ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ Πάτερ… είμαι γκέι. Μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω ζήσει ως ιερέας.

Πριν λίγες μερες είχα μια εντελώς απροσδόκητη επίσκεψη.

Ένα νέο παιδί, το οποίο με είχε γνωρίσει μέσα από τα κείμενά μου στο Facebook, ενώ γνώριζε πού βρίσκομαι, αποφάσισε να έρθει να με συναντήσει χωρίς να μου πει τίποτε και ξαφνικά βρέθηκε μπροστά μου.

Καθίσαμε και μιλήσαμε για αρκετή ώρα. Θέλω εξαρχής να διευκρινίσω, προς αποφυγή οποιασδήποτε παρεξηγήσεως, ότι ο διάλογος που μεταφέρω σε αυτό το κείμενο δεν αποτελεί περιεχόμενο του Μυστηρίου της Εξομολογήσεως. Ήταν μια προσωπική, ανθρώπινη και πνευματική συζήτηση ανάμεσα σε έναν νέο άνθρωπο και έναν ιερέα. Μόνο μετά το τέλος αυτής της συζήτησης ακολούθησε, με δική του επιθυμία, το Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Από εκείνη όμως την ιερή ώρα δεν μεταφέρω —και δεν θα μπορούσα ποτέ να μεταφέρω— ούτε μία λέξη.

Γιατί να εξομολογηθώ σε έναν ιερέα; Δεν μπορώ να τα πω απευθείας στον Θεό;

Μία από τις συχνότερες ενστάσεις που ακούω, ιδιαίτερα από αδελφούς προτεσταντικής προελεύσεως, είναι η εξής:
«Γιατί χρειάζομαι έναν ιερέα για να εξομολογηθώ; Δεν μπορώ να γονατίσω μόνος μου στο δωμάτιό μου και να ζητήσω συγχώρηση απευθείας από τον Θεό; Μόνο ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες.»
Η πρώτη μου απάντηση ίσως εκπλήξει κάποιους:
Βεβαίως και μπορείς. Και όχι μόνο μπορείς· πρέπει.
Κάθε Χριστιανός πρέπει καθημερινά να ανοίγει την καρδιά του στον Θεό, να αναγνωρίζει τα λάθη του και να ζητά το έλεός Του. Ο τελώνης δεν είχε δίπλα του ιερέα όταν έλεγε: «Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ» (Λουκ. 18,13). Ο άσωτος επιστρέφει λέγοντας: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τόν οὐρανόν καί ἐνώπιόν σου» (Λουκ. 15,21).

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν μπορούμε να ζητήσουμε συγχώρηση απευθείας από τον Θεό.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:

Τὸ θεραπευτικὸ φάρμακο

Ἡ μετάνοια ἀνοίγει τὸν οὐρανό, εἰσάγει τὸν ἁμαρτωλὸ στὸν Παράδεισο· ἀκόμη νικάει τὸν διάβολο· ὅμως ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στὸ θάρρος μας, μᾶς κάνει νὰ χάνουμε στὴν μάχη ποὺ δίνουμε ἐναντίον του. Εἶσαι λοιπὸν ἁμαρτωλός; Μὴν πέφτεις στὴν ἀπόγνωσι. Δὲν θὰ πάψω ποτὲ νὰ σοῦ δίνω αὐτὸ τὸ θεραπευτικὸ φάρμακο τῆς ἐλπίδας· γιατὶ γνωρίζω τὶ σπουδαῖο ὅπλο εἶναι κατὰ τοῦ διαβόλου τὸ νὰ μὴ σὲ πιάνει ἀπελπισία... Κι΄ ἄν ἁμαρτάνης κάθε μέρα, κάθε μέρα νὰ μετανοῆς.

     ἱ. Χρυσόστομος

Ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ

Ἐὰν ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶχε χαρίσει τὸ μυστήριο τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως στοὺς ἀνθρώπους, οἱ σωζόμενοι θὰ ἦταν σπάνιοι καὶ δυσεύρετοι.

  Ἁγ. Ἰω. Κλίμακος

Ἡ μετάνοια εἶναι μιὰ διαρκὴς κατάστασις, μιὰ ὁλοκληρωτικὴ ἀλλαγὴ ζωῆς.

Τὴν ταινία τῶν ἁμαρτιῶν μας...

 
Τὴν ταινία τῶν ἁμαρτιῶν μας, ποὺ εἶναι στὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ, μποροῦμε νὰ τὴν ἀκυρώσουμε μὲ τὴν εἰλικρινὴ μετάνοια καὶ ἐξομολόγησι.

