ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ
«· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός·… λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι, ὁ λαλῶν σοι.»
Οἱ ἄνθρωποι σ’ αὐτήν τήν ζωήν, ὅποιον τρόπο στήν πορεία τους κι ἄν ἐπιλέξουν νά βαδίσουν, δέν βρίσκουν σ’ αὐτόν τήν εἰρήνη παρά μόνον ὅταν πιστεύσουν στόν Χριστό, δεχτοῦν τή διδασκαλία Του καί ἀρχίσουν νά ἐλπίζουν σ’ Αὐτόν.
Διότι μέχρις ὅτου ὁ ἄνθρωπος φθάσει νά λατρεύει τόν Θεόν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ» καί νά ἀπωθέσει τήν ἐλπίδα του στόν Θεάνθρωπον Μεσσίαν, τά ἐμπόδια πού συναντᾶ στόν κόσμο παρεμβάλλονται στήν προσπάθεια τῆς καρδιᾶς να εἰρηνεύσει. Καί αὐτό ἐννοοῦσε ὁ Χριστός ὅταν εἶπε: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς».[1]
Ἡ ἐλπίδα τοῦ ἀνθρώπου στόν Θεό καί στήν σωτηρία του ἀπό τόν Θεό, ἀνυψώνει καί στερεώνει τήν καρδιά του. Ὅταν κάποιος ζητήσει στήν συνάντησή του, στό αἴτημά του νά στερεωθεῖ στήν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ καί νά τοῦ δοθεῖ αὐτό τό δῶρο, ἡ Χάρις τῆς πίστεως πού γέννησε τήν ἐλπίδα στήν ψυχή, γίνεται Πηγή χαρισμάτων. «πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον».
Κατέχει τότε τήν βεβαιότητα γιά τήν μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως ἀπό τήν πνευματική γνώση καί τή γεύση τῆς ἀκτίστου Χάριτος, πού θεμελιώνει μέσα στήν καρδιά, τήν ἀλήθεια περί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Μεσσίου Ἰησοῦ. Δέν εἶναι δυνατόν νά γεννηθεῖ μέσα στόν ἄνθρωπο ἡ πίστη, ἡ ἐλπίδα, ἡ ἀγάπη στόν Τριαδικό Θεό, ἄν προηγουμένως δέν ἔχει προσπαθήσει νά ζήσει κατά τό θέλημά Του καί δέν ἔχει ἐφαρμόσει τίς ἐντολές Του.
Ἡ ἁγία Φωτεινή ἡ Σαμαρεῖτις ἔφθασε ἕως καί τό μαρτύριο γιά τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας καί ὁμολογεῖται, τιμᾶται ἀπό τούς Ὀρθοδόξους πιστούς, ὡς Ἰσαπόστολος καί Μεγαλομάρτυς. Ἡ ἁγία Φωτεινή μᾶς διδάσκει διαχρονικά γιά τό «λάδι τοῦ θεϊκοῦ πνεύματος» πού ἀλείφει τήν ψυχή «ἐν ἀληθείᾳ»· τήν καταπραΰνει καί τήν ταπεινώνει μέ τήν ὑπερβολή τῶν θείων ἐλλάμψεων καί τήν ἀνυψώνει ὁλόκληρη πάνω ἀπό τήν ταπεινότητα τοῦ σώματος, ὥστε νά καταργεῖται παντελῶς τό σαρκικό φρόνημα. Ἕως ὅτου, σεβαστή γερόντισσα, μέ τούς ἀσκητικούς ἀγῶνες, μέ τόν ἱδρῶτα τοῦ προσώπου μας κατευθυνόμαστε φιλόπονα πρός τόν Τριαδικό Θεό, τιθασσεύοντας τά πάθη τῆς σάρκας, ὁ Κύριος τρώει μαζί μας στό τραπέζι τῶν χαρισμάτων Του τόν ἐπιούσιον ἄρτο πού παρασκευάζεται μέ τήν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν καί στηρίζει τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων.
«· ραββί, φάγε·…ἐμόν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τό θέλημα τοῦ πέμψαντός με». Συνεπῶς, ἀδελφοί μου, ψυχή πού πληγώθηκε βαθιά ἀπό τόν ἔρωτα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ γεύθηκε τίς δωρεές τῆς γλυκύτητός Του, δέν μπορεῖ νά μένει στόν ἑαυτό της ἤ στήν ἴδια κατάσταση καί νά μήν ἐπεκτείνεται στίς οὐράνιες ἀναβάσεις καί νά εἰσχωρεῖ στά βάθη τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ. «Ἐκ δέ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοί ἐπίστευσαν εἰς Αὐτόν τῶν Σαμαρειτῶν, διά τόν λόγον τῆς γυναικός».
