ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ
Πριν δημιουργήσει ο Θεός αυτό τον ωραίο κόσμο και τον άνθρωπο, γνώριζε ότι ο άνθρωπος μετά θα πέσει και είχε από την αρχή τον τρόπο πώς να τον ανορθώσει μετά την πτώση. Και ο τρόπος ήταν να κατέβει στη γη ο ίδιος ο Υιός του Θεού, χωρίς όμως να χωριστεί από τον Πατέρα του, να ντυθεί πραγματικά την ανθρώπινη σάρκα, να λάβει την ανθρώπινη ψυχή, να γίνει δηλαδή πραγματικός άνθρωπος, χωρίς να παύει να είναι ταυτόχρονα και Θεός. Μ’ αυτό το σώμα και τις δυνάμεις αυτής της ανθρώπινης ψυχής να εκπληρώσει το νόμο του Θεού, πράγμα που ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορούσε να το κάνει, εξαιτίας της διαφθοράς που προκάλεσε μέσα του η αμαρτία. Να δώσει τον εαυτό του θυσία για τον άνθρωπο, να πεθάνει στην ατιμία, να αναστηθεί εκ νεκρών και να βάλει έτσι την αρχή της αναστάσεως, από το θάνατο στην αιώνια ζωή, για όλους που θα ακολουθούσαν στη συνέχεια τη δική του οδό.
Τὴν ὑπακοὴ ἀγάπησε ὁ Κύριος καί, σύμφωνα μὲ τό θεϊκὸ σχέδιο τῆς σωτηρίας μας, ὑπάκουσε στὸν Πατέρα Του μέχρι τοῦ σημείου νὰ σταυρωθῇ καὶ νὰ πεθάνῃ - καὶ αὐτὸ χωρὶς διόλου νὰ εἶναι κατώτερος ἀπὸ τὴ μεγαλωσύνη τοῦ Πατέρα - γιὰ νὰ ἀκυρώσῃ τὴν ἐνοχὴ τῶν ἀνθρώπων λόγῳ τῆς παρακοῆς μὲ τὴ δική Του ὑπακοὴ καὶ γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ στὴ μακαρία καὶ αἰώνια ζωὴ ὅσους θὰ ζήσουν μὲ ὑπακοή.
Ἁγίου Διαδόχου Φωτικῆς
Τοῦ Πρεσβυτέρου π. Γερασίμου Βουρνᾶ
«Τί εἶναι ἡ ἁγία ὑπακοή;»
Δυστυχῶς, τήν ἔννοια καί τήν σημασία τῆς ὑπακοῆς δυσκολευόμαστε πολύ νά τήν καταλάβουμε. Δυσκολεύονται ἀκόμη καί ἄνθρωποι πού ἔχουν χρόνια στήν Ἐκκλησία καί στήν μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.
Ἡ λέξη ὑπακοή χρησιμοποιεῖται τόσο ἀδιάκριτα ἀπό τούς θρησκευόμενους σήμερα πού ἔχει εὐτελιστεῖ. Αὐτοῦ τοῦ τύπου οἱ θρησκευόμενοι διακηρύσσουν παντοῦ ὅτι θά πρέπει νά κάνουμε ὑπακοή σέ ὁποιονδήποτε πολιτειακό ἤ ἐκκλησιαστικό παράγοντα μέ κάποια διοικητική θέση, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί μᾶς προτρέπει νά κάνουμε. Ὅταν δέ διερωτώμεθα «γιατί πρέπει νά κάνω ὑπακοή;», δέν λαμβάνουμε κάποια ἱκανοποιητική ἀπάντηση. Τό μόνο πού ἀξίζει νά σχολιάσουμε εἶναι αὐτό πού κάποιες φορές ἀναφέρουν, ὅτι δηλαδή καί οἱ Πατέρες μας σέβονταν τίς ἐκκλησιαστικές καί πολιτειακές ἀρχές. Μάλιστα, χρησιμοποιοῦν τό παράδειγμα τοῦ Πατρός καί Διδασκάλου μας π. Βασιλείου Βολουδάκη, πού τόν ζήσαμε ἀπό κοντά, εἴδαμε τό τί ἔπραττε, καθώς καί ἀκούσαμε τό τί δίδασκε ἐπ’ αὐτοῦ.
«Μηδέν, άνευ γνώμης σου γινέσθω,
μηδέ συ άνευ γνώμης Θεού τι πράσσε».
