Να ευλογείς πάντα...

 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Τώρα νὰ σᾶς δώσω καὶ ἐγώ μία... «κατάρα»!

 Ἡ εὐχή ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴν καρδιά, εἶναι θεϊκή εὐχή
Τώρα νὰ σᾶς δώσω καὶ ἐγώ μία... «κατάρα»! Ὁ Θεὸς νὰ πλημμυρίση τὴν καρδιά σας μὲ τὴν καλωσύνη Του καὶ τὴν πολλή Του ἀγάπη, μέχρι ποὺ νὰ παλαβώσετε, γιὰ νὰ φύγη ὁ νοῦς σᾶς πιά ἀπὸ τὴν γῆ καὶ νὰ βρίσκεται ἀπὸ τώρα κοντά Του στὸν Οὐρανό. Νὰ τρελλαθῆτε ἀπὸ τὴν θεία τρέλλα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ! Νὰ σᾶς κάψη ὁ Θεὸς μὲ τὴν ἀγάπη Τοῦ τὶς καρδιές σας! Ἄλλη φορὰ μή μὲ ἀναγκάσετε γιὰ δεύτερη, γιατί πιάνει ἡ... «κατάρα» μου (ἡ καλή), ἐπειδή βγαίνει ἀπὸ τὴν καρδιά μου. 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ὅσοι εἶναι κοντά στὸν Θεό ποτέ δὲν καταριοῦνται

Ὅταν συκοφαντηθοῦμε ἤ ἀδικηθοῦμε εἴτε ἀπὸ ἐπιπόλαιους εἴτε ἀπὸ πονηρούς ἀνθρώπους, ποὺ ἔχουν κακότητα καὶ διαστρέφουν καὶ τὴν ἀλήθεια, ἐὰν μποροῦμε, καλά εἶναι νὰ μή θέλουμε νὰ δικαιωθοῦμε, ὅταν ἡ ἀδικία ἀφορᾶ μόνον τὸ ἄτομό μας. Οὔτε καὶ νὰ ποῦμε: «Νὰ τὸ βροῦν ἀπὸ τὸν Θεό», γιατί καὶ αὐτὸ εἶναι κατάρα. Καλά εἶναι νὰ τούς συγχωρέσουμε μὲ ὅλη τὴν καρδιά μας καὶ νὰ παρακαλέσουμε τὸν Θεό νὰ μᾶς δυναμώση, νὰ μπορέσουμε νὰ σηκώσουμε τὸ βάρος τῆς συκοφαντίας καὶ νὰ συνεχίσουμε τὴν πνευματική ζωή (στὴν ἀφάνεια, ὅσο μποροῦμε). Ἄς συνεχίζουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ὡς τυπικό νὰ κρίνουν καὶ νὰ κατακρίνουν, νὰ μᾶς ἀδικοῦν, γιατί συνέχεια μὲ τὸν τρόπο τούς αὐτόν μας ἑτοιμάζουν χρυσά στεφάνια γιὰ τὴν ἀληθινή ζωή. Φυσικά, ὅσοι εἶναι κοντά στὸν Θεό ποτέ δὲν καταριοῦνται, γιατί δὲν ἔχουν κακότητα ἀλλὰ ὅλο καλωσύνη καὶ ὅ,τι κακό κι ἄν πετάξη κανεὶς σʹ αὐτούς τούς ἁγιασμένους ἀνθρώπους ἁγιάζεται, καὶ αἰσθάνονται μεγάλη, κρυφή χαρά.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ὅποιος τὸ λέει αὐτὸ κοροϊδεύεται ἀπὸ τὸν πονηρό...

 Ἡ ... «εὐγενική» κατάρα
– Γέροντα, εἶναι σωστό νὰ λέη κανεὶς γιʹ αὐτόν ποῦ τὸν ἀδικεῖ: «Ἄς τὸ βρῆ ἀπὸ τὸν Θεό»;
– Ὅποιος τὸ λέει αὐτὸ κοροϊδεύεται ἀπὸ τὸν πονηρό καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι μὲ αὐτόν τὸν τρόπο καταριέται μὲ εὐγένεια. Εἶναι μερικοί ποὺ λένε ὅτι εἶναι εὐαίσθητοι καὶ ἔχουν ἀγάπη καὶ λεπτότητα καὶ ἀνέχονται μέν τὶς ἀδικίες ποὺ τούς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ λένε: 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ...ἄν συναισθανθοῦν τὸ σφάλμα τους καὶ μετανοήσουν εἰλικρινά καὶ ἐξομολογηθοῦν, τακτοποιοῦνται

