.jfif)
ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΜΠΑΤΣΙΔΗΣ
Στις μέρες μας πολλοί ακούνε για κυνήγι και αφηνιάζουν, λες και πρόκειται για κάτι ξένο ή βίαιο. Ξεχνούν όμως ότι η ίδια η ύπαρξή τους, η επιβίωση των προγόνων τους και ο πολιτισμός που κληρονόμησαν στηρίχτηκε πάνω σε αυτό. Ο άνθρωπος που κάποτε ζούσε χάρη στο κυνήγι, τώρα το πολεμά επειδή έχει ξεχάσει τι σημαίνει φύση και τι σημαίνει πραγματικότητα.
Ο μέσος άνθρωπος σήμερα ζει σε πόλη, δουλεύει σε γραφείο, δεν καλλιεργεί, δεν εκτρέφει, δεν κυνηγά, δεν σφάζει, δεν βλέπει θάνατο ούτε και βλέπει γέννα. Η επαφή του με τη φύση είναι… τα βίντεο στα σόσιαλ. Άρα έπαψε να καταλαβαίνει κύκλο ζωής, έπαψε να βλέπει θηρευτές-θήραμα, έπαψε να γνωρίζει τι σημαίνει άγρια φύση, έπαψε να έχει εικόνα από ισορροπίες, τροφικά πλέγματα και φέρουσα ικανότητα. Ως εκ τούτου, σε έναν τέτοιο κόσμο το κυνήγι παρεξηγείται αυτόματα ως «βία», γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν έχει καμμία πραγματική εμπειρία φυσικών διαδικασιών. Ενώ για παράδειγμα ένα βίντεο με αρκουδάκι να παίζει στο χιόνι γίνεται «απόδειξη» ότι όλα τα ζώα είναι… χνουδωτά καρτούν.
Πλέον κυριαρχεί το συναίσθημα πάνω στη λογική. Όχι γιατί ο κόσμος αγαπάει πραγματικά τη φύση, αλλά γιατί η ζωοφιλία είναι εύκολη ηθική. Δεν απαιτεί γνώσεις, δεν απαιτεί ευθύνη, δεν απαιτεί δύσκολες αλήθειες παρά μόνο ένα συγκινησιακό ποστ και μια ηθική υπεροχή που μοιράζεται εύκολα. Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να νιώθει καλός, όχι απαραίτητα να είναι. Και το κυνήγι τους χαλάει αυτή την εύκολη αφήγηση…
Γιατί το κυνήγι φέρνει πραγματικότητα, αίμα, διαχείριση, σκληρές αποφάσεις, γνώση, ευθύνη και επαφή με το φυσικό κόστος της ζωής. Πράγματα που η «εικονική» ηθική δεν μπορεί να τα αντέξει.
Η ζωοφιλία έχει γίνει προϊόν και μάλιστα τεράστιο
Εδώ μπαίνει και ο οικονομικός παράγοντας. Η ζωοφιλία σήμερα είναι βιομηχανία δισεκατομμυρίων από πετ σοπ, καλλωπισμός , ρουχαλάκια ζώων, «ηθολογικές» υπηρεσίες, ινφλουένσερς που «σώζουν» ζώα, clickbait βίντεο με ζωάκια και οργανώσεις που ζουν από την εικόνα κι όχι από την επιστήμη. Έτσι, το αφήγημα «αγάπη στα ζώα = ηθική ανωτερότητα» πουλάει.
Αντιθέτως, το κυνήγι δεν πουλάει. Σηκώνει ερωτήματα, ζητά λογική και συχνά αποκαλύπτει αντιφάσεις και υποκρισίες. Άρα η αγορά προωθεί εκείνο που φέρνει λεφτά κι όχι εκείνο που φέρνει αλήθεια.
Ο μύθος της «άγριας φύσης-παραμυθιού»
Τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια η ποπ κουλτούρα γέμισε με παιδικές ταινίες όπου τα ζώα έχουν ανθρώπινες συμπεριφορές, με ντοκιμαντέρ όπου κόβονται τα σκληρά σημεία, memes με λύκους, αρκούδες, ελάφια ως «χαριτωμένα». Αυτά διαμορφώνουν αντιλήψεις και ο κόσμος πλέον δεν ξέρει τι είναι άγριο ζώο. Και οτιδήποτε του το υπενθυμίζει -όπως το κυνήγι- ενοχλεί.
Ο πόλεμος κατά του κυνηγιού είναι βολικός αποδιοπομπαίος τράγος. Διότι ο μέσος άνθρωπος τρώει κρέας σχεδόν καθημερινά, φοράει δέρματα, χρησιμοποιεί προϊόντα που σκοτώνουν ζώα έμμεσα, ζει σε πόλη που έχει εξαφανίσει οικοσυστήματα και καταναλώνει ζώα μέσω βιομηχανικής κτηνοτροφίας. Αλλά αντί να κοιτάξει την ευθύνη του, προτιμά να επιτεθεί στους κυνηγούς. Οι κυνηγοί είναι ο εύκολος στόχος που κάνει τον τυπικό αστό να νιώθει «καλός» χωρίς να αλλάξει τίποτα στη ζωή του!
Η ζωοφιλία έγινε μέρος της ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπου
Παλαιότερα οι άνθρωποι είχαν κοινότητες, παραδόσεις, θρησκεία, οικογενειακές σχέσεις, επαφή με τη γη και φυσικούς ρόλους, ενώ τώρα αυτά έχουν αποδυναμωθεί. Ο άνθρωπος πλέον ψάχνει ταυτότητα. Και βρίσκει μια εύκολη όπως «αγαπάω τα ζώα = είμαι καλός άνθρωπος.» Και αυτό είναι ηθική χωρίς κόπο.
Γιατί τελικά το κυνήγι χτυπιέται;
Γιατί είναι μια από τις τελευταίες ζωντανές υπενθυμίσεις ότι οι ρίζες του ανθρώπου βρίσκονται στη φύση. Το κυνήγι κουβαλάει αρχέγονη εμπειρία, ρεαλισμό, ρίζες του είδους μας, σχέση με τη γη, αυτοσυντήρηση και κυκλική αντίληψη της ζωής. Όλα αυτά αντιβαίνουν τη σύγχρονη φούσκα που θέλει τον άνθρωπο μακριά από τη φύση και μέσα σε μια ψηφιακή-συναισθηματική ψευδαίσθηση.
Το κυνήγι, με την ύπαρξή του και μόνο αποκαλύπτει την πραγματικότητα. Και αυτό ενοχλεί. Στη σημερινή κοινωνία ο κόσμος θέλει να νιώθει ότι αγαπά τη φύση, αλλά δεν θέλει να τη γνωρίσει.
Στις μέρες μας πολλοί ακούνε για κυνήγι και αφηνιάζουν, λες και πρόκειται για κάτι ξένο ή βίαιο. Ξεχνούν όμως ότι η ίδια η ύπαρξή τους, η επιβίωση των προγόνων τους και ο πολιτισμός που κληρονόμησαν στηρίχτηκε πάνω σε αυτό. Ο άνθρωπος που κάποτε ζούσε χάρη στο κυνήγι, τώρα το πολεμά επειδή έχει ξεχάσει τι σημαίνει φύση και τι σημαίνει πραγματικότητα.
Ο μέσος άνθρωπος σήμερα ζει σε πόλη, δουλεύει σε γραφείο, δεν καλλιεργεί, δεν εκτρέφει, δεν κυνηγά, δεν σφάζει, δεν βλέπει θάνατο ούτε και βλέπει γέννα. Η επαφή του με τη φύση είναι… τα βίντεο στα σόσιαλ. Άρα έπαψε να καταλαβαίνει κύκλο ζωής, έπαψε να βλέπει θηρευτές-θήραμα, έπαψε να γνωρίζει τι σημαίνει άγρια φύση, έπαψε να έχει εικόνα από ισορροπίες, τροφικά πλέγματα και φέρουσα ικανότητα. Ως εκ τούτου, σε έναν τέτοιο κόσμο το κυνήγι παρεξηγείται αυτόματα ως «βία», γιατί ο μέσος άνθρωπος δεν έχει καμμία πραγματική εμπειρία φυσικών διαδικασιών. Ενώ για παράδειγμα ένα βίντεο με αρκουδάκι να παίζει στο χιόνι γίνεται «απόδειξη» ότι όλα τα ζώα είναι… χνουδωτά καρτούν.
Πλέον κυριαρχεί το συναίσθημα πάνω στη λογική. Όχι γιατί ο κόσμος αγαπάει πραγματικά τη φύση, αλλά γιατί η ζωοφιλία είναι εύκολη ηθική. Δεν απαιτεί γνώσεις, δεν απαιτεί ευθύνη, δεν απαιτεί δύσκολες αλήθειες παρά μόνο ένα συγκινησιακό ποστ και μια ηθική υπεροχή που μοιράζεται εύκολα. Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να νιώθει καλός, όχι απαραίτητα να είναι. Και το κυνήγι τους χαλάει αυτή την εύκολη αφήγηση…
Γιατί το κυνήγι φέρνει πραγματικότητα, αίμα, διαχείριση, σκληρές αποφάσεις, γνώση, ευθύνη και επαφή με το φυσικό κόστος της ζωής. Πράγματα που η «εικονική» ηθική δεν μπορεί να τα αντέξει.
Η ζωοφιλία έχει γίνει προϊόν και μάλιστα τεράστιοΕδώ μπαίνει και ο οικονομικός παράγοντας. Η ζωοφιλία σήμερα είναι βιομηχανία δισεκατομμυρίων από πετ σοπ, καλλωπισμός , ρουχαλάκια ζώων, «ηθολογικές» υπηρεσίες, ινφλουένσερς που «σώζουν» ζώα, clickbait βίντεο με ζωάκια και οργανώσεις που ζουν από την εικόνα κι όχι από την επιστήμη. Έτσι, το αφήγημα «αγάπη στα ζώα = ηθική ανωτερότητα» πουλάει.
Αντιθέτως, το κυνήγι δεν πουλάει. Σηκώνει ερωτήματα, ζητά λογική και συχνά αποκαλύπτει αντιφάσεις και υποκρισίες. Άρα η αγορά προωθεί εκείνο που φέρνει λεφτά κι όχι εκείνο που φέρνει αλήθεια.
Ο μύθος της «άγριας φύσης-παραμυθιού»Τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια η ποπ κουλτούρα γέμισε με παιδικές ταινίες όπου τα ζώα έχουν ανθρώπινες συμπεριφορές, με ντοκιμαντέρ όπου κόβονται τα σκληρά σημεία, memes με λύκους, αρκούδες, ελάφια ως «χαριτωμένα». Αυτά διαμορφώνουν αντιλήψεις και ο κόσμος πλέον δεν ξέρει τι είναι άγριο ζώο. Και οτιδήποτε του το υπενθυμίζει -όπως το κυνήγι- ενοχλεί.
Ο πόλεμος κατά του κυνηγιού είναι βολικός αποδιοπομπαίος τράγος. Διότι ο μέσος άνθρωπος τρώει κρέας σχεδόν καθημερινά, φοράει δέρματα, χρησιμοποιεί προϊόντα που σκοτώνουν ζώα έμμεσα, ζει σε πόλη που έχει εξαφανίσει οικοσυστήματα και καταναλώνει ζώα μέσω βιομηχανικής κτηνοτροφίας. Αλλά αντί να κοιτάξει την ευθύνη του, προτιμά να επιτεθεί στους κυνηγούς. Οι κυνηγοί είναι ο εύκολος στόχος που κάνει τον τυπικό αστό να νιώθει «καλός» χωρίς να αλλάξει τίποτα στη ζωή του!
Η ζωοφιλία έγινε μέρος της ταυτότητας του σύγχρονου ανθρώπουΠαλαιότερα οι άνθρωποι είχαν κοινότητες, παραδόσεις, θρησκεία, οικογενειακές σχέσεις, επαφή με τη γη και φυσικούς ρόλους, ενώ τώρα αυτά έχουν αποδυναμωθεί. Ο άνθρωπος πλέον ψάχνει ταυτότητα. Και βρίσκει μια εύκολη όπως «αγαπάω τα ζώα = είμαι καλός άνθρωπος.» Και αυτό είναι ηθική χωρίς κόπο.
Γιατί τελικά το κυνήγι χτυπιέται;
Γιατί είναι μια από τις τελευταίες ζωντανές υπενθυμίσεις ότι οι ρίζες του ανθρώπου βρίσκονται στη φύση. Το κυνήγι κουβαλάει αρχέγονη εμπειρία, ρεαλισμό, ρίζες του είδους μας, σχέση με τη γη, αυτοσυντήρηση και κυκλική αντίληψη της ζωής. Όλα αυτά αντιβαίνουν τη σύγχρονη φούσκα που θέλει τον άνθρωπο μακριά από τη φύση και μέσα σε μια ψηφιακή-συναισθηματική ψευδαίσθηση.
Το κυνήγι, με την ύπαρξή του και μόνο αποκαλύπτει την πραγματικότητα. Και αυτό ενοχλεί. Στη σημερινή κοινωνία ο κόσμος θέλει να νιώθει ότι αγαπά τη φύση, αλλά δεν θέλει να τη γνωρίσει.