Ὅταν δηλαδή γίνει κανείς μέτοχος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί γνωρίσει τήν ἐπιφοίτησή του, μέ κάποια ἀνέκφραστη μέσα του ἐνέργεια καί εὐωδία, τότε δέν ὑποφέρει στό ἐξῆς νά μένει στά ὅρια τῆς φύσεως. Ἀλλά ἐπειδή ἔχει ὑποστεῖ τήν καλή ἀλλοίωση μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ, περιφρονεῖ τήν σωματική ἀνάπαυση· γιατί ἔχει χυθεῖ ἀόρατα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μέ ἀνέκφραστη χαρά μέσα στήν καρδιά του.
Τοιουτοτρόπως, χριστιανοί μου, ἀνεδείχθησαν στήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία ὅλοι οἱ Ἰσαπόστολοι ἄνδρες καί γυναῖκες ὅπως σήμερα καί ἡ ἁγία μας Φωτεινή, ἡ Σαμαρεῖτις.Ὅσο λοιπόν ὁ ἄνθρωπος ζεῖ σαρκικά, ὁ νόμος τῆς σάρκας τόν ἐξουσιάζει· «πέντε γάρ ἄνδρας ἔσχες,…». Ὅταν ὅμως πεθάνει καί νεκρωθεῖ γιά τόν κόσμο, ἐλευθερώνεται ἀπό τόν νόμον αὐτόν.
Ἐν τούτοις, δέν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νά νεκρωθοῦμε γιά τόν κόσμο, παρά νά νεκρώσουμε τά μέλη τοῦ σώματος. Καί τά μέλη τοῦ σώματος νεκρώνονται ὅταν γίνουμε μέτοχοι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τότε δέ ἀναγνωριζόμαστε ὅτι εἴμαστε μέτοχοι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐν ἀληθείᾳ, ὅταν προσφέρουμε στόν Θεό καρπούς ἀξίους τοῦ Πνεύματος· δηλαδή ἀγάπη στόν Τριαδικό Θεό καί ὅλη τήν ψυχή μας καί πρός τόν πλησίον εἰλικρινή διάθεση, χαρά καρδιᾶς πού προέρχεται ἀπό τήν καθαρή συνείδηση, εἰρήνη ψυχῆς ἀπό τήν ἀπάθεια καί τήν ταπείνωση, ἀγαθοσύνη λογισμῶν τοῦ νοῦ. «…εἰ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις· τά ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδού γέγονεν καινά τά πάντα».[2]
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος, ἀδελφοί, διά τῶν ἱερῶν μυστηρίων καί τῶν ἁγίων ἀρετῶν βρίσκεται ἐν Χριστῷ στό φρέαρ τῆς Χάριτος, συντελεῖται ἀναπόφευκτα ἡ ἀνακεφαλαίωση ὁλόκληρου τοῦ εἶναι του: παύει νά ὑπάρχει, ἐξαφανίζετα ὅτι εἶναι παλαιό σέ αὐτόν καί γεννᾶται-ὑφίσταται ὅ,τι καινό. Παύει ἡ ἀλλοτινή συνείδηση καί ὑφίσταται ἡ καινή· παύει ἡ παλιά βούληση καί ὑφίσταται ἡ καινή· παύει ὁ παλαιός ἄνθρωπος καί γεννιέται ὁ νέος πιστός καί κατά Χριστόν θεάνθρωπος.
Σέ τί ἔγκειται ἀκριβῶς ἡ καινότητα τοῦ ἀνθρώπου; Στίς καινές αἰσθήσεις, τίς θεοαισθήσεις, τίς ἅγιες ἐπιθυμίες, στά θεάρεστα ἔργα καί ἐν τέλει στήν ἐν Χριστῷ καί Πνεύματι καινούρια ζωή· τήν ἀναστάσιμη, τήν γεμάτη ἀναστάσιμη χαρά, εἰρήνη, ἀνάπαυση. «… ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν».[3] (Ἅγιος Πορφύριος)
Μάρτυς ἀψευδής σήμερα ἡ μεγαλομάρτυς ἁγία Φωτεινή ἡ Σαμαρεῖτις.
Στόν Ἀναστάντα Ἰησοῦν Χριστόν ἡ Δόξα, ἡ Βασιλεία καί ἡ Προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.
