Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς
Παραθέτομεν ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίον τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς «Ἑρμηνεία στό Κατά Ἰωάννην Ευαγγέλιο», Ἐκδόσεις «Ἀποστολική Διακονία» τοῦ κεφαλαίου «Εἰς τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου».
«εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα… δώσει σοι ὁ Θεός» (11, 21-22)
Ὅμως τὸ ποιὸς εἶναι ὁ Κύριος ὡς νικητὴς τοῦ θανάτου, αὐτὸ τὸ γνωρίζουν μόνο οἱ πιὸ οἰκεῖοι Του ἄνθρωποι, ποὺ μὲ θεϊκὸ αἴσθημα ἀγάπης συνδέθηκαν μαζί Του. Ἄλλωστε, αὐτοὶ εἰσῆλθαν στὸν κόσμο Του, διείσδυσαν στὰ μυστήριά Του καὶ ἔγιναν φίλοι Του. Ἀπὸ αὐτοὺς ἐδῶ βρίσκονται ἡ Μάρθα καὶ ἡ Μαρία, οἱ ὁποῖες τὸν γνωρίζουν, ἀλλὰ καὶ ὁμολογοῦν δημόσια γι’ Αὐτόν: «Κύριε! Ἄν ἤσουν ἐδῶ, ὁ ἀδελφός μου δὲν θὰ πέθαινε. Ὅμως ἀκόμη καὶ τώρα ξέρω πὼς ὅ,τι καὶ ἄν ζητήσεις ἀπὸ τὸν Θεό, θὰ σοῦ τὸ δώσει ὁ Θεός». Αὐτὸς ὁ λόγος τῆς Μάρθας διευρύνεται σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅλων τῶν ἐποχῶν. Ὅμως ἐπακόλουθα ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστὸς πραγματικὰ δὲν βρίσκεται ἐδῶ. Ἀλλὰ αὐτὸ συμβαίνει, ἐπειδὴ τὸν διώξαμε ἀπὸ μέσα μας, ἀπὸ τὴν γῆ μας, ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας. Γιατὶ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι μέσα ἀπ’ ὅλες τὶς ἁμαρτίες μας τὸν ἔχουμε ἀντιπαλεύσει ἐπίμονα, ἐπειδὴ εἴμαστε πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ. Ἀκόμα ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ μᾶς κυβερνᾷ! Γι’ αὐτὸ ἀφήσαμε τὸν θάνατο νὰ βασιλέψει ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους! Οὔτε ὅμως θέλουμε ὁ Κύριος νὰ ἐπισημαίνει στὴν πραγματικότητα τὴν ἀνθρώπινη ἁμαρτωλότητά μας. Εἶναι ἐπίσης ἄμεση ἡ ἀγάπη μας ὡς πρὸς τὸν θάνατο, ἡ διάθεσή μας πρὸς τὴν ἀπώλεια, ἀλλὰ καὶ ἡ θέλησή μας νὰ πεθάνουμε. Στὴν πραγματικότητα, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι προβάλλαμε τὴν θέλησή μας γιὰ ἀδυναμία, γιὰ φθορά, γιὰ παροδικότητα, ἐνῶ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ προτάσσει τὴν θέληση τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἀθανασία, γιὰ ὑπέρβαση τῆς παροδικότητας, γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς αἰωνιότητας. Ἀκόμη ὅμως, ὑπάρχει ἡ θέλησή μας γιὰ δύναμη, γιὰ ἀληθινὴ δύναμη, γιατὶ μόνο αὐτὴ ἡ δύναμη εἶναι ἀληθινή, ἐπειδὴ μεταβάλλει τὸν θάνατο τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἀδύναμο ὕπνο, σὲ προσωρινὴ διακοπὴ λειτουργίας τῆς ὕπαρξης, σὲ κοίμηση.
.JPG)
