ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ: ΤΑ ΠΑΘΗ (56)

«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ» 

314. Οἱ ἅγιοι Πατέρες  ὠνόμασαν δαιμόνια τά κορυφαῖα πάθη (ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἀναφέρει ἑπτά ἤ ὀκτώ πάθη) ἐξ αἰτίας τοῦ ἐξαναγκαστικοῦ χαρακτῆρος τους, τῆς ἀδαμιαίας καταγωγῆς τους, τῆς ἱκανότητός τους νά κλονίζουν τήν ἰσορροπία τοῦ νοῦ καί τῆς ἀποστροφῆς τους ἀπό τόν Θεό. Αὐτά εἶναι: Τά πάθη (ἤ δαίμονες) τῆς γαστριμαργίας, τῆς ἀκολασίας, τῆς ὑπερηφανείας, τῆς ἀκηδίας, τῆς λύπης καί ἄλλα.

315. Ὁ διάβολος παρουσιάζει τά πάθη στόν ἄνθρωπο ὡς εὐχάριστα καί εὔκολα.

316. Τά ὀκτώ αὐτά δαιμονικά πάθη μποροῦν νά κάνουν τόν κύκλο τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ μέχρις ὅτου ὁδηγήσουν τό θῦμα τους στήν τελική πτῶσι. Καί αὐτή μπορεῖ νά εἶναι ἡ αὐτοκτονία, ἡ τρέλλα, ἡ δαιμονοληψία καί ἄλλα. Γιά παράδειγμα, ἡ κληρονομική μανία, ἡ φιλοδοξία καί ὁ καπνός τῆς ὑπερηφανείας, πόσους ἀνθρώπους δέν τούς ἐσάλευσαν τά μυαλά καί τούς ἐσκότωσαν!  Κατόπιν οἱ ἀσθένειες ἀπό τήν ἀκολασία, πόσους δέν ὡδήγησαν μέχρι τό τέλος ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας;  Ποιός ἀπό τούς μεθυσμένους, οἱ ὁποῖοι δέν ἄφησαν τό πάθος τους, ἐτελείωσε εἰρηνικά τήν ζωή του; Ἀλλά καί ἡ ἀκηδία μπορεῖ νά κάνη τούς ἀνθρώπους τρελλούς, ὅταν εὑρίσκονται κυρίως σέ προφανῆ κίνδυνο.

317. Ὅλη ἡ προσπάθεια τοῦ διαβόλου εἶναι αὐτή: Νά διαλύση τήν ἀγάπη καί γνῶσι μας πού ἔχουμε γιά τόν Θεό καί νά τά δώση, διά τῶν παθῶν, σάν ἕνα ἀντικείμενο ἀπασχολήσεως στό μηδέν καί στό παράλογο. Γι᾿ αὐτό, εἶναι ἀρκετό νά κατορθώση μία κίνησι πλησιέστερη μέ τελευταῖο σκοπό τίς ἀρετές καί κατόπιν νά ἐπαναφέρη στό μηδέν τῆς κενοδοξίας καί στόν παραλογισμό ὅλη τήν προσπάθεια τῶν ἀρετῶν. Ἰδού, μέ μία ἀριστοτεχνική στροφή τοῦ πονηροῦ, μᾶς ἀδειάζει τίς ἀρετές στόν σπασμένο σάκκο τῶν παθῶν καί εἰς ἀντάλλαγμα, μᾶς βάζει κενά λόγια τῶν ἀνθρώπων καί τόν ἀπαίσιο χλευασμό του. Πρέπει, λοιπόν, πολύ καί βαθειά διάκρισις τῶν λογισμῶν.

318. Ὑπάρχουν πάθη σωματικά τά ὁποῖα μισοῦν τήν ψυχή καί ὑπάρχουν πάθη ψυχικά τά ὁποῖα ἀντανακλοῦν ἀπάνω στό σῶμα.

329. Στόν χρυσοῦν αἰῶνα τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἡ ζωή ἐν Χριστῷ ἦτο πολύ δυνατή καί πολύ ἐξαπλωμένη ἀνάμεσα στούς χριστιανούς· αὐτό συνέβαινε διότι ὑπῆρχε ἐλαφρότερη ἡ μάχη μέ τά πάθη. Στόν αἰῶνα μας ὅμως, «ὅπου τό ρῆμα Κυρίου ἐγένετο εἰς ὀνειδισμόν» (Ἱερεμ.6,10) ἀνάμεσα στούς χριστιανούς, τό νά ὁμιλοῦμε γιά μάχη μέ τά πάθη σημαίνει νά σοῦ ἀνάβουν ἄχυρα στό κεφάλι. Γι᾿ αὐτό, σήμερα, ὅσο καί νά μᾶς κοστίζη αὐτός ὁ κόπος, πρέπει νά πείθουμε τούς ἀνθρώπους γιά μιά καθαρώτερη ζωή-διότι ἀπ᾿ αὐτή κρέμεται ἡ ἀκτινοβολοῦσα πίστις μας, συνεπῶς καί ἡ σωτηρία μας. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι παίρνουν γιά βοήθεια τήν προσωπική τους ἀθλιότητα καί τόν ἐκφοβισμό ἀπό καταδιώξεις, καθώς καί ἄλλες μεγαλύτερες ἀθλιότητες. Ἡ ὁδός αὐτή εἶναι ἐργασία μαστροχαλαστῆ, διότι μία ἐν Χριστῷ ζωή εἴθε νά μᾶς ἀπαλλάξη ἀπό τήν ὑπόθεσι αὐτή. Γι᾿ αὐτό, γιά νά ζήση κάποιος τήν ζωή ἐν Χριστῷ σπάνια νά τήν εὕρη. Πρέπει νἆναι γεννημένος, ἄλλη ὁδός δέν ὑπάρχει· διότι μέ τί ἔρχεται, πῶς ἔρχεται, ἡ πίστις θά στραβώση καί κάθε εἶδος ἀρετῆς θά σβήση.

ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΥ ΜΠΟΚΑ ΡΟΥΜΑΝΟΥ  ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ (+1910-1989) «ΜΕΓΑΣ ΚΑΘΟΔΗΓΟΣ ΨΥΧΩΝ», ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΣΟΦΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΕ 500 ΚΕΦΑΛΑΙΑ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.

 Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου