Μοιάζει ἀπίστευτο, καλοί μου φίλοι. Τελευταῖα παρατηρήθηκε σημαντικὴ αὔξηση τῆς θρησκευτικῆς πίστης τῶν νέων, ποὺ ἀφήνει τοὺς πάντες κατάπληκτους. Καὶ ποῦ ὀφείλεται αὐτό; Στὰ κοινωνικὰ δίκτυα! Βλέπετε ὑπάρχει καὶ ἡ καλὴ πλευρὰ αὐτῶν. Ὡς ἐργαλεῖο ποὺ εἶναι, ναί, ἂν χρησιμοποιηθεῖ σωστά, φέρνει ἄλλα ἀποτελέσματα. Ἂς δοῦμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει …
Εάν ξεφυλλίσουμε προσεκτικά το ημερολόγιο της Εκκλησίας μας, θα παρατηρήσουμε ότι τρεις Κυριακές το χρόνο έχει «Κυριακή των αγίων πατέρων».
Μια φορά μετά την εορτή της Αναλήψεως, όπου εορτάζουμε τους πατέρες της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που έγινε στην Νίκαια και καταδίκασε τον Άρειο, ο οποίος δίδασκε ότι ο Χριστός είναι κτίσμα και όχι Θεός.
Δεύτερη φορά τον Ιούλιο, που γιορτάζουμε τους πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, που συνήλθε στην Χαλκηδόνα και η οποία εξέδωσε όρο δογματικό περί της υποστατικής ενώσεως (ένωση σ’ ένα πρόσωπο, σε μια υπόσταση) των δύο εν Χριστώ φύσεων «αχωρίστως, αδιαιρέτως, ατρέπτως και ασυγχύτως» και καταδίκασε τον Ευτυχή, ο οποίος δίδασκε ότι ο Χριστός είχε μόνο μία φύση, την θεία (αίρεση μονοφυσιτισμού). Η ανθρώπινη φύση, έλεγε ο Ευτυχής, απορροφήθηκε από την θεία και επομένως ο Χριστός υπήρξε μόνο Θεός και φαινομενικώς άνθρωπος.
Τὰ ἀλλόκοτα εἰς τὸν Ἀνάποδον Κόσμον μας
Ὁ Στρατάρχης καὶ τὰ βλήματα τοῦ Ἰεχωβᾶ!
Οἱ μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Πατέρων ἡμῶν ἀπόπειρες ἐξηγήσεων καὶ ἑρμηνειῶν τοῦ νοουμένων καὶ τοῦ γράμματος τῶν Ἁγίων Γραφῶν ὁδηγοῦν σὲ αἱρέσεις καὶ πλάνες. Αὐτὸ ἰσχύει -περισσότερο- γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ μερικοὺς ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Ἐκκλησίας μας! Μερικὲς ἔτσι τέτοιες κακότροπες ἑρμηνεῖες ἄλλοτε προκαλοῦν γέλια καὶ ἄλλοτε θλίψη.
ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)
ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ:
ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ
Οι Οικουμενικές Σύνοδοι είναι, αναμφιβόλως, η συνείδηση της Εκκλησίας του Χριστού. Αυτές με τον τελειότερο τρόπο κατέχουν, γνωρίζουν, διακρίνουν και ομολογούν την Αλήθεια του Χριστού· την υπερασπίζονται. Εφόσον ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός είναι η ενσάρκωση της Αληθείας, η Παν-αλήθεια, κάθε παρέκκλιση από αυτήν, κάθε επίθεση εναντίον της, αποτελεί για τις Συνόδους, κατ’ ουσίαν, παρέκκλιση και επίθεση εναντίον του Χριστού. Αυτός είναι ο τρόπος δράσεως του Αντιχρίστου και των προδρόμων του.
«Πλήρης ἠθικὴ κατάπτωσις τῆς ἀγγλικανικῆς “ἐκκλησίας”. Ἀγγλικανή “ἐπίσκοπος” ζητᾶ συγγνώμη διὰ τὸν ἀποκλεισμὸν τῆς ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητος.
