῞Αγιος Βησσαρίων Βʹ ὁ θαυματουργὸς. Κτίτωρ τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Δουσίκου καὶ ̉ Επίσκοπος Τρίκκης (1540) (Παρακλητικὸς Κανὼν)

῞Αγιος Βησσαρίων Βʹ ὁ θαυματουργὸς.

Κτίτωρ τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Δουσίκου καὶ ̉ Επίσκοπος Τρίκκης  (1540)

(῾Η μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 15ῃ Σεπτεμβρίου)

῞Αγιος Βησσαρίων Βʹ ὁ Θαυματουργὸς

῾Ο ῞Αγιος Βησσαρίων γεννήθη­κε στὴ Μεγάλη Πύλη (Πόρτα παζάρ) Τρικάλων τὸ 1487 περί­που.

   Σὲ μικρὴ ἡλικία (10 ἐτῶν) ἐντάχθηκε στὶς τάξεις τοῦ ἱε­ροῦ κλήρου. Σὲ ἡλικία 20 - 23 ἐτῶν χειροτονήθηκε, τὸ 1510, ἐπίσκοπος Δο­με­νίκου καὶ  ̉Ελασσῶνος στὰ Τρί­καλα ἀπὸ τὸν ἀρχιεπίσκο­πο Λαρίσης Μᾶρκο.  ̉Αρ­γότερα ἔγινε ἐπί­σκοπος Σταγῶν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Λαρίσης Μάρ­κου τοποθετήθηκε ἀπὸ τὸν Πα­τριάρχη ῾Ιερεμία  ̉Αρχιεπί­σκοπος Λαρίσης μὲ ἕδρα τὰ Τρίκαλα.

Αγία ῾Ερμιόνη ἡ Παρθενομάρτυς καί ̉Ανάργυρος ̉Ιατρός (4 Σεπτεμβρίου) - Παρακλητικός Κανόνας

῾Η ῾Αγία Ερμιόνη ἦταν μία ἀπό τίς τέσσερις κόρες τοῦ ἀποστόλου Φιλίππου, πού εἶχε κι αὐτή τό προφητικό χάρισμα (Πράξ. κα’ 8) καί ἀφοσιώθηκε στό ἀποστολικό ἔργο.

῞Όταν πῆγε μαζί μέ τήν ἀδελφή της Εὐτυχίδα στήν ῎Εφεσο γιά νά συναντήσει τόν ἅγιο ̉Ιωάννη τόν Θεολόγο, βρῆκε ἀντ' αὐτοῦ, πού εἶχε κοιμηθεῖ, τόν μαθητή του Πετρώνιο, ἀπό τόν ὁποῖο διδάχτηκε καί στηρίχτηκε περισσότερο στό εὐαγγελικό ἔργο. Λέγεται μάλιστα, ὅτι κάποτε πέρασε ἀπό τήν ῎Εφεσο ὁ Τραϊανός γιά νά πάει νά πολεμήσει τούς Πέρσες, ὅταν ἄκουσε πολλά γιά τό προφητικό χάρισμα τῆς ῾Ερμιόνης τήν κάλεσε γιά νά τοῦ πεῖ, ἄν θά νικήσει τούς Πέρσες. ῾Η ῾Ερμιόνη τοῦ εἶπε ὅτι θά νικήσει τούς Πέρσες, ἀλλά τή βασιλεία τῶν Ρωμαίων θά καταλάβει ὁ γαμπρός του ̉Αδριανός, ὅπως κι ἔγινε. ̉Επειδή ἡ προφητεία ἐπαληθεύτηκε, ὁ Τραϊανός διέταξε νά βασάνισαν σκληρά τήν ῾Ερμιόνη. Κατόπιν τήν παρέδωσε στούς δήμιους γιά νά τή θανατώσουν, ἀλλά αὐτοί πίστεψαν στόν Χριστό καί τήν ἄφησαν ἐλεύθερη. ῎Ετσι ἡ ῾Ερμιόνη πέθανε εἰρηνικά καί τάφηκε στήν ῎Εφεσο.

ΑΣΜΑΤΙΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΙ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ ΣΧΟΛΑΡΙΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

ΑΣΜΑΤΙΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΙ

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ  ΗΜΩΝ  ΓΕΝΝΑΔΙΟΥ  ΣΧΟΛΑΡΙΟΥ

 ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ  ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Ἑρμηνευτικὴ τῆς εἰκόνας καὶ τῆς ὑμνολογίας

---

Α) Η ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

Δεκαπενταύγουστος! Τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ. Ἡ μεγάλη θεομητορικὴ γιορτὴ τοῦ Αὐγούστου, ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, συγκλονίζει κάθε πιστὴ ψυχή. Ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη του μηνὸς στὶς ἐκκλησίες ψάλλονται καθημερινὰ οἱ Παρακλήσεις - ἐναλλὰξ ἡ Μικρὴ καὶ ἡ Μεγάλη. Οἱ πιστοὶ προετοιμάζονται -νηστεύουν, ἐξομολογοῦνται, κοινωνοῦν- γιὰ νὰ γιορτάσουν ἀληθινὰ τὸ μεγάλο πανηγύρι.

Μητέρα τῆς Ζωῆς ἡ Παναγία μεθίσταται πρὸς τὴν ὄντως Ζωή, τὸν Υἱὸ καὶ Θεό Της. Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἀναφέρεται στὴν Μετάστασή Της. Χάρη σ᾿ αὐτὴν τὸ ἄχραντο σῶμα τῆς Νέας Εὔας, τῆς γυναίκας ποὺ γέννησε τὸν φθορέα τῆς φθορᾶς, δὲ γεύεται τῆς φθορᾶς τὴ δύναμη. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται», ὅμως «κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

ΜΟΝΑΧΟΥ

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ 

 ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΜΑΛΙΑΣ ΤΗΣ ΑΣΚΗΤΡΙΑΣ ΤΟΥ ΒΕΛΓΙΟΥ

 Τιμᾶται ἡ μνήμη της τήν 10^ην Ἰουλίου 

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ

2018

Παρακλητικός Κανών εις τήν Υπεραγίαν Θεοτόκον την Μεσίτριαν Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

Παναγία ἡ Μεσίτρια

(2  ̉ Ιουλίου) 

Παναγία ἡ Μεσίτρια

Στίς 2 Ιουλίου ἡ ἁγία μας Εκκλησία ἐορτάζει τήν Κατάθεση τῆς Τιμίας ̉Εσθῆτος (τοῦ Μαφορίου) τῆς ̒Υπεραγίας Θεοτόκου, τήν ἡμέρα αὐτή ἐορτάζει καί πανηγυρίζει καί νεοιδρυθείσα ῾Ι. Μ. Παναγία ἡ Μεσίτρια – ῞Αγιος Νικόλαος, Αὔρας Τρικάλων, Γυναικεῖο Μετόχι τῆς ῾Ι. Μ. ῾Αγίων Πάντων (Βαρλαάμ) ῾Αγίων Μετεώρων.

Παρακλητικός Κανών εις τον Αγιον Ιωάννην Μαξίμοβιτς . Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου .

῞Αγιος ̉Ιωάννης Μαξίμοβιτς

(2  ̉ Ιουλίου)

         ̒Ο ῞Αγιος ̉Ιωάννης Μαξίμοβιτς γεννήθηκε στὶς 4 ̉Ιουνίου τοῦ 1896 στὸ χωριὸ  ̉Αντάμοβκα τῆς Νότιας Ρω­σίας. Τὸ βα­πτιστικὸ του ὄνο­μα ἦταν Μιχαήλ. Οἱ γονεῖς του, Μπόρις καὶ Γλαφύ­ρα, τὸν μεγάλωσαν μὲ τὴν πί­στη στὸ Θεὸ καὶ τὴν εὐλάβεια στὴν  ̉Ορθοδοξία. ̉Αλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ἔ­δειχνε ἀπὸ μικρὸς μία ἀσυνήθιστη ἀγάπη γιὰ τὸ Θεὸ καὶ ἰσχυρὴ ροπὴ νὰ ζεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή. ̉Αν καὶ φιλά­σθενος, ἔτρωγε λίγο καὶ τηροῦσε ὅλες τὶς νηστεί­ες τῆς ̉Εκκλησίας. Στὰ 1907 οἱ γονεῖς του τὸν ἔστειλαν νὰ σπουδάσει στὴν Στρατιωτικὴ Σχολὴ τῆς πόλης Πολτάβα.  ̉Εκεῖ γνώρισε τὸν ̉Επίσκοπο Πολτά­βας Θεοφάνη, ὁ ὁ­ποῖος ἐνθουσίασε τὸν Μιχα­ήλ. Μετὰ τὴν ἀποφοί­τησή του ἀπὸ τὴ σχολὴ σπούδασε νομικά. Τὸ 1921 ἡ οἰκογένειά του ἐ­γκαταστάθηκε στὴ Γιουγκοσλαβία κι ἐκεὶ γράφηκε στὴ Θε­ολογικὴ Σχολὴ τοῦ Βελιγραδίου. Τὸ 1926 χειροτονήθηκε διάκο­νος καὶ πρεσβύτερος καὶ τὸ 1934 ἐκλέχτηκε  ̉Επίσκο­πος Σαγκά­ης ὅπου ρίχτηκε μὲ πάθος στὸν ἀγώνα νὰ ὀρ­γανώσει τὴν  ̉Ορθόδοξη  ̉Εκκλησία. ῞Ιδρυσε ὀρφανοτροφεῖ­ο ὅπου περιμά­ζεψε περὶ τὰ 3.500 παιδιά. Λειτουργοῦσε, κή­ρυττε καὶ μετέστρε­φε στὴν  ̉Ορ­θοδοξία πλῆθος ἀνθρώ­πων.  ̉Αργότερα μετετέθει στὴν  ̉Επι­σκοπὴ τοῦ Παρισιοῦ. Τέλος ἐξελέγει μητρο­πολίτης τοῦ Σὰν Φραντσίσκο τῶν ΗΠΑ, ὅπου ἀνέπτυξε μεγάλη ἱεραποστολικὴ δράση. Τὸ 1962 ἡ ἁγιασμένη ψυχὴ του πέταξε στὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ συναντήσει τὸ Χριστό, ποὺ τόσο ἀγάπησε στὴν ἐπίγεια ζωὴ του. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1993 ἔγινε ἡ ἐκταφὴ του καὶ τὸ ἱερὸ λείψανό του βρέθηκε ἄφθαρτο.

