ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Ἐφεσ. α΄ 7-17
7 Ἐν ᾧ ἔχομεν τὴν ἀπολύτρωσιν διὰ τοῦ αἵματος αὐτοῦ, τὴν ἄφεσιν τῶν παραπτωμάτων, κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς χάριτος αὐτοῦ, 8 ἧς ἐπερίσσευσεν εἰς ἡμᾶς ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ φρονήσει, 9 γνωρίσας ἡμῖν τὸ μυστήριον τοῦ θελήματος αὐτοῦ κατὰ τὴν εὐδοκίαν αὐτοῦ, ἣν προέθετο ἐν αὐτῷ 10 εἰς οἰκονομίαν τοῦ πληρώματος τῶν καιρῶν, ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ, τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν αὐτῷ, 11 ἐν ᾧ καὶ ἐκληρώθημεν προορισθέντες κατὰ πρόθεσιν τοῦ τὰ πάντα ἐνεργοῦντος κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ θελήματος αὐτοῦ, 12 εἰς τὸ εἶναι ἡμᾶς εἰς ἔπαινον δόξης αὐτοῦ, τοὺς προηλπικότας ἐν τῷ Χριστῷ· 13 ἐν ᾧ καὶ ὑμεῖς ἀκούσαντες τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας ὑμῶν, ἐν ᾧ καὶ πιστεύσαντες ἐσφραγίσθητε τῷ Πνεύματι τῆς ἐπαγγελίας τῷ Ἁγίῳ, 14 ὅς ἐστιν ἀῤῥαβὼν τῆς κληρονομίας ἡμῶν, εἰς ἀπολύτρωσιν τῆς περιποιήσεως, εἰς ἔπαινον τῆς δόξης αὐτοῦ. 15 Διὰ τοῦτο κἀγώ, ἀκούσας τὴν καθ᾿ ὑμᾶς πίστιν ἐν τῷ Κυρίῳ Ἰησοῦ καὶ τὴν ἀγάπην τὴν εἰς πάντας τοὺς ἁγίους, 16 οὐ παύομαι εὐχαριστῶν ὑπὲρ ὑμῶν μνείαν ὑμῶν ποιούμενος ἐπὶ τῶν προσευχῶν μου, 17 ἵνα ὁ Θεὸς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ πατὴρ τῆς δόξης, δῴη ὑμῖν πνεῦμα σοφίας καὶ ἀποκαλύψεως ἐν ἐπιγνώσει αὐτοῦ.
Ἑρμηνεία Π. Ν. Τρεμπέλα – Ἐκδόσεις Σωτήρ
7 Καί πραγματικά εἶναι μεγάλη καί ἔνδοξη ἡ χάρις του, ἀφοῦ μέ τήν ἕνωση καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Υἱό του ἀποκτήσαμε τήν ἀπελευθέρωσή μας μέ τό αἷμα του, τό ὁποῖο ἔδωσε ὡς λύτρο γιά τήν ἐξαγορά μας. Κι ἔτσι λάβαμε τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σύμφωνα μέ τόν πλοῦτο τῆς χάριτός του. 8 Καί μᾶς ἔδωσε τόσο πλούσια τή χάρη του αὐτή, ὥστε νά ξεχειλίζει καί νά περισσεύει σέ μᾶς μέ κάθε σοφία, γιά νά γνωρίσουμε αὐτόν καί τά μυστήριά του, καί μέ κάθε φρόνηση, γιά νά κανονίζουμε συνετά τά ζητήματα τῆς πρόσκαιρης ζωῆς μας. 9 Καί μᾶς ἔκανε σοφούς καί συνετούς μέ τό νά μᾶς γνωστοποιήσει τό θέλημά του, πού ἦταν κρυμμένο καί δέν μπορούσαμε μόνοι μας νά τό μάθουμε· διότι τό εἶχε προσχεδιάσει μόνος του, σύμφωνα μέ τήν ἀγαθή θέληση πού εἶχε νά σώσει τόν ἄνθρωπο, καί τό εἶχε κρυμμένο στά βάθη τῆς ἀγάπης του. 10 Σκοπός τοῦ σχεδίου αὐτοῦ ἦταν ἡ τακτοποίηση τοῦ οἴκου του, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας του. Ἡ τακτοποίηση καί οἰκονομία αὐτή θά πραγματοποιοῦνταν ὅταν θά συμπληρώνονταν οἱ καθορισμένοι χρόνοι καί θά ἐρχόταν ὁ κατάλληλος καιρός γιά νά συνενώσει τά πάντα στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ φέροντάς τα σέ κοινωνία μαζί του· δηλαδή καί τούς ἀγγέλους τοῦ οὐρανοῦ καί τούς ἀνθρώπους τῆς γῆς, πού ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν τους ἦταν τελείως χωρισμένοι ἀπό τόν οὐράνιο κόσμο. Καί ἔκανε τήν ἕνωση αὐτή διαμέσου τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. 