Κλασικό παράδειγμα μετανοίας

 

Πνευματική ζωή
27 Αυγούστου 2026
Μετάνοια

Ίσως κάποιος να χαρακτήριζε εκτός θέματος το παράδειγμα μετανοίας, το οποίο θα αναφέρουμε, γιατί προέρχεται από λογοτεχνικό έργο. Επειδή όμως θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι πίσω από το διήγημα κρύβεται ένα πραγματικό γεγονός, ας το παραθέσουμε. Το παίρνουμε από το έργο Αδελφοί Καραμαζώφ του μεγάλου Ρώσου συγγραφέως Ντοστογιέφσκυ.

Ὑπάρχουν τρεῖς τρόποι γιά νά σωθεῖ κανείς...

❈ Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς τρόποι γιά νά σωθεῖ κανείς.
Ὁ ἕνας τρόπος εἶναι νά μήν ἁμαρτάνεις. Ποιός δέν ἁμαρτάνει; Ὅλοι ἁμαρτάνουν.
Ὁ δεύτερος τρόπος εἶναι νά μετανοεῖς. Νά εἶσαι δηλαδή στήν τάξη τῶν καθαιρομένων καί νά πολεμᾶς τά πάθη σου.

Το άμεσο μέλλον της Ελλάδος σύμφωνα με τον γέροντα Ιωσήφ Βιγλιώτη.

Το άμεσο μέλλον της Ελλάδος σύμφωνα με τον γέροντα Ιωσήφ Βιγλιώτη.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ: 3.- «Κόψε την αντιδικία από πάνω σου, γιατί έφτασε ο καιρός»

«Κόψε την αντιδικία από πάνω σου, γιατί έφτασε ο καιρός»

Ἕνας ἄλλος Ἀδελφὸς παρακάλεσε τὸν Ἀββᾶ Ματώη· «“Πές μου κάτι ὠφέλιμο”.

Καὶ τοῦ εἶπε ἐκεῖνος· “Κάθε ἀντιδικία γιὰ ὁποιοδήποτε πρᾶγμα κόψ ̓ την ἀπὸ πάνω σου. Κλάψε καὶ πένθησε μετανιωμένος, γιατὶ ἔφτασε ὁ καιρός”».

Λίγες λέξεις. Αλλά μέσα τους κρύβεται ένα ολόκληρο πρόγραμμα ζωής.

Ο Αββάς Ματώης δεν λέει στον αδελφό να αποφεύγει απλώς τους καβγάδες. Του ζητά κάτι πολύ βαθύτερο: να ξεριζώσει από μέσα του την ανάγκη να αντιδικεί. Και αυτή η συμβουλή αποκτά ξεχωριστή επικαιρότητα στην εποχή μας.

Πώς δέχεται ο Θεός τη μετάνοια

Πατερικό ανθολόγιο

22 Αυγούστου 2026

Από τον Ευεργετινό

Μετάνοια

 Ένας αδελφός πολεμήθηκε από τον δαίμονα της πορνείας, και κάποτε που περνούσε από κάποια κωμόπολη της Αιγύπτου, έτυχε να δει μια γυναίκα όμορφη, θυγατέρα του ιερέα των ειδωλολατρών, και αμέσως την ερωτεύτηκε. Πήγε λοιπόν στον πατέρα της και του είπε: «Δώσε μου την κόρη σου για γυναίκα». Εκείνος του αποκρίθηκε: «Δεν μπορώ να σου τη δώσω, πριν συμβουλευτώ τον θεό μου».

Πήγε λοιπόν στον δαίμονα (*) και τον ρώτησε:

«Ω, ὦ, ! Φῶς! Φῶς! Φῶς! Αλλιώτικο ἀπό τοῦτο τό φῶς.

Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο δέν φαίνεται.Εἶναι Φῶς!Ηρθε στὸν κόσμο καί δέν ἔφυγε. Κινεῖται μέ μεγάλο κρότο, ἀλλά δὲν τό ἀκούει κανείς! Περνάει ἀπ’ ὅλους συνεχῶς, ἀλλά σκηνώνει ὅπου ὑπάρχει μετάνοια.
Τά θεϊκά εὐωδιάζουν.Φέρνουν γαλήνη, ἠρεμία καί παράδεισο στήν ψυχή καί ἔλεγχο γιά τά χάλια μας. Βλέπω μέσα στὸ Φῶς ὅτι ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν καί ἐγώ μηδέν…».

