Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου
Τὸ 1975, ὅταν τὸ κίνημα τῶν Χίππις (ποὺ ἐξετάσαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο) εἶχε παρακμάσει, τὴν θέση του παίρνει τὸ κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Πολλοὶ Χίππις, ποὺ εἶδαν τὰ κοινόβιά τους νὰ καταρρέουν ἀπὸ συγκρούσεις μεταξὺ τῶν μελῶν, ἀπὸ ἔλλειψη πόρων καὶ ἀπὸ ἐκτεταμένη χρήση ναρκωτικῶν, κατάλαβαν πὼς δὲν μποροῦν νὰ ἀλλάξουν τὸν κόσμο μέσῳ τῆς συλλογικῆς δράσης. Ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἑαυτοῦ ἔκριναν πὼς ἔπρεπε νὰ προηγηθεῖ τῆς μεταμόρφωσης τῆς κοινωνίας. Τὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ κίνημά τους ἔγινε τότε θρησκευτικὸ θέτοντας σὰν βασικὸ στόχο τὴν “αὐτοβελτίωση” καὶ τὴν “ἐπίτευξη ἀνώτερης συνείδησης”. Οἱ σποραδικὲς ἀναφορὲς ποὺ ἔκαναν οἱ Χίππις στὴν Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου γίνονται κεντρικὸ πιστεύω στὸ νέο κίνημα, τὸ ὁποῖο παίρνει τὸ ὄνομα Νέα Ἐποχή, ἐξαιτίας τῆς πεποίθησης τῶν μελῶν του πὼς ἡ νέα Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου θὰ φέρει εἰρήνη, ἀγάπη, συνένωση τῆς ἀνθρωπότητας καὶ προσωπικὸ φωτισμὸ σὲ ὅσους ἐπιδιώξουν τὸν ἐρχομό της.