Μία ἔντονος συμβολικὴ καὶ ἱστορικὴ στιγμὴ ἐξετυλίχθη εἰς πρόσφατον ἐκκλησιαστικὴν λειτουργίαν τῆς Ἀγγλικανικῆς “ἐκκλησίας” τοῦ Καναδᾶ, ἡ ὁποία προεκάλεσε ποικίλας ἀντιδράσεις εἰς τοὺς κόλπους τῶν πιστῶν καὶ εἰς τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως. Ἡ ἐπίσκοπος τῆς Μητροπόλεως τοῦ Νιαγάρα, Susan Bell, ἐνεφανίσθη εἰς τὴν ἁγίαν τράπεζαν, φοροῦσα μία εἰδικὰ σχεδιασμένη μίτρα εἰς τὰ χρώματα τοῦ οὐρανίου τόξου, στέλουσα ἕνα ξεκάθαρον μήνυμα μεταμελείας καὶ συμπεριλήψεως.
❈ *Ἐρώτηση*: Σχετικά μέ τούς ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, πού ἔρχονται στά σπίτια μας καί ἀφήνουν τά περιοδικά τους, τί τούς ἀπαντᾶμε, νά ἔχουμε διάλογο μαζί τους;
*Ἀπάντηση*: Δέν πρέπει νά ἔχουμε διάλογο καί οὔτε "καλημέρα" νά λέμε σ' αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κάνουν προσηλυτισμό καί εἶναι αἱρετικοί. Τό λέει τό Εὐαγγέλιο "χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε" (Β΄ Ἰωάν. 1,10).
Η στέψη του Καρλομάγνου από τον πάπα. (Εικόνα από το περιοδικό Ιστορικά Θέματα" Νο 36 σελ. 115)
π. Γεώργιος Μεταλληνός - Πώς έγινε ο Πάπας "αλάθητος"
Β΄ έκδοση, Πρότυπες Θεσσαλικές Εκδόσεις. Αθήνα, Τρίκαλα 2002
Κριτική παρουσίαση έρευνας του ρωμαιοκαθολικού θεολόγου-ιστορικού Α. Μπ. Χάσλερ που έγραψε ένα βιβλίο-βόμβα στα σπλάγχνα του παπισμού
Τοῦ κ. Χρήστου Κ. Λιβανοῦ
Πολλάκις στὴ ζωή μας ἔχομε ἀκούσει νὰ γίνεται λόγος γιὰ σκοτεινὲς δυνάμεις, ὀλίγοι ὅμως, ἐλάχιστοι, εἶναι αὐτοί, ποὺ ἔχουν τὸ θάρρος νὰ τὶς καταγγείλουν ἐπωνύμως καὶ δημοσίως καὶ ν’ ἀποκαλύψουν τὰ σκοτεινὰ ἔργα τους.
Στὴν δράση τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων στὸν κόσμο ἀναφέρθηκε ὁ Χριστός, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες, καλῶντας τοὺς χριστιανοὺς ὄχι μόνο νὰ μὴ ἔχουν καμμία σχέση μ’ αὐτές, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐλέγχουν τὰ καταχθόνια ἔργα τους.
Τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε θεωροῦσε τήν αἵρεση θανάσιμο ἁμάρτημα, πάντοτε δίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού προσβάλλεται ἀπό τήν φοβερή ψυχική ἀσθένεια τῆς αἱρέσεως εἶναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός τήν θεία χάρη καί τήν σωτηρία, κοινωνός τοῦ διαβόλου καί ἀκόλουθός του στήν αἱώνια κόλαση. Ἡ αἵρεση εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου, ἐπινόησή του, εἶναι σχεδόν εἰδωλολατρία. Οἱ ἄγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν συνήθως τήν εἰδωλολατρία ἀσέβεια καί τήν αἵρεση δυσσέβεια.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 3η Ιουνίου 2026
Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΩΣ ΕΣΧΑΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
(Σχόλιο σε σατανιστική εκδήλωση στη Βαλτιμόρη των Η.Π.Α.)
