Ὁ Βησσαρίωνας καί ἡ Μυρσίνη ἦταν νυμφευμένοι ἀρκετά χρόνια. Ἦταν εὐτυχισμένοι οἱ δυό τους. Ὁ γάμος τους, ἡ μεταξύ τους σχέση, δέν ἀντιμετώπιζε προβλήματα· ἦταν ἀγαπημένοι. Πού καί πού, κάποιοι στενόχωροι λογισμοί τριβέλιζαν τό μυαλό τους, ἀλλά τούς ἔδιωχναν, πρίν προλάβουν νά ἐγκατασταθοῦν γιά τά καλά καί νά προκαλέσουν ζημιά. Λογισμοί περί ἀτεκνίας· καθότι ἡ Μυρσίνη δέν μποροῦσε νά τεκνοποιήσει, καί συνήθως ὁ πονηρός δέν ἀφήνει τέτοιες εὐκαιρίες νά πᾶνε χαμένες, καί πολιορκεῖ μέ τούς ἀνάλογους λογισμούς. Τόσα χρόνια, χωρίς παιδιά, σήκωνε ἤ μᾶλλον σήκωναν τόν προσωπικό τους, τόν οἰκογενειακό τους σταυρό χωρίς γογγυσμό. Ἡ αἰτία; Μιά συνηθισμένη κατά τά ἄλλα, ἐπέμβαση πού ἔκανε ἡ νιόπαντρη, τότε, γυναῖκα, καί κατέληξε ἀπό ἀνθρώπινο λάθος σέ ζημιά στό συκώτι της. Ζημιά καθοριστική, καθώς δημιούργησε ὁρμονικά προβλήματα. Ὅλοι οἱ γιατροί, στούς ὁποίους κατέφυγε τό ζεῦγος, ὁμιλοῦσαν γιά πρόωρη ἐμμηνόπαυση καί ἀπέκλειαν μετά βεβαιότητος τῆς ἐπιστήμης τους τήν τεκνοποίηση.
Ἐπειδή, ὅπως λέει καί ἕνας Σέρβος ὅσιος Γέροντας, οἱ λογισμοί καθορίζουν τή ζωή μας, τό κλίμα στό ζευγάρι ἄρχισε, καθώς περνοῦσαν καί τά χρόνια, νά βαραίνει. Ἡ ἀτεκνία ἔγινε βάρος ἀβάστακτο. Οἱ λογισμοί ἔγιναν πιό ἔντονοι καί μικροκαυγαδάκια ξεσποῦσαν ὅλο καί πιό συχνά. Ἐάν προσθέσουμε καί τήν ἀδιακρισία τοῦ εὐρύτερου οἰκογενειακοῦ καί φιλικοῦ περιβάλλοντος, πού ὅλο καί ρωτοῦσαν ἤ πίεζαν γιά κάποιο παιδί, ἡ θλίψη ἦταν σχεδόν ἀναπόφευκτη. Πραγματικά, πόσο θλιβερό εἶναι νά ἔχεις ἐσύ τόν πόνο σου, τήν στενοχώρια σου καί νά ἔχεις καί τούς ἄλλους, ἀνεβασμένους στήν κοτρώνα πού σέ συνθλίβει καί μάλιστα, νά χοροπηδοῦν καί ἀπό πάνω. Πόσο νά ἀντέξει ἕνας ἄνθρωπος...
Ὁ Θεός ὅμως, ποτέ δέν ἀφήνει βάρος ἀσήκωτο γιά κανέναν. Γνωρίζοντας τίς δυνάμεις τοῦ κάθε ἀνθρώπου ξεχωριστά, ἐπιτρέπει καταστάσεις καί γεγονότα, τόσα μόνο, ὅσα γιά νά τόν παιδαγωγήσει μέ τήν πανσοφία καί τήν παντογνωσία Του ἀλλά καί γιά νά λάμψει, ὅπως ὁ χρυσός μέσα στίς φλόγες. Ποτέ ὅμως δέν ἀφήνει θλίψεις, μεγαλύτερες ἀπ’ αὐτές πού μπορεῖ νά ἀντέξει τό δημιούργημά Του.
