ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ἀπό τήν Ἁγία Γέννησι

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ὦ Ἥλιε τῆς Δικαιοσύνης φώτισέ με μέ τήν ἀκτῖνα Σου 

καί ἀπό τήν ἀναισθησία μου σήκωσε τήν ζωή μου!

Σύ ὁ σωματικῶς γεννηθείς ὡς ἄνθρωπος στήν Βηθλεέμ, 

ὡδήγησε τά βήματά μου στήν αἰώνια Ἐδέμ!

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ἡ αἰωνιότης τῆς ψυχῆς

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ὦ ψυχή ἅγια σπίθα, τοῦ Νοητοῦ Ἡλίου,

 ἀνεκτίμητο κειμήλιο τοῦ κόσμου καί τῶν ἀγγέλων τιμιωτέρα!

Ὅλη ἡ ὁρατή δημιουργία κι ὁ οὐρανός μέ τά στολίδια του στολίσθηκαν γιά σένα, 

Ὦ ψυχή, θησαυρέ μου!

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ταπεινοί λογισμοί Β'

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ὅπως τρεμοσβήνει σιγά - σιγά τό φῶς ἀπό τό καντήλι,

 ἔτσι λιγοστεύει καί ἡ ζωή κι ἔρχεται ὁ αἰώνιος ὕπνος.

Νά σκεπτώμεθα συχνά τό μυστήριο «τῆς ἐξόδου» 

γιά νά βγοῦμε ἀπό τόν φόβο τήν ὥρα τοῦ «ἀποχωρισμοῦ».

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ταπεινοί λογισμοί Α'

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ταπεινή ψυχή μου, νά δώσης —πρῶτα ἀπ' ὅλα— στόν αἰώνια ὑπερένδοξο κάθε εἴδους εὐχαριστία.

Ἐάν ἐργάζεσαι κάτι καλό μήν ὑψηλοφρονεῖς μέ τόν νοῦ σου, 

διότι δέν γίνεται κανένα ἀγαθό ἔργο, 

χωρίς τήν Θεία Χάρι Του.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Λογισμοί στίς δύσκολες ἡμέρες

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Στήν ἐρημική ζωή μου συγχύζεται ἡ ψυχή μου, 

ἀλλά ἡ καρδιά μου δέν θέλει νά μάθη ὅτι ὁ θάνατος πάντοτε τήν ἀκολουθεῖ.

Τόν βλέπω πού ἑτοιμάζει τό ὄργανο καί τήν καμπάνα ἕτοιμος νά τραβήξη, 

ἐνῶ σέ μένα σκεπάζεται τό τύμπανο ἀπὸ τήν «φωνή τῆς σάλπιγγος».

 

Πρέπει ν' ἀκούω μέσα ἀπό τήν ἀρρώστια τήν φωνή τῆς ἀγγελιοφόρου σάλπιγγος, 

γιά νά σκέπτωμαι πάντοτε ὅτι: 

Πάνω στο μνήμα του Γερο-Νικοδήμου στην Καψάλα, τοποθετήθηκε μια μικρή μαρμάρινη πλάκα, με την παρακάτω ιδιόχειρή του επιγραφή:

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Χωρίς Αὐτόν

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Τί εἶμαι ἐγώ χωρίς τόν Κύριο; Μιά σκόνη ἀπό κόκκαλα ξερά, 

τροφή γιά τά σκουλήκια τοῦ τάφου, πού δουλεύουν ἐκεῖ στούς αἰῶνες.

Ὁ νοῦς μου χωρίς τήν ἀκτῖνα τοῦ οὐρανίου φωτός, 

εἶναι ἀτέλειωτο σκότος, ὅπως «ἡ αἰώνια Δύσις».

Η Μάνα μας εορτάζει.

20240228

Τα χρόνια περνούν, οι εποχές αλλάζουν. Μερικά πράγματα μένουν αναλλοίωτα εις το πέρασμα του χρόνου. Ιδέες, ιδανικά. Πρόσωπα αγαπημένα χαράζουν εις την καρδιά μας γράμματα ανεξίτηλα.

Μάνα, μητέρα, μάμμη μαμά ή μάδερ (για τους προχωρημένους) είναι το ίδιο όνομα. Μάνα. Μια λεξούλα των τεσσάρων γραμμάτων και πόσα πράγματα δεν γεννά μέσα μας. Πόσες και πόσες αναμνήσεις δεν ξεπηδούν εις την μνήμη μας. Πρόσωπο, η μάνα, από τα πλέον αγαπημένα. Με πολλαπλούς ρόλους και της ανιδιοτελούς αγάπης. Η πιο αγνή και πραγματική εις τον κόσμο είναι η μητρική αγάπη για τα παιδιά της.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ἄλλοτε καί τώρα

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἄς ρίξουμε στ' ἀχνάρια τῶν παλιῶν μας χρόνων
μέ τήν χριστιανική πνοή τά νοητά μας μάτια.
Ὁ νοῦς μας ἐξίσταται ἀπό τήν τότε ἁγιωσύνη,
ἡ γλῶσσα μας μένει ἄφωνη καί νοιώθουμε σάν τά βρέφη. 

Τώρα βλέπουμε τήν ἀπιστία 

νά πολεμᾶ συνεχῶς τίς χριστιανικές ὁμολογίες Ἀνατολῆς καί Δύσεως.
Σάν μιά φλόγα τήν ἁγία πίστι τήν ἐμάθαμε τότε νά καίη 

καί ἡ Ἐκκλησία στήν κορυφή τῶν θριάμβων νά στέκη.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ὅταν χάσουμε τόν σκοπό μας (σκλαβωμένοι, στό χῶμα)

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἀπό τό μυστικό πέταγμα τοῦ βιαστικοῦ χρόνου 

πολλές φορές ξεχνᾶμε τήν ψυχή νά ἑτοιμάσουμε.

Δοῦλοι στόν καθημερινό ζυγό τοῦ τυραννικοῦ σώματος

 πλανώμεθα ἀπό τήν ὁδό τοῦ οὐρανίου λιμένος. 

Δος μου απ’τις αρετές σου. Προσευχή - Ύμνος του Αγ. Νεκταρίου προς την Παναγία

Πηγή Φώτο

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Προσευχή (Ταπεινοί στοχασμοί)

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἐλέησόν με, Δέσποτα, μέ τό μέγα ἔλεός Σου 

καὶ πλῦνε μέ τούς οἰκτιρμούς Σου τήν ἀνομία μου!

Γνωρίζω τήν ἀνομία μου καί τήν ἁμαρτία μου τήν ξέρω, 

διότι στήν ἀνομία γεννήθηκα καί στίς ἁμαρτίες.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Χωρίς ἔνδυμα γάμου

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»    

Ἐρχόμενος συχνά στόν Μυστικό Δεῖπνο, 

τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς ἀκόμη δέν τό ἄλλαξα.

Ἀλλά, Ἐσύ ὡς Θεός δέν μέ βγάζεις πιά ἔξω 

μέ περιμένεις ἀκόμη μήπως ἀλλάξω και 'γώ.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ἡ ψυχική διάγνωσις

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ἐάν ὁ νοῦς μας λησμονῆ τήν ἐπίγνωσι τοῦ ἑαυτοῦ του,

 πετάει ἡ σκέψις πάντοτε στά ξένα ἁμαρτήματα.

Ἄν μέ τήν μνήμη τοῦ θανάτου δέν ἔχουμε ἐξοικειωθῇ,

 παλεύουμε μέ τίς μέριμνες τῆς ζωῆς καί εἴμεθα πάντα νικημένοι.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Αλλος σταυρός άλλες πληγές (στοχασμοί)

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

—Κύριε, γιατί τρέχει τό αἷμα Σου ἀπὸ τήν πλευρά Σου ἀκόμη; 

Ποιός σήμερα πάλι σέ λόγχευσε ἀνανεώνοντας τόν Γολγοθᾶ Σου; 

—Ἡ ζωή σου (ἀπαντᾶ ὁ Κύριος) μέ τήν ἀμετανόητη ψυχή σου 

μέ πληγώνει μέ τά πάθη καί μέ ἔχει σταυρωμένον!