Είναι μία κεντρική ιδέα του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου που συναντάται πυκνώτατα εις τας επιστολάς του.
Το μυστικόν της επιτυχίας της πειθαρχίας των ποιμαινομένων ευρίσκεται εις την πειθαρχίαν του ποιμένος εις το θέλημα του Θεού.
«Μηδέν, άνευ γνώμης σου γινέσθω, μηδέ συ άνευ γνώμης Θεού τι πράσσε».
Τίποτα να μη γίνεται χωρίς την γνώμην σου.
Μήτε συ να πράττης κάτι χωρίς την γνώμην του Θεού.
Ἁγίου Νικολάου 6 Δεκεμβρίου
Στον ΑΠΟΣΤΟΛΟ της εορτής
«Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λὀγον ἀποδώσοντες» (Ἑβρ. 13,17)
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
«Καλύτερα να είμαι με την Εκκλησία ακόμη και εάν σφάλλει, παρά να είμαι σωστός και έξω από την Εκκλησία»!
Το ακούσαμε από ιερατικά χείλη. Ξανά και ξανά. Λόγος περί ακρίτου και ασυλλογίστου υπακοής. Πολύ εύκολο ακούγεται και πολύ βολικό: χωρίς έλεγχο συνείδησης και χωρίς κάποιο κόπο ψυχικό, απλά υπακούω στην Εκκλησία σε ότι και εάν πει και αποφασίσει συνοδικά..η και κατά μητρόπολη και επαρχία. Αυτή βέβαια είναι η λέξη καμουφλάζ. Η λέξη πίσω από την οποία κρύβεται όλη η εγωιστική και αυτάρεσκη πρόθεση του ενός που κάνει ό,τι και όπως θέλει, χωρίς να δίνει λόγο σε κανέναν.
Σοῦ εἶπε κάτι ὁ πνευματικός; Μήν ἀμφιβάλλεις. Μήν τό συζητᾶς. Μή λές:
- Μήπως μοῦ λέει λάθος… ἄνθρωπος εἶναι και αὐτός… δέν κάνει λάθη;.. Καί ἑπομένως ἐγώ θά ζημιωθῶ ἄν κάνω ὑπακοή.
Δέν πρόκειται ποτέ νά ζημιωθεῖς ἐσύ. Καί λάθος νά κάνει, ἐκεῖνος θά κριθεῖ γιά τό λάθος του. Ἐσύ θά ὠφεληθεῖς καί δέν θά δώσεις λόγο γιά τό λάθος τοῦ πνευματικοῦ. Ἐσύ θά ὠφεληθεῖς, ἐπειδή ἔκανες ὑπακοή, ἐπειδή ταπεινώθηκες.
Τέτοια εἶναι ἡ ὁδός τῆς πίστεως, ὅπως τήν ξέρει καί τήν ἐπιβεβαιώνει ἡ μακραίωνη πεῖρα τῆς Ἐκκλησίας.
❈ Ταπείνωση στην πράξη σημαίνει νά κάνεις ὑπακοή. Σέ ποιόν; Στόν Θεό, ἐννοεῖται. Διά τοῦ Πνευματικοῦ σου, ὁ ὁποῖος θά σοῦ πεῖ τί θέλει ὁ Θεός, ὅταν εἶναι σωστός βέβαια… Ὅταν εἶναι σωστός ὁ Πνευματικός, θά σοῦ πεῖ τί θέλει ὁ Θεός, ὅσο καί ἄν δέν σ’ ἀρέσει.