π. Ἀρσένιος Κωτσόπουλος: «Προμηνύονται δάκρυα ἀπό τά φοβερά δεινά πού ἑτοιμάζει ὁ Οὐρανός»

Στις μέρες μας πληγώνουμε διαρκῶς τήν Παναγιά μέ τά καμώματά μας. Ἡ μεσίτρια τοῦ κόσμου ἀποστρέφει τό πρόσωπό Της ἀπό μᾶς. Ἕως πότε θὰ μᾶς κοιτάζει καί θά μᾶς προσέχει, ἐνῶ ἐμεῖς χαζεύουμε ἄλλα πρόσωπα καί πράγματα; Τά μηνύματα πού προσπαθεῖ νά περάσει, θλιβερά καί δυσάρεστα· πρίν ἀπό μερικά χρόνια στό περιβόλι Της, στό Ἅγιον Ὄρος, μεγάλη πυρκαγιά κατέτρωγε τά πάντα κατά τό Δεκαπενταύγουστο. Οἱ λιτανεῖες, ἀντί να σβήνουν τή φωτιά, δυνάμωναν τούς ἀνέμους.

Πιό πρόσφατα, πρίν ἀπό δυό χρόνια περίπου, ἑλικόπτερο στό ὁποῖο ἐπέβαιναν ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες, κατέπεσε λίγο ἔξω ἀπό τόν Ἄθωνα, στό ἀρχιπέλαγος τοῦ Αἰγαίου. Ἕνα χρόνο ἀργότερα, τήν παραμονή τῆς Κοιμήσεώς Της, ἀεροπλάνο συνετρίβη στο νομό Ἀττικῆς μέ 121 ἐπιβάτες νεκρούς· ἀνάμεσά τους, σαράντα παιδιά. Ἡ Παναγία μας ὑποφέρει μέ τά ἄτακτα παιδιά Της. Στίς γιορτές Της, ἀντί να μοιράζει «γλυκά», παρακολουθεῖ μέ πόνο το ξετύλιγμα τῶν συμφορών.

Κάθε μέρα να τη θεωρείς ως την τελευταία της ζωής σου …

 

Να την περνάς με φόβο Θεού και

με καρδιακή συντριβή.

Λιγόστεψε τα μάταια πράγματα

και απόφυγε την αργολογία.

Να θυμάσαι τον Θεό και να τον

επικαλείσαι με μετάνοια !

 

Άγιος Σεραφείμ Ρομάντσιωφ

της Μονής Γκλινσκ 

Μέ μετάνοια καί ἐξομολόγηση, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μέ μετάνοια καί ἐξομολόγηση, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μας μιλούν για τον Αντίχριστο, αλλά πόσο μιλάμε για τον Χριστό;

Τις τελευταίες ημέρες, μέσα από τις συζητήσεις για την Αποκάλυψη και τα έσχατα, παρατηρώ ένα φαινόμενο που πραγματικά με προβληματίζει.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι έτοιμοι να σου κάνουν ολόκληρο μάθημα για τον Αντίχριστο. Γνωρίζουν ή τουλάχιστον πιστεύουν ότι γνωρίζουν τι θα είναι το χάραγμα, πώς θα εφαρμοστεί, ποια τεχνολογία θα χρησιμοποιηθεί, ποιος θα κυβερνήσει, τι σημαίνει κάθε αριθμός και κάθε σύμβολο της Αποκάλυψης. Μιλούν με τέτοια βεβαιότητα, ώστε πολλές φορές ούτε οι ίδιοι οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν τόλμησαν να μιλήσουν έτσι.
Και αναρωτιέμαι:
Αν γνωρίζουμε τόσα πολλά για τον Αντίχριστο, γνωρίζουμε άραγε τον Χριστό;

Μπορεί ένας άνθρωπος να περάσει ολόκληρη τη ζωή του μέσα στην Εκκλησία χωρίς να αφήσει ποτέ την Εκκλησία να περάσει μέσα του.

μ. Θεόκτιστος ο Κρης

«Ζητάμε πολλά από τον Χριστό. Ζητάμε υγεία, εργασία, προστασία, να πάνε καλά τα παιδιά μας, να θεραπευθεί ένας άρρωστος, να σωθεί ένας γάμος, να λυθεί μια οικονομική δυσκολία, να ανοίξει ένας δρόμος που έκλεισε, να φύγει ένας πειρασμός.