11 Μέσῳ αὐτοῦ, τοῦ Χριστοῦ δηλαδή, καί ἐμεῖς ἐκλεχθήκαμε σάν νά μᾶς ἔπεσε κλῆρος, χωρίς νά κοπιάσουμε. Ἀλλά ἐάν ἡ ἐκλογή μας αὐτή ἔγινε χωρίς ἐμεῖς νά τήν περιμένουμε, δέν ἦταν ὅμως τυχαία καί ἄγνωστη στό Θεό. Προορισθήκαμε καί ἐκλεχθήκαμε σύμφωνα μέ τό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὅλα τά ἐνεργεῖ σύμφωνα μέ τήν ἐλεύθερη κρίση καί ἀπόφαση τοῦ θελήματός του, 12 γιά νά εἴμαστε ἐκεῖνοι πού θά ὑμνοῦμε τή δοξασμένη ἀγαθότητά του, ἐμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι Χριστιανοί, πού εἴχαμε ἀπό πρίν στηρίξει τήν ἐλπίδα μας στό Μεσσία Χριστό. 13 Ἀλλά κι ἐσεῖς πού ἤσασταν κάποτε εἰδωλολάτρες, μέ τήν ἕνωση καί κοινωνία σας μέ τόν Χριστό, ἀφοῦ ἀκούσατε τό λόγο τοῦ κηρύγματος πού εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀλήθεια, δηλαδή τό χαρμόσυνο κήρυγμα τῆς σωτηρίας σας, κι ἀφοῦ πιστέψατε σ’ αὐτό, σφραγισθήκατε μέ τή σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σύμφωνα μέ τίς ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ. 14 Καί τό Ἅγιον Πνεῦμα εἶναι ὁ ἀρραβώνας πού μᾶς δόθηκε ὡς ἐγγύηση γιά τήν κληρονομιά μας. Καί ἡ κληρονομιά αὐτή τῆς αἰώνιας βασιλείας θά μᾶς δοθεῖ, γιά νά ἐλευθερωθεῖ ὁ λαός πού ἀνήκει στό Χριστό καί εἶναι κτῆμα του, κι ἔτσι νά ὑμνεῖται ἡ δόξα του. 15 Ἐπειδή λοιπόν κι ἐσεῖς συγκαταλέγεσθε στό λαό τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτό κι ἐγώ, σάν ἄκουσα τήν πίστη πού ἔχετε στόν Κύριο Ἰησοῦ, καθώς καί τήν ἀγάπη πού δείχνετε χωρίς ἐξαιρέσεις σ’ ὅλους τούς Χριστιανούς, 16 δέν παύω νά εὐχαριστῶ τόν Θεό γιά σᾶς καί νά μνημονεύω τά ὀνόματά σας στίς προσευχές μου. 17 Καί ζητῶ σ’ αὐτές, ὁ Θεός τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Πατήρ στόν ὁποῖο ἀνήκει ἡ δόξα, νά σᾶς δώσει πνευματικό χάρισμα σοφίας καί φανερώσεως τῶν θείων ἀληθειῶν, γιά νά φωτισθεῖτε καί νά λάβετε κατά τό δυνατόν τέλεια γνώση τῆς ἀγαθότητός του καί τοῦ ἄπειρου μεγαλείου του.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
Μρ. η΄ 1 – 10
1 Ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις πάλιν πολλοῦ ὄχλου ὄντος καὶ μὴ ἐχόντων τί φάγωσι, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγει αὐτοῖς· 2 σπλαγχνίζομαι ἐπὶ τὸν ὄχλον, ὅτι ἤδη ἡμέραι τρεῖς προσμένουσί μοι καὶ οὐκ ἔχουσι τί φάγωσι· 3 καὶ ἐὰν ἀπολύσω αὐτοὺς νήστεις εἰς οἶκον αὐτῶν, ἐκλυθήσονται ἐν τῇ ὁδῷ· τινὲς γὰρ αὐτῶν ἀπὸ μακρόθεν ἥκασι. 4 καὶ ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· πόθεν τούτους δυνήσεταί τις ὧδε χορτάσαι ἄρτων ἐπ᾿ ἐρημίας; 5 καὶ ἐπηρώτα αὐτούς· πόσους ἔχετε ἄρτους; οἱ δὲ εἶπον· ἑπτά. 6 καὶ παρήγγειλε τῷ ὄχλῳ ἀναπεσεῖν ἐπὶ τῆς γῆς· καὶ λαβὼν τοὺς ἑπτὰ ἄρτους εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ἵνα παρατιθῶσι· καὶ παρέθεκαν τῷ ὄχλῳ. 7 καὶ εἶχον ἰχθύδια ὀλίγα· καὶ αὐτὰ εὐλογήσας εἶπε παρατιθέναι καὶ αὐτά. 8 ἔφαγον δὲ καὶ ἐχορτάσθησαν. καὶ ἦραν περισσεύματα κλασμάτων ἑπτὰ σπυρίδας. 9 ἦσαν δὲ ὡς τετρακισχίλιοι· καὶ ἀπέλυσεν αὐτούς. 10 Καὶ ἐμβὰς εὐθὺς εἰς τὸ πλοῖον μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά.