Ἄν κάνεις ὑπακοή, θά καθαριστεῖς. Ἄν δέν κάνεις ὑπακοή, θά μείνεις μέ τά πάθη σου. Γι’ αὐτό βλέπετε συνέχεια τί λέμε;
«Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν». Ἔτσι δέν λέμε; Εὔχεται ὁ Πνευματικός καί μέ τίς εὐχές τοῦ Πνευματικοῦ περνᾶς. Πότε εὔχεται ὅμως; Ὅταν τόν ἀκοῦς. Ἅμα τόν σκᾶς… πάλι εὔχεται, ἀλλά δέν σέ συμφέρει νά τόν σκᾶς, νά κάνεις παρακοή. Μετά δέν ὠφελοῦν οἱ εὐχές. Κάνει πάλι εὐχές ἀλλά πρέπει καί ἐσύ νά συνεργήσεις, νά κάνεις καί ἐσύ αὐτό πού μπορεῖς καί ἔτσι προχωράει ἡ κάθαρση. Ἔρχεται ἡ Χάρις δηλαδή. Γιατί, τί λέει ὁ Χριστός; «Στούς ταπεινούς δίνω Χάρη» (Ἰακ. 4,6). Καί ποιός εἶναι ὁ ταπεινός;
Δέν χάνουν τήν εὐκαιρία οἱ ποιμένες μας νά παίζουν τήν γνωστή κασέτα περί ἠλεκτρονικῆς ταυτότητας καί προσωπικοῦ ἀριθμοῦ, κάθε φορά πού ἐρωτῶνται (καί εἰδικά ὅταν - ὅλως τυχαίως - οἱ ἐρωτήσεις γίνονται ἀπό ἀνώδυνους «ἡμετέρους» καί δέν ἐμπεριέχουν κανένα ἀντίλογο καί καμία πραγματική ἀπόπειρα διείσδυσης στήν οὐσία). Στήν ἴδια κατηγορία ἀσφαλῶς καί τό γνωστό πλέον πρόσφατο παράδειγμα τοῦ μητροπολίτη Φλωρίνης κ.Λαφτσή, πού ἅπαξ ρωτήθηκε γενικῶς περί τοῦ ζητήματος καί ἀκολούθως ἀφέθηκε νά λέει παντελῶς ἀνενόχλητος τά (ἀπολύτως) ἀναμενόμενα.
Μητροπολίτης Φλωρινης Αὐγουστῖνος: «Θὰ ὑπακοῦς μὲ τυφλή ὑπακοὴ στὸν ἐπίσκοπό σου -«Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν…» (Ἐβρ. 13, 17)-, ἐὰν κ᾽ ἐκεῖνος ὑπακούη στὸ Χριστό, ἐὰν ἔχη τὸ Εὐαγγέλιο στὸ κεφάλι του. Ἀλλ᾽ἐὰν τὸ βάλη κατω ἀπὸ τὰ πόδια του, τότε ἄλτ! Δὲν θὰ ἐπιτρέψης ποτὲ νὰ κάνη τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Πηδάλιο πατητήρια…»
«…Δεν μᾶς ὑποχρεώνει οὔτε τὸ Εὐαγγέλιο οὔτε οἱ ἱεροὶ κανόνες οὔτε ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας νὰ ὑπακοῦμε τους κακούς ἐπισκόπους, ποὺ ἀποτελοῦν ἀνατροπὴ τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος…»
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Τό θέλημα στόν ἄνθρωπο εἶναι καρπός τῆς ἐλευθερίας, τήν ὁποία τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός ὡς μέγιστο δῶρο στήν ζωή του. Χάρις στήν ἐλευθερία του, στήν λογική καί σ᾿ ὅλες τίς διανοητικές καί πνευματικές λειτουργίες του ξεχωρίζει ἀπό τήν ἄλογη κτίσι καί συμπεριφέρεται ὡς λογική ὕπαρξις. Μέ τά χαρίσματα αὐτά ὁ ἄνθρωπος κάνοντας καλή χρῆσι τῆς ἐλευθερίας του δημιουργεῖ κοινωνίες, πολιτισμό, κυβερνᾶ σάν μικρός θεός τήν ἄλογη κτίσι καί τήν ὑποτάσσει στήν ὑπηρεσία του.
Μέ τήν σωστή χρῆσι τῆς ἐλευθερίας του ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδή πλάσθηκε "κατ᾿ εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ", ἠμπορεῖ νά φθάση καί σέ πνευματικά ὕψη, ἐπικοινωνῶντας μέ τό Θεῖον καί νά ἐξομοιωθῆ μέ τόν Θεόν κατά χάριν.
Μεταμόρφωσις τοῦ Σωτῆρος
6 Αὐγούστου
«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Φύσις - θηρίο
Ἡ φύσις μας, ἔτσι ὅπως τήν ἐλάβαμε ἀπό τό σπίτι μας, εἶναι φύσις φυσική, ἡ ὁποία περιέχει: ἔνστικτα, ἀδυναμίες, πάθη καί ἐρχόμενοι μ᾿ αὐτά στόν μοναχισμό τά μεταποιοῦμε σέ μία κατάστασι ὑπερφυσική. Ὅμως, δέν ἠμπορεῖτε νά κάνετε τίποτε μέ τήν ἰδική σας δύναμι, δεδομένου ὅτι κι αὐτή εἶναι ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ.
