ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

Ὑπό Γέροντος Ἀρσενίου ρουμάνου ἀσκητοῦ. 

1.Τί γνώμη έχετε γιά τόν οικουμενισμό;

Είναι ή ιδέα κάποιου, άλλά τί; Πιστεύεις ότι έχουν νά συζητήσουν γιά μεγάλα θέματα;

Νά ξέρετε ότι είναι συζητήσεις ιστορικές. Δέν πιστεύω δτι είναι σοβαρές. Άπό φιλοφροσύνη είναι καλό νά συ­ζητούν, γιά νά μή φαίνωνται οί άλλοι βλάκες καί πιστεύ­ουν ότι θά νικηθούν στόν διάλογο. Άλλά όμως είναι ένα μεγάλο λάθος! Δέν γίνεται τίποτε. Διότι άπό τόν Θεό θά έλθη καί ή πτώσις τού παπισμού. Έγώ ούτε κάν λέγω πώς αύτή είναι έκκλησία. Είναι μία κυβέρνησι μέ εκκλησια­στικό όνομα.

2. Τί επιπτώσεις έχει στήν ζωή τοῦ χριστιανού ή κατά­ρα άρχιερέως;

Είναι πολύ σοβαρές. Άλλά έξαρτάται ποιός τόν κατα- ράσθηκε καί γιατί τόν καταράσθηκε. Κατόπιν, πρέπει νά δώση άναφορά στήν Σύνοδο, γιατί τόν καταράσθηκε, ομοί­ως καί ό καταρασθείς νά καταφύγη μέ δική του γραπτή προσφυγή στήν Ἱερά Σύνοδο. Ό καταρασθείς έχει τήν άδεια νά άπολογηθή.

3. Ό π. Κλεόπας λέγει ότι οποιαδήποτε πικρία καί νά προκαλέσης στόν Αρχιερέα είναι στήν ζωή σου σάν μιά κατάρα.

"Οχι, δέν είναι σάν μία κατάρα. Είναι, νά ειπούμε, λίγο βιαστικός αύτός ό λόγος. Ή κατάρα είναι καθ' έαυτήν κα­τάρα καί έσύ πού τιμωρεῖσαι είσαι καταραμένος. Άλλά έάν είναι πικραμένος αύτός ό Κληρικός, τότε έντάσσεται τό θέμα αύτό σέ άλλο μέρος τού κανόνος, στίς κανονικές υποσημειώσεις. Έάν έκεῖνος έπίκρανε τόν ιερέα, ή έάν ό ιερεύς έπίκρανε τόν άρχιερέα, σίγουρα, αύτός είναι ασυγ­χώρητος, έάν δέν τόν συγχωρέση ό άλλος άντίδικος, έάν δέν ταπεινωθή καί ζητήση συγχώρησι.

Σχετικά μέ τήν κατάρα στό Πηδάλιο τής Έκκλησίας λέ­γεται ότι ό Θεός δέν άκούει τά βλακώδη λόγια, ούτε καί τών κληρικών. Διότι θά μπορούσε νά καταριέται βιαστι­κά, χωρίς κάποια πνευματική κάλυψι. Άλλά κυρίως σ' αύτές τίς περιπτώσεις ή κατάρα μπορεί νά είναι αποτελε­σματική, διότι έχουμε ύπ' όψιν μας τήν πειθαρχία καί τήν τάξι τών πραγμάτων. "Ομως ό άνθρωπος, ημπορεί νά υπε­ράσπιση τόν εαυτό του καί ίσως άπέναντι τοῦ Θεοῦ νά μήν υπολογίζεται πλέον σάν ένας άνθρωπος καταραμένος.

4. Ή κατάρα είναι μία παίδευσις γιά νά κάνη τούς άνθρώ­πους πιό υπάκουους στήν Έκκλησία;

Δέν είναι αύτή ή καλλίτερη οδός διορθώσεως. Δέν πρέ­πει νά γίνη αύτό τό έργο, διότι προκαλεί περισσότερη ατα­ξία στήν Έκκλησία. "Ενας άνθρωπος, γιά νά καταρασθή, πρέπει νά είναι πολύ ένοχος. "Ομως, κάθε κληρικός καί μάλιστα ό άρχιερεύς πρέπει νά είναι πολύ πεπαιδευμένος επάνω στό θέμα αύτό. Έμεῖς δέν δεχθήκαμε τήν ίερωσύνη γιά νά καταριώμαστε τούς χριστιανούς. Άλλά γιά νά τούς ευλογούμε. Έάν είναι δυνατόν νά κάνουμε κάθε προσπά­θεια, γιά νά μή φθάσουμε στήν κατάρα!

Θεός φυλάξοι- έγώ ποτέ δέν καταράσθηκα άνθρωπο.

5. Ποιά είναι ή διαφορά μεταξύ κατάρας καί άναθέματος;

Στό ανάθεμα πέφτεις μόνος σου, έάν π.χ. μπήκες σέ κά­ποια αιρεσι, δέν χρειάζεται νά σέ καταρασθή κάποιος.

Θέλω όμως νά επανέλθω στήν συζήτησι πού έκάναμε παραπάνω γιά τήν κατάρα, ότι τό θέμα αύτό άφορα άπο- κλειστικά τήν Σύνοδο. Έμεῖς οί Πνευματικοί, άκόμη καί άλλοι άρχιερεῖς, δέν ή μπορούμε νά άφαιρέσουμε τήν ποι­νή πού έπεβλήθη σέ κάποιον άπό ένα Αρχιερέα. Μόνον ή Σύνοδος μπορεί νά τό κάνη αύτό δι' άναφοράς τοῦ καταρασθέντος προσώπου.