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΓΕΜΟΝΟΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

ΜΟΝΑΧΟΥ

ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ

ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ 

ΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΗΓΕΜΟΝΟΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΤΙΜΑΤΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΑΥΤΟΥ ΤΗΝ 2αν  ΙΟΥΛΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

2021.

Ἀναστάσεως ἡμέρα

 Ἀναστάσεως ἡμέρα καί λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει καί ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμεν, ἀδελφοί, καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει καί οὕτω βοήσωμεν Χριστός Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασιν ζωήν χαρισάμενος. https://ixthis3.blogspot.com

O άνθρωπος δεν θεραπεύεται όταν απλώς περιγράφει το τραύμα του αλλά όταν το εναποθέσει στους πόδας Του Θεού που έγινε άνθρωπος!

  Υπάρχουν στην ανθρώπινη ψυχή περιοχές που δεν θέλουμε ν' αγγίζει κανείς. Που παραμένουν ερμητικά κλειστές ακόμη και για μας τους ίδιους. Είναι οι μνήμες που δεν τολμάμε ν' ανασύρουμε, οι ενοχές που δεν εξομολογούνται παρά μόνον όταν η εσωτερική πίεση φθάσει σε οριακό σημείο, οι ρωγμές της συνειδήσεως που καλύπτονται μ' ένα πέπλο σιωπής, οι τραυματικές αποτυπώσεις του βίου, οι λανθασμένες εκλογές, οι νοθείες της επιθυμίας, οι ήττες που δεν επιθυμούμε να καταγράφονται. 

 Εκεί, στο βαθύτερο στρώμα της αυτοσυνειδησίας, ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο την κρίση των άλλων όσο τη στιγμή κατά την οποία θα υποχρεωθεί να δει τον ίδιο του τον εαυτό χωρίς τα συνήθη προστατευτικά περιβλήματα.

Το αθάνατο εγκώμιο της παρθενίας

 Μαρτυρία και διδαχή

27 Μαρτίου 2026

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

Παναγία

«Την ωραιότητα της παρθενίας σου, και το υπέρλαμπρον το της αγνείας σου, ο Γαβριήλ καταπλαγείς, εβόα σοι, Θεοτόκε· Ποίον σοι εγκώμιον, προσαγάγω επάξιον; τι δε ονομάσω σε; απορώ και εξίσταμαι. Διό ως προσετάγην βοώ σοι· Xαίρε, η Κεχαριτωμένη».

O ύμνος αυτός είναι τελευταίος της ακολουθίας του Ακαθίστου. Είναι ένα από τα ωραιότερα εγκώμια της Παρθένου Μαρίας, αλλά και το αθάνατο εγκώμιο της παρθενίας. Είναι ακόμη ο έμμεσος έλεγχος όσων εγκατέλειψαν τα διδάγματα του Ευαγγελίου και ως χοίροι κυλιούνται στο τέλμα των αισχροτάτων παθών και ηδονών.