Είναι γεγονός ότι η μεγαλύτερη τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου —και εκείνη που σηματοδοτεί την πνευματική του καταστροφή— είναι η συμφιλίωσή του με τον «ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνον» διάβολο (Ιωάν.8,44), τον αρχέγονο ολετήρα του, τον οποίο ανύψωσε στη θέση του Θεού. Ο σημερινός «θεός» ενός μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας είναι πλέον ο Σατανάς.
Ἡ ἐφημερίδα New York Times δημοσιεύει μία ἀπροσδόκητη ἀποκάλυψη. Ὅτι στὴν Ἀμερικὴ ὑπάρχει μία μετατόπιση τοῦ πληθυσμοῦ θρησκευτικά.
Ἡ Ὀρθόδοξη ἀνατολικὴ Ἐκκλησία γνωρίζει ἀπροσδόκητα αὐξήσεις νέων μελῶν ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν πνευματικὴ δίψα γιὰ ἀνόθευτη πίστη καὶ παραδοσιακὲς ἀρχές. Θέλουν κάτι τὸ ἱστορικό, κάτι ποὺ δὲν ἀλλάζει, θέλουν μία πίστη ποὺ νὰ εἶναι κτισμένη πάνω σὲ βράχο καὶ ὄχι σὲ ἄμμο.
Μια βαθιά θεολογική προσέγγιση για τις προκλήσεις της σύγχρονης αλλοίωσης του χριστιανικού μηνύματος και την ανάγκη επιστροφής στην αυθεντική Πατερική παράδοση.
 |
| ΦΩΤΟ: web |
Του Πρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν
Ἡ προαναφερθεῖσα 5η Συνάντηση τοῦ Δικτύου Πρωτοβουλιῶν Μελέτης Θρησκειῶν καί Καταστροφικῶν Λατρειῶν (Novi Sad Σερβίας, 24-27.9.2012) διαπίστωσε ὅτι: «ὁ ἐντασσόμενος στίς σέκτες χάνει σταδιακά τήν προσωπική του ἐλευθερία καί κάθε ἀτομικό ἤ κοινωνικό ἀνθρώπινο δικαίωμα (ἀνάπτυξη προσωπικότητας, παιδεία, ἰατρική περίθαλψη, ἐργασία, ἀσφάλιση, πρόσβαση σέ πληροφόρηση κ.ο.κ.). Ὁ ὀπαδός ὑποχρεοῦται σέ ἀπόλυτη ὑποταγή στά κελεύσματα τοῦ γκουροῦ καί τῆς ὀργάνωσης χωρίς νά μπορεῖ οὔτε κατά διάνοια νά ἀσκήσει κριτική, ἐπειδή δαιμονοποιεῖται ἡ κριτική σκέψη. Συνεπῶς τά ἀποτελέσματα γιά τήν πνευματική κατάσταση τοῦ ὀπαδοῦ σέκτας εἶναι καταστροφικά ὄχι μόνο σέ προσωπικό (αὐτοκτονίες, ψυχική ἀνισορροπία), ἀλλά καί σέ οἰκογενειακό καί κοινωνικό ἐπίπεδο. Μέ ἰδιαίτερη ἀνησυχία τονίζουμε τήν προσπάθεια ἁλώσεως τῆς παιδικῆς ψυχῆς μέσω ἐντύπων, ψυχαγωγικῶν ἐκπομπῶν, τηλεοπτικῶν παραγωγῶν, ἤ παιχνιδιῶν μέ ἀπώτερο στόχο τή μελλοντική ἔνταξή τους σέ παραθρησκευτικές ἤ ἀποκρυφιστικές ὁμάδες»[1].