Τρέχουμε στην Παναγία, επικαλούμαστε τους Αγίους, κάνουμε Παρακλήσεις, ανάβουμε κεριά, γράφουμε ονόματα, κάνουμε τάματα, πηγαίνουμε σε προσκυνήματα, παρακαλούμε, κλαίμε, επιμένουμε. Και καλά κάνουμε. Παιδιά του Θεού είμαστε και στον Θεό θα προστρέξουμε. Αλλά μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ροή των αιτημάτων μας αποφεύγουμε συνήθως μια πολύ απλή και πολύ δύσκολη ερώτηση. Εμείς τι είμαστε διατεθειμένοι να προσφέρουμε στον Χριστό; Τι προσφέρουμε στην Παναγία; Τι δίνουμε στους Αγίους, τους οποίους τόσο εύκολα επικαλούμαστε; Γιατί πολλές φορές η σχέση μας με τον Θεό καταντά μια παράξενη πνευματική συναλλαγή. Εμείς υποβάλλουμε το αίτημα και περιμένουμε από τον Θεό να το ικανοποιήσει. Αν γίνει αυτό που ζητήσαμε, λέμε «Δόξα τω Θεώ». Αν δεν γίνει, αρχίζουν τα παράπονα. «Γιατί δεν με άκουσε ο Θεός;». Εσύ άκουσες ποτέ τον Θεό; Αυτό δεν το ρωτάμε. Ο Χριστός σου είπε να συγχωρήσεις. Συγχώρησες; Σου είπε να μην κατακρίνεις. Έπαψες να κατακρίνεις; Σου είπε να αγαπήσεις τον εχθρό σου. Τον αγάπησες; Σου είπε να μετανοήσεις. Μετανόησες; Σου είπε να σηκώσεις τον σταυρό σου. Τον σήκωσες; Σου είπε να κόψεις το θέλημά σου. Το έκοψες; Και ύστερα στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα Του και λέμε με παράπονο «Χριστέ μου, γιατί δεν με ακούς;». Μα, βρε παιδί μου, εσύ πότε Τον άκουσες; Θέλουμε έναν Χριστό που να ακούει αδιαλείπτως εμάς, ενώ εμείς επιφυλάσσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να μην ακούμε σχεδόν ποτέ Εκείνον.

Αρχιεπ. Κιέβου Ονούφριος: Για να λάβουμε θεραπεία, πρέπει να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας (Οπτικοακουστικό υλικό)

 

Ο Προκαθήμενος σημείωσε ότι την ημέρα αυτή ο εορτασμός της ένδοξης Αναστάσεως του Χριστού συνδυάζεται με τη μνήμη του μεγάλου ιατρού και αγίου του Θεού Παντελεήμονα, ο οποίος έζησε κατά τη διάρκεια των διωγμών των Χριστιανών.

Ο Μητροπολίτης Ονούφριος θυμήθηκε επίσης το θαύμα που οδήγησε τον άγιο στο βάπτισμα. Βλέποντας ένα παιδί να κείται νεκρό στο δρόμο αφού το δάγκωσε ένα φίδι, ο νεαρός ζήτησε από τον Κύριο να τον αναστήσει από τους νεκρούς – και η προσευχή του εισακούστηκε.

Ο νεαρός με την ανυποχώρητη μετάνοια

Πατερικό ανθολόγιο

31 Ιουλίου 2026

Από τον Ευεργετινό

Ο όσιος πατέρας μας Ιωάννης που ασκήτευε στη Λυκώ μάς διηγήθηκε και το εξής.

Ήταν, λέει, σε μια πόλη κάποιος νεαρός που είχε κάνει πάρα πολλές και βαριές αμαρτίες. Αυτός με τη χάρη του Θεού ήρθε σε κατάνυξη για τις πολλές του αμαρτίες· πήγε λοιπόν στους τάφους, κλείστηκε μέσα σε έναν από αυτούς και θρηνούσε την προηγούμενη ζωή του, πεσμένος μπρούμυτα και στενάζοντας αδιάκοπα από τα βάθη της καρδιάς του.

Κανένας δεν είναι έτοιμος για όσα έρχονται! Θα συγκλονισθούν τα έθνη

   Κανένας δεν είναι έτοιμος για όσα έρχονται! Θα συγκλονισθούν τα έθνη, έλεγε ο Άγιος Παΐσιος, ενώ άλλες φορές έλεγε ότι ο κόσμος θα πιστέψει ότι ήρθε το τέλος. Τέτοιας έκτασης και έντασης θα είναι το τράνταγμα που θα ζήσουμε, που κάποιοι κληρικοί προσπαθούν να το ερμηνεύσουν εδώ και χρόνια ως κάποιο σεισμό στην Αθήνα, Κωνσταντινούπολη κ.α. κάτι το οποίο βέβαια πάντα ήταν αναμενόμενο και στα πλαίσια του κατανοητού.