Ἡ μετάνοια καὶ ἐξομολόγησις εἶναι ἡ θύρα τοῦ ἐλέους καὶ τὸ πρῶτο βῆμα τῆς πνευματικῆς ψυχῆς ἀναγεννήσεως καὶ σωτηρίας μετὰ τὸ βάπτισμα. Εἶναι ὁ δυναμίτης ποὺ γκρεμίζει παμπάλαια τείχη τῆς ἁμαρτίας καὶ νεοποιεῖ τὸν ἄνθρωπο. «Ὁσάκις ἄν πέσῃς ἔγειραι καὶ σωθήσῃ». Ἕνα εἶναι αὐτὸ ποὺ ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ ἐγερθῆ, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ σκουλήκι.
Ἀντίθετα ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὑψιπετὴς ἀετός, ποὺ πετᾶ εἰς τοὺς αἰθέρας. Καὶ ὁ Κύριος εἶναι ποὺ εἶπε: «Χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι ἤ ἐπὶ ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίοις, οἵτινες οὐ χρείαν ἔχουσι μετανοίας» (Λουκ. ιέ 7).