Του Πρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν
Ὑπό τόν ὃρο «νέες αἱρέσεις» καί «παραθρησκεία» ἐννοοῦμε τά πνευματικά κινήματα ἤ τίς ὀργανώσεις πού, ἐνῶ κατ’ ἀρχήν φαίνεται νά ἔχουν κάποια σχέση μέ τό θρησκευτικό φαινόμενο, στό βάθος ὅμως ἐξυπηρετοῦν ἄλλους σκοπούς. Οἱ παραθρησκευτικές αὐτές ὁμάδες χαρακτηρίζονται διεθνῶς ὡς "σέκτες" (sects), "λατρεῖες" (cults) ἤ "ψυχολατρεῖες" (phsychocults - phychosekten). Στήν Ἑλλάδα ἐπικράτησαν οἱ ὅροι "νεοφανεῖς αἱρέσεις" ἤ "παραθρησκευτικές ὁμάδες" ἤ "ὁμάδες ἀσυμβίβαστες μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη" καί μ' αὐτό τόν τελευταῖο τίτλο ἔχουν ἐνταχθεῖ ἀρκετές ἀπ' αὐτές σέ εἰδικό κατάλογο[1]. Οἱ νέες αἱρέσεις πού δραστηριοποιοῦνταν στή χώρα μας καί εἶχαν ἐνταχθεῖ στόν κατάλογο τῆς Ζ΄ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεως (1995) ἀνέρχονταν, τότε, στόν ἀριθμό τῶν 422 ! Ἀσφαλῶς σήμερα ὁ ἀριθμός αὐτός εἶναι πλέον κατά πολύ μεγαλύτερος …
 |
| ΦΩΤΟ: web |
Του Πρεσβυτέρου Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου, Ἐφημερίου Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πατρῶν
«Ὅ ἧν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν · ὃ ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ᾿ ἡμῶν· καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ … καὶ τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας» (1 Ιωαν. 1- 7).
Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Ἡ πρόσφατη συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τὸν Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν δὲν ἦταν ἁπλῶς μιὰ ἐθιμοτυπικὴ ἐπίσκεψη, ἀλλὰ μιὰ στιγμὴ φορτισμένη μὲ τὸ βάρος δεκαπέντε αἰώνων ἱστορίας. Ἡ ἀναφορὰ τοῦ Παναγιωτάτου ὅτι οἱ διαφορὲς ποὺ μᾶς χωρίζουν εἶναι «καθαρά πολιτικές» προκάλεσε αἴσθηση, ἀνοίγοντας ἐκ νέου τὴν συζήτηση γιὰ τὸ ἂν ὁ δρόμος πρὸς τὸ κοινὸ Ποτήριο εἶναι ἕνα ζήτημα διπλωματικῶν ἑλιγμῶν ἢ μιὰ βαθειὰ ὑπαρξιακὴ ἐπιστροφὴ στὴν κοινή μας ρίζα. Ὡστόσο, ἡ μελέτη τῶν ἐπίσημων κειμένων τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἀποκαλύπτει ὅτι πίσω ἀπὸ τὸ πέπλο τῆς πολιτικῆς κρύβεται ἕνας σκληρὸς θεολογικὸς πυρήνας, ὁ ὁποῖος δὲν ἐπιδέχεται εὔκολες ἁπλουστεύσεις.
Περίληψη
Ἡ παροῦσα εἰσήγηση προσφέρει μιὰ ὀρθόδοξη κριτικὴ ἐπὶ τῆς Οἰκουμενικῆς κίνησης, ἀποδεικνύοντας ὅτι αὐτὴ δὲν ξεκίνησε ὡς γνήσια ἐκκλησιαστικὴ πρωτοβουλία, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ ὡς ἕνα κοινωνικοπολιτικὸ ἐργαλεῖο ἐλέγχου των (πρώτιστα ἀμερικανικῶν προτεσταντικῶν) ἐκκλησιῶν, ποὺ προωθήθηκε κυρίως ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ βιομήχανο Ροκφέλερ (ἀλλὰ καὶ ἄλλους, ὅπως ὁ μεγαλοτραπεζίτης Μόργκαν). Ὁ Ροκφέλερ ὑποστήριξε οἰκονομικὰ καὶ ὀργανωτικὰ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς ὀργανισμοὺς (YMCA(Χ.Ε.Ν.), IWM, IMC κ.α.) ὥστε νὰ προωθήσουν ἰδέες καὶ πρακτικὲς ποὺ ἦταν ἀπαραίτητες γιὰ τὴν ἀναμόρφωση τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας, στὰ πρότυπα αὐτοῦ ποὺ πλέον ὀνομάζουμε "ἀστική, καταναλωτικὴ κοινωνία", καὶ ποὺ στὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20ου Αἰῶνα, θεμελιωνόταν.