Ἔτσι ἔγινε καί μέ τούς δυό πληγωμένους νέους. Ὁ ἥλιος ἔστειλε τίς ζωογόνες ἀκτῖνες του μέσα ἀπό τόν βροχερό οὐρανό. Τότε πρωτάκουσαν γιά μιά θαυματουργό ἀχειροποίητη εἰκόνα τῆς Παναγίας· τήν Παναγία Εἰκοσιφοίνισσα. Βρίσκεται στό ὁμώνυμο μοναστήρι, σέ ὑψόμετρο 800 μέτρων περίπου, στό χρυσοφόρο ὄρος Παγγαῖο. Εἶναι τό ἀρχαιότερο μοναστήρι τῆς Ἑλλάδος, ἀκόμη καί τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ κτήτοράς της, ὁ ὅσιος Γερμανός, ἀσκητής στήν Παλαιστίνη, παρακινήθηκε ἀπό ἄγγελο Κυρίου νά ἔλθει στήν Μακεδονία καί νά οἰκοδομήσει μοναστήρι. Φθάνοντας κοντά στούς Φιλίππους, ὁ ἄγγελος τοῦ ὑπέδειξε τό σημεῖο οἰκοδόμησης στό παρακείμενο ὄρος. Μέ κόπο, ἱδρώτα καί προσευχή ἔκτισε ὁ ὅσιος τό Μοναστήρι.
Κατά τήν ἑτοιμασία τῶν ξύλων γιά τήν ἁγιογράφηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας, σχίσθηκε τό ξύλο πού προορίζονταν γιά τή Παναγία. Ὅταν τό εἶδε ὁ ὅσιος στεναχωρήθηκε γιατί τό διάλεξε ὁ ἴδιος. Προσέφυγε σέ, ἐν ταπεινώσει καί μετανοίᾳ, προσευχή, κατά τή διάρκεια τῆς ὁποίας τοῦ παρουσιάστηκε ὑπέρλαμπρη ἡ Θεοτόκος. Μή μπορῶντας νά τήν ἀντικρύσει, ἐξ αἰτίας τῆς ὑπερβολικῆς λάμψης Της, ἔπεσε στή γῆ καί τήν προσκύνησε. Τότε, ἡ Παναγία τοῦ εἶπε:
-Γερμανέ, πιστότατε δοῦλε τοῦ Μονογενοῦς μου Υἱοῦ, εἶδα τήν πίστη σου καί τήν ἀληθινή εὐλάβεια πού ἔχεις σέ μένα, καί ἐπειδή λυπήθηκες πολύ πού σχίστηκε τό σανίδι, σοῦ χαρίζω τήν Εἰκόνα μου ἀπαράλλακτη καί ἱστορημένη μέ θαυμαστό τρόπο σ’ αὐτό τό ἁπλό σανίδι, χωρίς νά βάλει χέρι κανείς τεχνίτης καί σοῦ δίδω αὐτή τή χάρη, πρός ἀμοιβή τῆς πίστεως καί εὐλαβείας σου καί τῶν πολλῶν ἱδρώτων πού ἔχυσες γιά νά οἰκοδομηθεῖ τό μοναστήρι στό ὄνομά μου.[1]
Μετά ἀπό αὐτά, ὁ ὅσιος εἶδε τήν φωτολουσμένη Θεοτόκο νά πλησιάζει τό σχισμένο σανίδι καί ἔχοντας τόν μικρό Χριστό στήν ἀγκαλιά νά τό ἀγγίζει καί νά χάνεται. Στό σχισμένο σανίδι πλέον, ἦταν ἀποτυπωμένη, χωρίς χέρι ἀνθρώπου, ἡ μορφή τῆς Θεοτόκου μετά τοῦ θείου Βρέφους! Τό γεγονός, ἔγινε ἀμέσως γνωστό καί ὅσοι ἔσπευσαν ἐκεῖ ἔμειναν ἔκθαμβοι.