"Ομως ή κατάρα δέν έχει κάποια άξια, έάν δέν ύπάρχη πλήρης αίτιολόγησις, σέ ποσοστό έκατό τοῖς έκατό.

6.Ή πρακτική τής Γιόγκα είναι δεκτή άπό τήν Έκκλη­σία;

Μήν έξαπατάσθε μέ τήν Γιόγκα, άδελφοί μου. Ή Έκκλη­σία τήν θεωρεί πλάνη καί αιρεσι.

Ηλθε κάποιος σέ μένα καί άρχισε νά μοῦ μιλάει γιά τήν Γιόγκα. Τοῦ είπα: Καί ποιός σάς άπαγορεύει νά κάνετε με­τάνοιες, πού προκαλούν μία πλήρη σωματική εύελιξία; Εμφανίσθηκαν καί χριστιανοί πού έπετοῦσαν υπεράνω τοῦ εδάφους μέ μία δύναμι πού ξεπερνούσε τή λογική τους. Τούς έβοηθοῦσε, βέβαια, ή Χάρις τοῦ Θεοῦ, τήν οποία οί οπαδοί τής Γιόγκα δέν τήν παραδέχονται. Αυτοί έκπαιδεύουν τούς μῦς τοῦ σώματος τους καί στό όνομα ποιάς θρησκείας τά κάνουν αύτά; Πού θέλεις νά φθάσης μέ τήν άφύπνισι όλων τών μυών τοῦ σώματος;

Έγώ άν κάνω μετάνοιες, τις κάνω στό όνομα μιας θρη­σκείας καί θέλω νά φθάσω στήν σωτηρία. Γι' αύτό πρό­σπιπταν καί λέγω: «Κύριε, συγχώρεσέ με».

Έν τω μεταξύ αύτός άρχισε νά μοῦ μιλάη γιά τόν Βού­δα, στόν όποιον έγώ άπήντησα ότι ό βουδισμός είναι μία ηθική θρησκεία, άλλά δέν μπορεί νά σώση τόν άνθρωπο». «Ό μή συνάγων μετ' έμοῦ σκορπίζει» (Λουκ. 11,23). "Οποίος δέν είναι βαπτισμένος στό "Ονομα τής αγίας Τριάδος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υίοῦ καί τοῦ Άγιου Πνεύματος, δέν σώζεται, Ό Χριστός είπε: «Έγώ ειμί ό "Ων».

Μιά άλλη κυρία -καθηγήτρια- μ' ερώτησε, (μοῦ έρχόταν νά τίς δώσω μερικές καρπαζιές), τόσο πολύ μέ είχε στε­νοχωρήσει. Μόνο δύο λόγια, δύο λόγια ήθελε νά μοῦ είπή. Καί λέγει «ό Σωτήρ δέν έμφανίσθηκε άπό τήν παιδική του ηλικία μέχρι τήν ημέρα τοῦ δημοσίου του κηρύγματος. Ειχε πάει στίς Ἰνδίες γιά σπουδές». Πώς είναι δυνατόν νά πάη, κυρία μου στήν Ἰνδία, άφού ήτο Θεός. "Επρεπε νά διδαχθή άπό τούς ινδούς, ένώ αύτός τούς έπλασε! Ἦτο Θεός ό Χριστός, κυρία μου, τί άλλο θέλεις νά μ' ερώτησης; Τί έπρεπε νά μάθη άπό τούς ινδούς, άφού ό ίδιος έλεγε ότι «Έγώ ειμί ό "Ων»;

7. Ό υπνωτισμός έχει συνέπειες καί σ' αύτόν στόν όποιον γίνεται καί σ' αύτόν πού τόν εξασκεί;

Είναι ένα διαβολικό έργο καί δέν έχει τήν εύλογία τής Έκκλησίας. Υπάρχουν άδύνατες ψυχές πού πέφτουν. "Οταν ήμουν μικρός καί έμενα στό οικοτροφείο, ήλθε ένας υπνω­τιστής. Έμεῖς τά παιδιά, όταν τόν είδαμε, είμασταν πολύ περίεργα. Αύτός έκάλεσε πολλά άτομα- έκάλεσε κι έμένα έκεῖ στήν έξέδρα. Ἦτο μία μεγάλη εξέδρα μέσα σέ μιά ζω­γραφισμένη αίθουσα. Έκεῖ έκανε διάφορες χειρονομίες γιά νά μάς άρπάξη τίς "ψυχές. Έγώ ήμουν ειλικρινής καί έπήγα έτσι γιά άστεῖα. Δέν ήθελα νά είμαι τό πρόσωπο τό όποιο νά βλέπουν οί συμμαθητές μου καί κρυφά νά γελούν καί νά τό περιπαίζουν. Είχαν συγκεντρωθή έκεῖ καθηγη­τές, εκατοντάδες μαθητές ίσως καί χίλιοι, Κι αύτός δέν ημπόρεσε, δέν ημπόρεσε καθόλου νά μέ υπνώτιση. Στό τέλος μ' έδιωξε άπ' έκεῖ. Έγώ δέν ήξερα γιατί δέν ή μπορούσε νά μέ υπνώτιση καί οῦτε ήξερα γιατί μέ τούς άλλους τό ημπορούσε. Αργότερα άντιλήφθηκα ότι είχα μιά έσωτερική παρουσία τοῦ θεοῦ, όπως έχουμε όλοι μας μέ τό Θείο Βάπτισμα. "Ετσι κατάλαβα ότι υπάρχουν ψυχές πού δέν υποτάσσονται σ' αύτά τά διαβολικά τεχνάσματα. 