Ἑρμηνεία Π. Ν. Τρεμπέλα – Ἐκδόσεις Σωτήρ
1 Κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἦτο πάλιν πάρα πολὺς λαὸς καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν τί νὰ φάγουν, προσεκάλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητάς του καὶ λέγει εἰς αὐτούς· 2 Συμπαθῶ πολὺ τὸν λαόν, διότι ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας τώρα μένουν πλησίον μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν. 3 Καὶ ἐὰν τοὺς διαλύσω καὶ τοὺς στείλω εἰς τὰ σπίτια των νηστικούς, θὰ ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον. Διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακρυὰ καὶ πρόκειται κατὰ συνέπειαν νὰ πεζοπορήσουν πολύ. 4 Καὶ ἀπεκρίθησαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί· Ἀπὸ ποὺ θὰ ἠμπορέσῃ κανεὶς ἐδῶ εἰς τὴν ἔρημον νὰ χορτάσῃ μὲ ψωμιὰ αὐτούς, ποὺ εἶναι τόσον πολλοί; 5 Καὶ τοὺς ἠρώτα· Πόσα ψωμιὰ ἔχετε; Αὐτοὶ δὲ εἶπον· ἑπτά. 6 Καὶ παρήγγειλεν εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ νὰ καθήσουν εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν εἰς τὰς χεῖρας του τοὺς ἑπτὰ ἄρτους, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα του, ὁ ὁποῖος δίδει ὅλα τὰ ἀγαθά, καὶ ἔκοψε τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητάς του διὰ νὰ τὰ παραθέτουν, καὶ αὐτοὶ τὰ ἔθεσαν ἐμπρὸς εἰς τὸ πεινασμένον πλῆθος τοῦ λαοῦ. 7 Καὶ εἶχον καὶ ὀλίγα ψαράκια. Καὶ ἀφοῦ ηὐλόγησε καὶ ταῦτα, εἶπε νὰ παραθέσουν καὶ αὐτά. 8 Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχορτάσθησαν καὶ ἐσήκωσαν περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια. 9 Ἦσαν δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ ἔφαγαν, περίπου τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ ἀφοῦ ἔφαγαν, τοὺς ἔστειλεν εἰς τὰ σπίτια των. 10 Καὶ ἀμέσως ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του καὶ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά, ποὺ γειτονεύουν πρὸς τὴν Μαγδαλά.
ΣΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΑΡΙΑΔΝΗ
Στίς 18 Σεπτεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη τῆς ἁγίας μάρτυρος Ἀριάδνης. Ἡ ἁγία Ἀριάδνη ἔζησε κατά τούς χρόνους τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων Ἀδριανοῦ καί Ἀντωνίνου καί ἦταν δούλη σέ κάποιο ἄρχοντα τῆς Φρυγίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν Τερτύλος. Ὅταν ὁ κύριος της ἔμαθε ὅτι ἡ δούλη του Ἀριάδνη ἦταν χριστιανή τήν ὑποχρέωσε κατά τήν ἡμέρα τῶν γενεθλίων τοῦ γιοῦ του νά θυσιάση στά εἴδωλα. Ἐπειδή ἡ ἁγία ἀρνήθηκε νά θυσιάση στούς ψεύτικους θεούς, τήν ὑπέβαλαν σέ φρικτά βασανιστήρια, ξεσκίζοντας τό σῶμα της μέ σιδερένια νύχια καί, ἔπειτα τήν ἄφησαν ἐλεύθερη. Ἐπειδή ὁ κύριός της τήν πίεζε νά ἀρνηθῆ τόν Χριστό, ἡ ἁγία Ἀριάδνη ἐγκατέλειψε τό ἀφεντικό της. Διωκόμενη ἀπό τούς εἰδωλολάτρες καί βρισκόμενη ἡ ἀοίδιμος σέ δύσκολη θέση προσευχήθηκε πρός τόν Κύριο νά τήν προστατέψη. Τότε, ἄνοιξε μέ θεία προσταγή μία τεράστια πέτρα καί δέχθηκε τήν ἁγία, οἱ δέ διῶκτες της θανατώθηκαν ἀπό ἀγγέλους Κυρίου.
Ἀπολυτίκιον
(Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.)
Τῇ τοῦ Χριστοῦ κυβερνωμένη παλάμῃ, οὐκ ἐδουλώθης τὴν ψυχὴν Ἀριάδνη, ἀλλὰ ἐλευθέρα γνώμῃ ἠνδραγάθησας, πᾶσαν γὰρ ἐπίνοιαν, τοῦ ἐχθροῦ καθελοῦσα, στέφος χαριτόπλοκον, ἐκ Θεοῦ ἐκομίσω, ὃν ἐκδυσώπει Μάρτυς ἐκτενῶς, ἐλεηθῆναι, τοὺς σὲ μακαρίζοντας.
Μεγαλυνάριον
Ἀδούλωτον σώζουσα τὴν ψυχήν, ἐδούλωσας Μάρτυς, δι’ ἀγώνων τὸν δυσμενῆ, καὶ τῆς ἐλευθέρας, Σιὼν πολῖτις ὤφθης, ἐν ᾗ ὦ Ἀριάδνη, ἡμῶν μνημόνευε.
