«Ο ψαλμός τρέπει εις φυγήν τούς δαίμονας, επιφέρει τήν βοήθειαν των αγγέλων, είναι όπλον εις τούς φόβους της νυκτός καί ανάπαυσις εις τούς κόπους της ημέρας, ασφάλεια διά τά νήπια, κόσμημα διά τούς ακμαίους εις τήν ηλικίαν ανδρας, παρηγορία διά τούς πρεσβυτέρους, στολίδι πάρα πολύ ταιριαστόν διά τάς γυναικας» (Άγιος Βασίλειος ο Μέγας).
Κάποτε, όταν είχα αφιερωθεί στην μελέτη εκκλησιαστικών βιβλίων, βρέθηκα μπροστά στα απομνημονεύματα Ρώσων διανοουμένων των αρχών του εικοστού αιώνα. Πολλοί από τους διανοούμενους αυτούς, που ζούσαν ως πρόσφυγες στο Παρίσι, μοιράζονταν εκπληκτικές ιστορίες που σχετίζονταν με την Ορθοδοξία. Μια από αυτές τις ιστορίες, που με συγκλόνισε και μου έμεινε ανεξίτηλη στη μνήμη μου για το υπόλοιπο της ζωής μου, είναι η ακόλουθη.
















