, ὡραιότερη ἔκφραση καὶ δυνατώτερο λόγο, γιὰ νὰ ὑμνήση τὰ μεγαλεῖα της, δὲν βλέπω ποιὰ ἄλλη μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτή, ἂν ὄχι ἡ σημερινὴ γιορτή. Γιατί σὰν σήμερα ἔφθασε στὴ γῆ Ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀναγγέλλοντας τὴν ἀπαρχὴ ὅλων τῶν καλῶν. Σήμερα ὁ οὐρανὸς μεγαλύνεται. Σήμερα ἡ γῆ ἀγάλλεται. Σήμερα ὁλόκληρη ἡ κτίση χαίρει. Καὶ δὲν μένει ἔξω ἀπὸ τὴ γιορτὴ οὔτε Αὐτὸς ποὺ κρατεῖ στὰ χέρια τοῦ τὸν οὐρανό. Γιατί αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα εἶναι ἕνα πραγματικὸ πανηγύρι. Ὅλοι συναντιοῦνται σ’ αὐτό, στὴν ἴδια χαρά. Ὅλοι ζοῦν καὶ δίνουν καὶ σ᾿ ἐμᾶς τὴν ἴδια εὐφροσύνη: Ὁ Δημιουργός, τὰ δημιουργήματα ὅλα, ἡ ἴδια ἡ μητέρα τοῦ Δημιουργοῦ ποὺ τοῦ πρόσφερε τὴ φύση μας καὶ τὸν ἔκαμε ἔτσι κοινωνὸ στὶς χαρμόσυνες συνάξεις καὶ τὶς γιορτές μας. Χαίρει πρὶν ἀπ’ ὅλους ὁ Δημιουργός.

ΤΙ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΙΜΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

Ἡ Δυτική ἐκκλησία ἀπέδωκε ὑπερβολικές τιμές στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, μέχρι βαθμοῦ νά ἐπισκιασθῆ τό Πρόσωπο τοῦ Κυρίου. Θέλοντας οἱ Προτεστάν­τες νά περιορίσουν αὐτές, κατέληξαν στό ἄλλο ἄκρο, νά ἀρνηθοῦν τήν ἀειπαρθενία της παρερμηνεύοντας τά σχετικά χωρία τῆς Γραφῆς. Ἐπί πλέον ἀρνοῦνται τήν προσκύνησί της, τήν πρεσβεία της, τά θαύματα της, τίς εἰκόνες της καί τήν ὀνομασία "Θεοτόκος.

Ἄς ἀρχίσουμε νά ἐξετάζουμε τό Ἀειπάρθενο τῆς Θεοτόκου. Ὅλες οἱ θρησκευτικές Κοινότητες τῶν Προτεσταντῶν ἀρνοῦνται τήν ἀειπαρ­θενία τῆς Θεοτόκου ὑποστηρίζοντες ὅτι ἡ Παναγία, μετά τήν γέννησι τοῦ Χριστοῦ, δέν ἔμεινε παρθένος, ἀλλά ἐγέννησε καί ἄλλα παιδιά μέ τόν Ἰωσήφ. Καί ἀναφέρουν τά χωρία πού μιλοῦν πράγματι γιά «ἀδελφούς» τοῦ Χριστοῦ. Ἰδού ποιά εἶναι: «Ματθ.12,46 Μάρκ.6,3-7,3 καί Πράξ.1,14).

«ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΗΜΩΝ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ»!

(θεολογικό σχόλιο στην εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Η μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι για την Εκκλησία μας κορυφαίος εορτολογικός σταθμός του ενιαυτού, διότι αποτελεί την απαρχή όλων των εορτών του εκκλησιαστικού έτους. Το ίδιο αποτελεί και απαρχή όλων των σωτηριωδών γεγονότων, τα οποία έγιναν για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Την αγία αυτή ημέρα εορτάζουμε λαμπρώς την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού στην πάναγνη σάρκα της Αγίας Παρθένου, ώστε δι’ Αυτού να πραγματοποιηθεί το προαιώνιο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.