Ποιος θα εξοφληση το χρεος μας;

Ἀκάθιστος Ὕμνος
Τοῦ Μητροπολιτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ποιος θα εξοφληση το χρεος μας;

«…Καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα» (Ἀκάθ.

ΑΠΟΨΕ, ἀγαπητοί μου, σ᾿ ὅλους τοὺς ναοὺς διαβάζεται ὁλόκληρος ὁ Ἀκάθιστος ὕμνος. Παίρνω ἀφορμὴ ἀπὸ τὸν οἶκο ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὸ γράμμα Χῖ· «Χάριν δοῦναι θελήσας, ὀφλημάτων ἀρχαίων, ὁ πάντων χρεωλύτης ἀνθρώπων, ἐπεδήμησε δι᾿ ἑαυτοῦ, πρὸς τοὺς ἀποδήμους τῆς αὐτοῦ χάριτος· καὶ σχίσας τὸ χειρόγραφον, ἀκούει παρὰ πάντων οὕτως· Ἀλληλούϊα» (Ἀκάθ. ὕμν. Χ). Τί νοήματα ἔχει αὐτό;

Ὁ Ἀκαθιστος Ὕμνος

Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθηγητὴς Θεολόγος – Συγγραφεύς  &  Πρωτοψάλτης

Ὁ ὕμνος αὐτὸς ὀνομάστηκε Ἀκάθιστος ἀπὸ τὸν 7ο αἰώνα, ἀφοῦ ἡ ψαλμωδία συνδέθηκε μὲ ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς τοῦ βυζαντινοῦ κράτους.

Τὸ 626 μ.Χ. οἱ Πέρσες καὶ οἱ Ἄβαροι ἐπιχείρησαν νὰ πολιορκήσουν τὴν βασιλίδα τῶν πόλεων τὴν Κωνσταντινούπολη. Πολυάριθμος στρατός…  Ποιὸς θὰ τὰ ἔβαζε μαζί τους: (στρατὸς – πεζοὶ – ἱππικὸ πολιορκητικὲς μηχανὲς κλπ). Ὁ αὐτοκράτορας Ἡράκλειος ἔλειπε σὲ ἐκστρατεία.  Οἱ χριστιανοὶ δὲν εἶχαν ποῦ ἀλλοῦ νὰ καταφύγουν. Στὴ βοήθεια μόνο τῆς Παναγίας!!!  Ἕνας φοβερὸς ἀνεμοστρόβιλος ἄρχισε νὰ βυθίζει τὰ πλοῖα τῶν βαρβάρων… Ἡ θάλασσα σὰν νὰ ἔδινε δύναμη κουράγιο καὶ ἀντοχὴ στὴ δοκιμασία τῶν χριστιανῶν. Αὐτὴ ἔβγαζε τὰ πνιγμένα σώματα τῶν πολιορκητῶν μπροστὰ στὴν ἐκκλησία τῆς Θεοτόκου, στὶς Βλαχέρνες. Ὁ ἐχθρὸς κατατροπώθηκε!!! Ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος ἦταν ἔκδηλος σὲ αὐτοὺς ποὺ ἀπόμειναν.  Ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ τῆς ἱστορικῆς πόλεως, βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη καὶ ἄρχισε νὰ καταδιώκει τοὺς τρομοκρατημένους ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἦταν ἀδίστακτοι καὶ ἕτοιμοι γιὰ ὅλα τὰ κακά…

Η Υμνολογία της Εβδομάδος της Σταυροπροσκυνήσεως καταρρίπτει τις διδασκαλίες του Μητροπολίτη Περιστερίου

 Ο Μητροπολίτης Περιστερίου συνεχίζοντας την ανήλεη πολεμική του κατά του Εσταυρωμένου, ανάμεσα στα πολλά, θεολογικώς προβληματικά διδάγματά του και παρερμηνεύοντας την σχετική Συνοδική Εγκύκλιο διδάσκει ότι μεταξύ «Ἐσταυρωμένου» καί «Τιμίου Σταυροῦ» υπάρχει «θεολογική διάκριση», «ξεκαθάρισμα, ξεχώρισμα καί εἰσαγωγή βασικῆς διάκρισης ἀνάμεσα σέ αὐτά τά δύο», ώστε νά γίνεται «ἀντιληπτό τό διαφορότροπο περιεχόμενό τους».

Δος μου απ’τις αρετές σου. Προσευχή - Ύμνος του Αγ. Νεκταρίου προς την Παναγία

Πηγή Φώτο

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,
Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,
Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,
κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,
ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,
επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,
άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

«Oι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες»

 

Αρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ι. Μονής Ιβήρων

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΩΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΙΕΡΟΥΡΓΙΑ

Από το βιβλίο του Εισοδικόν, εκδ. Ι. Μονής Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος 1978.