8. Ανάμεσα στούς φοιτητές μας κυρίως, υπάρχουν πολ­λές ψυχικές άρρώστειες. Πώς εξηγείται αύτό τό φαινόμε­νο, ένώ αυτοί έχουν μιά καλή ιδέα τοῦ κοινωνικού συστή­ματος;

Μπορεί νά έχουν κάποιο ιδεώδες. Άλλ' όμως υποχω­ρούν έσωτερικά καί δέν ξέρει κανείς τόν βαθμό τής πνευ­ματικής τους καταπτώσεως. Στό βάθος τής ύπάρξεώς τους μπορεί νά είναι άπόντες. Διότι τά πονηρά πνεύματα δέν φοβούνται όλους. Υπάρχουν άνθρωποι πού έχουν ένα εσω­τερικό βίωμα. Μέ τήν παρουσία τους οί δαίμονμες καίγο­νται καί δέν μπορούν νά εισχωρήσουν στό βάθος τής ψυχής τους.

Υπάρχουν καί άλλοι, οί περισσότεροι, πού είναι κρυ­φά έμπαθεις, δέν ευρίσκονται σέ κάποια υγιή πνευματική κατάστασι. Βέβαια, δέν είναι τό πάθος καθ' αύτό ό μεγαλύτερος κίνδυνος, όσο τό γεγονός ότι είσαι άσυνείδητος καί έπιδιώκεις στά κρυφά νά γλυκαίνεσαι μ' αύτό τό πά­θος σου. Δέν τό πολεμεῖς καθόλου γιά νά τό νικήσης καί νά σταθεροποιηθής πνευματικά. "Οταν δέν μάχεσαι έναντίον του, τό ικανοποιείς στά κρυφά, τότε γίνεσαι σπίτι τών δαιμόνων καί εύκολα πλέον έρχονται καί άλλα πονη­ρά πνεύματα καί μάγοι μέ τίς μαγείες τους.

Έάν είσαι κυριευμένος άπό ένα τέτοιο πάθος καί σου φαίνεται άσχημα πού νικήθηκες άπ' αύτό καί θέλεις νά σταθής άνδρεῖα εναντίον του, τότε έρχεται καί σέ βοηθεῖ ή Χάρις τού Θεού. Έάν όμως δέν ευρίσκεσαι σέ στάσι μά­χης άπέναντί του καί αισθάνεσαι ώραῖα μέσα σ' αύτό τόν βόθρο τής άμαρτίας, τότε ή Χάρις τού Θεού δέν θά έλθη νά σέ βοηθήση. Καί οί μαγείες, έχει διαπιστωθή, ότι πιά­νουν μερικούς άνθρώπους. Βλέπεις, ότι έγώ είμαι 50 χρό­νια στό μοναστήρι καί δέν είδα, ούτε άκουσα νά πιάσουν τά μάγια άνθρώπους τής μονής. Αντιθέτως όμως έρχονται άνθρωποι άρρωστοι άπό μάγια έδώ. Είμαι έδώ στήν Ντομπρότζεα (περιοχή τής Κωνστάντζας, όπου καί τό μονα­στήρι τής Θεοτόκου στό χωριό Τέκιργκιολ, όπου είναι εφη­μέριος καί Πνευματικός ό π. Αρσένιος) περί τά 20 χρόνια, καί έλεγα καί σέ άλλους, ότι δέν είδα έδώ τόσα δαιμονικά έργα καί μαγείες. "Οσοι άπ' αυτούς είναι παντρεμένοι, κά­νουν μιά πληγωμένη ζωή άπ' αύτά τά άκάθαρτα πνεύμα­τα. "Ερχονται καί κλαίγουν: «Πάτερ, συγχώρεσέ με! Λύτρωσέ με. Λύτρωσε με έστω καί γιά λίγο καιρό». Άλλά έάν δέν καταπραύνονται... Διότι είπε ό Σωτήρ στό Ευαγγέλιο: «"Εξελθε έξ αυτού καί μηκέτι είσέλθης εις αύτόν!» (Μάρκ. 9, 25). Νά μή είσέλθης πλέον πάλι σ' αύτόν. Διότι τά πο­νηρά πνεύματα βασανίζονται καί όπου πηγαίνουν είναι πληγωμένα καί σκέπτονται: «Τί καλά πού ήταν». Έάν εύρίσκη τό σπίτι σκουπισμένο, όπως λέγη ό Σωτήρ, δηλαδή, έάν τούς έβγαλε αυτούς άπ' έκεῖ καί καθαρίσθηκε, μπαί­νουν πάλι καί ή έσχατη πτώσις θά είναι χειρότερη τής πρώ­της. Διότι άρχίζεις καί πάλι νά ύποχωρής, δέν σοῦ άρέσει τό καθαρισμένο σπίτι τής ψυχής σου, πού συντροφεύεται άπό αγγέλους τοῦ Θεοῦ, διότι άφησες πάλι τόν εαυτό σου ελεύθερο καί απροστάτευτο πνευματικά.

Πρέπει νά ζούμε μέ άγρυπνη τήν ψυχή μας καί μέ συ­νεχή πνευματική προετοιμασία, στό μέτρο πού ημπορεί βέ­βαια, ό καθένας. Δέν έπιτρέπεται όμως, ένώ ήμπορεῖς νά τρώγης μόνος σου μέ τό κουτάλι τό φαγητό σου, καταδέ­χεσαι νά σέ ταΐζη άλλος. "Εχεις τόσες δυνατότητες: Τόν φύλακα άγγελο σου, τήν Χάρι τοῦ άγιου Βαπτίσματος, τίς δωρεές τοῦ Άγιου Πνεύματος, όπότε δέν υπάρχει καμμιά δικαιολογία. Ό Θεός έκανε πολλές προσπάθειες γιά νά μας άφυπνίση γιά νά μή πάμε στήν κόλασι, κι όμως έμεῖς αφήνουμε ασύδοτη τήν ζωή μας καί πάμε στήν αιώνια κό­λασι. Ή ὕπαρξις τής κολάσεως είναι ό μεγαλύτερος πόνος τοῦ Θεοῦ. "Ομως υπάρχει ή κόλασις, παρά τόν θεῖκό Του πόνο, διότι είναι ό ίδιος καί δίκαιος. Δέν σέ βρήκε όταν σέ πήρε, σέ κατάστασι πνευματικής έγρηγόρσεως καί σύ άπέ- ριψες όλα, όσα σοῦ έδωσε.

9. Ό Θεός άγαπά τούς κολασμένους;

Τούς άγαποῦμε καί έμεῖς καί λυπούμεθα πολύ, άλλά είναι έκεῖ σύμφωνα μέ τά φοβερά έργα τους. Είναι έκεῖ διό­τι άγνόησαν τήν χριστιανική διδασκαλία. Καί κάθε τι πού έκανε ό Θεός γι' αύτούς, τό περιφρόνησαν. Γι' αύτό ή κατάστασίς τους είναι πολύ σοβαρή. "Οχι διότι έκαμαν τό τά­δε καί τάδε έργο, άλλά διότι δέν μετενόησαν. Ή κατάστασις αύτή τής άμετανοησίας είναι τό μεγαλύτερο κέρδος τοῦ διαβόλου, δηλαδή ή άπελπισία.

10. Έδιάβασα ότι ή υστερία είναι συνέπεια τής τυραν­νίας πού έζησε κάποιος στήν παιδική του ηλικία, έξ αιτίας κάποιου σκληρού άνθρώπου. Είναι αύτό αλήθεια;

 Αύτό δέν μπορούμε νά τό γενικεύσουμε. "Ομως θά ήμπο- ρούσε αύτό νά ήτο δυνατόν σέ μεμονωμένες περιπτώσεις ί Παραδείγματος χάριν, ημπορούσε νά συμβή σ' ένα παιδί πού ζούσε στό δάσος καί έβοσκε τά ζώα τοῦ σπιτιοῦ του. Έκεῖ έβλεπε καί μαῖμούδες καί άρχισε κι αύτό νά τίς μιμήται καί νά περπατά μέ τά τέσσαρα... νά τρώγη τό είδος τής τροφής πού έτρωγαν αυτές... Άπό έδώ φαίνεται πώς τό πε­ριβάλλον έξήσκησε μεγάλη έπίδρασι. Όπότε, έάν έζησε κάτω άπό μιά σκληρή τυραννία, ή οποία τόν έκλόνισε πο­λύ ψυχικά καί αύτός δέν ημπορούσε νά πιστεύση ότι υπάρ­χει καί κάτι άλλο πιό πέρα, τότε διαμορφώθηκε στραβά καί έδημιούργησε ένα ιδιότυπο τρόπο ζωής, άνάλογο μέ τήν άγωγή πού έλαβε. "Ομως δέν ημπορούμε αύτό νά τό γενικεύσουμε ότι υπάρχει μία ορισμένη δύναμις σ' όλο τόν κόσμο πού διέπει τά πάντα.

11. Πιστεύετε ότι τά τελευταία χρόνια θά έχουμε άνα- βίωσι τοῦ Ήσυχασμοῦ;

Άγαπητέ μου, δέν μιλάμε γιά ήσυχασμό στήν κοινω­νία, όπου μάς περιμένουν τά τσουρέκια έπάνω στό τραπέ­ζι μας. Ό Ήσυχασμός είναι μία ιδιάζουσα υψηλή πνευ­ματική ζωή, ή οποία βιούται στήν έρημο μέ νηστεία καί άπομάκρυνσι άπό ανθρώπινες ταλαιπωρίες καί αναμεί­ξεις. Έκεῖ ό ήσυχαστής έλέγχει τόν έαυτό του μέχρις αίμα­τος καί μυελού όστέων. Αγρυπνεί καί σάν αλεξικέραυνο προσπαθεί νά άπονθή τούς δαίμονες πού προσπαθούν νά τόν έμποδίσουν άπό τήν καθαρή προσευχή.

12. Λέγεται ότι ό άγιος Συμεών ό Νέος Θεολόγος δέν ήτο κατανοητός στόν καιρό του. Είναι αύτό άλήθεια;

Οῦτε ό Χριστός δέν ήτο πιστευτός καί κατανοητός στήν εποχή Του. Έμεῖς δέν είχαμε παρά δύο μεγάλους μέ τό όνο­μα θεολόγους, τόν άγιο Ιωάννη τόν Ευαγγελιστή καί τόν άγιο Γρηγόριο τόν Ναζιανζηνό. Ό άγιος Συμεών παρου­σιάσθηκε τόν 10ον αιώνα καί έδίδαξε γιά τήν γνώσι τοῦ 0εοῦ, μέσω τών αισθητηρίων τής ψυχής καί τών πνευμα­τικών βιωμάτων τής καρδίας. Τόσο πλούσια ήτο ή διδα­σκαλία του αύτή, ώστε ή Έκκλησία τοῦ έδωσε τήν προ­σωνυμία «Θεολόγος».

