Ἑορτάζει στὶς 27 Ἰανουαρίου
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Φῶς οὐράνιον σῷ ἐπέστη λειψάνῳ,
Χριστοῦ ὑπερτμηθέντι θείας ἀγάπης.
Ο Νέος Μάρτυς του Χριστού Δημήτριος βρισκόταν στον Γαλατά της Κωνσταντινουπόλεως, στην τοποθεσία που ονομαζόταν Καράκιοϊ. Εκεί είχε την επιστασία του ταμείου ενός καπηλείου που ανήκε στον Χατζή Παναγιώτη. Ήταν είκοσι πέντε ετών, όμορφος στην όψη, δυνατός στο σώμα και σεμνός στα ήθη. Εξαιτίας αυτών των αρετών και των χαρισμάτων του, τον φθονούσαν πάντοτε οι Λάζοι Τούρκοι, οι οποίοι πήγαιναν συχνά σε εκείνο το καπηλείο και προσπαθούσαν με διάφορους τρόπους να τον μεταστρέψουν από την αληθινή πίστη του Χριστού και να τον εξισλαμίσουν, χωρίς όμως να το κατορθώσουν.
Μία ημέρα, οι Λάζοι αυτοί πήγαν κατά τη συνήθειά τους στο καπηλείο και, αφού ήπιαν και μέθυσαν, φιλονίκησαν μεταξύ τους τόσο πολύ, ώστε ένας από αυτούς μαχαιρώθηκε. Ο ευλογημένος Δημήτριος, βλέποντάς τους σε αυτή την κατάσταση, μπήκε μαζί με τους συνεταίρους του στη μέση για να τους χωρίσει και να τους ειρηνεύσει. Αυτό γινόταν σύμφωνα με την άδεια που είχαν όλοι οι κάπηλοι από την τότε εξουσία, να ειρηνεύουν δηλαδή όσους φιλονικούσαν μέσα στα καταστήματά τους. Αφού λοιπόν τους χώρισαν, τους έδιωξαν από εκεί.
Την επομένη ημέρα, οι μιαροί εκείνοι, επειδή φθονούσαν τον Δημήτριό, πήραν τον πληγωμένο Τούρκο και τον πήγαν στον βεζίρη. Εκεί κατέθεσαν ψευδώς ότι ο Δημήτριος τον πλήγωσε και ότι σύμφωνα με τον νόμο έπρεπε ή να δώσει αίμα αντί αίματος, δηλαδή να θανατωθεί, ή να γίνει Τούρκος. Ο βεζίρης διέταξε να φέρουν τον Μάρτυρα στο κριτήριο και του είπε: «Ιδού τι μαρτυρούν αυτοί εναντίον σου· εσύ τι απολογείσαι για αυτά;». Τότε ο νέος, χωρίς να δειλιάσει, διηγήθηκε λεπτομερώς την υπόθεση όπως ακριβώς συνέβη. Ο βεζίρης του είπε: «Ένα από τα δύο πρέπει να διαλέξεις: ή να γίνεις Τούρκος ή να θανατωθείς». Ο Μάρτυς αποκρίθηκε με γενναιότητα: «Εγώ ούτε Τούρκο χτύπησα, ούτε Τούρκος γίνομαι —ας μη μου το δώσει ο Θεός— αλλά Χριστιανός γεννήθηκα και Χριστιανός θέλω να πεθάνω».
Τότε ο βεζίρης, βλέποντας την αμετάθετη γνώμη του, έβγαλε την απόφαση να τον αποκεφαλίσουν. Οι δήμιοι πήραν τον Άγιο και τον έφεραν κοντά στον τόπο της καταδίκης, όμως τότε έφτασε νέα διαταγή του βεζίρη να επιστρέψουν πίσω. Όταν ο Μάρτυς βρέθηκε πάλι μπροστά του, ο βεζίρης άρχισε να τον κολακεύει, υποσχόμενος αξιώματα και πολλά χρήματα, αρκεί να αρνηθεί τον Χριστό. Ο γενναίος Μάρτυς όμως δεν δελεάστηκε, αλλά με μεγάλη παρρησία και ελευθεροστομία έλεγξε τη θρησκεία τους. Τότε ο βεζίρης τον παρέδωσε στα χέρια των ψευδομαρτύρων. Εκείνοι τον πήγαν σε ένα καφενείο, όπου συγκεντρώθηκε πλήθος Τούρκων και ο καθένας προσπαθούσε να τον πείσει να αλλαξοπιστήσει. Ο Μάρτυς όμως στεκόταν στερεός και έλεγχε την πίστη τους. Ο βεζίρης τον κάλεσε και πάλι, προσπαθώντας πότε με κολακείες και πότε με απειλές να τον πείσει, αλλά επειδή απέτυχε, τον άφησε για τρίτη εξέταση.
Αφού τον έφερε και τρίτη φορά μπροστά του, λέγοντας τα ίδια και περισσότερα και απειλώντας τον, δεν μπόρεσε να του αλλάξει τη γνώμη. Διέταξε λοιπόν και τον αποκεφάλισαν μπροστά στο καπηλείο του. Έτσι ο αοίδιμος αγωνιστής του Χριστού έλαβε τον αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Για ολόκληρες νύχτες, φως ουράνιο έλαμπε πάνω στο μαρτυρικό του λείψανο. Ένας Χριστιανός προσπάθησε τη νύχτα να πάρει το λείψανο κρυφά, αλλά οι φύλακες τον συνέλαβαν και του πήραν πολλά χρήματα. Μετά από τρεις μήνες, εκείνοι οι Λάζοι φόνευσαν το πρωί και τον ευλογημένο Παναγιώτη, τον ιδιοκτήτη του καπηλείου, καθώς έβγαινε από το σπίτι του, λόγω του μίσους που είχαν για τον Μάρτυρα Δημήτριο. Με τις πρεσβείες του ας αξιωθούμε όλοι τη Βασιλεία των Ουρανών. Αμήν.
Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων πρεσβείαις, Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. Ευχαριστούμε για την αναδημοσίευση!