7. «Oι τα χερουβείμ μυστικώς εικονίζοντες»

Εικονίζομε τα χερουβείμ, δηλαδή ταυτιζόμαστε μ'αύτά· είμαστε «μυστικώς», δηλαδή εσωτερικά, λειτουργικά, άρα αληθινά χερουβείμ.

Απανωτές εκπλήξεις περιμένουν τον πιστό στο πρώτο τροπάριο του Εσπερινού της πρώτης Προηγιασμένης....

Απανωτές εκπλήξεις περιμένουν τον πιστό στο πρώτο τροπάριο του Εσπερινού της πρώτης Προηγιασμένης τής Μεγ. Τεσσαρακοστής. Σ’ αυτό, όπως θα δούμε, η έμφαση δίνεται στο “πνευματικῶς” της νηστείας (θυμίζοντας τη ρήση του Ρώσου στοχαστή Νικολάι Μπερντιάεφ ότι η φροντίδα για το ψωμί μου είναι υλικό ζήτημα, η φροντίδα όμως για το ψωμί του συνανθρώπου μου είναι πνευματικό ζήτημα -- προσωπικά, δεν αποκλείουμε να εμπνεύστηκε ο Μπερντιάεφ τη φράση του αυτή από το συγκεκριμένο τροπάριο...).

Ἐκμάθηση τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου ἀπό μνήμης (ἀπ' ἔξω)

Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ διαβάζουν τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνον καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας κάθε βράδυ, συνήθως μετὰ ἀπὸ ἕνα χρονικὸ διάστημα - ἀνάλογα μὲ τὸ χάρισμα τοῦ καθενός, τοὺς μαθαίνουν σχεδόν ἀπ' ἔξω (ἀπὸ μνήμης). Σὲ αὐτὸ τὸ σχόλιο θὰ προσπαθήσουμε νὰ βοηθήσουμε ἐκεῖ ποὺ δυσκολεύονται μερικοί.

Οἱ Χαιρετισμοί (Ἀκάθιστος Ὕμνος, «Κοντάκιον»), ἀκολουθοῦν τὴν ἀλφαβητικὴ ἀκροστιχίδα, εἶναι γραμμένοι κατ'ἀλφάβητον, δηλ. ξεκινοῦν ἀπό τό Α (Ἄγγελος πρωτοστάτης), καὶ τελειώνουν στό Ω (Ὦ πανύμνητε Μῆτερ). Ἄρα ὅταν ποῦμε τό «Βλέπουσα ἡ Ἁγία», γνωρίζουμε ὅτι τὸ ἐπόμενο ξεκινάει ἀπό τό (Β) -> Γ (Γνῶσιν ἄγνωστον). Τό κάθε ἕνα ἀπὸ τὰ 24 τροπάρια λέγονται Οἶκος ἢ στροφή.

Ο ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ

κύρ Φώτης Κόντογλου.

Οι παλαιοί ζωγράφοι, που ζωγραφίζανε τη Δευτέρα Παρουσία, παριστάνουνε στον ουρανό τον Χριστό καθισμένον στον θρόνο του για να κρίνει τον κόσμο, και από τις δυο μεριές καθισμένους τους Δώδεκα Απόστολους.

Από το υποπόδιο του θρόνου βγαίνει ο πύρινος ποταμός,που μέσα σ' αυτόν καίγουνται οι αμαρτωλοί, που τους καταπίνει ο βύθιος δράκων.

Οι αρχάγγελοι κράζουνε με τις σάλπιγγες,και σηκώνουνται από τα μνήματα οι νεκροί τρομαγμένοι.

ΠΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ...

Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα,

ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον·

οὐ παραμένει ὁ πλοῦτος,

οὐ συνοδεύει ἡ δόξα·

ἐπελθὼν γὰρ ὁ θάνατος,

ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται.

Αυτή η φράση δεν διαβάζεται. Στέκεται.
Στέκεται μπροστά μας όπως στέκεται το σώμα πριν χαθεί από τα μάτια: αδιαπραγμάτευτη, γυμνή, χωρίς περιθώριο ερμηνευτικής παρηγοριάς. Η νεκρώσιμη ακολουθία δεν ζητά να μας εξηγήσει τον θάνατο, ζητά να μας απογυμνώσει από τις αυταπάτες μας.
Και το κάνει όχι με φιλοσοφία, αλλά με ρήξη.