13. Λέγεται οτι ό Αρτος τής χάριτος δέν είναι κατα­νοητός. Τί λέγετε εσείς;

Άρτος τής χάριτος είναι καί λέγεται ή θεία Κοινωνία.

Ό Αγώνας μας είναι νά έλέγχουμε τόν εαυτό μας κάθε ήμερα, έάν είμεθα άξιοι τής προσευχής καί άξιοι τής βοη­θείας τοῦ Θεοῦ, ό όποιος δέν αργεί έάν έμεῖς έκαθαρίσαμε τελείως τήν καρδία μας. Αύτή είναι ή μάχη πού πρέπει νά δίνουμε κάθε ήμέρα! Δέν θέλω νά συζητώ γιά υπερφυσι­κά καί ακατάληπτα μυστήρια, διότι πάνω άπ3 όλα έγώ δέν τρώγω άλλο ψωμί περισσότερο, παρά τήν Θεία Κοινωνία

14. Πολλοί νεοπροτεστάντες λέγουν ότι είναι ορθόδο­ξοι, χωρίς νά βαπτίζωνται, τί λέγετε εσείς γι' αυτούς;

- Αύτό σημαίνει ότι δέν έχουν πιστεύσει κατά βάθος στήν μοναδικότητα τής Όρθοδοξίας.

15. Κάποιος προτεστάντης Βαπτιστής μπήκε σέ ορθό­δοξη έκκλησία καί κοινώνησε. Τότε άλλοι έλεγαν ότι έκα­νε άσχημα καί άλλοι καλά, διότι κι αύτός ανήκει στήν Έκκλησία. Τί λέγετε Γέροντα, έσεῖς;

Δέν έκανε καλά, διότι δέν είχε ένδυμα γάμου! Πρώτα θά πρέπει νά γίνη ορθόδοξος διά τοῦ αγίου Βαπτίσματος καί υστέρα νά λαμβάνη τά άλλα Μυστήρια τής Όρθοδόξου Έκκλησίας μας.

Οί Προτεσταντικές Κοινότητες δέν είναι κάν έκκλησία όπότε δέν υπάρχει οὔτε "Αγιο Πνεύμα, ούτε Μυστήρια, οὔτε ίερωσύνη, οὔτε άποστολική διαδοχή, οὔτε συπηρί. Γι' αύτό πρέπει έμεῖς οί Όρθόδοξοι νά κρατήσουμε τά δόγ­ματα τής μιάς αληθινής Έκκλησίας μας, ή οποία διά μέ­σου τών αιώνων αγωνίσθηκε νά ταπεινώση τούς αιρετικούς ίί καί νά διατυπώση σαφέστερα τά δόγματα μέ τίς Οικου­μενικές Συνόδους. Κακώς λέγονται οί άλλες «εκκλησίες» έκκλησίες. Όταν ένας άνθρωπος έχη τρία δάκτυλα ξή5 άλλά δέν έχει σωματική ακεραιότητα. "Εχει ένα αύτί, άλλά δέν έχει τό άλλο καί δέν είναι σωματικώς πλήρης. "Ετσι καί οι άλλες «έκκλησίες» δέν έχουν τό πλήρωμα τής Χά­ριτος, ούτε τίς δυνατότητες νά σώζουν τούς πιστούς τους.

Αυτοί πού αρνούνται έστω καί μία αλήθεια τής Πίστεώς μας είναι αιρετικοί καί αποκομμένοι άπό τό Σώμα τοῦ Χριστού, πού λέγεται Έκκλησία. Αυτοί είναι μόνοι τους άναθεματισμένοι καί άξιοι αιωνίου καταδίκης, διότι δέν μετενόησαν και δέν υποτάχθηκαν στήν διδασκαλία τής Έκκλησίας τοῦ Χριστού μας.

16. Τί έχετε νά μάς πήτε γιά τήν Ρωμαιοκαθολική Εκκλη­σία;

Έάν ήτο δυνατόν νά ρωτήσουμε τόν Χριστό, θά μάς έλε­γε: "Οτι οί παπικοί είναι πολύ ένοχοι, διότι μέχρι τό 1054 είμασταν μαζί, μία Έκκλησία. "Εγιναν Οικουμενικές Σύ­νοδοι καί ή τελευταία έγινε τό 787, οί όποιες σταθεροποί­ησαν τά δόγματα γιά τόν Χριστό, τό "Αγιο Πνεύμα, τήν Παρθένο Μαρία καί Θεοτόκο, γιά τίς δύο φύσεις καί δυ­νάμεις τοῦ Χριστού. Καθωρίσθηκαν καί διατυπώθηκαν αύτές οί αλήθειες μαζί μ' αυτούς. Γιατί όμως άπεχωρίσθησαν κι έδωσαν δικές τους ερμηνείες στά δόγ­ματα; "Αλλαξαν τό Σύμβολο τής Πίστεως καί διέστρεψαν τά παλαιά δόγματα ή άνεκάλυψαν νέα δικά τους έν ονό­ματι τοῦ πρωτείου καί άλαθήτου τού πάπα.

