Σε κάθε ξεπροβόδισμα του Δεκέμβρη, ο πολύς κόσμος συνηθίζει να κάνει μια ανασκόπηση του έτους που ετοιμάζεται να μας αποχαιρετίσει. Καλό και χρήσιμο αν γίνεται με περίσκεψη, αλλά το προσωπικό μας «χθες» δεν έχει τόσο γόνιμο έδαφος, όσο το «σήμερα», αλλά και το εναπομένον «αύριο» που θα επενδύσει για τον καθένα μας ο Θεός.
Ο Χριστός είπε να μην μεριμνούμε υπερβολικά για τις υλικές ανάγκες της ζωής μας, γιατί Εκείνος που τρέφει τα πετεινά του ουρανού και τα κρίνα του αγρού, πόσο μάλλον θα μεριμνήσει για τα δικά μας προς το ζην. Αλλά αν η αμεριμνησία αρμόζει στα υλικά, το ακριβώς αντίθετο αναλογεί στα πνευματικά. Γι’ αυτά όχι μόνο δεν πρέπει να αφήνουμε μετέωρη την προκοπή τους, όχι μόνο δεν πρέπει να λείπουν από τον προγραμματισμό μας, αλλά χρειάζονται αδιάληπτη εργασία και επαγρύπνηση στο «εδώ και τώρα».
Οι κοσμικές ευχές για ένα καλό έτος δεν είναι τίποτε άλλο από ένας φευγαλέος καπνός προσδοκιών που διαλύεται από τον αεικίνητο αέρα της πραγματικότητας. Δε νοείται καλή ή κακή χρονιά λόγω γεγονότων. Καλή είναι η χρονιά που πλησιάσαμε περισσότερο τον Χριστό. Κακή είναι εκείνη που απομακρυνθήκαμε. Κάθε νέο έτος που ξεδιπλώνεται μπροστά μας, είναι ένα πολυεύσπλαχνο δάνειο από τον Θεό και αυτό μόνο ως χαρμοσύνη μπορεί να εννοηθεί.
Όπως και να εξελιχθεί ένα νέο έτος, ο χριστιανός έχει το δικό του εσωτερικό «καλεντάρι» που συμπορεύεται με το αγιολόγιο της Εκκλησίας, ταπεινά και αθέατα από τους παλαβούς ρυθμούς του κόσμου. Προσπαθεί να ζει την κάθε μέρα με μυστική προσμονή, με αγιωτική νήψη, με απροσδόκητα χαμόγελα του ουρανού, με Κυριακές που τον ανασταίνουν, με εορτές που τον ευφραίνουν, με πολεμούμενα πάθη που τον χαλυβδώνουν, με αγαθές πράξεις που τον γεμίζουν, με νηστείες που τον σκληραγωγούν, με θεία αναγνώσματα που τον παρηγορούν, με αδερφικές κουβέντες που τον στηρίζουν.
Το καλεντάρι του χριστιανού είναι ένα πέρασμα από πνευματικούς σταθμούς που υπερβαίνουν τις πολύβουες λεωφόρους της ύλης. Μέρα με τη μέρα, ένα χαρτάκι του ημερολογίου σκίζεται και κάπου θα δεις τον χριστιανό να στέκεται καρτερικά σε μια ουρά για εξομολόγηση, κάπου να γαληνεύει στο ημίφως μιας αγρυπνίας, κάπου να μάχεται για τα σεβάσματα της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας, κάπου να «αλατίζει» την άνοστη κενότητα του κόσμου, αλλά και κάπου να γίνεται άσωτος υιός που όμως τρέμει το ξεμάκρεμα από τον Πατέρα.
Οι δώδεκα μήνες που απλώνονται μπροστά μας είναι 12 μεγάλοι σταθμοί μετανοίας, με άφθονες μέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα που λογίζονται σαν χρυσάφι για επένδυση. Αν εμείς δεν αντιλαμβανόμαστε με τέτοια εκτίμηση τον χρόνο, θα έφτανε μια επίσκεψη σε ένα νοσοκομείο ανίατων περιπτώσεων, για να ακούσουμε τι δεν θα έδινε ο κάθε πάσχων για να λάβει ξανά αυτό το χρυσάφι.
Όπως με ευλάβεια μαζεύει ο χριστιανός ακόμα και τα ψιχουλάκια από το αντίδωρο, πολύ περισσότερο πρέπει να μαζεύουμε τις στιγμές για να μην μαγαρίζονται πεταμένες.
Το νηπτικό «καλεντάρι» του 2026
Ευχή μας είναι να αξιοποιήσουμε αυτούς τους 12 σταθμούς ή όσους κρύβει ακόμα ο επίγειος δρόμος μας, όσο γίνεται καλύτερα. Τον Γενάρη με τα Θεοφάνεια, να καθαγιάσουμε την ψυχή μας στο νοητό Ιορδάνη των δακρύων μιας μετανοημένης ανθρωπότητας. Τον Φλεβάρη με την Υπαπαντή, να προϋπαντήσουμε κι εμείς τον ελευθερωτή μας Χριστό και την Καθαρά Δευτέρα να πάρουμε τον μακρύ σαρακοστιάτικο δρόμο για τα άφατα του Γολγοθά. Τον Μάρτη να ακονίσουμε το νοητό σπαθί της Επανάστασης στην πέτρα της Πίστεως και να σκιρτήσουμε από το χαρμόσυνο άγγελμα που έλαβε η Υπεραγία Θεοτόκος.
Τον Απρίλιο με τη Πασχάλια χαρά να αναστηθούμε μαζί με τον νικητή Χριστό και να θριαμβολογήσουμε πάνω από τα ερείπια του Άδη. Τον Μάιο με την Ανάληψη να ατενίσουμε με δέος την θεανθρώπινη φύση του Χριστού να κάθεται «εκ δεξιών του Πατρός», και η Πεντηκοστή να μας φλογίσει με δωρεές του Αγίου Πνεύματος. Τον Ιούνιο να αφουγκραστούμε από τον βροντόφωνο Πρόδρομο πώς αρθρώνουμε λόγο μετανοίας στην έρημο του κόσμου και πώς να ελέγχουμε τους Ηρώδηδες κάθε γενιάς. Τον Ιούλιο να βυθιστούμε στις γλυκύτατες νουθεσίες του Αγίου Παϊσίου και να κάνουμε εργόχειρό μας το φιλότιμο του.
Τον Αύγουστο να γιορτάσουμε τη μάνα μας Παναγία, που οι ακατάπαυστες πρεσβείες της είναι ασάλευτα σκαλοπάτια για τη Βασιλεία των Ουρανών. Τον Σεπτέμβρη να υψώσουμε τον Τίμιο Σταυρό ως το τρόπαιο της αιώνιας Ζωής, ως αήττητο όπλο εναντίον του διαβόλου και ως το μόνο εφόδιο που πρέπει να κουβαλήσουμε για να μας κουβαλήσει κι εκείνο σε οδό Σωτηρίας. Τον Οκτώβρη να δικαιώσουμε την βαριά κληρονομιά του «ΟΧΙ» σε σύγχρονους δικτάτορες και δικτατορίσκους, κάτω από την Αγία Σκέπη της Υπέρμαχης Στρατηγού. Το Νοέμβρη με τα Εισόδια της Θεοτόκου να κάνουμε κι εμείς την καρδιά μας είσοδο για να φιλοξενήσει τα «Άγια των Αγίων». Και τον Δεκέμβρη να μαζέψουμε όλα τα πνευματικά δώρα που οικονομήσαμε με το χρυσάφι του χρόνου, για να τα προσφέρουμε στα πόδια του γεννηθέντα Ιησού.
Ας κάνουμε την κάθε στιγμή μας να μετράει όχι μόνο πρόσκαιρα, αλλά αιώνια. Σε κάθε πτώση, ας ακολουθεί η επίγνωση και η μετάνοια. Σε κάθε κέρδος, η ευωδία της Ανάστασης και η ελπίδα.
