Διηγεῖται ὁ Μητροπολίτης πρώην Πειραιῶς Καλλίνικος: «“Ὅταν ἤμουν
παιδί”, μοῦ εἶπε ἕνας ἄνθρωπος, “στό χωριό μου, πάνω στήν Ἤπειρο, πέρασε
μιά μέρα ἕνας ἱεροκήρυκας. Ἀνέβηκε σ᾽ ἕνα πεζούλι σάν βράδιασε, στήν
πλατεία τοῦ χωριοῦ. Μαζεύτηκαν γύρω του οἱ χωριάτες καί αὐτός κήρυξε.
Ἐγώ πήγαινα τότε στό γυμνάσιο καί μαζί μέ ἄλλους φίλους μου,
συνομηλίκους μου, σταθήκαμε ἀπό περιέργεια στήν ἄκρη τῆς πλατείας καί
μέσα μας, σιωπηλά, μᾶλλον τόν περιπαίζαμε. Ὅμως, δύο λόγια τοῦ
ἱεροκήρυκα ἄθελά μου, ἐνῶ γελούσαμε ἐμεῖς τά παιδιά, καρφώθηκαν μέσα
μου:
“Ὅταν ἔχης κάποια μεγάλη δυσκολία στή ζωή, γονάτισε καί ζήτησε μέ
πίστι τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ”. Τά λόγια αὐτά τοῦ ἱεροκήρυκα κόλλησαν μέσα
μου. Πέρασαν ἀπό τότε 27 χρόνια. Τέλειωσα τό Πανεπιστήμιο, παντρεύτηκα
καί ἔκανα οἰκογένεια. Δέν ἤμουν ποτέ πολύ κοντά στήν Ἐκκλησία, οὔτε
βέβαια καί ἐχθρός. Ἔζησα, ὅμως, ὥς τώρα ἀδιάφορα πρός τήν πίστι,
κοιτάζοντας μόνο τό ἐπάγγελμά μου καί τήν οἰκογένειά μου. Τώρα ἔχω
σοβαρά ἄρρωστη τή γυναῖκα μου στόν “Εὐαγγελισμό”. Ἡ κατάστασί της εἶναι
κρίσιμη. Τά δύο παιδιά μου ἔχουν μείνει στήν ἐπαρχία μαζί μέ τή
γερόντισσα μητέρα μου. Ὑποφέρω ψυχικά μέ τήν ἀρρώστια τῆς γυναίκας μου.
Καί τώρα, ἐκεῖ στό κρεββάτι τοῦ πόνου δίπλα πού βρίσκομαι, ἔρχονται στή
μνήμη μου ζωηρά τά λόγια ἐκεῖνα τοῦ ἱεροκήρυκα, τά ὁποῖα εἶχα ἀκούσει
πρό 27 χρόνων καί τόν εἶχα περιπαίξει: ‘‘Στίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς
σου, γονάτισε καί ζήτησε βοήθεια ἀπ᾽ τό Θεό”. Γονάτισα γιά πρώτη φορά
μέ πίστι καί ταπείνωσι καί, κλαίγοντας, ζήτησα τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ γιά
τήν ἑτοιμοθάνατη γυναῖκα μου. Ἕνας συγγενής μοῦ εἶπε:
—Γιά νά γίνη πιό εἰσακουστή ἡ προσευχή σου, πήγαινε καί ἐξομολογήσου.
Τόν ρώτησα:
—Ποῦ νά πάω;
Μοῦ ὑπέδειξε ἐσᾶς στό τόπο αὐτό καί ἦλθα”.
Προσπάθησα μέ πολλή ἀγάπη νά τόν στηρίξω. Τοῦ μίλησα γιά τήν ἀξία τῆς πίστεως, τή δύναμι τῆς προσευχῆς καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἔφυγε ἀνάλαφρος, ὅπως μοῦ εἶπε.
Σάν πέρασαν 15 περίπου ἡμέρες, ἕνα ἀπόγευμα πού πάλι ἐξομολογοῦσα ἐκεῖ στό γραφεῖο μου στό ἵδρυμα, ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἐπανῆλθε. Ἦταν μέ χαρούμενο τό πρόσωπο, χωρίς τό βάρος τῆς θλίψεως τό ὁποῖο εἶχε τήν πρώτη φορά. Ἦρθε νά μέ πληροφορήση ὅτι ἡ γυναῖκα του ξέφυγε τόν κίνδυνο καί εἶναι πολύ καλύτερα» (ΓΣ, 45).
-- —Γιά νά γίνη πιό εἰσακουστή ἡ προσευχή σου, πήγαινε καί ἐξομολογήσου.
Τόν ρώτησα:
—Ποῦ νά πάω;
Μοῦ ὑπέδειξε ἐσᾶς στό τόπο αὐτό καί ἦλθα”.
Προσπάθησα μέ πολλή ἀγάπη νά τόν στηρίξω. Τοῦ μίλησα γιά τήν ἀξία τῆς πίστεως, τή δύναμι τῆς προσευχῆς καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἔφυγε ἀνάλαφρος, ὅπως μοῦ εἶπε.
Σάν πέρασαν 15 περίπου ἡμέρες, ἕνα ἀπόγευμα πού πάλι ἐξομολογοῦσα ἐκεῖ στό γραφεῖο μου στό ἵδρυμα, ὁ ἄνθρωπος αὐτός ἐπανῆλθε. Ἦταν μέ χαρούμενο τό πρόσωπο, χωρίς τό βάρος τῆς θλίψεως τό ὁποῖο εἶχε τήν πρώτη φορά. Ἦρθε νά μέ πληροφορήση ὅτι ἡ γυναῖκα του ξέφυγε τόν κίνδυνο καί εἶναι πολύ καλύτερα» (ΓΣ, 45).
♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨
Abel Gkiouzelis - Smile in your heart