Αυτοί εισήγαγαν τό Φιλιόκβε, πού σημαίνει κατ' αυτούς ότι τό "Αγιο Πνεύμα έκπορεύεται καί έκ τοῦ Υιού. Άλλά μέ τήν φράσι αύτή έλαττώνεται ή θεότης τοῦ Άγιου Πνεύ­ματος άπέναντι στά άλλα δύο πρόσωπα, πράγμα τό.όποιο δέν είναι αληθές. Ένώ ό Σωτήρ μάς λέγει ότι τό "Αγιο Πνεῦμα έκπορεύεται μόνο έκ τοῦ Πατρός (Ἰωάν. 15, 26). Είναι ή διδασκαλία ξεκάθαρη.

Ενοχοποιούνται άκόμη καί γιά ένα άλλο θέμα: γιά τήν διδασκαλία τους περί τής άσπιλου συλλήψεως τής Θεοτό­κου. Δηλαδή λέγουν ότι ή Θεοτόκος γεννήθηκε χωρίς άμαρ­τία. Είναι μεγάλο λάθος. Τότε ποιά είναι ή διαφορά ανά­μεσα στή γέννησι τοῦ Σωτήρος καί τής Κυρίας Θεοτόκου; Ή Θεοτόκος άπαλλάχθηκε άπό τό προπατορικό άμάρτημα άπό έκείνη τή στιγμή πού ό Αρχάγγελος τής είπε: «Πνεύμα άγιον έπελεύσεται έπί σέ καί δύναμις Ύψιστου έπι σκιάσει σοι» (Λουκ. 1,35). Άλλά δέν ημπορούμε νά ειπούμε ότι γεννήθηκε χωρίς τό προπατορικό αμάρτημα, έφ' όσον κι αύτή κατάγεται άπό τό ίδιο γενεαλογικό δέν­δρο τοῦ Αδάμ καί τής Εύας!

Στήν συνέχεια άλλο λάθος τους είναι τό καθαρτήριο Πῦρ. Αύτό δέν είναι ένα δογματικό τους λάθος άλλά έπι- νόησις καινούργιου δόγματος, πού δέν ευρίσκεται πουθε­νά μέσα στήν Άγια Γραφή. Αυτοί λένε ότι μεταξύ κολάσεως καί παραδείσου υπάρχει ένας άλλος τόπος προσωρινός. Έκεῖ μένουν οι ψυχές πού δέν ετοιμάσθηκαν αρκετά στήν ζωή γιά τήν σωτηρία τους. Μέ τίς ευχές καί λειτουρ­γίες τών ζώντων καί ιδιαίτερα τοῦ πάπα καί άλλων κλη­ρικών αυτές οί ψυχές μεταπηδούν στόν παράδεισο. Τέτοια όμως διδασκαλία δέν υπάρχει στήν Άγια Γραφή, ή οποία γνωρίζει μόνο δύο μετά θάνατον καταστάσεις, τόν παρά­δεισο καί τήν κόλασι.

Στήν Όρθόδοξη Έκκλησία βοηθούνται οί ψυχές στήν κόλασι μέ τίς προσευχές τών ζώντων καί ιδιαίτερα τίς θείες Λειτουργίες. Τό Πουργατόριο (καθαρτήριο Πῦρ) τών ρω­μαιοκαθολικών είναι πλάνη τοῦ παπισμού πού επινοήθη­κε γιά άλλους κερδοσκοπικούς σκοπούς τοῦ Βατικανού σέ παλαιότερους καιρούς.Σάν δόγμα παραμένει καί σήμερα καί άπορρίπτεται άπό τήν Όρθόδοξη Έκκλησία μας.

Λέγει ό Χριστός μας ότι μερικοί μπαίνουν κατ' ευθείαν στόν παράδεισο καί «εις κρίσιν ουκ έρχονται». Είναι αύτοί πού κάνουν μία βαθειά πνευματική ζωή μέ θείο φόβο, έξο­μολόγησι καί ταπείνωσι. Άλλά ξέρουμε ότι υπάρχει κόλασις. Καί έπειδή ή μετάνοια πού κάνουμε έν όψει τής σω­τηρίας μας είναι σχετική, δέν ημπορούμε νά είμεθα σί­γουροι γιά τήν σωτηρία μας. Έμεῖς οί ορθόδοξοι έλπίζουμε στήν σωτηρία μας, άλλά δέν έχουμε τήν βεβαιότητα.

"Αλλη πλάνη τών παπικών είναι ότι δέν έχουν καί δέν κάνουν Προσκομιδή. "Εχουν άζυμο άρτο γιά τό Σώμα τοῦ Σωτήρος, όπως έκαναν οί Εβραίοι στήν Παλαιά Διαθή­κη.

Άλλά ή μεγαλύτερη πλάνη τοῦ παπισμού είναι τό πα­πικό πρωτείο καί άλάθητο τού άρχηγοῦ τής «έκκλησίας» τους, τοῦ πάπα Ρώμης. Θεωρείται γι' αυτούς ό πάπας, ό μόνος άντιπρόσωπος τοῦ Χριστού έπί τής γης. Αύτός δια­τάζει στό όνομα τής θεότητός του καί τόν παραδέχονται σάν θεοκράτορα βασιλέα έπί τής γής. Ό Χριστός είπε στόν Πέτρο: «Σύ εί Πέτρος καί έπί ταύτη τή πέτρα οίκοδομήσον μου τήν έκκλησίαν, καί πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16-18). Αύτό δέν σημαίνει ότι ό Θεός οικο­δόμησε τήν Έκκλησία Του επάνω στόν Πέτρο, άλλά επά­νω στήν πίστι του, διότι ήτο πολύ πιστός.