Ἀπό τον 5ο αἰῶνα μέχρι σήμερα πολλά θαύματα ἔχει κάνει ἡ Εἰκοσιφοίνισσα· ἕνα ἀπ’ αὐτά συνέβη καί στόν Βησσαρίωνα καί τή Μυρσίνη. Στά εὐλογημένα χώματα τῆς Ἑλλάδος, δέν εἶναι τό μόνο προσκύνημα πού λύνει τόν δεσμό τῆς ἀτεκνίας. Εἶναι ἡ ἁγία Ἄννα, ὁ ἅγιος Συμεών ὁ Σέρβος, ἡ ζώνη τῆς Παναγίας, ἡ Παναγία Γοργοϋπήκοος στό Ἅγιον Ὄρος, ἡ Παναγία ἡ Μαλεβή στήν Ἀρκαδία, ἡ Παναγία ἡ Παντάνασσα στό Πόρτο Λάγος, ἡ Παναγία Ἐλεοῦσα στή Ξυνιάδα, ἡ Παναγία Τσαμπίκα στή Ρόδο, ὁ ἅγιος Νεκτάριος στήν Αἴγινα, ὁ ἅγιος Στυλιανός... καί ὁ κατάλογος δέν ἔχει τέλος, διατρανώνοντας ὅτι ὁ Μέγας Ἰατρός εἶναι τελικά ὁ Χριστός... Βέβαια, σέ κάποιες περιπτώσεις ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀρνητική· εἶναι συμφερότερο στό ζευγάρι νά μήν ἀποκτήσει παιδιά. Νά σηκώσει τόν σταυρό του καί νά πορευθεῖ ἔτσι πρός τήν Βασιλεία Του.
Σκαρφάλωσαν λοιπόν, οἱ δυό ψυχολαβωμένοι νέοι μέ τήν ἐλπίδα σφηνωμένη στήν καρδιά τους, τόν φιδωτό δρόμο, πού σέ κάποια σημεῖα σοῦ κόβει τήν ἀνάσα, λόγῳ τοῦ γκρεμοῦ πού ξεδιπλώνονταν δίπλα του. Μέ ὅπλα τήν εὐλάβεια καί τήν πίστη, ὅση εἶχαν, πέρασαν τήν πύλη. Ἡ ἡσυχία τοῦ μοναστηριοῦ καί τό ἱερό περιβάλλον γαλήνεψε τήν ψυχή τους. Ἀνάσαναν! Μετά τό συνηθισμένο κέρασμα, συναντήθηκαν μέ τήν μοναχή Μαριάμ, γιά νά μιλήσουν γιά τό πρόβλημά τους.
-Εὐλογημένα μου παιδιά, θαρσεῖτε! Ἡ Παναγία μας θά ξανακάνει τό θαῦμα Της, καί θά σᾶς δώσει παιδάκι. Μόνο πού καί ἐσεῖς πρέπει νά ἐντείνετε τόν πνευματικό σας ἀγῶνα. Νά βάλετε πρόγραμμα πνευματικό καί νά μήν τό ἀφήσετε. Οἱ δοκιμασίες πού μᾶς δίνει ὁ Θεός, εἶναι γιά νά πλησιάσουμε περισσότερο σέ Αὐτόν. Νά βρεῖτε ἕναν καλό πνευματικό. Νά κάνετε μετάνοιες, τίς καθορισμένες νηστεῖες τῆς Ἐκκλησίας μας, πολλή προσευχή, εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση καί Θεία Κοινωνία, πάντα σέ συνεννόηση μέ τόν πνευματικό σας.
-Γερόντισσα, εὐχαριστοῦμε πολύ, μᾶς δώσατε κουράγιο καί δύναμη, νά εὔχεσθε!
-Ὁ Θεός παιδιά μου, δίνει τή δύναμη γιά νά ἀντεπεξέλθουμε στίς δοκιμασίες μας. Ὁ Θεός... ἐμεῖς εἴμαστε ἁπλῶς, τά ὄργανά του...
Ἦρθε ἡ ὥρα τῆς ἐπιστροφῆς, καί ἤδη ἔνοιωθαν τήν ψυχή τους νά φτερουγίζει. Τώρα, ὁ ἀπόκρημνος δανδελωτός δρόμος, ἔμοιαζε πιό ἀσφαλής, πιό ὄμορφος, πιό σύντομος. Κατέβαιναν ἀργά, ἀλλά μαζί τους ἦταν καί ἡ Παναγία καί τούς συνόδευε. Ἔνοιωθαν ζωντανά τήν παρουσία Της.