 – Ἄν οἱ γονεῖς καταρασθοῦν τὰ παιδιά καὶ μετά πεθάνουν, πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦν τὰ παιδιά ἀπὸ τὴν κατάρα;
– Ἄν ψάξουν τὰ παιδιά στὸν ἑαυτό τους, θὰ βροῦν ὅτι, γιὰ νὰ τὰ καταρασθοῦν οἱ γονεῖς τους, φαίνεται θὰ ἦταν παλαβά καὶ θὰ τούς βασάνιζαν. Ὅποτε, ἄν συναισθανθοῦν τὸ σφάλμα τους καὶ μετανοήσουν εἰλικρινά καὶ ἐξομολογηθοῦν, τακτοποιοῦνται. Καὶ ἄν τὰ παιδιά κάνουν πνευματική προκοπή, θὰ βοηθηθοῦν καὶ οἱ γονεῖς.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Μήπως σᾶς καταριόταν ἡ μάνα σας;

Ἡ μεγαλύτερη περιουσία γιὰ τὸν κόσμο εἶναι ἡ εὐχή τῶν γονέων. Ὅπως καὶ στὴν μοναχική ζωή ἡ μεγαλύτερη εὐλογία εἶναι νὰ πάρης τὴν εὐχή τοῦ Γέροντά σου. Γιʹ αὐτὸ λένε: «Νὰ πάρης τὴν εὐχή τῶν γονέων». Μία μάνα, θυμᾶμαι, εἶχε τέσσερα παιδιά καὶ ἔκλαιγε ἡ καημένη: «Θὰ πεθάνω μὲ τὸν καημό, μοῦ ἔλεγε, δὲν παντρεύτηκε κανένα παιδί. Κάνε προσευχή». Χήρα γυναίκα ἐκείνη, ὀρφανά αὐτά, τούς πόνεσα. Κάνω προσευχή, κάνω προσευχή, τίποτε. Λέω, «κάτι συμβαίνει ἐδώ».

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἡ κατάρα τῶν γονέων πιάνει πολύ

Νὰ ξέρετε, ἡ κατάρα τῶν γονέων πιάνει πολύ, ἀκόμη καὶ ἡ ἀγανάκτησή τους. Καὶ νὰ μήν τὸ καταρασθῆ ὁ γονιός τὸ παιδί, ἀλλὰ μόνο νὰ ἀγανακτήση μαζί του, τὸ παιδί δὲν βλέπει ἄσπρη μέρα, ἡ ζωή τοῦ εἶναι ὅλο βάσανα. Ταλαιπωρεῖται πολύ σʹ αὐτήν τὴν ζωή. Φυσικά, στὴν ἄλλη ζωή ξελαφρώνει, γιατί ξοφλάει ἐδῶ μερικά. Γίνεται αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἀββάς Ἰσαάκ: «Τρώει τὴν κόλαση», λιγοστεύει δηλαδή τὴν κόλαση μὲ τὶς ταλαιπωρίες ἐδῶ, σʹ αὐτήν τὴν ζωή. Γιατί ταλαιπωρία σʹ αὐτήν τὴν ζωή τρώει τὴν κόλαση. Δηλαδή, ὅταν λειτουργοῦν οἱ πνευματικοί νόμοι, ἀφαιρεῖται λίγο ἀπὸ τὴν κόλαση, ἀπὸ τὰ βάσανα.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Πόσα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα εἶναι ἀπὸ κατάρα, ἀπὸ ἀγανάκτηση.

Πόσα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα εἶναι ἀπὸ κατάρα, ἀπὸ ἀγανάκτηση. Καὶ ὅταν ἐξοντώνωνται ὁλόκληρες οἰκογένειες ἤ πεθαίνουν πολλά ἄτομα ἀπὸ μία οἰκογένεια, νὰ ξέρετε, εἶναι ἤ ἀπὸ ἀδικία ἤ ἀπὸ μάγια ἤ ἀπὸ κατάρα. Ἕνας πατέρας εἶχε ἕνα παιδί ποὺ ὅλο γύριζε. Μία φορά τοῦ λέει ἀγανακτισμένος: «Νὰ ἔλθης μία καὶ καλή». Τὸ παιδί ἐκεῖνο τὸ βράδυ, καθώς ἐρχόταν στὸ σπίτι, ἀκριβῶς ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα, τὸ χτύπησε ἕνα αὐτοκίνητο καὶ ἔμεινε στὸν τόπο. Τὸν πῆραν οἱ φίλοι του σκοτωμένο καὶ τὸν πῆγαν μέσα στὸ σπίτι του. Ἦρθε μετά ὁ πατέρας στὸ Καλύβι καὶ ἔκλαιγε. 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἔψαξα ἀπὸ δῶ‐ἀπὸ ʹκει καὶ βρῆκα ὅτι κάποιος τὸν εἶχε καταρασθῆ

 Ἀρρώστιες καὶ ἀτυχήματα ἀπὸ κατάρα

Πολλές ἀρρώστιες ποὺ δὲν βρίσκουν οἱ γιατροί ἀπὸ τί εἶναι, μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπὸ κατάρα. Τί νὰ βροῦν οἱ γιατροί, τὴν κατάρα; Μία φορά μου ἔφεραν στὸ Καλύβι ἕναν παράλυτο. Ὁλόκληρος ἄνδρας δὲν μποροῦσε νὰ καθήση. Τὸ κορμί τοῦ ἦταν τεντωμένο σάν ξύλο. Τὸν κουβαλοῦσε ἕνας στὴν πλάτη καὶ ἕνας ἄλλος τὸν κρατοῦσε ἀπὸ πίσω. Τοῦ ἔβαλα δυὸ κούτσουρα καὶ ἀκουμποῦσε λίγο ὁ καημένος. Μοῦ λένε αὐτοί ποὺ τὸν συνόδευαν: 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: Ἔτσι πραγματοποιήθηκε ἡ κατάρα τῆς γριᾶς...

 Ἡ κατάρα, ὅταν προέρχεται ἀπὸ ἄνθρωπο ποὺ ἔχει δίκαιο, ἔχει μεγάλη ἰσχύ, ἰδίως ἡ κατάρα τῆς χήρας. Θυμᾶμαι, μία γριά εἶχε ἕνα ἀλογάκι καὶ τὸ ἔβαζε στὴν ἄκρη τοῦ δάσους νὰ βοσκήση. Ἐπειδή ἦταν λίγο ζόρικο, εἶχε βρεῖ ἕνα γερό σχοινί καὶ τὸ ἔδενε. Μία φορά πῆγαν στὸ δάσος τρεῖς γυναῖκες νὰ κόψουν ξύλα. Ἡ μία ἦταν πλούσια, ἡ ἄλλη χήρα καὶ ἡ ἄλλη ἦταν ὀρφανή καὶ πολύ φτωχιά. Εἶδαν τὸ ἄλογο ποὺ ἦταν δεμένο μὲ τὸ σχοινί καὶ βοσκοῦσε καὶ εἶπαν: «Δὲν παίρνουμε τὸ σχοινί νὰ δέσουμε τὰ ξύλα;». Τὸ ἔκοψαν στὰ τρία καὶ πῆρε ἡ καθεμιά ἀπὸ ἕνα κομμάτι νὰ δέσουν τὰ δεμάτια τους. Ἑπόμενο ἦταν νὰ φύγη τὸ ἄλογο. Ὅταν ἦρθε ἡ γριά καὶ δὲν βρῆκε τὸ ζῶο, ἀγανάκτησε. Ἄρχισε νὰ τὸ ψάχνη παντοῦ, παιδεύτηκε πολύ νὰ τὸ βρῆ.

Γέροντα, πότε πιάνει ἡ κατάρα;

– Γέροντα, πότε πιάνει ἡ κατάρα;
– Ἡ κατάρα πιάνει, ὅταν ὑπάρχη στὴν μέση ἀδικία. Ἄν λ.χ. κάποια κοροϊδέψη μία πονεμένη ἤ τῆς κάνη ἕνα κακό καὶ ἡ πονεμένη τὴν καταρασθῆ, πάει, χάνεται τὸ σόι της. Ὅταν δηλαδή κάνω κακό σὲ κάποιον καὶ ἐκεῖνος μὲ καταριέται, πιάνουν οἱ κατάρες του. Ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς καὶ πιάνουν, ὅπως ἐπιτρέπει λ.χ. νὰ σκοτώση ἕνας κάποιον ἄλλον. Ὅταν ὅμως δὲν ὑπάρχη ἀδικία, τότε ἡ κατάρα γυρνᾶ πίσω σʹ αὐτόν ποὺ τὴν ἔδωσε.

«Εὐλογεῖτε καὶ μή καταρᾶσθε»

Μὲ ρώτησε κάποιος: «Αὐτὸ ποὺ ψάλουμε τὴν Μεγάλη Σαρακοστή, τὸ «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, τούς ἐνδοξοις τῆς γῆς», γιατί τὸ λέμε, ἀφοῦ εἶναι κατάρα;». «Ὅταν κάνουν ἐπιδρομή οἱ βάρβαροι, τοῦ εἶπα, καὶ πᾶνε νὰ καταστρέψουν στὰ καλά καθούμενα ἕναν λαό καὶ ὁ λαός προσεύχεται νὰ τούς βροῦν κακά, δηλαδή νὰ σπάσουν τὰ ἁμάξια τους, καὶ τὰ ἄλογά τους νὰ πάθουν κάτι, γιὰ νὰ ἐμποδισθοῦν, καλό εἶναι ἤ κακό; Αὐτὸ ἐννοεῖ, νὰ τούς ἔρθουν ἐμπόδια. Δὲν εἶναι ὅτι καταριούνται».

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Μὲ Πόνο καὶ Ἀγάπη»

«Νὰ εὔχεσθε καὶ νὰ λέτε καλὰ λόγια γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ ποτὲ νὰ μὴ καταριέστε»

«Νὰ εὔχεσθε καὶ νὰ λέτε καλὰ λόγια γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ ποτὲ νὰ μὴ καταριέστε».

         (Ρωμ. ιβ΄14)

   Συγκράτησε λοιπὸν τὴν ὀργή σου, σβῆσε τὸ θυμό. Κι ἄν σὲ ἀδικήσῃ κάποιος κι ἄν σὲ βρίσῃ, δάκρυσε γιὰ κεῖνον. Μὴν ἀγανακτήσεις, συμπόνεσέ τον. Μὴν ἐξαφθεῖς οὔτε νὰ πῇς "ἀδικήθηκα στὴν ψυχή", διότι κανεὶς δὲν ἀδικεῖται στὴν ψυχή, ἄν ὁ ἴδιος δὲν ἀδικήσῃ τὴν ψυχή του.

      Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

 

Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη...τότε στέλνουμε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.

   Πολλές φορές αγανακτούμε και λέμε στον άλλο: «Δεν φοβάσαι τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν φοβάσαι μη σε τιμωρήσει;». 

  Άλλη φορά πάλι λέμε: «Ο Θεός δεν μπορεί θα σε τιμωρήσει γι’ αυτό που έκανες» ή «Θεέ μου, μην κάνεις κακό σ’ αυτόν τον άνθρωπο γι’ αυτό που μου έκανε» ή «Να μην πάθει αυτό το πράγμα ο τάδε».
  Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχομε βαθιά μέσα μας την επιθυμία να τιμωρηθεί ο άλλος. Αντί, όμως να ομολογήσομε το θυμό μας για το σφάλμα του, παρουσιάζουμε με άλλον τρόπο την αγανάκτησή μας και, δήθεν, παρακαλούμε τον Θεό γι’ αυτόν. Έτσι, όμως, στην πραγματικότητα καταριόμαστε τον αδελφό.