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Στοχασμοί ἀπό τό κεκραγάριο σέ στίχους

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»   

Ἄρα γε πότε, ὦ Κύριε, Θά 'ρθῆς ὥστε ἡ ἀδυναμία μου 

νά βρῆ τήν θεραπεία ζητῶντας τήν δικαιοσύνη Σου!

Ἐσύ ἀγαπᾶς τήν εἰρήνη γιατί εἶσαι τῆς εἰρήνης Δοτήρ, 

ἐνῶ ἐγώ περιβάλλομαι μέ τόν θόρυβο καί τήν σύγχυσι.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Στίχοι γιά τίς κακές συνήθειες

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»   

Οἱ ἁμαρτίες τῆς ὑπερηφανείας καί τῆς φιλαργυρίας, 

τοῦ πείσματος καί τῆς ὀργῆς αὐτές εἶναι οἱ πλέον φοβερές.

Αὐτές ἐπιφέρουν στήν ψυχή τίς σαΐτες τοῦ βελίαρ, 

ἐπειδή ἀπουσιάζει ἡ μετάνοια καί ἡ Θεία Χάρις!

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Διά τήν δόξα τοῦ Δημιουργοῦ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

Ὤ τί μέγας εἶσαι, Κύριε! ἐξίστανται οἱ ὀφθαλμοί μου 

ἀπό τήν ὁρατή δημιουργία Σου μέ τήν ἁρμονία της!

Ἐάν αὐτά τά αἰσθητά τά ἐστόλισες τόσο πολύ! 

Πόσο μᾶλλον θαυμασιώτερα θά εἶναι τά οὐράνια!

 

Ἐάν καταλάβαινε ὁ νοῦς μου τήν ἄνω τῆς δόξης στολή, 

θά σέ μνημόνευε πάντοτε, Δέσποτά μου Ἰησοῦ.

Ἐάν τοῦ κόσμου τήν ἀπόλαυσι τελείως τήν ἀηδιάσω 

ἡ ἁγία ἀκτῖνα Σου πάντοτε θά μ᾿ εὐφραίνη.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Ὁ ὕμνος εὐγνωμοσύνης πρός τόν Θεό

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»  

Οὐράνια Ἀγαθότης, ὅταν Σέ βλέπω σέ κάθε μου βῆμα 

δέν ξέρω τί νά σκεφθῶ καί νά μιλήσω δέν μπορῶ.

Ἀπό τόν δρόμο τῆς ἀπώλειας Δέσποτα φύλαξέ με 

καί τά δηλητηριασμένα βέλη τῆς κακίας σύντριψε.

 

Κι ὅταν τό δρεπάνι τοῦ θανάτου μέ πλησιάση μέ λύσσα, 

ἡ ὑπομονή Σου ἄς τό κρατήση μακριά ἀπό μένα.

Οἱ ἐχθροί τοῦ κόσμου, ὅταν σκάβουν τόν τάφο μου 

τό κάνουν αὐτό πάντοτε γιά νά πέσω μέσα

σ' αὐτόν.

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ: Μικροί λογισμοί

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»  

Οὐδέποτε τό πνεῦμα μας δέν μπορεῖ νά ἡσυχάση, 

ἐάν δέν ὑψώνουμε τόν νοῦ στόν Κύριο τῆς ζωῆς.

 Ὅπως τό μωρό δέν σιωπᾶ ὅταν φεύγη ἡ μητέρα του,

 ἔτσι καί τό πνεῦμα μας δέν μπορεῖ νά παρηγορηθῆ.