«Παντρεύομαι
μία γυναῖκα, καὶ ἡ Ἐκκλησία μοῦ λέγει: «Ἐσὺ εἶσαι παντρεμένος ἐν Χριστῷ
καὶ Ἐκκλησίᾳ». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἴμαστε ὁ Χριστός. Δὲν εἴμαστε πλέον
ἁπλῶς δύο ἄνθρωποι· γίναμε κάτι ἄλλο, κάτι ποὺ δὲν φαίνεται.
Πῶς
μπορῶ νὰ τὸ πιστεύσω αὐτό; Κάθε μέρα μαλώνουμε. Κάθε μέρα προσβάλλουμε ὁ
ἕνας τὸν ἄλλον. Ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν λέμε ἀκόμη: «Νὰ πάρουμε
διαζύγιο;»
Παλεύουμε
μὲ τὰ προβλήματά μας: Τί πρέπει νὰ κάνουμε μὲ τὰ παιδιά μας; Πῶς θὰ
βγάλουμε τὰ πρὸς τὸ ζῆν; Πῶς θὰ συμφιλιώσουμε τοὺς διαφορετικοὺς
χαρακτῆρές μας; Αὐτὰ εἶναι τὰ προβλήματα τῆς οἰκογενειακῆς ζωῆς.
Πῶς μποροῦν νὰ ἐπιλυθοῦν;