«Νὰ λέτε πάντοτε καλὰ λόγια γιὰ ὅλους καὶ ποτὲ νὰ μὴ καταριέστε» (Ρωμ. ιβ΄14)

   Ποτέ νὰ μὴν ὀνομάζῃς τὸν ἐχθρό σου μὲ τὰ δύσφημα ὀνόματα, ἀλλὰ μὲ τὰ ἔντιμα. Διότι, ἄν τὸ στόμα ὀνομάζῃ αὐτὸν ποὺ μᾶς λύπησε μὲ ὄνομα ἔντιμο καὶ ἄξιο σεβασμοῦ τότε καὶ ἡ ψυχή, ἀφοῦ ἀκούσει αὐτὸ ἀπὸ τὴ γλώσσα καὶ ἀφοῦ παιδαγωγηθῇ ἀπὸ αὐτὸ καὶ τὸ κάνει συνήθειά της, θὰ προχωρήσῃ στὴ συμφιλίωση μὲ ἐκεῖνον. Διότι αὐτὰ τὰ λόγια θὰ γίνουν ἄριστο φάρμακο γιὰ τὴ φλεγμονὴ ποὺ ὑπάρχει μέσα στὴν καρδιά.

    Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

«ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΤΑΡΑΣΘΕ» ΚΑΙ ΜΗ ΣΤΕΛΝΕΤΕ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ! ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΙΩΣΗΦ

 Στην Σκήτη του Αγίου Παντελεήμονος στο Κουτλουμούσι, ο μοναχός Ιωσήφ, θέλησε να επισκευάσει, στο πάτωμα της καλύβας του, ένα σανίδι που είχε σπάσει. Καθάρισε το σάπιο, πήρε με ακρίβεια τα μέτρα, έκοψε το σανίδι και πήγε να το τοποθετήσει. Όταν το έβανε στη θέση του, το σανίδι ήταν μεγαλύτερο. Το πήρε, έκοψε το περίσσιο και πήγε πάλι να το τοποθετήσει. Το είδε πως ήταν μικρότερο απ΄ ότι έπρεπε.

Γιά τήν ἔκφραση· "ἄς τό βρεῖ ἀπό τόν Θεό" - Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης

Η έκφραση “ας το βρει από το Θεό” είναι κατάρα με ευγένεια. 

Δεν επιτρέπεται σε Χριστιανό, γιατί ο Χριστός δε μας δίδαξε τέτοιου είδους αγάπη. Όσοι είναι κοντά στο Θεό δεν καταριούνται, γιατί δεν έχουν κακία, αλλά όλο καλοσύνη. Έτσι, ό,τι κακό κι αν πετάξει κανείς σε αυτούς τούς αγιασμένους ανθρώπους, αγιάζεται κι αισθάνονται μεγάλη, κρυφή χαρά.

kaiomenivatos.blogspot.com

Ἡ ἄδικος κατάρα ἐπιστρέφει εἰς αὐτὸν ποὺ τὴν ἔδωσε

 ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα, οὐ χρή, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι. Μήτι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὀπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν;» (Ἰακ. γ΄, 10-11). (: Ἀπὸ τὸ αὐτὸ στόμα βγαίνει δοξολογία καὶ κατάρα. Ἀλλά, ἀδελφοί μου, δὲν πρέπει νὰ γίνωνται αὐτὰ ἔτσι καὶ νὰ ἀνακατεύωνται οἱ εὐλογίες μὲ τὶς κατάρες. Μήπως ἡ πηγὴ ἀπὸ τὴν αὐτὴ τρύπα ἀναβλύζει τὸ νερὸ τὸ πόσιμο καὶ δροσιστικὸ καὶ τὸ νερὸ τὸ ἁλμυρὸ καὶ πικρό;).

Αυτοί που στέλνουν τον άλλο στο διάβολο είναι...

‘‘Αὐτοί πού στέλνουν τόν ᾂλλο στό διάβολο εἶναι πράκτορες τοῦ σατανᾶ καί στήν οῦσία εὔχονται νά αὐξηθεῖ ᾑ βασιλεία τοῦ σατανᾷ κατά ἓνα μέλος καί νά μειωθεῖ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ κατά ἓνα μέλος. 

Έδῷ ὁ Χριστός ἕχυσε τό αἷμα του γιά νά μᾷς ᾀπελευθερώσει ᾀπό τόν σατανᾶ καί ὁ ᾃλλος στέλνει τόν συνάνθρωπό του στόν διάβολο καί ἰσχυρίζεται μετά, ὅτι δέν βλαστήμησε τό Θεό! Μεγίστη πλάνη...!’’

∽ Δημήτριος Παναγόπουλος ☦ Ιεροκήρυκας

http://apantaortodoxias.blogspot.com/

Μήνυμα αγ. Πορφυρίου προς όλους τους χριστιανούς...