Τήν Όρθόδοξη Έκκλησία μας δέν τήν διοικούσε μόνο ένας άπόστολος, άλλά σύνοδος επισκόπων. Τό έτος 50, τό­τε πού έκοιμήθη ή Παναγία μας, έγινε στά Ιεροσόλυμα ή Αποστολική Σύνοδος. Σ' αύτή τήν σύνοδο δέν προήδρευ­σε ό Πέτρος, άλλά ό Ιάκωβος ό 'Αδελφόθεος καί συγγε­νής τοῦ Κυρίου μας.

Έμεῖς δεχόμεθα τόν πάπα σάν τόν πρώτο μεταξύ ίσων, σύμφωνα μέ τήν άρχαία τάξι τής Έκκλησίας, άρκεῖ νά έπι- στρέψη στήν πίστι τής μιας άδιαιρέτου Έκκλησίας. Καί ή Έκκλησία μας αύτή τήν τιμητική θέσι θά τοῦ δώση.

17. Τί λέγετε γιά τόν πάπα; Θέλει νά ένωση τίς έκκλη­σίες μέχρι τό 2000; Είναι πολιτικός υπαινιγμός ή κάτι άλλο;

Δέν έπερίμενα, Πατέρες, νά είπή ό πάπας κάτι άλλο. Αύτός είναι ό νικητής τοῦ κομμουνισμού άπό τήν Ρώμη καί όχι άπό τό Άῖούντ (πόλις τής δυτικής Ρουμανίας, όπου στήν περίοδο τοῦ κομμουνισμού υπήρχαν πάρα πολλοί κληρικοί καί μοναχοί φυλακισμένοι, οί περισσότεροι τών οποίων έκτελέσθηκαν). Αύτός είναι «ό νικητής ὅλων, ό ηγέτης», δέν ξέρω τί νά ειπώ. Αύτό τό είπε παντού, όπου έπήγε. Καί παρακαλώ Πατέρες, άκοῦστε με: Ή Όρθόδο­ξη Αλήθεια τούς ροκανίζει! Ή παρουσία τής Όρθοδοξίας τούς πεθαίνει. Δέν τούς «κάθεται στό στομάχι» μέ κα­νένα τρόπο! Διότι, άς πούμε τήν άλήθεια, όσο μάς είναι έπιτρεπτό, όσο γνωρίζουμε σάν θεολόγοι, ένα πράγμα ξε­κάθαρα: Ποιά είναι ή άλήθεια; ή ιδική μου ή ή ιδική σου;

Πατέρες, έγώ είμαι ιερέας καί τελώ τήν θεία Λειτουργια 46 τώρα χρόνια! "Οταν βλέπω τόσα φοβερά πράγματα καί θαύματα γύρω μου καί όταν λέγη τό βιβλίο ότι τόσες φορές εμφανίσθηκε στό "Αγιο Ποτήριο μέ τή μορφή Βρέ­φους ό Χριστός καί τόσα άλλα πού γίνονται στήν Όρθό­δοξη Εκκλησία, πώς ήμπορώ μετά νά συγκρίνωμαι μ' αυτούς, οί όποιοι ούτε Προσκομιδή δέν έχουν; Δέν είναι λοιπόν φυσικό νά άμφιβάλης γιά τήν Κοινωνία τους;

Ή Προσκομιδή, Πατέρες, νά τό γνωρίζετε αύτό είναι ή μεγαλύτερη βοήθεια πού ημπορεί νά δώση κανείς στούς νεκρούς καί στούς ζωντανούς. Καί δέν είναι ξεχωριστή τε­λετή, άλλά έχει συνέχεια τήν θεία Λειτουργία τών κατηχουμένων καί τών πιστών. Λέγει ή εύχή τής Προσκομιδής: «Άπόπλυνον, Κύριε, τά άμαρτήματα τών ένθάδε μνημο­νευθέντων δούλων σου, τω αιματί σου τω άγίω». Μά άδελ­φέ, είναι μικρό πράγμα μέσα σέ μιάμισυ-δύο ώρες, όσο χρει­άζεται νά τελειώσης τήν θεία Λειτουργία, νά σώζης μέ τίς προσευχές σου ολόκληρο τόν κόσμο!;

18. Μάς λέγουν οί Παπικοί, έκανε καμμιά Προσκομιδή ό Χριστός;

Ναι, τρία χρόνια έκανε Προσκομιδή! Ή Λειτουργία τοῦ Αποστόλου Ιακώβου έχει Προσκομιδή. Τί, όχι; Ό Από­στολος Ἰάκωβος τήν έκανε. Ό Μέγας Βασίλειος καί ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος καθιέρωσαν εύχές καί τελετουρ­γικές πράξεις γιά τήν Προσκομιδή. Μπορείς νά περιφρονήσης τέτοιους τεράστιους Άγιους; Καί σύ, παπικέ, έπί 1054 χρόνια δέν έγνώρισες καί δέν έζησες τήν τελετή τής Προσκομιδής; Χαίρομαι, χαίρομαι πολύ πού είμαι σ' αύτή τήν όρθόδοξη πίστι. Καί ό θεός κάποια ημέρα θά τούς ταπεινώση όλους. "Ενα πράγμα θά μείνη: Ή Αλήθεια! Μέ κάθε τρόπο θά ζήση ή άλήθεια πού είναι ό "Ιδιος ό Χριστός. Αύτό είναι! Ό Χριστός μάς είπε γιά τήν πίστι ότι «καί πύλαι άδου ού κατισχύσουσιν αύτής» (Ματθ. 16,18). Αύτός είναι θείος λόγος καί μαζί του πρέπει νά πεθάνω. Νά πεθάνω μαζί μ' αύτό πού είπε ό Χριστός.

"Οσον άφορά γιά τίς αιρέσεις δέν άνησυχώ. Αυτοί είναι λύκοι πού καθαρίζουν τό δάσος άπό τά ψοφίμια. Καί άν πληρώνωνται κιόλας γι' αύτό πού κάνουν, είναι άκόμη σο- βαρώτερο. Καί έμεῖς πληρωνόμεθα, άλλά έχουμε τήν άλή­θεια. Δέν μάς άφήνει ό θεός.

19. Τί ημπορείτε νά μάς πείτε γιά τήν άποκατάστασι τών πάντων;

 Αποκατάστασις είναι ή θεωρία πού διατυπώθηκε άπό τόν Ώριγένη, στήν οποία λέγει ότι κάποτε οί άγγελοι πού έξέπεσαν τής χάριτος τοῦ θεού, θά άποκατασταθοῦν στήν άρχαία τους δόξα καί ότι ή κόλασις θά έχη τέλος.

Αύτός ό Ώριγένης έζησε άρχές τοῦ τρίτου αιώνος καί ήτο υιός τοῦ μάρτυρος αγίου Λεωνίδου. "Εγραψε ένα τε­ράστιο άριθμό-συγγραμμάτων, περί τίς 6000. Ἦτο ορμη­τικός στήν διδασκαλία του καί κανείς δέν ημπορούσε νά τόν καταβάλη. "Οταν ό πατέρας του ήτο στήν φυλακή γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, έκεῖνος τότε παιδί τόν ένεθάρρυνε στέλλοντάς του γράμματα. Αύτός ό έξαιρετικός νοῦς έφθα­σε στό άλλο άκρο τής άπό δεξιά πλάνης θεωρώντας άνεξάντλητο τό έλεος τοῦ Θεοῦ, όπότε δέν θά ήτο δυνατόν νά έπιτρέψη τήν αιωνιότητα τής κολάσεως. Άλλά δέν λέγει ό Σωτήρ: «Πορεύεσθε άπ' έμοῦ οί κατηραμένοι εις τό πῦρ τό αίώνιον»; (Ματθ. 25, 41). Τί ένόμισες, Ώριγένη, ότι τά λόγια τοῦ Χριστοῦ είναι άστεῖα; Είναι μιά μεγάλη άλή­θεια! Σήμερα είναι Θεός τοῦ έλέους καί αύριο τής δικαιο­σύνης. Μά, ποιός ή μπορεί νά κρίνη ότι ή κόλασις θά έχη τέλος; Μάς λέγει μυστικά ό Χριστός: «Τί δέν έκανα έγώ γιά νά σάς λυτρώσω άπό τό αιώνιο πῦρ; Στό τέλος έδωσα καί τήν τελευταία σταγόνα τοῦ αίματος μου, παρότι δέν ήμουν υποχρεωμένος νά τήν δώσω. Έάν έστω έκανα καί τήν πιό μικρή θυσία, θά έσωζα τό άνθρώπινο γένος καί θά τό λύ­τρωνα άπό τόν θάνατο! Τί δέν έκανα Έγώ; Σάς έδωσα νό­μους, σάς έδωσα Μυστήρια, Έκκλησία, Πνευματικούς, στούς οποίους έδωσα τήν εξαιρετική δύναμι νά σάς συγ­χωρούν τίς άμαρτίες σας.

Τί δέν έκανα έγώ; Γιατί αύτή ή άδιαφορία έκ μέρους τών άνθρώπων»;

Αύτός ό Ώριγένης έγραψε καί ένα άλλο βιβλίο πού ονο­μάζεται «Περί 3 Αρχών». Ό ίδιος καταδικάσθηκε μόλις τό 550 άπό τήν 5η Οικουμενική Σύνοδο. Μόλις τότε καί άνα- θεματίστηκε. Επίσης αύτός ερμήνευσε εσφαλμένα ένα στί­χο τής Γραφής πού λέγει: «καί είσίν ευνούχοι, οῖτινες ευνού­χισαν εαυτούς διά τήν Βασιλείαν τών ούρανών» (Ματθ. 19, 12). Έδώ, δέν έννοεῖ ό Χριστός τήν κατά λέξιν σημα­σία, άλλά ότι ήσαν έγκρατεῖς. Διότι έάν έγκρατεύεσαι, είσαι εύνοῦχος μέ τήν έννοια ότι δέν θέτεις σέ κίνησι τά άντί- στοιχα όργανα. Ό ίδιος ερμήνευσε κατά γράμμα τά λόγια τοῦ Χριστού καί εύνουχίσθηκε. Τότε κατεδίκασε ή Εκκλη­σία τίς πλάνες του όχι όμως καί τά εξαίσια συγγράμματά του, αύτά πού δέν περιείχαν τίς πλάνες του.

Μετάφρασις ἀπό τά ρουμανικά π. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

 Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου