ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 «Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»

ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ὑπό π.Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου

Τό σωληνάκι μέ τόν Ἁγιασμό...

Ὁ διάκονος Σπυρίδων τῆς ἐνορίας τῆς Ἁγίας Σοφίας καί τῶν Τριῶν Θυγατέρων της ἀπό τήν πόλι Κιπούσι μᾶς διηγεῖται:

Ἕνας Χριστιανός, τ᾿  ὄνομά του Βασίλειος, ἑτοιμαζόταν νά δώσει ἐξετάσεις, ἀλλά δέν ἤξερε σχεδόν τίποτε ν᾿ ἀπαντήσει στίς ἐρωτήσεις πού τοῦ εἶχαν δοθῆ. Σκεπτόταν κι ἔλεγε, τί θά κάνω γιά νά ἐπιτύχω σ᾿ αὐτές τίς ἐξετάσεις. Τόν ἐφώτισε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί μπῆκε στήν Ἐκκλησία. Μᾶς ζήτησε ἁγιασμό, χωρίς νά μᾶς πεῖ τί τόν θέλει. Ἔβαλε ἁγιασμό μέσα στό σωληνάκι τοῦ στυλοῦ του καί πῆγε στό σχολεῖο. Μπῆκε στήν αἴθουσα καί πρίν δοθοῦν τά θέματα, ἔβγαλε τόν ἁγιασμό ἀπό τόν στυλό του, ἐράντισε μ᾿ αὐτό τό κεφάλι του προσευχόμενος  ταυτόχρονα: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, βοήθησέ με. Φώτισε τό μυαλό μου νά γράψω καλά».

Ὁ καθηγητής ἔγραψε τά θέματα στόν πίνακα. Ὁ Βασίλειος φωτιζόμενος ἀπό τόν Θεό, ἔγραψε πολύ καλά καί παρέδωσε πρῶτος τήν κόλλα του. Ὁ καθηγητής ἀπόρησε καί ἔλεγε πῶς ἔγραψε αὐτός τόσο γρήγορα, ἐνῶ δέν παρηκολούθησε τά μαθήματά μου. Εἶδε τό γραπτό του καί ἐξεπλάγη, διότι ἦσαν ὅλες οἱ ἀπαντήσεις σωστές. Τόν ἐρώτησε:

-Πῶς ἔγραψες, χωρίς νά διαβάσεις;

-Δέν ἔκανα τίποτε, τοῦ ἀπήντησε.

Τόν ἐρώτησε πάλι ὁ καθηγητής: σέ ποιά ἐκκλησία προσεύχεσαι;

Ὁ μαθητής τοῦ ἀπήντησε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

-Συνέχισε νά προσεύχεσαι, τοῦ εἶπε ὁ καθηγητής, σ᾿ αὐτήν τήν Ἐκκλησία, διότι, φαίνεται ὅτι λατρεύεται ἀληθινά ἐκεῖ ὁ Θεός.

 

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπιπλήττει γυναῖκα.

Ὁ Διᾶκο-Σπυρίδων συνεχίζει ἄλλη θαυμαστή ἱστορία:

«Κάποια χρονιά τοῦ 1998 ἐπῆρα τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικολάου Μύρων Λυκίας τοῦ Θαυματουργοῦ καί τήν μετέφερα στό χωράφι μου. Μιά γυναῖκα κάποια ἡμέρα, πού ἐγώ δέν εἶχα πάει στό χωράφι μου, ἦλθε ἐκεῖ, μαζί μέ ἄλλους ἀνθρώπους καί εἶδε τήν εἰκόνα. Ἄρχισε νά κατακρίνει καί νά περιφρονεῖ τόν εἰκονιζόμενο Ἅγιο, λέγοντας:  Ποιός εἶναι αὐτός πού μοιάζει μέ φυλακισμένο; Κοιτᾶξτε τό πρόσωπό του πῶς εἶναι ἄσχημο!

Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, χωρίς νά εἶναι ὀρθόδοξοι τῆς ἔλεγαν: «Μή βλαστημᾶς τόν Ἅγιο τοῦ παπᾶ Σπυρίδωνος...». Ὅμως αὐτή δέν τούς ἄκουγε καί συνέχισε νά σχολιάζει καί νά ὑβρίζει τόν Ἅγιο. Τό βράδυ ἐπέστρεψε στό σπίτι της καί, κουρασμένη καθώς ἦταν, ἐξάπλωσε νά ξεκουρασθῆ. Τότε εἶδε στόν ὕπνο της ἕνα Γέροντα, λευκογένειο μέ ὡραῖα καί καθαρά ροῦχα. Τήν ἐρώτησε μέ παράπονο:

-Γιατί μέ βλαστημᾶς; Ἐκείνη τοῦ ἀπήντησε:

-Δέν σέ βλαστημῶ.  Ὁ Ἅγιος τῆς εἶπε:

-Ἐγώ εἶμαι ἐκεῖνος πού κατηγοροῦσες χθές στό χωράφι. Τώρα ἦλθα καί πάλι νά μέ κατηγορήσεις, ὅπως χθές.

Τότε ἐκείνη ἡ γυναῖκα γονάτισε μπροστά του καί τοῦ εἶπε:

-Συγχώρεσέ με, Ἅγιε, δέν θά σέ κατηγορήσω πάλι…..Ὁ Ἅγιος τῆς εἶπε:

-Μή μέ κατηγορήσεις πάλι...

Καί ἐξαφανίσθηκε ἀπό τόν ὕπνο της.

Τό πρωῒ, ὅταν ἐξύπνησε, ἐπῆγε στόν π. Σπυρίδωνα καί τοῦ ἐζήτησε συγγνώμη. Ἔκτοτε  δέν ξαναεῖδε στόν ὕπνο της τόν ἅγιο Νικόλαο.

 

Ἐμφανίσθηκε ὁ ἅγιος Παντελεήμων.

«Τό ἔτος 1997, μᾶς λέγει ὁ π. Σπυρίδων, ἡ γυναῖκα μου, Μαρίνα τ' ὄνομά της, ἦταν ἔγκυος.    Τό  γεγονός αὐτό τῆς προκαλοῦσε πολλούς πόνους. Τούς τρεῖς πρώτους μῆνες ἦταν στό κρεββάτι, χωρίς νά ἠμπορεῖ νά κάνει κάτι. Οἱ προσπάθειες τοῦ γιατροῦ ἔμειναν ἄκαρπες. Βλέποντας ἐγώ, ὁ ἄνδρας της, ὅτι ἡ κατάστασίς της χειροτερεύει καί ἦτο δυνατόν ἀκόμη καί νά πεθάνει, ἐπῆρα τό βιβλιαράκι μέ τήν Παράκλησι τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Τήν ἐδιάβασα. Μετά ἐπῆρα τό κομποσχοίνι μου καί προσευχήθηκα 100 κόμπους στόν Χριστό μας, 100 στήν Παναγία μας καί 100 στόν ἅγιο καί ἰαματικό Παντελεήμονα. Καλοῦσα μέ πολύ πόνο καί πίστι τόν ἅγιο Παντελεήμονα νά θεραπεύσει τήν σύζυγό μου, διότι ἐγνώριζα ὅτι εἶναι μεγάλος θαυματουργός.

Μετά ἔπεσα καί ἐξάπλωσα κάτω στό χωματένιο δάπεδο τοῦ καλυβιοῦ μου. Ἐνῶ ἐκοιμώμουν, αἰσθάνθηκα μιά μεγάλη χαρά μέσα στήν καρδιά μου. Ταυτόχρονα ἄκουσα βήματα ἔξω ἀπό τήν πόρτα. Σηκώθηκα. Εἶδα ὅτι ἡ γυναῖκα μου ἦταν στό κρεββάτι της. Βγῆκα ἔξω. Βρέθηκα μπροστά σ᾿ἕνα λαμπρό νεανία. Ἐξεπλάγην. Ἐτρόμαξα. Κατάλαβα ὅτι ἦταν  ὁ ἅγιος Παντελεήμων. Ἔμεινε δευτερόλεπτα καί ἀμέσως ἐξαφανίσθηκε ἀπό μπροστά μου, χωρίς νά μοῦ μιλήσει.

Ἐγώ ἐδόξασα τόν Θεό καί τόν Ἅγιο. Μπῆκα στό φτωχικό μου. Ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα ἡ Μαρίνα ἐπήγαινε πρός τό καλλίτερο. Ἦλθε ἡ καιρός τοῦ τοκετοῦ της. Ἐγέννησε χωρίς πόνους καί ἀγωνία. Ὁ ἅγιος Παντελεήμων εἶχε κάνει τό θαῦμα του. Τό παιδάκι πού γεννήθηκε ἦτο ἀγοράκι καί τοῦ ἔδωσα τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου.

Εὐχαριστῶ καί δοξάζω τόν Πανάγαθο Θεό μας.

Διάκονος Σπυρίδων καί Κατηχητής τῆς ἐνορίας Ἁγίας Σοφίας καί τῶν Θυγατέρων της στήν πόλι Κιπούσι τῆς περιοχῆς Λουμπουμπάσι Κογκό.

 

«Ἦλθε ἕνας Εὐρωπαῖος…»

Τήν ἱστορία πού τώρα θά διηγηθῶ μοῦ τήν εἶπε ἕνας δάσκαλος τοῦ Δημοτικοῦ μας σχολείου.

«Πέρασαν ἀρκετά χρόνια, χωρίς ν᾿ ἀποκτήσουμε παιδί μετά τόν γάμο μας μέ τήν σύζυγό μου Εἰρήνη. Ἐπί τέλους μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός καρπόν τεκνογονίας, τόν Ἄγγελο. Ἔτσι τόν βαπτίσαμε. Κάποτε μᾶς ἀρρώστησε. Τόν μεταφέραμε στό νοσοκομεῖο τῆς ἐταιρείας Τζεκαμίν. Οἱ γιατροί τόν ἐθεράπευσαν καί ἐπιστρέψαμε στό σπίτι μας. Ἀλλά, μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, ἐπανῆλθε ἡ ἴδια ἀρρώστεια μέ ἄσχημα συμπτώματα. Ἐκεῖνο τό βράδυ, μετά τό Μικρό Ἀπόδειπνο, ἐψάλλαμε μέ τήν σύζυγό μου τό ἀπολυτίκιο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Κατόπιν «τραβήξαμε» κομποσχοίνι στό ὄνομά του γιά τόν μικρό μας Ἄγγελο. Τότε ἀκούσαμε τόν μικρό νά κλαίει καί νά φωνάζει δυνατά. Τρέξαμε μέ τήν γυναῖκα μου στό κρεββατάκι του καί τό ρωτήσαμε τί συμβαίνει. Ἐκεῖνο τρομαγμένο καί ἐντυπωσιαμένο μᾶς εἶπε: «Ἦλθε ἕνας εὐρωπαῖος.Ἦλθε ἕνας εὐρωπαῖος». Ἐμεῖς καταλάβαμε ὅτι ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἐπισκέφθηκε τόν Ἄγγελό μας.

Ἐκείνη τήν νύκτα κοιμήθηκε χωρίς νά ξυπνήσει. Ἐμεῖς σταθήκαμε πάνω ἀπό τό κεφάλι του νά τό κυττάζουμε, μήπως ἀνέβη ἡ θερμοκρασία καί ἀρχίσει νά κλαίη. Ὅμως μέχρι τό πρωΐ κοιμήθηκε εἰρηνικά καί χωρίς πυρετό.

Τό πρωΐ σηκώθηκε χαρούμενο κι ἔτρεξε νά παίξει μέ τά ἄλλα παιδιά.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μέ τήν παρουσία του εὐλόγησε καί ἐθεράπευσε τό παιδί μας.

 

«Ἔψαλλα τό " Ἄξιόν ἐστιν...»

Ἦταν ἡμέρα Πέμπτη κάποιας ἑβδομάδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τοῦ 2002. Μόλις βγήκαμε ἀπό τόν Ἑσπερινό μέ τήν σύζυγό μου καί γυρίζαμε στό σπίτι μας. Ἐπειδή ἤμουν ἐκείνη τήν ἡμέρα πολύ κουρασμένος, εἶπα στήν γυναίκα μου ὅτι θά ξαπλώσω. Ἐξάπλωσα στό κρεββάτι, χωρίς νά κάνω τήν νυκτερινή μου προσευχή. Μεσάνυκτα ἡ σύζυγός μου μέ ξύπνησε.

Μοῦ λέγει: «Κύτταξε τό παιδί μας, τήν Παρασκευή». Ἀνησύχησα πολύ. Φαινόταν σάν πεθαμένο, χωρίς νά ἔχη ἀπό τό βράδυ κάποια συγκεκριμένη ἀρρώστεια. Κατάλαβα ἀμέσως ὅτι τό "κτύπησε" ἑλονοσία, ἡ ὁποία, στά μικρά κυρίως παιδιά, μετατρέπει τό αἷμα σέ νερό καί πεθαίνουν πάραυτα.

Ἡ γυναῖκα μου ἄρχισε νά κλαίει γοερά, λέγοντας ὅτι τό παιδί μας πέθανε. Τήν ἄκουσαν οἱ γείτονες καί ἤρχοντο. Πρίν τούς ἀνοίξω τήν πόρτα, ἐπῆρα τό παιδί καί στάθηκα μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Τῆς ἔψαλλα τό "Ἄξιόν ἐστιν...".

Μετά κρατώντας τό παιδί στήν ἀγκαλιά μου, ἐπῆγα ν᾿ ἀνοίξω τήν πόρτα. Ἐφώναξα τό παιδί μου μέ τό χριστιανικό του ὄνομα: «Παρασκευή...». Κι ἐκεῖνο ἄνοιξε τά μάτια του. Ἡ ὥρα ἦταν μία, μετά τά μεσάνυκτα.

Ἐπήραμε τό παιδί καί πήγαμε μέ τήν γυναῖκα μου στό κοντινό ἰατρεῖο. Ἡ θερμοκρασία του ἦταν φυσιολογική. Γυρίσαμε στό σπίτι μας. Τό παιδί ἄρχισε νά παίζει καί νά περπατᾶ χαρούμενο. Ἡ Παναγία μας τό θεράπευσε.

 

«Παναγία μου, πήγαινε νά ἐπισκεφθῆς τό παιδί μου...»

Ὁ ἴδιος  πατέρας διηγεῖται τά ἑξῆς γιά ἕνα ἄλλο παιδί του πού  κάποτε εἶχε ἀρρωστήσει:

Τό παιδί μου ὁ Πέτρος προσβλήθηκε ἀπό ἑλονοσία. Τό πήγαμε ἐκείνη τήν νύκτα ἀμέσως στό νοσοκομεῖο. Ἐγώ ἔμεινα στό σπίτι, ἐνῶ ἡ σύζυγός μου παρέμεινε κοντά στό παιδί μας στό νοσοκομεῖο. Στάθηκα μπροστά στίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων μας. Ἔστρεψα τά μάτια μου στήν Θεοτόκο καί τῆς εἶπα: «Οἱ αἱρετικοί, Παναγία μου, μέρα-νύκτα σέ κακολογοῦν, ἐγώ ὅμως σέ πιστεύω, σέ προσκυνῶ καί σέ δοξολογῶ. Θέλω αὔριο νά εὐδοκήσης νά δοξασθῆ τό ὄνομά σου καί ἐγώ νά διηγοῦμαι τά θαυμάσιά σου. Πήγαινε νά ἐπισκεφθῆς τό παιδί μου στό νοσοκομεῖο. Κουράσθηκα νά πηγαίνω ἐκεῖ καί νά γυρίζω πάντα πικραμένος...».

Τό πρωΐ ἐπῆγα τσάϊ στό νοσοκομεῖο γιά τό παιδί μου. Μετά ἔφυγα ἀμέσως γιά τήν δουλειά μου. Τό ἀπόγευμα ὁ γιατρός εἶχε ὑπογράψει τό ἐξιτήριο τοῦ παιδιοῦ μου. Ἐπῆγα, τό ἐπῆρα καί μέ τήν γυναῖκα μου ἐδοξάσαμε τήν ἄμεση ἐπέμβασι τῆς Παναγίας μας.

 

«Παρακάλεσε τόν Υἱό μου νά σέ βοηθήσει....»

Στά ἰδιωτικά σχολεῖα τοῦ ἱεραποστολικοῦ Κλιμακίου Κολουέζι ἐργάζεται σάν καθηγητής μαθηματικός ὁ χριστιανός μας Ματθαῖος. Ἰδού τί μᾶς διηγεῖται ὁ ἴδιος μέ τήν ἀρρώστεια του:

«Ἦταν ἡ 21η Ἰουλίου τοῦ 2002, ἡμέρα Κυριακή. Μ᾿ ἔπιασαν ἰσχυροί πόνοι στό στομάχι. Ἐξ αἰτίας τους ἔπεσα κάτω στό πάτωμα. Ἡ σύζυγός μου εἰδοποίησε τόν νοσοκόμο τῆς Ἱεραποστολῆς Θαλλέλαιο. Ἐκεῖνος μέ μιά πρόχειρη ἐξέτασι πού μοῦ ἔκανε εἶπε ὅτι θά εἶναι σκωληκοειδῖτις.

Μέ τήν βοήθεια τοῦ αὐτοκινήτου τῆς Ἱεραποστολῆς μέ μετέφεραν στήν ἰδιωτική κλινική τοῦ γιατροῦ κ. Mulolo.  Ἐκεῖ μοῦ ἔδωσαν φάρμακα, ἀλλά οἱ πόνοι ἐσυνεχίζοντο δριμύτατα. Ἄρχισα νά κλαίω μέ τόσα δάκρυα πού καί τά σεντόνια μου ἀκόμη εἶχαν μουσκέψει.

Σκέφθηκα ὅτι ἦλθε ἡ ὥρα νά πεθάνω. Ἄρχισα τότε νά παρακαλῶ θερμά τήν Κυρία Θεοτόκο νά συγχωρήσει τίς ἁμαρτίες μου καί νά μέ βοηθήση κατά τήν ἔξοδο τῆς ψυχῆς μου. Καί τήν νύκτα ἔκανα πολλή προσευχή. Ἀσπάσθηκα τήν Εἰκόνα της καί τήν παρακαλοῦσα  νά μέ βοηθήσει. Ὅταν κοιμήθηκα λίγο, τήν εἶδα στόν ὕπνο μου καί μοῦ εἶπε: «Παρακάλεσε τόν Υἱό μου νά σέ βοηθήση...».

Ἐνῶ ἐκοιμώμουν, εἶδα ὅτι παρεκάλεσα τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό Της. Μετά ἀπ᾿ ὅλα αὐτά τά θαυμαστά, ξαφνιάστηκα καί ξύπνησα. Τό ἀπόγευμα τῆς ἄλλης ἡμέρας ἦλθαν νά μέ ἐπισκεφθοῦν ἀπό τήν Ἱεραποστολή ὁ ἱεραπόστολος π. Δ. μαζί μέ ἄλλους δύο ἱερεῖς, τόν π. Νεκτάριο καί τόν π. Σίλβεστρο. Ἦλθαν νά προσευχηθοῦν γιά μένα. Ἔκαναν δέησι στούς Ἁγίους Νεκτάριο, Ἀρσένιο Καππαδόκη καί Ἰωάννη τόν Ρῶσσο. Κατόπιν ἔψαλλαν τά ἀπολυτίκιά τους καί "τράβηξαν" ἀπό ἕνα κομποσχοίνι στόν κάθε Ἅγιο ξεχωριστά. Μέ εὐχήθηκαν καί ἐπέστρεψαν στήν Ἱεραποστολή.

Τήν νύκτα, ἐνῶ ἐκοιμώμουν, ἔνοιωσα νά διέρχεται στό σῶμα μου, ἀπό τά πόδια πρός τά ἐπάνω μία δύναμις, σάν ἠλεκτρικό ρεῦμα. Αὐτό συνέβη τρεῖς φορές. Τό ἀποτέλεσμα ἦταν ὅτι ἐξαφανίσθηκαν ὅλοι οἱ πόνοι.

Τό ἄλλο πρωΐ ἦλθε ὁ γιατρός καί μέ ρώτησε γιά τήν ὑγεία μου. Τοῦ εἶπα ὅτι ἤμουν τελείως καλά. Χωρίς νά μοῦ κάνη ἄλλες ἐρωτήσεις, οὔτε νά ἐξακριβώσει, ἐάν πράγματι ἤμουν  καλά, μοῦ ἐπέτρεψε νά γυρίσω στό σπίτι μου. Ἀπό τήν ἴδια ἡμέρα ἐπῆγα καί στό γυμνάσιο ἀκολουθώντας τό πρόγραμμα τῶν μαθημάτων μου.

 

«Κόπηκε ἡ ἁλυσίδα στά τρία...».

Ἕνα ἄλλο περιστατικό πού, νομίζω, ὅτι μπορεῖ νά καταταχθῆ στά λεγόμενα σημεῖα εἶναι καί τό ἑξῆς. Συνέβη στόν ἴδιο  καθηγητή, τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς του στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἰδού τί μοῦ εἶπε:

«Ὅταν βαπτίσθηκα τόν Ἰανουάριο τοῦ 2000, μαζί μέ ἄλλους τρεῖς καθηγητές τοῦ γυμνασίου μας, ὁ π. Μελέτιος μᾶς φόρεσε στόν λαιμό καί ἀπό ἕνα σταυρό.Ἦταν κοκκάλινος καί ἀντί γιά σχοινί  εἶχε λουρί. Ἐμένα δέν μοῦ ἄρεσε τό λουρί καί τήν ἄλλη ἡμέρα ἐπῆγα σ᾿ ἕνα μαγαζί κι ἀγόρασα ἐπίχρυση ἁλυσίδα. Ἐνῶ εἶχα περάσει τόν σταυρό καί ἤμουν ἕτοιμος, κρατώντας τον στά χέρια  γιά νά τόν φορέσω, ξαφνικά κόπηκε στά τρία τεμάχια. Τά δύο ἄκρα ἔμειναν στά χέρια μου καί τό μεσαῖο τεμάχιο μαζί μέ τόν σταυρό ἔπεσε κάτω στό πάτωμα.

Τότε κατάλαβα ὅτι καί τό λουρί τοῦ σταυροῦ εἶναι ἁγιασμένο, γι᾿αὐτό ἴσως ἐπέτρεψε ὁ Πανάγαθος Θεός νά μοῦ συμβῆ αὐτό τό γεγονός.

 

Πῶς ἐγνώρισε τόν Χριστό ὁ διάκονος Ἀθανάσιος

«Γεννήθηκα στήν Κατάγκα (νότιο Κογκό) τό 1948 στό χωριό Τσικούτα Μπάνκου. Ὁ πατέρας μου ἦταν εἰδωλολάτρης καί ἡ μητέρα μου προτεστάντισα. Ἐγώ σπούδασα σέ ρωμαιοκαθολικό σχολεῖο καί ἀκολούθησα αὐτή τήν ἐκκλησία. Τό 1966 ἔδωσα ἐξετάσεις καί πέτυχα νά μπῶ σέ γραφεῖο τοῦ σιδηροδρομικοῦ σταθμοῦ. Μετά ἀπό ἐννέα χρόνια ἔγινα καί ὑπεύθυνος τοῦ γραφείου.

Συχνά προσευχόμουν στό δωματιό μου νά μέ ὁδηγήσει ὁ Θεός στήν ἀληθινή ὁδό καί νά μέ ἀξιώσει τῆς αἰωνίου ζωῆς.

Κάποια ἡμέρα ἐπῆγα στά μαγαζιά τῆς πόλεως Λικάσι, ὅπου εἶχα μεταφερθῆ, λόγῳ τῆς δουλειᾶς μου. Σέ κάποια μέρος εἶδα μία ἐκκλησία. Εἶδα ἔξω πολλούς ἀνθρώπους. Τούς ἐρώτησα καί μοῦ εἶπαν ὅτι αὐτή ἡ ἐκκλησία λέγεται ὀρθόδοξη. Πράγματι ἦταν ἡ ἐκκλησία τῆς Ἑλληνικῆς Κοινότητος τοῦ Λικάσι, πρός τιμήν τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Μέχρι τότε ἤξερα καί ἐπίστευα ὅτι ἦταν ἀληθινή μόνο ἡ Ρωμαιοκαθολική ἐκκλησία.

Μία θεία δύναμις μέ ὤθησε νά μπῶ μέσα. Αἰσθάνθηκα χαρά καί ψυχική ἀγαλλίασι. Ἄρχισα νά προσεύχομαι μπροστά στήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ἔλαβα θεία πληροφορία μέσα μου ὅτι αὐτή εἶναι ἡ Ἐκκλησία πού ἄφησε στόν κόσμο ὁ Χριστός γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἔτσι, δέν διδάχθηκα οὔτε ἀπό κατηχητή, οὔτε ἀπό ἱερέα γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ πληροφόρησε μέσα στήν καρδιά μου γιά τήν ἀλήθεια τῆς Πίστεώς μας.

 

-Πάτερ Ἀθανάσιε, τί ἔχεις νά μᾶς εἰπῆς γιά τόν πνευματικό σου πατέρα, μακαριστό Κοσμᾶ Γρηγοριάτη;

Ἦταν ὁ πρῶτος ἱεραπόστολος τῆς περιοχῆς Κατάγκα τοῦ Κογκό. Ἐκήρυττε, ἐβάπτιζε καί ἔκτιζε ἐκκλησίες. Δέν σταμάτησε καθόλου τό ἔργο αὐτό τοῦ Θεοῦ, μέχρι τόν θάνατό του. Βοηθοῦσε τούς πτωχούς, τούς ἀσθενεῖς. Τούς μετέφερε ὁ ἴδιος στά νοσοκομεῖα. Πλήρωνε γιά τήν θεραπεία τους καί τά φάρμακά τους. Ἐπισκεπτόταν τούς ἀσθενεῖς στά νοσοκομεῖα. Ἐπήγαινε τρόφιμα στούς φυλακισμένους. Τούς κατεσκεύασε ξύλινα κρεββάτια, διότι μέχρι τότε ἐκοιμῶντο στό τσιμεντένιο δάπεδο.

Στούς δρόμους, πού ταξίδευε, εἶχε εἰδική ἁλυσίδα μέ τήν ὁποία τραβοῦσε τά καρότσια τῶν χωρικῶν πού μετέφεραν ἀπό μακρινές ἀποστάσεις κάρβουνα καί γλυκοπατάτες στό Κολουέζι.

Ἐγώ καί ὁλόκληρη ἡ οἰκογένειά μου εἴμαστε δικά του πνευματικά παιδιά. Αὐτός μᾶς κατήχησε καί μᾶς ἐβάπτισε στόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο τῆς πόλεως Λικάσι τό ἔτος 1985. Μᾶς ἐκήρυξε γιά τά ὀρθόδοξα δόγματα, τήν Ἁγία Γραφή, τίς αἱρέσεις, τό νόημα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τήν ἱστορία καί τούς διωγμούς τῆς Ἐκκλησίας μας...

Ὁ πατήρ Κοσμᾶς μᾶς ἐδίδαξε τόν ζωντανό λόγο τοῦ Θεοῦ μέ τά ἔργα του καί τό παράδειγμά του. Ἦταν ἀληθινός ἱεραπόστολος. Πιστεύω ὅτι εἶναι κοντά στούς Ἁγίους. Εἶναι καί ζωντανός κοντά μας. Ὁ Θεός νά τόν ἀναπαύη μέ εἰρήνη.

 

Ἄγγελος τῆς ἔκανε τήν ἔνεσι

Στήν ἐνορία τοῦ ἁγίου Γεωργίου Κολουέζι ἐκκλησιάζεται συχνά μιά εὐσεβής χριστιανή μας, ἡ μάμα (κυρία) Εὐφρασία. Ὅταν τήν ἐρώτησα νά μοῦ εἰπεῖ κάποιο περιστατικό ἀπό τήν ζωή της σχετικά μέ τήν Ἐκκλησία, μοῦ ἔγραψε τό παρακάτω γράμμα της:

«Ἐγώ εἶμαι ἡ μάμα Εὐφρασία Σόνγκα. Εὐχαριστῶ πολύ τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ Κυρία Μαρία γιά τό θαῦμα πού μοῦ ἔκανε καί τώρα ἐγώ εἶμαι ὑγιής καί χαρούμενη.

Ἀρρώστησα κάποια ἡμέρα καί κατέφυγα μέ ἐλπίδα στήν Παναγία μας. Τήν παρακαλοῦσα μετά δακρύων νά μέ βοηθήσει. Μιά βραδυά εἶδα στόν ὕπνο μου τήν Θεοτόκο. Κοντά της στεκόταν κι ἕνας Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ. Σ᾿  ἐκεῖνον ἔνευσε νά μοῦ κάνει μία ἔνεσι. Τό πρωΐ πού σηκώθηκα ἤμουν τελείως καλά. Ἀπό τότε κατάλαβα ἀκόμη καλλίτερα ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ ἀληθινή. Ἔχει τήν ἀληθινή πίστι καί ὅποιος καταφεύγει ἐκεῖ θά λάβει τίς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ.

Εὐχαριστῶ τόν Θεό διότι εὑρίσκομαι μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Εἶναι ἀδύνατον ν᾿ ἀφήσω αὐτή τήν Ἐκκλησία μέχρι τόν θάνατό μου. Εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας».

 

«Νά κρατᾶτε μόνο τήν Ὀρθόδοξη Πίστι...»

 Ὁ ὑποδιάκονος Ἀβραάμ τῆς ἐνορίας ἁγίου Κυρίλλου τοῦ χωριοῦ Καπολόουε μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς περιστατικό πού συνέβη στήν ἐνορία του:

« Ἕνας ἀδελφός ἐν Χριστῷ, τό ὄνομά του Ἰωακείμ Κιπάνγκα, ἦτο ἄρρωστος. Ἔβγαζε αἷμα ἀπό τό στόμα. Ἡ γυναῖκα του Ἄννα, γιά νά τόν παρηγορήσει τοῦ ἔλεγε ὅτι αὐτή θα πεθάνει καί ὄχι αὐτός. Τόν ἐπῆγαν στό νοσοκομεῖο καί μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες ἀπέθανε στίς 13 Σεπτεμβρίου 2001. Τόν μετέφεραν στό σπίτι καί μιά νύκτα τόν ξενύκτισαν, ὅπως εἶναι τό τυπικό τους.

Ἡ γυναῖκα του ἀπό τήν κούρασι καί τήν βαθειά λύπη της ἀποκοιμήθηκε λίγο τήν νύκτα. Μετά ἀπό λίγο σηκώθηκε ξαφνιασμένη καί ἄρχισε νά διηγῆται στούς ἄλλους ὅτι αὐτόν πού τώρα κλαίγουν, τόν ἄνδρα της δηλ. τόν εἶδε ντυμένον στά λευκά καί νά περπατᾶ μία μακρυνή ὁδό. Στό χέρι του, ἔλεγε,  «κρατοῦσε τήν Καινή Διαθήκη πού μᾶς ἔδωσαν, ὅταν παντρευθήκαμε».

Τρεῖς ἡμέρες μετά τήν ταφή, παρουσιάσθηκε ὁ μακαρίτης Ἰωακείμ στήν ἀδελφή τῆς γυναίκας του Ἄννα καί τῆς εἶπε: «Πήγαινε νά εἰπῆς στήν ἀδελφή σου (τήν γυναῖκα του Ἄννα) ὅτι ἐγώ τήν βλέπω καί δέν θέλω νά εἶναι στενοχωρημένη. Πές της ν᾿ ἀφήσει τήν λύπη καί τό κλᾶμμα, διότι ἐγώ εἶμαι ζωντανός. Νά κρατᾶτε μόνο τήν Ὀρθόδοξη Πίστι".

 

«Ἦλθε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ νά σέ θεραπεύσει...»

Ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου, Χαρίτων, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς θαῦμα πού συνέβη στήν γυναῖκα του Ξένη.

«Ἡ γυναῖκα μου ἦτο κάποτε πολύ ἄρρωστη. Ὅταν ἦλθε Κυριακή, ἐπήγαμε μαζί στήν ἐκκλησία νά προσευχηθοῦμε. Ἐπιστρέψαμε στό σπίτι καί τά βάσανά της ἐσυνεχίζοντο.

Τήν νύκτα, ἐνῶ ἐκοιμᾶτο, ἦλθαν στόν ὕπνο της τρεῖς ρασοφόροι εὐρωπαῖοι. Στάθηκαν πάνω ἀπό τό κεφάλι της καί τῆς διάβαζαν προσευχές. Αὐτός πού στεκόταν δεξιά της, τῆς εἶπε: "Βλέπεις, ἦλθε ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, νά σέ θεραπεύσει..."

Ἡ γυναῖκα μου πετάχθηκε ἀμέσως ἀπό τό κρεββάτι γεμᾶτη ἀγωνία καί θαυμασμό. Μοῦ διηγήθηκε τό περιστατικό. Συνάμα μοῦ εἶπε ὅτι δέν πάσχει ἀπό τίποτε καί εἶναι τελείως καλά. Πράγματι, τήν ἄλλη ἡμέρα τό πρωΐ ἐπήγαμε μαζί στό χωράφι γιά τίς δουλειές μας.

 

"Πήγαινε νά σέ διαβάσει ὀρθόδοξος παπᾶς..."

Ὁ ὑποδιάκονος Καλλίνικος ἀπό τήν ἐνορία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου τοῦ χωρίου Κατάγκα, μᾶς διηγεῖται πῶς ἔγινε ὀρθόδοξος.

"Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα μου, πού συνέβη τό 1986, ἤμουν βαρειά ἄρρωστος ἐπί 4 χρόνια. Ἐπήγαινα στό νοσοκομεῖο, χωρίς καμμία βελτίωσι. Κουράσθηκα νά τρέχω σέ γιατρούς. Συνάντησα ἕνα φίλο μου. Εἶδε τήν οἰκτρά κατάστασί μου καί μοῦ εἶπε: «Δοκίμασε καί πήγαινε σ᾿ ἕνα ὀρθόδοξο ἱερέα. Πές του νά σοῦ διαβάσει τούς ἐξορκισμούς τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ. Καί θά γίνεις καλά.

Τοῦ εἶπα: Εἶμαι ἐξαντλημένος, δέν ἠμπορῶ νά περπατήσω. Ἡ γυναῖκα μου καί ἡ μητέρα μου ἐπέμεναν νά πᾶμε. Ἦτο τό ἔτος 1990. Ἐπῆγα στόν ἱερέα π. Αὐγουστῖνο τοῦ Λικάσι. Μοῦ διάβασε τούς ἐξορκισμούς καί ἐπανῆλθε ἡ ὑγεία μου, ὅπως ἦτο πρῶτα. Μέχρι τότε εἶχα ἀποκτήσει καί δύο παιδάκια. Μέ ὅλη τήν οἰκογένειά μου βαπτισθήκαμε τό 1994 στό ποτάμι τοῦ χωριοῦ μου. Μᾶς βάπτισε ὁ ἱερομόναχος π. Βαρνάβας Γρηγοριάτης.

 

«Λυτρώθηκα ἀπό τά δεσμά τοῦ σατανᾶ...»

Ὁ ἱερέας μας π. Ἀκύλας, ἐφημέριος τῆς παραπάνω ἐκκλησίας, μοῦ διηγήθηκε τά ἑξῆς πῶς ἔγινε ὀρθόδοξος:

«Ἕνα διάστημα ἤμουν πολύ ἄρρωστος, χωρίς ἐλπίδα θεραπείας. Οἱ συγγενεῖς μου μέ ἐπῆγαν στόν μάγο. Μοῦ εἶπε νά νηστεύσω καί νά ὑπομένω. Ἀλλά θεραπεία δέν εἶδα. Μ᾿ ἐπῆγαν κατόπιν σ᾿ ἕνα καθολικό ἱερέα. Αὐτός μοῦ ἔκανε προσευχή, ἀλλά ἐγώ ἐπήγαινα πρός τό χειρότερο.

Μερικοί ὀρθόδοξοι Χριστιανοί τοῦ χωριοῦ, ὅπου τώρα εἶμαι ἱερέας τους, μοῦ ἐμίλησαν γιά τήν δύναμι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Καλέσαμε τόν ὀρθόδοξο ἱερέα καί μοῦ διάβασε τίς εὐχές τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ. Λυτρώθηκα ἀπό τά δεσμά τοῦ σατανᾶ, χωρίς νά πιῶ φάρμακα. Ἀπό τότε πίστευσα ἀκράδαντα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί βαπτίσθηκα μαζί μέ ὅλη τήν οἰκογένειά μου».

 

Ἀπό πάστορας ἔγινα ὀρθόδοξος...

Ὁ διάκονος Θαλλέλαιος ἀπό τό Γκαρκαζέμπε μᾶς ἔγραψε τήν ἑξῆς ἐπιστολή:

«Ἐγώ προηγουμένως ἤμουν χριστιανός προτεστάντης. Ἀκολουθοῦσα μία κοινότητα, πού λέγεται Μορμόνοι. Ἀρχηγός αὐτῆς τῆς κοινότητος ἦτο κάποιος πού λεγόταν Ἰωσήφ Σμίθ καί γεννήθηκε τό 1805. Ἡ  «ἐκκλησία» αὐτή ἦλθε ἐδῶ στό Κολουέζι τό 1987. Ἐγώ κατηχήθηκα καί βαπτίσθηκα σ᾿ αὐτή τήν Κοινότητα. Μ᾿ ἔκαναν πάστορα (ποιμένα), διότι μέ εἶδαν ὅτι εἶχα πολύ ζῆλο γιά τήν «ἐκκλησία» τους, ἡ ὁποία πίστευα ὅτι ἦτο ἡ ἀληθινή.

Τό 1997 τελείωσα τήν σχολή γιά δάσκαλος σέ παιδάκια δημοτικοῦ σχολείου, ἀλλά δέν εὕρισκα δουλειά πουθενά. Τελικά προσλήφθηκα σέ ἕνα κατάστημα, κάποιου Ἕλληνα, πού ἔμενε ὁ ἴδιος στό Λουμπουμπάσι, ἀλλά τό μαγαζί του τό διηύθυναν ἄλλοι ντόπιοι στό Κολουέζι.

Στό μαγαζί αὐτό ἐρχόταν συχνά ὁ π. Δ. τοῦ Ὀρθοδόξου Κλιμακίου Κολουέζι γιά νά ἀλλάξει χρήματα. Μᾶς ἔπαιρνε μέ τό αὐτοκίνητο καί μᾶς ἐπήγαινε στήν Ἱεραποστολή νά παραδώσουμε ἐκεῖ τά χρήματα. Μέσα στό αὐτοκίνητο δέν ἔπαυε νά

μᾶς διδάσκει γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Μᾶς ἔδωσε καί βιβλία στά γαλλικά. Τά διάβαζα καί πολύ μέ ἐντυπωσίαζαν οἱ Ἅγιοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Θυμᾶμαι ἐπῆρα καί διάβασα τόν βίο τοῦ ἁγίου Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ στά γαλλικά.

Ἐπί ἕνα χρόνο ἐδούλευα σ᾿ αὐτό τό μαγαζί. Μετά βρῆκα ἐργασία σάν δάσκαλος στό ὀρθόδοξο δημοτικό σχολεῖο τοῦ Γκαρκαζέμπε. Ἐπ᾿ εὐκαιρίᾳ ἔμπαινα καί στήν παρακείμενη  ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Θωμᾶ γιά τίς Ἀκολουθίες. Ἀπεφάσισα νά μπῶ σ᾿ αὐτή τήν Ἐκκλησία. Παρηκολούθησα τήν κατήχησι καί στίς 20 Ἰουλίου 2001 βαπτίσθηκα μέ τήν σύζυγο καί τά παιδιά μου καί μετά τελέσαμε καί τόν γάμο μας.

Ὁ πόθος μου ἦτο πῶς νά βοηθήσω τά παιδιά τοῦ σχολείου νά γίνουν ὅλα ὀρθόδοξα. Γι᾿αὐτό ἄρχισα ἀμέσως νά τούς κάνω κατηχητικά μαθήματα στήν τάξι μέσα καί μιά φορά τήν ἑβδομάδα στήν ἐκκλησία. Ἐπίσης ἔκανα μαθήματα καί στούς μεγάλους.

Τόν Ἀπρίλιο τοῦ 2002 ἦλθα νά παρακολουθήσω μαθήματα στό σεμινάριο Κατηχητῶν. Στό τέλος τοῦ μηνός ὁ π. Μελέτιος μέ κράτησε καί μοῦ εἶπε ὅτι εἶναι θέλημα Θεοῦ νά γίνω λειτουργός Του. Ἔτσι, στίς 12 Ἰουλίου 2002 χειροθετήθηκα ὑποδιάκονος ἀπό τόν ἅγιο μητροπολίτη μας Κεντρώας Ἀφρικῆς κ. κ. Τιμόθεο.

Ἐν κατακλείδι ἔχω νά σημειώσω τά ἑξῆς: Ὁ μοναχός π. Δ. ἔσπειρε τόν σπόρο στήν καρδιά μου, χωρίς νά γνωρίζει τήν μέχρι τώρα ἐξέλιξί μου. Τοῦ ἀπεκάλυψα ποιός εἶμαι, ὅταν ἦλθα στό σεμινάριο κι αὐτός τότε ἦτο ὁ καθηγητής μου.

Ἀγαπῶ πολύ τόν Χριστό γι᾿ αὐτό καί ὁ πόθος μου εἶναι νά συνεχίσω ἐντατικά τά μαθήματα στό χωριό, ὅπου εἶμαι δάσκαλος, γιά τά παιδιά καί τούς Χριστιανούς μας. Ὅταν δέν ἔρχονται οἱ μεγάλοι στά μαθήματα κάθε Δευτέρα, πηγαίνω ἐγώ στά σπίτια τους καί τούς διδάσκω, παρακινώντας τους νά μήν ἀπουσιάζουν.

Ἐπιθυμῶ, ἔστω μιά φορά τόν μῆνα νά ἔρχεται ὁ π. Δ. στό χωριό καί νά παραδίδει μαθήματα στά παιδιά τοῦ σχολείου μας. Ἐπίσης, ἐπιθυμία μου εἶναι νά ἀνοίξουμε μία μικρή σχολή ραπτικῆς καί πλεκτικῆς γιά νά μάθουν οἱ γυναῖκες καί τά μεγάλα κορίτσια μας. Εἴθε ὁ Θεός νά μέ βοηθήσει μέ τίς εὐχές τῶν ἱεραποστόλων πατέρων μας».

 

Ἄναψαν τά τρία  κεριά μόνα τους!

Τό παρόν θαῦμα μοῦ τό διηγήθηκε ὁ παπᾶ Κοσμᾶς, πού εἶναι ἱερεύς στό χωριό Κασάζι, τῆς ἐπαρχίας Λουαλάμπα τῆς Κατάγκα.

Τό βράδυ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς ἦλθε ἡ ὥρα νά κάνουν τήν  περιφορά τοῦ Ἐπιταφίου, ἔξω καί γύρω ἀπό τήν καινούργια ἐκκλησία τους, πού εἶναι πρός τιμήν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

Βγαίνοντας ἀπό τήν ἐκκλησία εἶχαν ἀνάψει τά τρία κεριά, πού εἶχαν τοποθετήσει ψηλά στόν Σταυρό. Λόγῳ ὅμως τοῦ δυνατοῦ ἀέρος, ὅλα τά κεριά τῶν Χριστιανῶν ἔσβησαν. Ἤθελαν ἀκόμη 40 μέτρα  γιά νά μποῦν μέσα στόν ναό, ὅταν ξαφνικά, μπροστά στά ἔκθαμβα μάτια ὅλων τῶν Χριστιανῶν καί τῶν ἄλλων περιέργων, ἄναψαν τά τρία κεριά τοῦ Σταυροῦ, χωρίς νά σβήνουν.

Ὁ ἀέρας, ὅπως μοῦ εἶπε ὁ ἰθαγενής ἱερεύς π. Κοσμᾶς, λυσσομανοῦσε. Βλέποντας τό θαῦμα αὐτό οἱ ἄνθρωποι ἐξεπλάγησαν. Ἔλεγαν: Τί δύναμι ἔχει ἡ πίστις αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας! Ἐνῶ οἱ εἰδωλολάτρες πού ἔβλεπαν τό φαινόμενο ἔλεγαν: «Μακριά ἀπ᾿ αὐτή τήν Ἐκκλησία. Ἔχει πολλή δύναμι. Ὁ Θεός της ἔχει τήν δύναμι νά μᾶς ἐξαφανίσει!

Τό θαῦμα αὐτό ἔφερε τό ἀποτέλεσμά του. Μετά ἀπό 6 μῆνες βαπτίσθηκαν μόνο ἀπό τό χωριό αὐτό 170 κατηχούμενοι.

 

Σηκώθηκε ἡ παράλυτη γυναίκα…

Στό χωριό Καουαγιόνγκο ἔγινε καί τό ἑξῆς συγκλονιστικό θαῦμα σύμφωνα μέ τήν μαρτυρία τοῦ ἀνωτέρω ἰθαγενοῦς ἱερέως πατρός Κοσμᾶ.

Τό 2000 ἔγιναν Βαπτίσεις καί μετά οἱ γάμοι τῶν νεοφωτίστων Χριστιανῶν μας. Ἕνας ἀπό τούς νεοφωτίστους εἶχε σύζυγο μία γυναῖκα, ἡ ὁποία ἦτο παράλυτη ἀπό τήν ἐπίδρασι μαγείας. Πρίν βαπτισθῆ, τοῦ ἔλεγαν πολλοί συγχωριανοί του νά διώξη τήν γυναῖκα αὐτή καί νά πάρει μία ὑγιῆ, διότι πῶς θά κάνει τήν ζωή του μέ μία παράλυτη.

Ἐκεῖνος δέν τούς ἄκουσε, ἀλλά τούς ἔλεγε: «Αὐτή τήν γυναῖκα μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός νά ζήσω. Δέν πρέπει νά τήν ἐγκαταλείψω, ἐπειδή τῆς συνέβη στήν ζωή της αὐτό τό περιστατικό».

 Μαζί της λοιπόν κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε καί στεφανώθηκε. Ὁ Θεός γιά νά τόν ἀνταμείψη γιά τήν ὑπομονή του καί τήν καλωσύνη του, λίγες ἡμέρες μετά τόν γάμο τους, ἡ γυναῖκα του περπάτησε πρός κατάπληξιν ὅλων.

 

Ἄναψε μόνο του ἕνα φῶς...

Ὁ ἱερεύς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου τοῦ χωριοῦ Φουγκουροῦμε, παπᾶ Φώτιος, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς θαυμαστό περιστατικό:

«Ἦτο Σάββατο βράδυ καί, ὡς συνήθως, διαβάζω τίς αὐριανές περικοπές γιά νά ἑτοιμασθῶ νά εἰπῶ καί λίγα λόγια στούς Χριστιανούς μας.

Ἔψαξα νά βρῶ πετρέλαιο (ἀκάθαρτο-μαῦρο) δέν βρῆκα. Εἶχε τελειώσει. Βρῆκα μόνο ἕνα μικρό κεράκι. Ἄρχισα μ᾿ αὐτό νά διαβάζω, ἀλλά γρήγορα τελείωσε. Ἔψαξα γιά ἄλλο κερί, δέν βρῆκα. Ἦτο σκοτάδι. Τό σπίτι μου, πού εἶναι δίπλα στήν ἐκκλησία, ἀπέχει περί τά 2 χιλιόμετρα ἀπό τά μαγαζιά τοῦ χωριοῦ. Ἐκτός αὐτοῦ ἐκείνη τήν ὥρα τά πάντα ἦσαν κλειστά. Στενοχωρήθηκα. Εἶπα μέ παράπονο: «Ἅγιέ μου Θεολόγε, ἐπιθυμοῦσα νά διαβάσω τά Εὐαγγέλια, τόν Ἀπόστολο καί τό αὐριανό κήρυγμα, ἀλλά δέν ἔχω τώρα οὔτε πετρέλαιο, οὔτε κερί. Καί τί θά κάνω αὔριο; Τί κήρυγμα θά εἰπῶ στούς ἀνθρώπους;

Ξαφνικά ἔγινε κάτι τό ἀνέλπιστο. Ἄναψε μόνο του ἕνα φῶς πολύ λαμπερό πού ἐρχόταν ἀπό ψηλά, ἀπό τίς λαμαρίνες τοῦ σπιτιοῦ μου. Μόλις εἶχα ξαπλώσει στενοχωρημένος. Σηκώθηκα ξαφνιασμένος καί ἀποροῦσα τί φῶς εἶναι αὐτό! Φώναξα νά σηκωθῆ καί ἡ παπαδιά μου. Τό εἶδε. Ἐθαύμασε καί ἐδόξασε τόν Θεό καί τόν ἅγιο Θεολόγο. Ἐπῆρα τά βιβλία μου καί διάβαζα. Ἐδιάβαζα ὅ,τι βιβλία εὕρισκα μπροστά μου. Ὁ ὕπνος μέ πῆρε στίς 3 τό πρωΐ. Μέχρι τότε τό θεῖο φῶς μέ φώτιζε.

Μετά ἀπό δύο ὧρες πού σηκώθηκα, δέν ὑπῆρχε. Δέν κατάλαβα πότε ἔφυγε, διότι ἐγώ τότε ἐκοιμώμουν.

 

Ἀκούσθηκαν ψαλμωδίες...

Ὁ ἱερεύς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου τῆς πόλεως Λουένα, π. Ἰωακείμ,  300 χιλιόμετρα μακριά ἀπό τό Κολουέζι, μοῦ διηγήθηκε τά ἑξῆς περιστατικά:

1. Κάποια ἡμέρα, ἦτο Παρασκευή ἀπόγευμα, 3 ἡ ὥρα. Ἤμουν μέ τόν ὑποδιάκονο Ἰωάννη ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου. Ξαφνικά ἀκούσθηκαν ψαλμωδίες μέσα ἀπό τήν ἐκκλησία. Ἔψαλλαν τόν ψαλμό 141: «Φωνή μου πρόν Κύριον ἐκέκραξα, φωνή μου πρός Κύριον ἐδεήθην...». Ἔστειλα δύο παιδιά ἀπό τήν ἄλλη πλευρά νά ἰδοῦν, ἄν ἡ ἐκκλησία εἶναι ἀνοικτή. Ἐπέστρεψαν καί μοῦ εἶπαν ὅτι ἡ πόρτα ἦτο κλειστή.

 

"Τά ψωμάκια νά μή τελειώνουν..."

2.  Στίς 21 Μαΐου τοῦ 2002, ἦτο μνήμη τῶν Ἁγίων Κωνσταντίου καί Ἑλένης. Ἕνας  ἀπό τούς δασκάλους τοῦ σχολείου, τό ὄνομά του Κωνσταντῖνος μαζί μέ τήν σύζυγό του Ἑλένη τό ὄνομά της, ἔφεραν 15 ψωμάκια στήν ἐκκλησία νά διαβασθοῦν γιά τήν γιορτή τους. (Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει σιτάρι καί ἀντί γιά κόλυβα, βράζουμε καλαμπόκι ἤ ἀγοράζουμε ψωμάκια γιά νά μνημονεύσουν οἱ ζῶντες κάποιον νεκρό ἤ νά εὐχηθῆ ὁ ἱερεύς γιά τήν γιορτή κάποιου ἑορτάζοντος).

Μετά τήν Θεία Λειτουργία ὁ ἱερεύς μαζί μέ τό ἀντίδωρο ἐμοίραζε καί τά ψωμάκια, κομμένα στήν μέση. Ναί, ἀλλά τό ἐκκλησίασμα εἶχε περί τά 650 ἄτομα. Μόνο 500 ὑπολογίζοντο τά παιδιά τοῦ σχολείου μας, πού εἶχαν ἔλθει. Καί ὅμως νά μοιράζει ὁ ἱερεύς καί τά ψωμάκια νά μή τελειώνουν.

Τό ἴδιο θαῦμα ἔγινε στήν ἴδια ἐκκλησία  στίς 21 Νοεμβρίου τοῦ 2000, ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ ναοῦ. Τότε ἦτο ἐδῶ καί ὁ προϊστάμενος τῆς Ἱεραποστολῆς π. Μελέτιος. Μέ ἐντολή του εἴχαμε ἀγοράσει περί τά 200 ψωμάκια νά μοιρασθοῦν σάν μικρό δωράκι στούς πεινασμένους Χριστιανούς μας, μετά τήν πολύωρη Ἀκολουθία τῶν Εἰσοδίων. Μά οἱ ἄνθρωποι ἦσαν περί τούς 700. Καί ὅμως εὐλόγησε τά ψωμάκια ἡ Παναγία καί ἔφθασαν καί ἐπερίσσευσαν.

 

Ἡ Παναγία τῆς Λουένας θεραπεύει σχιζοφρενῆ

3. Τόν μῆνα Μάρτιο τοῦ 2002 ἔγινε ἕνα ἄλλο θαῦμα τῆς Παναγίας μας. Κάποιος Χριστιανός μας, ὀνόματι Γεώργιος, πού ἐργάζεται σάν διευθυντής σέ συνεργεῖο αὐτοκινήτων τῆς ἑταιρείας Τζεκαμίν, εἶχε τό κορίτσι του ἄρρωστο ἀπό σχιζοφρένεια. Τό ἐπήγαινε στούς γιατρούς, ἀλλά δέν ἔβλεπε θεραπεία.

Κάποια ἡμέρα ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας μας, Λουκᾶς τ᾿ ὄνομά του, τοῦ εἶπε: «Τό παιδί σου δέν γίνεται καλά μέ γιατρούς παρά μόνο ἄν τό φέρεις νά  προσκυνήσει τήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας μας».

Πράγματι, ἐκείνη τήν Κυριακή ἔφερε τό παιδί του στήν ἐκκλησία, φρουρούμενο ἀπό δύο ἀδέλφια της. Τήν ἐπῆγαν καί προσκύνησε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ τέμπλου καί ἀμέσως θεραπεύθηκε. Ἡ χαρά ὅλων δέν περιγραφόταν. Ἡ πίστις τους γιγαντώθηκε καί παντοῦ ἀκουγόταν τό νικητήριο μήνυμα: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ».

Μετά ἀπό  κατήχησι 6 μηνῶν τό κορίτσι βαπτίσθηκε καί πῆρε τό ὄνομα Μαρία-Παντελίνα.

 

"Φέρε τό παιδί σου στήν Παναγία τῆς Λουένας..."

4. Παρόμοιο θαῦμα ἔζησε ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανικός κόσμος τῆς Λουένας μέ τήν θεραπεία ἑνός ἄλλου παιδιοῦ σχιζοφρενοῦς. Ὁ πατέρας του, εἶναι διευθυντής Ἀστυνομίας τῆς Λουένας. Ἔτρεξε παντοῦ. Σπατάλησε τά λίγα χρήματά του πού εἶχε. Ὅλοι τοῦ ὑπόσχοντο, ἀλλά ἡ θεραπεία δέν εἶχε ἔλθει.

Ἄκουσε γιά τό γεγονός αὐτό ὁ Κατηχητής μας Λουκᾶς καί εἶπε στόν πατέρα νά φέρει τό παιδί του στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Πράγματι, ἦτο ἡμέρα, ὅταν ξεπρόβαλλε μέσα ἀπό τό πλῆθος τῶν πιστῶν ὁ διοικητής κρατώντας μέ κάποιον ἄλλο τό παιδί του. Μέ τήν ὑπόδειξι τοῦ Κατηχητοῦ τό μετέφεραν στό τέμπλο. Πλησίασαν τό παιδί στήν Εἰκόνα τῆς Παναγίας. Ἐκεῖνο ἀσπάσθηκε τήν Παναγία μας καί ἀμέσως θεραπεύθηκε.

Νέες ζητωκραυγές τοῦ πλήθους. Νέα παραληρήματα. Νέα ἀναφωνητά τῶν γυναικῶν. Λίγη ὥρα μετά τήν Λειτουργία μπῆκε μέσα ἕνα σῶμα ἀστυνομίας μέ τόν διοικητή. Ἦλθαν νά μάθουν καί ν᾿ ἀκούσουν, τί Ἐκκλησία εἶναι αὐτή καί πῶς γίνονται τέτοια θαύματα»;

Μοῦ εἶπε ὁ π. Ἰωακείμ, πάρα πολλοί ἀστυνομικοί καί ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ εἶναι Κατηχούμενοι. Ἡ πίστις διαδίδεται παντοῦ μέ τά θαύματα τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας

καί τῶν Ἁγίων μας. Εἶναι θέλημά Του ὁ λαός νά γνωρίσει τό ἀληθινό Φῶς, τόν Χριστό, καί ν᾿ ἀπαλλαγεῖ ὁριστικά ἀπό τά σκότη τῆς ἁμαρτίας τῆς μαγείας καί τοῦ αἰωνίου θανάτου.

 

Ἄτεκνη γυναῖκα τεκνοποίησε

Ὁ Κατηχητής τοῦ χωρίου Κισότε Μιχαήλ μοῦ ἀνέφερε τό ἑξῆς περιστατικό πού συνέβη τό 1976.

«Τήν ἐποχή ἐκείνη ἦτο ἱεραπόστολος στό Κολουέζι ὁ νῦν βοηθός Ἐπίσκοπος Ρόδου π. Ἀμφιλόχιος Τσοῦκος. Κάποιος συγχωριανός μας ἐζήτησε νά κατηχηθῆ καί να βαπτισθῆ. Μέχρι τότε εἶχε πολλά παιδιά μέ πολλές γυναῖκες. Θά ἔπρεπε νά διαλέξη μία ἀπ᾿ αὐτές καί τά παιδιά πού ἔκανε μαζί της γιά νά προχωρήσει στό Βάπτισμα. Ἐκεῖνος ἐδιάλεξε μία, τήν πιό νεώτερη, μέ τήν ὁποία δέν εἶχε ἀκόμη ἀποκτήσει παιδί. Ὅμως ἡ γυναῖκα αὐτή, ἀπό τήν νεότητά της  δέν εἶχε τήν δυνατότητα τεκνογονίας. Βαπτίσθηκαν, λοιπόν, μαζί καί στεφανώθηκαν. Ἀπεδείχθη ὅμως ὅτι ἡ γυναῖκα του δέν τεκνοποιοῦσε. Ἦλθαν σέ μένα κι ἐγώ εἶπα τό πρόβλημά τους στόν π. Ἀμφιλόχιο. Ἐκεῖνος εἶπε νά κάνουν νηστεία καί προσευχή καί κάθε πρωΐ νά πίνουν Ἁγιασμό.

Μετά ἀπό λίγο διάστημα ἔμεινε ἔγκυος ἡ γυναῖκα του μέ τίς προσευχές τοῦ π. Ἀμφιλοχίου καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ἀπέκτησε πρῶτα ἕνα κορίτσι πού τό ὠνόμασαν Ἀναστασία καί μετά ἕνα ἀγόρι, πού τοῦ ἔδωσαν στό βάπτισμά του τό ὄνομα Ἀμφιλόχιος πρός τιμήν καί τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα.

 

Θεραπεία δαιμονιζομένης

 Στήν ἐνορία τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων τοῦ χωριοῦ Καουαγιόνγκο ἔχουμε καί ὀρθόδοξο Δημοτικό σχολεῖο. Ὁ διευθυντής του εἶναι ὀρθόδοξος, ἐνῶ ἡ σύζυγός του ἀνήκει σέ μιά προτεσταντική ὁμάδα τῶν Πεντηκοστιανῶν. Ἐκεῖ, ὡς γνωστόν, μέ τόν καιρό ἡ γυναῖκα του δαιμονίσθηκε. Ἐκινεῖτο δαιμονικά, κουνοῦσε τό κεφάλι της καί ἔβγαζε ἄναρθρες καυγές.

Ὁ ἄνδρας της ἀνησύχησε καί κάλεσε τόν ἱερέα τῆς ἐνορίας τόν π. Τιμόθεο Nyembo. Αὐτός τῆς διάβασε ἐξορκισμούς καί τήν σταύρωσε μέ τόν Τίμιο Σταυρό. Ἡ γυναῖκα σταμάτησε νά κινεῖται δαιμονικά. Ἔμεινε κάτω σάν πεθαμένη καί κοιμήθηκε δίπλα στόν τοῖχο τοῦ σπιτιοῦ της πολλές ὧρες.

Ὁ ἄνδρας της καί τά παιδιά φοβήθηκαν πολύ μ᾿ αὐτά πού εἶδαν. Ἡ γυναῖκα μέ τήν δύναμι τοῦ Χριστοῦ θεραπεύθηκε καί ἀπό τήν ἄλλη ἡμέρα ἄρχισε νά ἐργάζεται. Πίστεψε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί παρηκολούθησε μαθήματα κατηχήσεως μαζί μέ τά παιδιά της. Ὅλοι τους βαπτίσθηκαν στίς 12-7-2002.

Τήν ἱστορία αὐτή μοῦ τήν εἶπε ὁ ἰθαγενής  εὐλαβής ἱερέας μας π. Τιμόθεος.

 

Ἡ Ἁγία Ἄννα μέ ἐβοήθησε στόν πόλεμο μέ τούς μάγους

Μία ἡμέρα ἦλθε στήν Ἱεραποστολή ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας Ἁγίας Ἄννης, τοῦ χωριοῦ Καγιέμπε, κ. Συμεών. Ἤθελε νά μοῦ εἰπεῖ μιά ἱστορία πού ἔγινε στό χωριό του καί ἔχει σχέσι μέ τήν μαγεία. Δέν εἶχα χρόνο νά τόν ἀκούσω καί τόν παρεκάλεσα νά μοῦ τήν γράψη. Ἰδού τί ἔγραψε:

« Ἐγώ πού σᾶς γράφω αὐτό τό γράμμα, εἶμαι ὁ κατηχητής Συμεών, τῆς ἐνορίας τῆς Ἁγίας Ἄννης Καγιέμπε. Ἡ ἀδελφή μου ξέρω ὅτι εἶναι μάγισσα. Τό ἀντιλήφθηκα αὐτό, ἀπό τότε πού βαπτίσθηκα καί ἐρχόταν μέχρι τότε στό σπίτι μου. Κάποτε προσευχόμουν μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Ἄννας. Ἦλθε ἡ ἀδελφή μου καί μέ βρῆκε νά προσεύχομαι. Δέν τῆς ἄρεσε αὐτό πού ἔκανα. Ἀπό τότε ἀπηγόρευε στά παιδιά της νά μέ ἐπισκέπτωνται. Τούς ἔλεγε: «Μή πηγαίνετε στόν θεῖο σας, διότι ἔχει ἰσχυρό δαιμόνιο. Ἡ ἐκκλησία πού ἀκολουθεῖ ἔχει δυνατό ἀρχηγό καί οἱ μάγοι τήν φοβοῦνται πολύ αὐτή τήν Ἐκκλησία».

Ἔτσι τά παιδιά της καί ἡ ἴδια σταμάτησαν νά ἔρχωνται στό σπίτι μου. Μάλιστα ἐπῆγε καί μέ κατήγγειλε στόν δήμαρχο τῆς περιοχῆς, ὅτι ἐνοχλῶ τούς μάγους μέ τίς προσευχές πού κάνω στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Ὁ δήμαρχος τῆς εἶπε ὅτι δέν μπορεῖ νά μέ διώξη ἀπό τό σπίτι καί τό χωριό πού μένω.

Προσέξτε μετά τί ἔκανε ἡ ἀδελφή μου. Συναντήθηκε μέ τούς ἄλλους μάγους καί συνεργάτες της. Τούς ὑποσχέθηκε νά τούς δώσει ἕνα πρόβατο γιά νά ξεμπερδέψουν ἀπό τήν ζωή ἕνα παιδί. Μετά ἀπό ἀρκετές ἡμέρες, οἱ μάγοι τῆς ὑπενθύμισαν τίς ὑποσχέσεις της. Ἐκείνη τούς εἶπε, ὅτι θά πάει πρῶτα στό Λουμπουμπάσι καί ἔπειτα θά τακτοποιήσει τό θέμα.

Αὐτή ἡ ἀδελφή μου εἶχε σκοπό νά τούς δώσει τό παιδί μου, τήν Θέκλα, νά  κάνουν σύμφωνα μέ τίς δαιμονικές τους συνήθειες, την ἐπίκλησι τῶν δαιμόνων γιά νά «πιάσουν» τά μαγικά τους. Τελικά πρίν φύγει, ἄφησε τήν Θέκλα,  τήν ὁποία ἐμάγεψε, καί στούς μάγους ἔδωσε τήν ἐγγονή μας. Ἀμέσως τό παιδί  μας ἀρρώστησε καί ἦταν σάν ξερό. Μόνο ἡ καρδιά του λειτουργοῦσε. Βλέποντας τό παιδί μου (ἐγγονάκι) ἔτσι τό ἐπῆγα μπροστά στήν Εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἔκανα προσευχή.

Ἔκλαιγα καί παρακαλοῦσα καί τήν Ἁγία Ἄννα λέγοντας: «Ἐσύ εἶσαι ἐδῶ ἡ καταφυγή μας...».  Μετά ἐπῆρα τό παιδί καί ἐπῆγα στό ἰατρεῖο. Ὁ νοσοκόμος τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ μοῦ εἶπε: «Τό παιδί θά θεραπευθῆ, διότι προσεύχεσθε στόν ἀληθινό Θεό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. (Φαίνεται θά ἦτο κατηχούμενος αὐτός ὁ νοσοκόμος).

Ἡ ἐγγονούλα μας ἔμεινε στά χέρια τῶν μάγων. Ἀρρώστησε ἀμέσως καί εἶχε πόνους στό κεφάλι καί στόν λαιμό του. Δέν μποροῦσε νά φάγει τίποτε. Ἐπῆγε νά τό ἐπισκεφθῆ ἡ μάννα του καί οἱ μάγοι τήν ἔδιωξαν. Μετά ἐπῆγαν ἄλλοι συγγενεῖς τοῦ παιδιοῦ καί διά τῆς βίας τό ἐπῆραν καί τό μετέφεραν στό ἰατρεῖο. Ὁ νοσοκόμος εἶπε ὅτι ἡ ἀρρώστειά του εἶναι πολύ δυνατή καί πρέπει νὰ ἀρχίσει τήν θεραπεία του.

Ἐκείνη ἡ ἡμέρα ἦτο Κυριακή καί ἐμεῖς μόλις εἴχαμε τελειώσει τήν ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ τό ἀπόγευμα. Ἦλθε ἡ γυναῖκα μου Μάρθα καί μοῦ εἶπε τά δυσάρεστα νέα. Λυπήθηκα πολύ. Μπῆκα μέσα στό σπίτι καί ἔπεσα σέ προσευχή μπροστά στήν Ἁγία Ἄννα. Τῆς εἶπα: «Δός μου χρόνο νά πάω νά ἐπισκεφθῶ τό παιδάκι, τήν ἐγγονή μας. Ἐπῆγα μέ πολύ πόνο. Βρῆκα τό παιδάκι, τό ὁποῖο μόνο ἀνέπνεε. Ἔκανα λίγη προσευχή. Ὁ γιατρός μοῦ εἶπε ὅτι χρειάζεται ὀρός. Εἶχα μαζί μου 1000 φράγκα κογκολλέζικα (3 δολλάρια), ἀλλά ὁ ὀρός ἐκόστιζε 2500 φράγκα. Εἶπα στούς γονεῖς του νά βροῦν ἄλλα 1500 φράγκα γιά νά πάρουμε τόν πρῶτο ὀρό.

Πράγματι, ὁ γιατρός ἔβαλε τόν πρῶτο ὀρό καί μετά μᾶς εἶπε ὅτι χρειάζονται ἀκόμη ἄλλοι τέσσαρεις. Τοῦ εἶπα ὅτι δέν ἔχω ἄλλα χρήματα σπίτι μου. Τότε μᾶς εἶπε: «Πᾶρτε τό παιδί καί πηγαίνετε σπίτι σας. Δέν μποροῦμε νά συνεχίσουμε τήν θεραπεία του...».

Ἐπήγαμε στό σπίτι. Μαζί μας φιλοξενούσαμε τόν κατηχητή τῆς πόλεως Ντιλόλο, Στέφανο, μέχρι πού νά βρῆ μέσο νά συνεχίσει τό ταξίδι του. Μᾶς παρηγόρησε καί μᾶς  εἶπε θά κάνουμε μαζί προσευχή γιά τό παιδί.

Ἐν τῷ μεταξύ τά παιδιά τῆς ἀδελφῆς μου, τῆς μάγισσας, εἶχαν ἀλλάξει συμπεριφορά ἀπέναντί μου. Εἶχαν ἔλθει σπίτι μου καί εἶπαν: «Ξέρουμε ποιός ὡδήγησε τό παιδί σ᾿ αὐτό τό χάλι».

Ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ ἔστειλε δύο συγγενεῖς της στόν μάγο τῆς κεντρικῆς πόλεως Μουτσάτσα. Ὁ μάγος τούς εἶπε μία παροιμία:

«Μέλι στό πόδι, πεῖνα στό στομάχι».

-Πῶς θά πάει ἡ κατάστασις τοῦ παιδιοῦ; Τόν ἐρώτησαν.  Ἐκεῖνος εἶπε:

-Ἡ μητέρα τοῦ παιδιοῦ εἶναι μάγισσα. Τώρα πού θά γυρίσετε, θά βρῆτε τό παιδί πεθαμένο. Πρίν ἀναχωρήσουν, ἐκάλεσαν ἕνα συγγενῆ τους πού μόλις εἶχε ἔλθει ἀπό τήν Ζάμπια καί εἶχε μαζί του τό μαγικό φάρμακο, πού λέγεται Κικόντο. Τοῦ εἶπαν ὅτι τό παιδί πέθανε ἐξ αἰτίας τοῦ ὀρθοδόξου κατηχητοῦ, διότι αὐτός ἔχει πολλή  μαγική δύναμι. Αὐτό τό φάρμακο πού ἔφερα, τούς εἶπε, ἀκόμη καί κάτω ἀπό τό νερό νά τό κρύψω, μόνο ἕνας νεκρός ἤ πάστορας θά μπορέση νά τό βγάλει.

Ὅλοι αὐτοί λοιπόν, μέ φώναξαν καί μοῦ εἶπαν:

-Ἡ ἀδελφή σου ἔχει φύγει γιά τό Λουμπουμπάσι. Τόν θάνατο τοῦ παιδιοῦ ἐσύ τόν ἔχεις προκαλέσει.

-Ἐγώ, τούς εἶπα, εἶμαι κατηχητής. Δέν εἶναι δυνατόν νά κάνω φάρμακα καί νά σκοτώνω ἀνθρώπους.

Αὐτός ὁ μάγος ἀπό τήν Ζάμπια μοῦ εἶπε: Αὐτό τό φάρμακο Κικόντο, πού ἔχω φτιάξει, θά ὁδηγήσει τό φέρετρο μέ τό παιδί μέσα στό σπίτι σου. Καί, ἄν δέν τό σκότωσες ἐσύ, θά φύγη καί θά πάει νά ἀποκαλύψει τόν φονιᾶ του.

Μ᾿ ἐπῆραν καί πήγαμε μαζί ἐκεῖ πού ἦτο τό φέρετρο. Μέ ἐντολή τοῦ μάγου σηκώθηκε τό φέρετρο κολλημένο στίς πλάτες τεσσάρων μεταφορέων καί ἐπῆρε τόν δρόμο τρέχοντας πρός τό σπίτι μου. Μοῦ εἶπε ὁ μάγος:

-Τώρα πᾶμε στό σπίτι σου. Θά  ἰδοῦμε τί θά κάνει τό φέρετρο. (σ.σ.Τό φέρετρο κινεῖται μέ δαιμονική δύναμι και ἐξουσία).

-Ἐγώ τοῦ εἶπα: Ὁ Θεός εἶναι Ζωντανός.

Τό φέρετρο μπῆκε στήν αὐλή, ὅπου βρίσκεται καί ἡ λασποκαλύβα-ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Ἄννης καί στάθηκε ἀκίνητο στίς πλάτες τῶν μεταφορέων του. Ὁ μάγος τοῦ εἶπε: «Δός μας δρόμο. Ποῦ θά βαδίσουμε; Τότε ἐγώ ἔπιασα σφικτά τόν σταυρό πού φοροῦσα στόν λαιμό μου καί εἶπα:

-Φύγε, σατανᾶ ἀπό ἐδῶ. Ἐδῶ εἶναι τό προαύλιο τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἁγίας Ἄννης.

Τό φέρετρο ἐτράβηξε κοντά του τούς τέσσαρεις καί ἐπέστρεφε πρός τά ὀπίσω. Μπῆκε στόν κεντρικό δρόμο καί γρήγορα-γρήγορα ἦλθε στήν ἀγορά τοῦ χωριοῦ μας. Μέ ταχύτητα μπῆκε στό σπίτι τοῦ μάγου Samukuli. Τόν πλησίασε, τόν κτύπησε καί τόν ἔριξε κάτω. Μετά ἔφυγε μαζί μέ τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων πού τό ἀκολουθοῦσαν μέ φωνές καί ἀλλαλαγμούς. Μετά ἔλεγαν:

-Τώρα θά πᾶμε νά συλλάβουμε τόν ὀρθόδοξο κατηχητή.

Γι᾿αὐτό ἐπῆραν πέτρες καί ξύλα. Μέ ὕβριζαν καί μοῦ ἔλεγαν:

-Σήμερα θά πεθάνεις καί ἐσύ μέ ὅλη τήν οἰκογένειά σου.

 Ὁ μάγος μοῦ εἶπε:

- Ἔχεις καί σύ διάβολο μέσα σου.

Μέ κράτησαν ἀκίνητο σ᾿ ἕνα μέρος καί μέ ὕβριζαν μέ ἀπειλές νά μέ κτυπήσουν. Τότε φώναξα τήν Ἁγία Ἄννα καί εἶπα:

-Ἁγία Ἄννα, πολέμησε τούς ἀοράτους  ἐχθρούς καί προστάτευσε ἐμένα….

Κατόπιν τό φέρετρο ἔπεσε κάτω ἀπό τίς πλάτες τῶν τεσσάρων καί ἄνοιξε. Τό ξαναπῆραν οἱ τέσσαρεις καί πῆγε καί κτύπησε τό σπίτι μιᾶς ἄλλης γυναίκας πού ἀπέδειξε ὁ διάβολος ὅτι ἦτο κι αὐτή μάγισσα καί συνεργάτις στόν θάνατο τοῦ παιδιοῦ. Μετά τό φέρετρο μπῆκε στό δωμάτιο τῆς ἀδελφῆς μου, τῆς μάγισσας. Ἔμεινε ἐπάνω στό κρεββάτι. Τότε οἱ ἄνθρωποι πέταξαν τά ξύλα καί τίς πέτρες καί ζητοῦσαν συγγνώμη, διότι ἔκαναν λάθος.

Τά παιδιά τῆς ἀδελφῆς μου αἰσθάνθηκαν ντροπή, διότι δέν ἤμουν ἐγώ ὁ μάγος, ἀλλά ἡ μάννα τους καί ἀδελφή μου.

Μετά ἦλθε ἡ ἀστυνομία, τούς συνέλαβε καί τούς ὡδήγησε στήν φυλακή. Ἦσαν τρία ἄτομα πού συνεργάσθηκαν γιά τόν φόνο τοῦ παιδιοῦ. Τούς ἐζήτησαν γιά πρόστιμο 10.000 φράγκα κογκολλέζικα, δηλαδή 30 δολάρια.

 

Θά ἔχουν πολύ δυνατά μάγια...

Ὁ κατηχητής καί ὑποδιάκονος Ἀπόστολος ἀπό τό χωριό Κισάμπα μέ ἐνορία στό ὄνομα τοῦ ἁγίου Μηνᾶ μοῦ εἶπε τά ἑξῆς θαύματα:

1. Στό χωριό μου ἀπό τόν Ἰανουάριο τοῦ 2002 μέχρι τόν Μάϊο μπῆκαν οἱ ἀντάρτες. Ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἐπῆραν, ὅσα πράγματα ἠμποροῦσαν, καί κρύφθηκαν στά δάση.

Ἐγώ μέ τήν γυναῖκα μου, Δέσποινα τό ὄνομά της, ἐκεῖνο τό βράδυ σκεφθήκαμε καί κάναμε τά ἑξῆς:  Βγάλαμε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας καί τοῦ ἁγίου Μηνᾶ ἀπό τό εἰκονοστάσι, πού εἶναι μέσα στό ὑπνοδωμάτιό μας, καί τίς βάλαμε στήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μας. Μέσα, μπροστά στό εἰκονοστάσι ἀνάψαμε τό καντήλι. Κατόπιν μέ λίγα πράγματά μας  φύγαμε γιά τό δάσος.

Ἦλθαν οἱ ἀντάρτες  μέ τόν πρόεδρο τοῦ χωριοῦ μας. Πλησίασαν τό σπίτι καί ρώτησαν τόν πρόεδρο:

Σ᾿ αὐτό τό σπίτι πόρτα δέν βλέπουμε. Καί μέσα ὑπάρχει φωτιά. Τί ἄνθρωποι μένουν ἐδῶ μέσα; Δέν ἠμποροῦσαν νά  βροῦν τήν πόρτα. Ἀκόμη τόν ρωτοῦσαν: «Πῶς γίνεται νά ὑπάρχει φωτιά μέσα στό σπίτι καί νά μή καίγωνται τά χόρτα τῆς στέγης; Ποιοί μένουν ἐδῶ; Θά ἔχουν πολύ δυνατά μάγια γιά νά μή καίγεται τό σπίτι τους...

Ἔφυγαν λοιπόν, χωρίς νά πλησιάσουν τό σπίτι μας. Τήν ἄλλη ἡμέρα ἐμεῖς γυρίσαμε καί βρήκαμε τό σπίτι μας ἀνέπαφο.

 

Ὁ Κατηχητής τους εἶναι μεγάλος μάγος...

Μιά ἄλλη χρονιά ἐνέσκηψε ἐπιδημία χολέρας στό χωριό μας. Ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας ἀπεδεκατίζοντο. Εἰδοποιήθηκαν τά γειτονικά μεγάλα ἰατρικά κέντρα γιά νά φέρουν φάρμακα καί νά σωθῆ ὁ κόσμος.

Ἐγώ μέ ὅλους τούς Χριστιανούς μας ἀποφασίσαμε νά ἀφήσουμε τόν ἑαυτό μας στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Κάθε πρωΐ μπαίναμε στήν ἐκκλησία, ἐκάναμε τήν ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου, ἐπίναμε Ἁγιασμό καί πηγαίναμε στίς δουλειές μας.

Ἦλθαν καί τά φάρμακα καθυστερημένα, ἀλλά πολλοί συγχωριανοί μας εἶχαν πεθάνει. Ὅταν σταμάτησε τό κῦμα τῆς χολέρας καί ἔγινε γνωστό σ᾿ ὅλους ὅτι ἀπό τούς ὀρθοδόξους Χριστιανούς κανείς δέν πέθανε, ὅλοι οἱ χριστιανοί τῶν ἄλλων δογμάτων ἐξεπλάγησαν. Καί ἔλεγαν: Ὁ Κατηχητής τους εἶναι μεγάλος μάγος. Γι᾿αὐτό κανείς τους δέν πέθανε...».

Ὁ Χριστός τήν κτύπησε στό πρόσωπο...

Ὁ Κατηχητής ἀπό τήν ἐνορία τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ χωριοῦ Κισότε, ὀνόματι Μιχαήλ, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς τρομακτικό σημεῖο:

Μία γυναῖκα, τό ὄνομά της, Μαρία  Nakuwina, τό 1977, ὅταν ἐρχόταν τήν Κυριακή στήν ἐκκλησία, στήν  ὥρα τῆς Θείας Κοινωνίας, ἐπήγαινε ὅπως οἱ ἄλλοι Χριστιανοί νά προσκυνήσει τίς εἰκόνες τοῦ τέμπλου. Ὅταν πλησίαζε ν᾿ ἀσπασθῆ τήν Εἰκόνα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τήν ἔπιανε φόβος, ἐξάντλησι καί τήν ἔπιανε κρύος ἱδρῶτας. Τήν ἔπαιρναν οἱ ἄλλοι Χριστιανοί καί τήν ἔβγαζαν ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία.

Μιά ἄλλη Κυριακή συνέβη τό ἴδιο γεγονός, ἀλλά τώρα ὁ Χριστός τήν ἔφτυσε στό πρόσωπο. Αὐτή ἔφυγε ταραγμένη καί ἀπό τόν φόβο της ἦτο ἕτοιμη νά πέσει κάτω.

Ξαναπῆγε στήν ἐκκλησία, χωρίς νά ἐξετάσει τόν ἑαυτό της, ἐάν σφάλλει σέ κάτι. Ἀκόμη δέν εἶχε πάει νά ἐξομολογηθῆ ὅλα αὐτά τά συμβάντα στόν Πνευματικό. Τήν Κυριακή ἐκείνη, ὅταν τόλμησε νά πλησιάσει τόν Χριστό, Ἐκεῖνος ἄνοιξε τό πανάγιο Χέρι του καί τήν κτύπησε στό πρόσωπο!

Τήν μετέφεραν οἱ Χριστιανοί καί πάλι στό σπίτι της σέ κακό χάλι. Ἐζήτησε τόν ἱερέα. Ἦλθε ὁ π. Σεραφείμ, ὁ ὁποῖος ἀμέσως διεπίστωσε ὅτι αὐτή ἡ γυναῖκα ἀσχολεῖτο μέ τά μάγια. Τῆς ἐζήτησε νά φέρει τά μαγικά της. Ἐκείνη τοῦ τά ἔδωσε καί τά ἔκαυσε ὅλα, ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία, πλησίον τοῦ τάφου τοῦ ἀδελφοῦ της, ὁ ὁποῖος τήν εἶχε μυήσει στά μάγια. Κατόπιν τήν ἐνουθέτησε καταλλήλως καί τήν ἐκανόνισε, ὅπως τῆς ἔπρεπε.

 

Ὁ τριετής Ἀκάκιος

Στό σπίτι μου, μοῦ ἔλεγε ὁ ὑποδιάκονος Ἀπόστολος, ἀπέκτησα μέ τήν χάρι τοῦ Θεοῦ ἕξι παιδιά: Τήν Μαρίνα, τόν Κοσμᾶ, τόν Γρηγόριο, τόν Θωμᾶ, τήν Βάσα καί τελευταῖον τόν Ἀκάκιο.

Ὁ Ἀκάκιος εἶναι μόλις τριῶν ἐτῶν, ἀλλά οἱ συνήθειές του πού ἔχει σχετικά μέ τήν ἐκκλησία μᾶς ἔχουν καταπλήξει καί συγκινήσει.

Κάθε πρωΐ ἔχουμε πρόγραμμα, ὥρα 5 νά μπαίνουμε ὅλοι στήν ἐκκλησία γιά τόν ὄρθρο. Τό παιδάκι αὐτό, ὅταν ἀκούσει τό πρῶτο κελάηδημα τοῦ κόκκορα, ξυπνάει. Μετά καλεῖ νά σηκωθοῦν καί τ᾿ ἄλλα του ἀδέλφια. Μετά ἔρχεται καί μᾶς τραβάει καί ἐμᾶς ἀπό τό χέρι.  Παίρνει στά χέρια του τό κερί καί τά σπίρτα καί πάει στήν ἐκκλησία. Πρίν μπεῖ στήν ἐκκλησία, ξυπνάει καί μία ἄλλη οἰκογένεια συγγενῶν μας, πού μένουν κοντά στήν ἐκκλησία.

Ὅταν ἀρχίζουμε νά διαβάζουμε προσπαθεῖ μόνο του νά ἀνάψη τό κερί καί στέκεται κοντά στό ἀναλόγιο μέ τό κερί στό χέρι.

Ἐγώ μέ τήν Δέσποινα τήν γυναῖκα μου εἴμαστε συγκινημένοι γι᾿ αὐτή τήν συμπεριφορά τοῦ μικροῦ παιδιοῦ μας. Καί πιστεύουμε ὅτι, ὅταν θά μεγαλώσει, θά γίνει ὑπηρέτης τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του.

 

"Ἐγώ εἶμαι ὀρθόδοξος παπᾶς...ὁ παπᾶ Κοσμᾶς..."

Ὁ ὑποδιάκονος Ἀπόστολος μοῦ εἶπε καί τό ἑξῆς ὄνειρο κάποιου συγχωριανοῦ του, πού μένει τώρα στήν Μπουτούμπα:

«Στό χωριό μου κάποια ἡμέρα μέ πλησίασε ἕνας ἄνθρωπος, τό ὄνομά του Kipazula ὁ ὁποῖος δέν εἶναι ὀρθόδοξος. Ἦλθε νά μοῦ διηγηθῆ πῶς εἶδε στόν ὕπνο του τόν μακαριστό π. Κοσμᾶ. Μοῦ εἶπε τά ἑξῆς:

«Κάποια ἡμέρα ἐπῆγα νά ψαρέψω. Ἐπιστρέφοντας στό σπίτι μου ἔπεσα στό κρεββάτι ἄρρωστος. Δέν μποροῦσα οὔτε νά κινηθῶ. Κατάλαβα ὅτι μοῦ εἶχαν κάνει μάγια. Τότε μιά νύκτα εἶδα τό ἑξῆς ὄνειρο: Εἶδα ὅτι ἦλθε καί σταμάτησε κοντά στό σπίτι μου ἕνα αὐτοκίνητο πού ἔτρεχε μέ πολλή ταχύτητα. Ἄνοιξε τήν πόρτα καί βγῆκε ἔξω ἕνας εὐρωπαῖος μέ ἄσπρα ροῦχα καί μεγάλη γενειάδα. Κρατοῦσε στά χέρια του κι ἕνα βαλιτσάκι. Ἐγώ φοβήθηκα πολύ. Αὐτός ἄνοιξε τό βαλιτσάκι του, ἔβγαλε ἕνα μαντήλι καί μέ ρώτησε:

-Μέ γνωρίζεις ποιός εἶμαι;

-Ὄχι τοῦ εἶπα.

-Ἐγώ εἶμαι ὀρθόδοξος παπᾶς. Ὀνομάζομαι παπᾶ-Κοσμᾶς, πού πέθανα πρίν λίγα χρόνια. Πήγαινε στήν ἐκκλησία τῶν Ὀρθοδόξων καί πές ἐκεῖ στόν Κατηχητή καί στούς Χριστιανούς νά κάνουν προσευχή γιά σένα καί θά γίνης καλά. Καί, ἄν πάλι ἀρρωστήσεις, νά ἔλθης καί νά παρακαλέσης ἐμένα καί θά σέ βοηθήσω.

 

Ἐγώ, ἔλεγε κατόπιν ὁ ὑποδιάκονος Ἀπόστολος, ἀπόρησα πώς ἕνας μή ὀρθόδοξος ἀξιώθηκε καί εἶδε στόν ὕπνο του τόν π. Κοσμᾶ. Μετά ἐγώ ἄρχισα νά τοῦ ἐξιστορῶ γιά τήν ἱστορία καί τήν προσφορά τοῦ π.Κοσμᾶ στό Κογκό.

Στήν συνέχεια μοῦ εἶπε τά ἑξῆς:

«Κάποια περίοδο ἡ γυναῖκα μου ἦτο ἔγκυος. Ἀλλά ἦτο ἀδύνατον νά γεννήσει φυσιολογικά. Πλησίαζε ὁ θάνατός της. Τότε ἐγώ φώναξα τόν π. Κοσμᾶ, ὡς ἑξῆς: «π. Κοσμᾶ, π. Κοσμᾶ, π. Κοσμᾶ, ἔλα νά μέ βοηθήσεις...».

Τήν νύκτα ἦλθε στόν ὕπνο μου μέ τόν ἴδια τρόπο, ὅπως καί προηγουμένως. Μοῦ εἶπε: «Πήγαινε καί πές στούς Ὀρθοδόξους νά κάνουν προσευχή...».

Ἡ γυναῖκα μου γέννησε, χωρίς κίνδυνο, ἀγοράκι. Τό βάπτισα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τοῦ ἔδωσα τό ὄνομα Κοσμᾶς. Ἀλλά κι ἐγώ, παρηκολούθησα μαθήματα κατηχήσεως καί, ὅταν ἦλθε στήν Μπουτούμπα ὁ π. Μελέτιος μέ βάπτισε δίνοντάς μου τό ὄνομα Θωμᾶς.

 

Ἕνας μικρός Ἄγγελος;

Ἡ πόλις Λουένα ἀπέχει 300 χιλιόμετρα μακριά ἀπό τό Κολουέζι. Ἀπό τότε πού τοποθετήθηκε στήν ἐκεῖ ἐνορία τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου ἱερεύς, ὁ π. Ἰωακείμ, ὑπάρχει μία συνεχής πρόοδος στήν θρησκευτική ζωή τῶν Χριστιανῶν μας.

Σ᾿ αὐτή τήν ἐνορία εἶχε πάει  τελευταία φορά τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2002 ὁ προϊστάμενος τῆς Ἱεραποστολῆς Κολουέζι, π. Μελέτιος, προκειμένου νά διευθετήσει πολλές δουλειές: Νά ἐνημερωθῆ γιά τήν πρόσφατη λειτουργία τοῦ ἐκεῖ ὀρθοδόξου γυμνασίου, νά ἰδῆ πῶς πᾶνε οἱ ἐπισκευαστικές ἐργασίες τῆς νοσηλευτικῆς σχολῆς καί νά συνομιλήση μέ τούς Κατηχουμένους γιά τήν  βάπτισί τους.

Ἀφήνουμε τίς πατροπαράδοτες ὑποδοχές, μέ λουλούδια, χορούς καί τραγούδια. Τό πλῆθος τῶν πιστῶν συνώδευσε τόν π. Μελέτιο στήν καινούργια ἐκκλησία. Μετά τόν Ἑσπερινό, τούς χαιρέτισε  πατρικά ὁ π. Μελέτιος  καί τούς ὡμίλησε γιά τό πρόγραμμά του.

Πρός τό τέλος τῆς ὁμιλίας του, ἕνας μικρός μόλις περίπου 5 ἐτῶν πλησίασε τόν π. Μελέτιο πού στεκόταν στήν Ὡραία Πύλη. Τοῦ ἔπιασε τό μικρό δάκτυλο τοῦ ἀριστεροῦ του χεριοῦ καί τοῦ ἔκαμε τίς ἑξῆς περίεργες ἐρωτήσεις:

-Ἦλθες πάτερ, γιά νά μᾶς φέρεις τόν Χριστό στήν ζωή μας;

-Ὁ π. Μελέτιος ἀπαντοῦσε μηχανικά, χωρίς νά δίνει πολλή σημασία στόν μικρόν ἄγγελο.

-Ναί παιδί μου, γι᾿αὐτό ἦλθα.

-Σήμερα θά μᾶς ἐξομολογήσετε καί αὔριο θά βαπτισθοῦμε;

-Ναί παιδί μου, ἔτσι θά κάνουμε.

-Καί μετά τήν Βάπτισι θά πάρουμε τόν Χριστό μέσα μας μέ τήν Θεία Κοινωνία;

-Ναί παιδί μου, ἔτσι εἶναι ἡ τάξις τῆς Ἐκκλησίας μας...

-Καί, ἀφοῦ θά βαπτισθοῦμε, πρέπει νά προσέξουμε νά μή κάνουμε πάλι ἁμαρτίες;

-Ἀσφαλῶς, παιδί μου πρέπει νά προσέξουμε...

-Καλά, πάτερ, σᾶς εὐχαριστοῦμε πού μᾶς ἤλθατε. Σᾶς περιμέναμε...

Ὁ π. Μελέτιος, ὅπως ὁ ἴδιος μοῦ διηγήθηκε συγκινημένος τό περιστατικό αὐτό, ἀπόρησε μ᾿ αὐτές τίς ἐρωτήσεις τοῦ μικροῦ. Ὑπέθεσε ὅτι ὁ μικρός ἄκουσε σχετική διδασκαλία ἀπό τόν ἱερέα καί τούς κατηχητές γι᾿αὐτό καί ἔκανε αὐτές τίς ἐρωτήσεις.

Ὁ μικρός ἐπέστρεψε κοντά στά ἄλλα τά παιδάκια. Ὁ π. Μελέτιος εἰδοποίησε τό ἐκκλησιαστικό συμβούλιο καί τούς Κατηχητές καί τούς ἐνημέρωσε γιά τό αὐριανό πρόγραμμα. Παράλληλα τούς ἐζήτησε νά τοῦ φέρουν μπροστά του τό παιδάκι αὐτό. Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ἀμέσως ὅτι πρώτη φορά βλέπουν αὐτό τό παιδί. Δέν ὑπάρχει μέσα στά παιδιά τῆς ἐνορίας τους. Ἔψαξαν, μά δέν τό βρῆκαν πουθενά. Ρώτησαν καί τἆλλα τά παιδάκια, τήν ὥρα πού μπῆκε ἀνάμεσά τους, ἀλλά εἶπαν ὅτι δέν τό εἶδαν πού ἐπῆγε.

 

Ὁ π. Μελέτιος ἀκόμη περισσότερο συγκινήθηκε καί ἀναρωτήθηκε: Μήπως ὁ Κύριος ἔστειλε τόν Ἄγγελό Του γιά νά ἐνισχύσει τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας Του;

 

Ἀστέρι ἐφώτιζε τόν παπᾶ Συμεών

Κάποια ἡμέρα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ξεκίνησε νά πάει μέ τά πόδια, ὡς συνήθως, ὁ παπᾶ Συμεών ἀπό τό χωριό του στήν  γειτονική ἐνορία τοῦ ἁγίου Γερασίμου τοῦ χωριοῦ Τσιαμπούλα γιά Ἀκολουθία.

Κάθε φορά ἔπαιρνε μαζί του ἕνα φακό γιά νά βλέπει στόν δρόμο, δεδομένου ὅτι οἱ Ἀκολουθίες ἐκεῖ ἀρχίζουν τό πρωΐ στίς ἕξι ἡ ὥρα. Ἐκεῖνο τό πρωϊνό δέν εἶχε ἀγοράσει μπαταρίες καί ξεκίνησε μέσα στά σκοτάδια καί ὑπό βροχήν. Ὁ Θεός ὅμως, ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς εἶπε, τόν παρηγόρησε. Τοῦ ἔστειλε ἕνα μικρό ἀστέρι πού τόν φώτιζε μέχρις ὅτου ἔφθασε στήν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Γερασίμου. Κατόπιν ἐξαφανίσθηκε...

 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος θαυματουργεῖ

Ἦτο Ἰούλιος τοῦ 2002. Εἴχαμε τό θεολογικό σεμινάριο τῶν ἱερέων καί διακόνων μας. Ἕνα ἀπόγευμα ὁ π. Νεκτάριος ἐπέστρεψε ἀπό τό χωριό Τσιάλα, ὅπου εἶχε πάει γιά τά καθήκοντά του καί μᾶς ἔφερε ἕνα μήνυμα ὅτι μία Χριστιανή του, ὀνόματι Εὐαγγελία, εἶναι στό νοσοκομεῖο τῆς ἑταιρείας Τζεκαμίν. Εὑρίσκεται στήν μαιευτική κλινική καί τό πρόβλημά της εἶναι ὅτι δέν ἠμπορεῖ νά τεκνοποιήσει μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες γιά τήν ὑγεία καί τό βρέφος της πού περιμένει νά ἔλθη στήν ζωή.

Τό ἀπόγευμα ἐκεῖνο ἐπῆγα ἀμέσως μέ τούς ἱερεῖς π. Νεκτάριο καί π. Σίλβεστρο. Διαβάσαμε τόν Παρακλητικό Κανόνα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου. Μετά τραβήξαμε καί κομποσχοίνι στό ὄνομά του. Μᾶς πληροφόρησε ὁ Ἅγιος μέ τόν τρόπο του ὅτι θά βοηθήσει τήν ἀσθενῆ γυναῖκα. Καί πράγματι σέ δύο ἡμέρες ἐγέννησε  ἕνα χαριτωμένο ἀγόρι πρός ἔκπληξι τῶν γιατρῶν καί νοσοκόμων, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν ὅτι μόνο μέ μιά ἐπικίνδυνη καισαρική θά ἠμποροῦσαν νά βγάλουν τό παιδί ζωντανό.

 

Τό παρακάτω ἄρθρο ἔγραψε ὁ σεβαστός γέροντας ἀρχιμ. π. Ἀντώνιος Ρωμαῖος (Γρηγοριάτης) καί δημοσιεύθηκε στό ἱεραποστολικό περιοδικό: Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός". Μέ τήν εὐλογία του, τό ἀναδημοσιεύουμε ἐδῶ γιά νά διαβασθῆ ἀπό περισσοτέρους Χριστιανούς μας, διότι ἀληθινά, ἔκαμε μεγάλη ἐντύπωσι στούς ἀναγνῶστες του.

 

Ἔφυγε κόρη παραδεισένια

Εἶχα τήν τιμή, θυμᾶμαι, νά τῆς δώσω τήν ἱερατική-γεροντική εὐλογία μου. Ὁ ὑπεύθυνος τῆς Ἱεραποστολῆς μας, ἀρχιμ. π. Μελέτιος Γρηγοριάτης, ἔλειπε στό Λουμπουμπάσι, προκειμένου νά λειτουργήσει στήν Ἑλληνική Κοινότητα, τήν μεγάλη Ἑορτή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

Ἦταν ἡ 26η Μαρτίου τοῦ τρέχοντος ἔτους 2002. Τό σούρουπο εἶχε ἔλθει νά παραδώσει τήν σκυτάλη στήν νύκτα. Ἡ Διευθύντρια-Μητέρα τοῦ οἰκοτροφείου Θηλέων, τό ὁποῖο λειτουργεῖ παράλληλα μέ τό ἐν σπαργάνοις Μοναστηράκι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, στήν συνοικία Καμανιόλα Μανίκα τοῦ Κολουέζι, ὁσιωτάτη γερόντισσα Θέκλα Μοναχή, ἔφερε τήν κόρη κοντά μου καί μοῦ εἶπε: "Νά εὐλογήσετε τήν Γλυκερία, γιατί αὔριο θά χειρουργηθῆ γιά σκωληκοειδίτιδα".

Ὡς πρόβατον ἐπί σφαγήν, ἀμίλητη ἔσκυψε, ἡ χαριτωμένη κόρη καί πῆρε τήν ἱερατική εὐλογία. Δέν τήν ἐγνώριζα. Στό μισοσκόταδο μόλις καί διέκρινα τό πρόσωπό της, ἀνάμεσα στά ἄλλα κορίτσια, πού τήν εἶχαν περικυκλωμένη, τά μάτια τους γεμᾶτα  τρυφερή στοργή. Τῆς εὐχήθηκα «καλή ἐπιτυχία» καί τῆς εἶπα νά μή φοβᾶται. Μέ τό ὕφος της ἔδειξε ὅτι μᾶλλον δέν συμμερίσθηκε τήν αἰσιόδοξη προτροπή μου.

Ἡ Γερόντισσα ἔβαλε «τά παιδιά της» στό μικρό πουλμανάκι τῆς Μονῆς καί τράβηξαν γιά τήν κλινική τοῦ ἰθαγενοῦς ἰατροῦ Μουλόλο, ὅπου θά ἑτοιμαζόταν γιά τήν ἐγχείρησί της...Ἐγώ ἔμεινα μέ ἕνα αἴσθημα ἀπορίας, γιά τό ἀμίλητο αὐτῆς τῆς κοπέλλας, πού μοῦ φάνηκε ὅτι ἔκρυβε τόν ἐσώτερο ἑαυτό της!

Τήν ἑπομένη, ἡμέρα Τετάρτη, ἔγινε ἡ ἐγχείρησις. Δέν ἦταν ὅμως ἁπλῆ σκωληκοειδῖτις. Ὁ γιατρός δυσκολεύθηκε καί ἀναγκάσθηκε νά παλαίψει, τρεῖς ὁλόκληρες ὧρες γιά νά κάνει τό καλλίτερο δυνατόν. Εἶχε ἄμεσες  ἐπιφυλάξεις γιά τήν μετεγχειρητική πορεία της! Αὐτό μᾶς δηλητηρίασε, ἀλλά δέν χάσαμε τήν ἐλπίδα μας. Τίς τρεῖς πρῶτες ἡμέρες πού γιά ἐμᾶς «πήγαινε καλά», οἱ γιατροί ἦταν σέ ἐναγώνια προσμονή. Μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες ἡ Γλυκερία σηκώθηκε κανονικά καί ἄρχισε νά τρώγει κανονικά, γράφει ἡ γερόντισσα Θέκλα. Οἱ ἐλπίδες ἔφτασαν στό κατακόρυφο. Πολύ σύντομα, ὅμως ἡ κατάστασίς της ἐπιδεινώθηκε. Ἀντί νά τήν πάρουμε τήν πέμπτη ἡμέρα, ὅπως ἐλπίζαμε, χρειάσθηκε νά γίνει καί δεύτερη χειρουργική ἐπέμβασι. Σ᾿ αὐτή τήν προσπάθεια συμμετεῖχε καί ὁ ὁμότιμος καθηγητής τῆς Χειρουργικῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Μιχαήλ Βρεττός, ὁ ὁποῖος-ὡς φίλος τῆς Ἱεραποστολῆς μας-εἶχε ἔλθει, γιά λίγους μῆνες νά μᾶς βοηθήσει. Ἀπεγνωσμένες προσπάθειες νά βρεθοῦν φάρμακα καί ἄλλα θεραπευτικά μέσα δέν ἔδωκαν κανένα ἀποτέλεσμα.

Μεταφέρθηκε ἐσπευσμένα στήν μονάδα ἐντατικῆς παρακολουθήσεως στό νοσοκομεῖο Τζεκαμίν, μέ τήν ἐλπίδα ἀποτελεσματικώτερης ἀντιμετωπίσεως. Εἴκοσι  αἱμοδότες, ὅλοι εὐλαβεῖς Χριστιανοί μας, νέα παλληκάρια καί κορίτσια πού ἀγαποῦσαν την Γλυκερία, ἔτρεξαν νά δώσουν  τό αἷμα τους γιά τήν σωτηρία της. Γιατροί καί νοσηλευτικό προσωπικό δέν ἔφυγαν ἀπό κοντά της. Ὅλοι περιμέναμε, ἐναγώνια, νεώτερες καί καλύτερες εἰδήσεις.

Ἦταν Σάββατο 6η Ἀπριλίου. Ὅλη τήν νύκτα ἀναζητούσαμε κάποια φάρμακα γιά νά  ἀναστείλουμε τήν πορεία πρός τό «μοιραῖο». Δέν βρέθηκαν, γιατί δέν ὑπῆρχαν σέ κανένα φαρμακεῖο! Τήν ἴδια ὥρα, ἡ Γλυκερία ὑπέφερε φρικτά, ἀπό δύσπνοια καί δίψα καί ζητοῦσε ἀπό τόν Θεό νά συντομεύσει τό μαρτύριό της. Ὁ Κύριος τήν ἄκουσε. Τήν Κυριακή τό πρωΐ, Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, τήν ὥρα πού ὁ τέταρτος κατά σειράν αἱμοδότης, ἔδινε τό αἷμα του, στό αἱματολογικό ἐργαστήριο τοῦ νοσοκομείου, ὁ Γλυκύς Ἰησοῦς ἐκάλεσε τήν Γλυκερία κοντά του. Γιά λόγους ἰατρικῆς δεοντολογίας ἡ σωρός της τοποθετήθηκε στό ψυγεῖο τοῦ νεκροτομείου καί, ὅπως εἶπαν οἱ γιατροί, ἔπρεπε νά κηδευθῆ τό ταχύτερο δυνατό...

Τό θλιβερό μήνυμα τοῦ θανάτου τῆς Γλυκερίας ἦλθε τήν ὥρα πού ἡ νεανική χορωδία ἔψαλλε τά θρησκευτικά ἄσματα, μετά τήν ἀπόλυσι τῆς θείας Λειτουργίας καί οἱ πιστοί ξεκινοῦσαν γιά τά σπίτια τους.

Ἡ θλιβερή εἴδησι μετέτρεψε τόν χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς μας σέ «κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος». Θρῆνοι, ὀδυρμοί, κοπετοί, σπαραγμοί καρδίας, μοιρολογήματα, μαλλιοτραβήγματα καί ἄφθονα δάκρυα ξέσπασαν μέ μιᾶς σέ ὅλο τό ἐκκλησίασμα, πού βρισκόταν ἀκόμη στό προαύλιο τοῦ Ναοῦ καί στόν εὐρύτερο χῶρο. Ἰδιαίτερα σπαραξικάρδιες ἦταν οἱ θρηνητικές ἐκδηλώσεις τῶν Δοκίμων Ἀδελφῶν τοῦ Μοναστηριοῦ καί τῶν κοριτσιῶν τοῦ Οἰκοτροφείου, πού γιά δέκα ὁλόκληρες ἡμέρες δέν εἶχαν φύγει καθόλου ἀπό κοντά της, πρώτης καί καλλίτερης τῆς μητέρας Θέκλας καί μάλιστα τῆς γραίας ἀδελφῆς Μαγδαληνῆς, πού δέν ἔφυγε, οὔτε ἡμέρα, οὔτε νύκτα ἀπό τό προσκέφαλό της.

Ποιά ἦταν, λοιπόν, αὐτή ἡ Γλυκερία πού τήν κλάψαμε ὅλο τό Κολουέζι τόσο γοερά;

Ἡ Γλυκερία Kabwita Mwandwe, γεννήθηκε στό χωριό Gar-Kazembe,  15 χιλιόμετρα μακριά ἀπό τό Κολουέζι τῆς περιοχῆς Κατάγκα Κογκό, τό 1982 ἀπό γονεῖς Χριστιανούς Ὀρθοδόξους, τόν Θωμᾶ καί τήν Θεοδώρα, καταγομένους ἀπ᾿ αὐτό τό ἴδιο χωριό. Ἦταν τό τέταρτο παιδί ἀνάμεσα στά ἐννέα παιδιά τῆς οἰκογενείας. Νηπιοβαπτίσθηκε τήν 12/11/1983 ἀπό τόν π. Κοσμᾶ καί ἔμαθε τά πρῶτα γράμματα στό Δημοτικό σχολεῖο τῆς ἐνορίας τοῦ ἁγίου Θωμᾶ, στό χωριό της. Τό 1995 εἰσήχθη στό οἰκοτροφεῖο Θηλέων τῆς ἱεραποστολῆς, στόν Ἅγιο Νεκτάριο μέ σκοπό νά κάνει περαιτέρω σπουδές καί νά μορφωθεῖ κατά Χριστόν. Ὅπως γράφει ἡ γερόντισσα Θέκλα: «Εἶχε καλό χαρακτῆρα, ἦταν πάντοτε χαμογελαστή καί πήγαινε μέ εὐχαρίστησι, ὅπου τήν στέλναμε...». Τήν εἰκόνα της τήν συμπληρώνει ἕνας ἀπό τούς ἱεραποστόλους πατέρας, ὁ ὁποῖος συμμετεῖχε ἔμπρακτα σέ ὅλη τήν ἐπιχείρησι διασώσεώς της: «Ἦταν τό καμάρι τοῦ οἰκοτροφείου καί τοῦ Μοναστηριοῦ. Ἡ ἀγνότης τοῦ προσώπου της ἀντανακλοῦσε τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού κατέκλυζε τήν ψυχή της. Φρόνιμη στήν συμπεριφορά της, ὀλιγόλογη, εὐγενική, ταπεινή...Ποτέ δέν διαμαρτυρήθηκε, ἄν καί πολλές Κυριακές, δέν μποροῦσε νά πάει στήν ἐκκλησία, διότι ἔπρεπε νά μαγειρέψει, νά πλύνει, νά σκουπίσει, νά βοηθήσει, νά φυλάξει τό οἰκοτροφεῖο ἀπό τούς κλέφτες...».

Ὑπό τήν προστασία τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, καί ὡς προσώπου καί ὡς ἱδρύματος, προώδευε συνεχῶς πνευματικά καί μορφωτικά. Βρισκόταν στήν τελευταία τάξι τοῦ Λυκείου καί διάβαζε ἐντατικά, ἡμέρα καί νύκτα, γιατί ἤθελε νά μπῆ στό πανεπιστήμιο καί νά σπουδάσει ἰατρική, μέ σκοπό νά ὑπηρετήσει τήν πολύτιμη ὑγεία τῶν συμπατριωτῶν της. Παράλληλα συμμετεῖχε στίς Ἱερές Ἀκολουθίες καί εἰδικά στό ἱερό ἀναλόγιο, ὡς ἀναγνώστρια καί ψάλτρια. Ἦταν πολύ προσεκτική στήν ζωή της, τόσο στήν κοινωνική ὅσο καί στήν πνευματική. Ἦταν ἀγαπητή στό περιβάλλον της.

Γι αὐτό καί ἡ ὀδύνη μας, γιά τήν ξαφνική ἀναχώρησί της, ὑπῆρξε τόσο συγκλονιστική καί τόσο ἀποκαρδιωτική. Ὅλοι πλέον περιμέναμε, ἀπελπιστικά καί ἀποκαρδιωμένα, νά τήν ἰδοῦμε γιά τελευταία φορά νυφούλα μέσα στό φέρετρο καί νά τήν προσκυνήσουμε σάν μάρτυρα....

Ἡ κηδεία ἔγινε πάνδημη, τήν ἄλλη ἡμέρα στίς μία τό μεσημέρι στόν ναό τοῦ ἁγίου Γεωργίου. Ἀπό τό νοσοκομεῖο μέχρι τόν Ναό συνώδευσαν τήν νεκρά πάνω ἀπό ἑκατό ἄτομα, κυρίως νέοι καί νέες. Ἐψάλη ἡ νεκρώσιμη Ἀκολουθία μέ συγκρατημένους σπαραγμούς, ὅλων τῶν συμμετασχόντων, μεταξύ τῶν ὁποίων ἦσαν καί χριστιανοί, μοναχοί καί λαϊκοί, ἄλλων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν.

Ἐν συνεχείᾳ ἐσχηματίσθη ἡ νεκρώσιμος πομπή: Ὁ Τίμιος Σταυρός, τά ἑξαπτέρυγα, οἱ Λαμπάδες, ἡ χορωδία τῶν παιδιῶν, οἱ συμμαθήτριές της, τῆς τελευταίας τάξεως τοῦ Λυκείου, τά κορίτσια τοῦ οἰκοτροφείου τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, κρατώντας ἀπό ἕνα κλάδο φοίνικος, οἱ ἱερεῖς, τό αὐτοκίνητο μέ τό σκήνωμά της καί πίσω πλάγια ἀπ᾿ αὐτό σέ πολλές ἑκατοντάδες ὁ κόσμος.

 

Φθάνοντας στό νεκροταφεῖο, μετά τό Τρισάγιο, πρίν νά ἀποτεθῆ τό σκήνωμά της στόν βαθύ καί σκοτεινό τάφο, οἱ γονεῖς της μέ συγκρατημένους λυγμούς, εἶπαν στό κορίτσι τους δυό ἀποχαιρετιστήρια λόγια πού μᾶς συνεκλόνισαν.

Ὅταν πιά κατέβασαν τό φέρετρο στόν τάφο, τότε τό ξέσπασμα τοῦ θρήνου ἔφθασε στό κατακόρυφο. Δάκρυσαν καί οἱ πέτρες. Φύγαμε ἀπό τό κοιμητήριο μέ τό αἴσθημα ὅτι κάτι ἀπό τόν ἑαυτό μας εἶχε μείνει ἐκεῖ...

 

Ὁ Ἅγιος Θεός ὅμως, μέσα στήν πάνσοφη καί πανάγαθη Πρόνοιά Του, θέλησε νά γλυκάνει τόν πόνο μας καί νά μᾶς πληροφορήσει γιά τήν μετά θάνατο πορεία τῆς κοιμηθείσης ἀδελφῆς μας. Καί ἀκούσατε τό πῶς!

Μᾶς τό διηγεῖται ἡ Ἀδελφή Θέκλα: «Ἡ Γλυκερία εἶχε πάρει δανεικό ἀπό τό σχολεῖο τό βιβλίο τῆς Λογιστικῆς. Μετά τόν θάνατό της, ζητοῦσαν ἀπό τό σχολεῖο της τό βιβλίο. Ρωτήσαμε τούς γονεῖς της στό χωριό Γκαρκαζέμπε, μήπως τό εἶχε πάει ἐκεῖ μέ τά πράγματά της, πού τά εἴχαμε δώσει, ἀλλά καί αὐτοί δέν μπόρεσαν νά βροῦν τίποτε. Ὁ διευθυντής τοῦ σχολείου, μέ τήν εἴδησι ὅτι τό βιβλίο δέν βρέθηκε, στενοχωρήθηκε πολύ καί εἶπε στόν ὑπεύθυνο γιά τήν δανειστική βιβλιοθήκη καθηγητή ὅτι θ᾿ ἀγοράσει μέ δικά του χρήματα ἄλλο βιβλίο γιά νά τό βάλει στήν θέσι τοῦ χαμένου. Ὁ καθηγητής στενοχωρήθηκε πολύ, γιατί ἔπρεπε νά δώσει χρήματα ἀπό τόν πενιχρό μισθό του καί νά τά στερήσει ἀπό τήν οἰκογένειά του. Γύρισε τό βράδυ στενοχωρημένος στό σπίτι του καί ἀποκοιμήθηκε περίλυπος.

Στίς τέσσερεις τό πρωΐ, βλέπει στόν ὕπνο του τήν Γλυκερία στά ἄσπρα ντυμένη καί τοῦ λέγει: «Κύριε, παρηκολούθησα τήν συνομιλία σας μέ τόν διευθυντή γιά τό βιβλίο πού εἶχα πάρει. Μή στενοχωρεῖσθε. Αὔριο τό πρωΐ θά τό στείλω μέ κάποιον ἤ θά τό φέρω ἡ ἴδια».

Ὁ καθηγητής  ξύπνησε τρομαγμένος, πλύθηκε καί δέν εἶπε σέ κανέναν τίποτε γιά τό ὄνειρό του, νομίζοντας ὅτι ἦταν ἕνα συνηθισμένο ὄνειρο. Τήν ὥρα πού ἑτοιμαζόταν νά πάει στό σχολεῖο, βλέπει κάποιο μικρό ἀγόρι, τελείως ἄγνωστο, νά ἔρχεται τρέχοντας κρατώντας τό βιβλίο στό χέρι. Τόν φθάνει καί δίνοντάς του τό βιβλίο τῆς Λογιστικῆς, τοῦ λέγει: «Πάρε, κύριε, τό βιβλίο, μοῦ τό ἔδωσαν νά σᾶς τό φέρω».

 Ὁ καθηγητής τά ἔχασε καί, ὥσπου νά συνέλθει ἀπό τήν ἔκπληξι, ὁ μικρός πού τοῦ  εἶχε δώσει τό βιβλίο στό χέρι, ἐξαφανίσθηκε ἀμέσως, χωρίς νά καταλάβει ὁ ἴδιος πῶς καί πρός τά ποῦ πῆγε. Τότε ὁ καθηγητής πῆρε τό βιβλίο, τό παρέδωσε στόν διευθυντή, λέγοντάς  σ᾿ αὐτόν τό ὄνειρο καί τήν πραγματικότητα καί, ὅπως ἦταν φυσικό, ἀπό αὐτούς μάθαμε καί ἐμεῖς ὅλα αὐτά τά παράδοξα καί δοξάσαμε τόν Θεό.

Ὅμως, καί πρίν ἀπό αὐτό τό ἀξιοθαύμαστο γεγονός, εἴχαμε τήν αἴσθησι ὅτι ἀπό κοντά μας «ἔφυγε μιά παραδεισένια κόρη». Μήπως ἔχετε ἀντίρρησι;

Ἀρχιμ. π. Ἀντώνιος Γρηγοριάτης (Ρωμαῖος)

Τό περιστέρι καί ἡ σπίθα

Ἀνάμεσα στούς κληρικούς καί ἐργάτες τῆς Ἱεραποστολῆς Κολουέζι ἐργάζεται καί ὁ παπᾶ Λάζαρος. Διακρίνεται γιά τήν πολλή ὑπακοή του, τήν ταπείνωσι καί τήν ἐργατικότητα. Κάποια ἡμέρα τόν πλησίασα καί τοῦ ἔκαμα τήν ἐρώτησι:

-Πάτερ Λάζαρε, πῶς ἔγινες ὀρθόδοξος;

-Ἐγώ, πάτερ, μέχρι τό 1983 ἤμουν ἀβάπτιστος. Ἄκουσα γιά τήν προτεσταντική κοινότητα τῶν Μεθοδιστῶν καί πῆγα κατ᾿ ἀρχήν σ᾿ αὐτούς. Ἄκουσα τά μαθήματά τους, ἀλλά στήν πρότασί τους νά πάρω τό δικό τους βάπτισμα, ἡ ψυχή μου ἀντιδροῦσε. Μετά πῆγα στούς Πεντηκοστιανούς, ἀλλ᾿ ἔφυγα κι ἀπ᾿ ἐκεῖ γιά τόν ἴδιο λόγο. Πουθενά δέν ἀναπαυόταν ἡ ψυχή μου.

Κάποια ἡμέρα περνώντας ἀπέξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ λογισμός μου μέ παρεκίνησε νά μπῶ μέσα. Αἰσθάνθηκα χαρά καί ἐσωτερική εἰρήνη. Μιά φωνή μέσα μου μέ πληροφοροῦσε ὅτι «αὐτή εἶναι ἡ Ἐκκλησία πού ζητεῖς». Πράγματι, ἀνεζήτησα τόν ἱερέα. Τότε ἦταν ὁ π. Κοσμᾶς. Ἄκουσα κατηχητικά μαθήματα καί μετά ἀπό ἕνα χρόνο μαζί μέ ἄλλους ἀδελφούς βαπτίσθηκα. Ὅταν βγῆκα ἀπό τό βαπτιστήριο εἶδα μέ τά μάτια μου ἕνα περιστέρι νά πετᾶ πάνω ἀπό τά κεφάλια τῶν νεοφωτίστων ἀδελφῶν. Τό εἶδαν καί ἄλλοι ἀδελφοί. Ὁ π. Κοσμᾶς μᾶς ἐξήγησε ὅτι τό περιστέρι συμβολίζει τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως συνέβη καί στήν Βάπτισι τοῦ Χριστοῦ στόν Ἰορδάνη ποταμό.

-Καί πῶς ἔγινες διάκονος;

-Ὁ π. Κοσμᾶς μέ πρότεινε στόν Δεσπότη μας, τόν κ. Τιμόθεο, γιά ν᾿ ἀναλάβω αὐτή τήν ὑψηλή διακονία. Θυμᾶμαι τά ἑξῆς περιστατικά. Ὅταν ἔσκυψα τό κεφάλι μου μπροστά στό Ἅγιο Θυσιαστήριο καί ὁ Δεσπότης ἔβαλε τό χέρι του ἐπάνω μου κι ἄρχισε νά διαβάζει τήν εὐχή, ἄναψε μέσα στήν καρδιά μου μιά φλόγα κεριοῦ. Εἶχα τότε πολλή χαρά καί παρακαλοῦσα τόν Χριστό νά μή σβήσει αὐτή ἡ φλόγα ἀπό μέσα μου. Σέ λίγο καιρό λιγόστεψε. Παρακάλεσα τόν Χριστό νά μή μοῦ σβήσει τελείως. Μιά φωνή μέσα μου μέ παρηγόρησε λέγοντάς μου ὅτι θά μείνη πάντοτε μία μικρή σπίθα. Αὐτή τήν σπίθα τήν αἰσθάνομαι ἄλλοτε νά μεγαλώνει μέσα μου κι ἄλλοτε νά μικραίνει.

 

Ἕνα ἄλλο περιστατικό πού, νομίζω, ὅτι μπορεῖ νά καταταχθῆ στά λεγόμενα σημεῖα εἶναι καί τό ἑξῆς. Συνέβη στόν ἴδιο  καθηγητή, τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς του στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ὅταν βαπτίσθηκα τόν Ἰανουάριο τοῦ 2000, μαζί μέ ἄλλους τρεῖς καθηγητές τοῦ γυμνασίου μας, ὁ π. Μελέτιος μᾶς φόρεσε στόν λαιμό καί ἀπό ἕνα σταυρό. Ἤταν κοκάλλινος καί ἀντί γιά σχοινί  εἶχε λουρί. Ἐμένα δέν μοῦ ἄρεσε τό λουρί καί τήν ἄλλη ἡμέρα ἐπῆγα σ' ἕνα μαγαζί κι ἀγόρασα ἐπίχρυση ἁλυσίδα. Ἐνῶ εἴχα περάσει τόν σταυρό καί ἤμουν ἕτοιμος, κρατώντας τον στά χέρια  γιά νά τόν φορέσω, ξαφνικά κόπηκε στά τρία τεμάχια. Τά δύο ἄκρα ἔμειναν στά χέρια μου καί τό μεσαῖο τεμάχιο μαζί μέ τόν σταυρό ἔπεσε κάτω στό πάτωμα. Τότε κατάλαβα ὅτι καί τό λουρί τοῦ σταυροῦ εἶναι ἁγιασμένο, γι'αὐτό ἴσως ἐπέτρεψε ὁ Πανάγαθος Θεός νά μοῦ συμβῆ αὐτό τό γεγονός.

 

Οἱ μαρτυρίες πού θ' ἀκολουθήσουν προέρχονται ἀπό μιά ὁμάδα, περίπου 12 νεαρῶν ἀγοριῶν, πού πέρυσι τελείωσαν τήν γεωργική σχολή τῆς Ὀρθοδόξου ἱεραποστολῆς τοῦ Κολουέζι. Ὁ ὑπεύθυνος τοῦ Κλιμακίου ἀρχιμ. π. Μελέτιος, προκειμένου νά τούς διευκολύνει στήν ἀπό κοινοῦ μελέτη γιά τήν προετοιμασία τους στίς ἐξετάσεις τῆς ἴδιας πανεπιστημιακῆς σχολῆς τοῦ Λουμπουμπάσι, τούς παρεχώρησε ἕνα κτίριο μέσα στόν χῶρο τῆς Ἱεραποστολῆς. Ἐκεῖ ἔμειναν ἕνα χρόνο διαβάζοντας ὅλοι μαζί. Συχνά ἤρχοντο στίς Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἐζήτησαν νά μάθουν περισσότερα γιά τήν ὀρθόδοξη Πίστι καί λατρεία μας. Τούς ἐδόθησαν πολλά βιβλία στά γαλλικά σάν δανεικά. Τά μελετοῦσαν, τά ἐπέστρεφαν καί στήν συνέχεια ἔπαιρναν ἄλλα. Ἔτσι καταρτίσθηκαν καί ἐζήτησαν νά βαπτισθοῦν. Παράλληλα παρηκολούθησαν καί τά διατεταγμένα μαθήματα γιά κατηχουμένους στόν ναό τοῦ ἁγίου Γεωργίου Κολουέζι.

Ὁ π. Μελέτιος προγραμμάτισε νά γίνουν Βαπτίσεις στό Κολουέζι στίς 13 Ἰουλίου, ἡμέρα Σάββατο, τοῦ 2002. Ἀνάμεσα στούς βαπτιζομένους τοῦ Κολουέζι, πού ἐφέτος εἴχαν φθάσει τούς 96 ἦταν καί τά 12 αὐτά παιδιά, προερχόμενα ἀπό διάφορες θρησκεῖες.

Τούς ζητήθηκε νά γράψουν ὅ,τι ἐμπειρίες καί εὐλογίες αἰσθάνθηκαν τίς ἡμέρες ἐκεῖνες τῆς Βαπτίσεώς τους. Μερικοί ἀπ'αὐτούς μᾶς ἔδωσαν αὐτόγραφες τίς μαρτυρίες τους. Ἄς τίς διαβάσουμε στήν συνέχεια:

 

Ὀνομάζομαι Yav Kasongo.

Πρίν εἰσέλθω στήν ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, ἤμουν μουσουλμᾶνος. Ἐκεῖ στόν Ἰσλαμισμό μᾶς ἐδίδασκαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ, οὔτε Σωτήρ τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλά κοντά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάχθηκα ὅτι εἶπε ὁ Χριστός: "Αὐτός πού εἶδε ἐμένα, εἶδε τόν Πατέρα μου". Ἔτσι, ἀπεφάσισα νά μπῶ στήν ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας. Στήν περίοδο πού ἄκουγα τά μαθήματα τῆς κατηχήσεως, αἰσθάνθηκα ψυχική ἐλευθερία, διότι ἄρχισα νά ζῶ τήν ζωή πού γιά πάντα εἶχα χάσει.

Πρίν βαπτισθῶ ἐφοβόμουν καί ἐντρεπόμουν, λόγῳ τῶν πολλῶν ἀνθρώπων πού ἐστέκοντο γύρω ἀπό τό Βαπτιστήριο. Ὅταν ἦλθε ἡ σειρά μου γιά νά μπῶ στό νερό, ἔφυγαν ὁ φόβος καί ἡ ντροπή. Βγαίνοντας ἔξω ἀπό τό ἁγιασμένο νερό, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά καί ἐλαφρότητα στό σῶμα μου καί στήν ψυχή μου. Αἰσθανόμουν ὅτι εἶχα ἕνα μεγάλο φορτίο, τό ὁποῖο κἄπου τό ἐναπέθεσα καί ἔκτοτε ἐλευθερώθηκα.

Ἀπό τότε πού βαπτίσθηκα ζῶ μέ μία ζωή, πού ἐπιθυμῶ νά κατευθύνεται ἀπό τόν Θεό. Κάθε κακός λογισμός μέ ἐνοχλεῖ ἀλλά δέν ἠμπορῶ νά κάνω ἁμαρτία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, διότι νοιώθω παντοῦ καί πάντοτε τήν παρουσία Του.

 

Ὀνομάζομαι Yav Muzinga.

Ἡ ἡμέρα πού βαπτίσθηκα, 13 Ἰουλίου 2002, ἦταν ἡ ἑπόμενη ἐκείνης τῆς ἡμέρας, ὅπου ἐδώσαμε ἐξετάσεις γιά νά εἰσαχθοῦμε στό πανεπιστήμιο τῆς γεωπονικῆς σχολῆς. Ἡ ἡμέρα πού βαπτίσθηκα θά παραμείνει ἡ πιό σημαντική καί θαυμαστή ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Ἐπῆρα τό ὄνομα Ἠλίας. Ὅταν βγῆκα ἔξω ἀπό τό νερό τοῦ βαπτίσματος, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά στήν καρδιά μου καί σ᾿ ὅλη τήν ὕπαρξί μου. Αἰσθάνθηκα ὅτι ἔγινε ἐκείνη τήν ἡμέρα μιά ριζική ἀλλαγή μέσα μου. Ἐκείνη τήν ἡμέρα αὐθόρμητα ἀνέβαινε ἡ προσευχή μου στόν Θεό μας, τόν Ἰησοῦ Χριστό. Ἤθελα νά Τόν εὐχαριστήσω, ἄν ἦταν δυνατόν νά Τόν ἀγκαλιάσω, νά κλάψω μπροστά Του, διότι μοῦ ἔβγαλε μέσα ἀπό τήν καρδιά μου ὅλα τά βάσανα, τίς στενοχώριες καί τίς ἁμαρτίες μου.

Εὐχαριστῶ τόν Κύριό μου, διότι μέ ἔφερε δωρεάν στόν δρόμο τῆς σωτηρίας. Τόν δοξολογῶ, διότι μέ ἀξίωσε νά βαδίζω τήν ὁδό τῶν Ἁγίων Του. Ἄς εἶναι πάντοτε δοξασμένο τό Ὄνομά Του. Ἀμήν.

 

Ὀνομάζομαι Rafael Ilunga

Πρίν βαπτισθῶ, δέν εἶχα εἰρήνη μέσα στήν ψυχή μου. Γιατί; Εἶχα ἀκόμη  ἀμφιβολίες γιά τήν μία Πίστι τοῦ Χριστοῦ. Παρηκολούθησα τά μαθήματα κατηχήσεως, ἐδιάβασα καί βιβλία, ἀλλά ἀκολουθοῦσα τούς ἄλλους φίλους μου, συγκατηχουμένους μου, χωρίς νά τούς λέγω τίς ἐπιφυλάξεις μου. Ἐκκλησίες ὑπάρχουν πολλές γύρω μου καί πῶς νά ξέρω ὅτι αὐτή ἡ Ὀρθόδοξη εἶναι ἡ μόνη καί ἀληθινή;

Οἱ φίλοι μου μέ βοήθησαν νά διώξω τίς ψυχικές μου ἀντιρρήσεις καί ἀπεφάσισα νά βαπτισθῶ. Ἔλαβα τό ὄνομα Μιχαήλ. Ὅταν βγῆκα ἀπό τό Βαπτιστήριο, αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά μέσα μου καί πολλή ἀγάπη. Ἐπίστευσα ὅτι τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού μπῆκε μέσα μου καί μέ καθάρισε ἀπό κάθε ἁμαρτία, θά μέ ὁδηγήσει καί στήν σωτηρία. Ἔζησα τήν ἀληθινή ζωή καί τήν ἀληθινή Ἐκκλησία μετά τό Βάπτισμά μου. Βρῆκα τόν Χριστό στήν καρδιά μου, ὁ Ὁποῖος μοῦ ἔφερε τήν ζωή τῆς ἐλευθερίας καί τήν εἰρήνης.

Μετά τήν βάπτισί μου, δέν ἔβλεπα ἄνθρωπο μπροστά μου ἀπό τήν ἄφθονη Χάρι τοῦ ἁγίου Πνεύματος πού μέ εἶχε περιλούσει. Αὐτή ἡ κατάστασις κράτησε ἕξι ἡμέρες.

Ὅταν κοινώνησα τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, αἰσθάνθηκα τήν δύναμι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα μου. Αἰσθάνθηκα ὅτι ἐνδύθηκα τόν Χριστό, ὅπως λέγει ὁ ὕμνος: "Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε".

Πιστεύω πλέον στόν ἕνα Θεό, στήν Μία Ἐκκλησία, στήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν καί στήν αἰώνιο ζωή. Ἀμήν.

 

Ὀνομάζομαι   Kilolo Kiyambakulu

Ἀκολουθοῦσα μέχρι τώρα τήν Λουθηρανική "ἐκκλησία" μαζί μέ τούς γονεῖς μου. Ὅμως ἐπιθυμοῦσα νά προσεύχωμαι, χωρίς ν'ἀκολουθῶ καμμία ἐκκλησία. Ἡ καρδιά μου στράφηκε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅταν μπῆκα στό οἰκοτροφεῖο τῶν ἀποφοίτων τῆς σχολῆς τῆς Ἱεραποστολῆς. Ἐδιάβασα βιβλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πού μᾶς ἔδινε συνεχῶς ὁ π. Δ. Τέλος ἀπεφάσισα νά βαπτιστῶ ὀρθόδοξος Χριστιανός μαζί μέ τ᾿ ἄλλα 12 παιδιά, συμμαθητές μου.

Μετά τό Βάπτισμα, αὐτό πού ἔζησα δέν τό ἔχω ζήσει ποτέ στήν ζωή μου. Αἰσθάνθηκα μεγάλη χαρά. Κάθε στενοχώρια ἔφυγε ἀπό τήν καρδιά μου. Αἰσθάνομαι τώρα ὅτι εἶμαι ἀληθινά ἐλεύθερος. Τώρα μπῆκα  ἀληθινά στήν οἰκογένεια τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ μας. Ζητῶ τώρα τήν εὐλογία τοῦ Χριστοῦ νά μένει πάντα μαζί μου καί νά μέ φυλάγει ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς μου, γιά νά δουλέψω γιά τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ὁ Σωτήρας μας.

Τώρα θά ὁμολογήσω σ'ὅλους τούς νέους, γνωστούς καί φίλους μου, πού εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, τί μεγαλεῖα αἰσθάνθηκα γιά νά μποῦν κι αὐτοί μέσα στήν οἰκογένεια τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἔλαβα τό ὄνομα Δημήτριος.

 

Θεραπεία ἀσθενοῦς μέ τήν ἐπάλειψι λαδιοῦ ἀπό τό καντήλι τῆς Παναγίας

 

Τήν παρακάτω διήγησι τήν ἔμαθα ἀπό τόν κατηχητή τῆς ἐνορίας Κάντο, κ. Χρυσόστομο Mushipi. Αὐτός ἐργαζόταν παλαιότερα στό χωριό του, στήν ἑταιρεία ἐξαγωγῆς μεταλλευμάτων, πού λέγεται Τζεκαμίν. Χρεωκόπησε ὅμως ἡ Ἑταιρεία καί τόν ἀπέλυσε γράφοντάς τον ἐπί ἕνα περίπου χρόνο στό Ταμεῖο ἀνεργίας. Ταυτόχρονα τόν ἀπέστειλε στό ἄλλο Τμῆμα ἐξαγωγῆς μεταλλευμάτων τοῦ Κολουέζι, ὅπου θά ἠμποροῦσε μελλοντικά ν᾿ ἐργασθῆ.

Ἔχοντας ὅμως ὀξύ τό πρόβλημα τῆς ἐπιβιώσεως τῆς οἰκογενείας του, μετέβη στόν Προϊστάμενο τῆς Ἱεραποστολῆς π. Μελέτιο καί τοῦ ἐζήτησε ἐργασία, τήν ὁποιαδήποτε. Ὁ π. Μελέτιος τόν ἀπέστειλε στήν φάρμα Λουανκόκο, ὅπου τότε ἐγένοντο οἰκοδομικές ἐργασίες. Δυνατός ἄνεμος ξεσήκωσε τίς λαμαρίνες τῆς ἀποθήκης τοῦ καλαμποκιοῦ καί ἐγκρέμισε μέγα μέρος ἀπό τούς τοίχους, πού ἦσαν κτισμένοι ἀπό τσιμεντολίθαρα. Ἐκεῖ λοιπόν ὁ πρώην κατηχητής Χρυσόστομος θά ἐπιστατῆ στό συνεργεῖο τῶν ἐργατῶν καί θά ἀντικαθιστᾶ τόν π. Μελέτιο, ὅσον ἀφορᾶ τήν πρόοδο τῶν ἐργασιῶν.

Στό χωριό τῆς φάρμας μέ τό ἴδιο ὄνομα Λουανκόκο ἔγιναν οἱ πρῶτες 65 βαπτίσεις ἰθαγενῶν τό 1997. Τότε κτίσθηκε καί ἡ ἐκκλησία πρός τιμήν τῶν Ἁγίων Κηρύκου καί τῆς Μητέρας του Ἰουλίττας.

Ἕνα βράδυ, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Χρυσόστομος μοῦ διηγήθηκε, ἀρρώστησε ἕνας ἐργάτης τῆς φάρμας, πού εἶχε κι αὐτός τό ἴδιο ὄνομα. Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει ἄλλη χειρότερη ἀρρώστεια ἀπό τήν ἑλονοσία, ἡ ὁποία ἔχει διαφορετικές καί ἐπώδυνες ἐκδηλώσεις μέ τελευταῖο σταθμό τόν θάνατο.

Συζήτησαν μεταξύ τους ὅλοι οἱ ἐργάτες μέ τόν Κατηχητή Χρυσόστομο τί θά γίνει μέ τήν περίπτωσι τοῦ ἀσθενοῦς. Φάρμακα δέν ὑπῆρχαν καί τό Κλιμάκιο ἀπέχει περί τά 35 χιλιόμετρα. Ἐνῶ ἡ δυνατότητα μεταφορᾶς του στό Κολουέζι ἦτο δυνατόν νά ἐπιτευχθῆ μόνο μέ ποδήλατο σέ λίαν ἀνώμαλο καί λασπώδη δρόμο.

Ὁ Κατηχητής τούς εἶπε: «Πᾶμε στήν ἐκκλησία νά ἐπαλείψουμε τόν ἀσθενῆ μέ τό λαδάκι τῆς Παναγίας μας». Συμφώνησαν ὅλοι, ἀλλά ἐδίσταζαν ποιός θά πάρει τό λάδι γιά νά κάνει αὐτή τήν ἐπάλειψι; Ἐπρότειναν ὅλοι τόν Κατηχητή, ἐφ᾿ ὅσον δέν ὑπῆρχε στήν νεοσύστατη αὐτή ἐνορία ἱερεύς. Ὁ Κατηχητής τούς ἔλεγε ὅτι εἶναι ἁμαρτωλός καί δέν εἶναι ἄξιος νά κάνει αὐτό τό θεῖο ἔργο. Τελικά τόν ἔπεισαν καί δέχθηκε.

Μέ φόβο καί εὐλάβεια ἐπῆρε στό χέρι λίγο λαδάκι ἀπό τό καντήλι τῆς Παναγίας λέγοντας μέσα του μυστικά: «Παναγία μου, δέν εἶμαι ἄξιος νά ἀλείψω τόν ἀδελφό μου Χρυσόστομο μέ τό λαδάκι, διότι εἶμαι ἁμαρτωλός. Ὅμως ζητῶ τό ἔλεός σου νά μᾶς βοηθήσεις, διότι ἐσύ μόνο εἶσαι ἡ Ἁγία τῶν Ἁγίων μας».

Ἀφοῦ ἐπάλειψε τόν ἀσθενῆ παρουσίᾳ καί ἄλλων πολλῶν ἐργατῶν, τόν ἄφησε νά κοιμηθῆ. Καί οἱ ἴδιοι ἀπεσύρθησαν στίς φτωχοκαλύβες τους.

Τό πρωΐ ἐπῆγε νά τόν ἐπισκεφθῆ καί τόν ἐρώτησε πῶς αἰσθάνεται. Ὁ ἀσθενής τοῦ ἀπήντησε:

-Θεραπεύθηκα. Εἶμαι τελείως καλά, ἀλλά δέν ξέρω πῶς. Πρέπει νά εὐχαριστήσουμε τόν Θεό καί τήν Μητέρα του, τήν Ἀειπάρθενο Θεοτόκο.

Τό θαῦμα αὐτό τῆς Παναγίας μας ἔγινε τό ἔτος 2000.

 

Ὀρθόδοξος Κατηχητής ἐπῆγε στόν μάγο

Τήν παροῦσα διήγησι τήν ἄκουσα ἀπό τόν ἐφημέριο τῆς ἐνορίας τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων τοῦ χωριοῦ Καουαγιόνγκο, τόν π. Τιμόθεο Nyembo.

Σέ ἀπόστασι 20 περίπου χιλιομέτρων ὑπάρχει τό χωριό Κακόπα, ὅπου ἀνοίχθηκε ἐνορία, μέ ἐκκλησία χορτοκαλύβα πρός τιμήν τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου.

Ὁ Κατηχητής λοιπόν αὐτῆς τῆς ἐνορίας, εἶχε ἕνα χρέος σέ κάποιον ἄνθρωπο τοῦ χωριοῦ. Καθυστεροῦσε νά τοῦ τό ἐπιστρέψει, λόγῳ οἰκονομικῆς του ἀνέχειας. Ὁ δανειστής του, προκειμένου νά ἐκδικηθῆ τόν Κατηχητή ἐπῆγε νά ζητήσει τήν βοήθεια τοῦ μάγου. Τοῦ ἐζήτησε νά τόν τιμωρήση προκαλώντας διαταραχή στό νευρικό σύστημα τοῦ σώματός του. Ἐκεῖνος τοῦ ἔδωσε ἕνα ὑγρό μέ τό ὁποῖο θά γίνει  αὐτό ποῦ τοῦ ἐζήτησε.

Πράγματι ὁ Κατηχητής ἔχασε τά μυαλά του καί γύριζε στούς δρόμους σάν μεθυσμένος καί παραλογισμένος.

Ἡ ὑπόθεσις ἔφθασε στά αὐτιά τοῦ π. Τιμοθέου, ὁ ὁποῖος καί τόν ἐκάλεσε νά ἔλθη στήν ἐκκλησία. Τοῦ ἐδιάβασε τούς ἐξορκισμούς καί ἐπανῆλθε καί πάλι στήν ὑγεία του. Ἀπό τότε τόν ἔπαυσε ἀπό Κατηχητή καί ἀνέλαβε τήν κατήχησι τῶν Χριστιανῶν καί Κατηχουμένων τοῦ χωριοῦ τους ὁ βοηθός του, ὀνόματι Ραφαήλ.

Ὁ δανειστής του τόν ἔκλεισε στήν φυλακή, τῆς ὁποίας διευθυντής θά ἐλέγαμε εἶναι ὁ ἴδιος ὁ πρόεδρος καί μάγος τοῦ χωριοῦ, μέχρις ὅτου εὕρη τρόπο νά τοῦ ἐπιστρέψει τό χρέος του.

 

Προσευχόταν στό βουνό, χωρίς νά βρέχεται

Τό θαυμαστό αὐτό περιστατικό μοῦ τό εἶπε ὁ κατηχητής τῆς ἐνορίας τοῦ ἁγίου Θωμᾶ τοῦ χωριοῦ Γκαρκαζέμπε, ὀνόματι Νικόλαος Mumba.

Κάποια ἡμέρα ἔφυγε ἀπό τό χωριό γιά νά πάει στό κτῆμα του, πού εὑρισκόταν πλησίον τοῦ βουνοῦ. Δέν ἐπῆγε νά δουλέψει, ἀλλά ν᾿ ἀνέβη στό βουνό γιά νά νηστεύσει ὅλη τήν ἡμέρα καί νά προσευχηθῆ. Ἰδού πῶς τό διηγεῖται ὁ ἴδιος:

«Ἀπό τό πρωΐ ὅμως στίς 7 μέχρι στίς 2 μετά τό μεσημέρι ἔριχνε συνεχῶς βροχή. Ἔλεγα μέ τόν λογισμό μου, δέν θά κατέβω ἀπ᾿ ἐδῶ, ὅσο καί νά βρέχει. Ἐφ᾿ ὅσον ἦλθα νά προσευχηθῶ δέν θά φοβηθῶ τήν βροχή. Παρακαλοῦσα τόν Θεό νά μετριάσει τήν βροχή γιά νά μή φύγω ἄπρακτος, χωρίς τήν εὐλογία καί τήν χάρι τῆς προσευχῆς.

Καί ὁ Κύριος μέ ἄκουσε. Στό μέρος πού στεκόμουν καί προσευχόμουν δέν ἔπεφτε καθόλου ἡ βροχή, ἐνῶ ἔξω ἀπ᾿ αὐτό τόν κύκλο, ὅπου στεκόμουν, συνεχιζόταν κανονικά ἡ βροχή ἐπί πολλές ὧρες!

Τό ἀπόγευμα κατέβηκα στό χωριό μου, φανερά ἐνθουσιασμένος διότι ὁ Φιλάνθρωπος Θεός μέ ἐσκέπασε ἀπό τήν βροχή καί μοῦ χάρισε πλούσια τήν εὐλογία Του». Τό σημεῖο αὐτό τοῦ συνέβη τόν Νοέμβριο τοῦ 1992.

 

Ἕνα γράμμα ἀπό τόν ἰθαγενῆ ἱερέα π. Τιμόθεο Nyembo.

25-3-2006.

Ὁσιώτατε Μοναχέ Δ.

Εὐχαριστοῦμε τόν Θεό μας διότι σέ ἀξίωσε νά ἔλθης καί πάλι στήν Χώρα μας, ἐδῶ στήν πόλι Κολουέζι. Σᾶς χαιρετῶ μέ χαρά καί μέ ἀγάπη ἐν Ὀνόματι τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἔχω μόνο ἕνα αἴτημα νά σᾶς ἀναφέρω. Ζητῶ νά μοῦ ἀποστείλετε πέντε βιβλία τοῦ Μεγάλου Ὠρολογίου, Πέντε τῆς Παρακλητικῆς καί πέντε τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἤδη μετέβην σέ πέντε ἄλλα χωριά καί ἄνοιξα νέες ἐνορίες. Εἶναι οἱ ἑξῆς:

1. Τοῦ ἁγίου Σωφρονίου στό χωριό Κακάντα.

2. Τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ στό χωριό Τσιπάο.

3. Τῆς Ἁγίας Θέκλας στό χωριό Μουγκουλούνγκα

4. Τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου στό χωριό Καλόκο καί

5. Τοῦ Ἁγίου Σώζοντος στό χωριό Μουκελένγκα.

Ἐπίσης ἐάν ἔχετε ἐκδόσει κι ἄλλα πνευματικά βιβλία, νά μοῦ στείλης νά διαβάσω.

Σᾶς εὔχομαι Καλό Πάσχα

π. Τιμόθεος Nyembo.

 

Ὁ θάνατος τοῦ κατηχητοῦ Μωϋσέως ἀπό τήν ἐνορία Kamwila  τοῦ Κογκό.

            Μέ πληροφόρησε ὁ νῦν κατηχητής Μάξιμος, πῶς ἀπέθανε ὁ διδάσκαλός του Μωϋσῆς στήν ἡλικία μόλις τῶν 33 ἐτῶν, στίς 5 Μαρτίου 2002.

            «Ἦταν βαρειά ἄρρωστος, χωρίς νά μπορεῖ νά φάγει ἤ νά μιλήσει, παρά μόνο ἤθελε νά κοιμᾶται. Ἐγώ σάν βοηθός του στό ἔργο τῆς κατηχήσεως τῶν Χριστιανῶν καί Κατηχουμένων τῆς ἐνορίας μας, τοῦ ἁγίου Μαξίμου, ἐπειδή δέν ἔχουμε μόνιμο ἱερέα κοντά μας, ἐκάλεσα ὅλους τούς Χριστιανούς μας νά ἔλθουν στό σπίτι του. Ἐκλείσαμε τήν πόρτα καί γονατίσαμε ὅλοι νά κάνουμε προσευχή στόν Θεό γιά τήν θεραπεία τοῦ Κατηχητοῦ μας. Ξαφνικά ἐκεῖνος σηκώθηκε καί ζήτησε νά προσκυνήσει τήν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ μας. Κατόπιν κρατώντας τήν εἰκόνα στά χέρια του μᾶς εὐλογοῦσε μέ τήν εἰκόνα, σάν νά ἦταν παπᾶς. Μετά ἔγειρε στό κρεββάτι του καί ἔκλεισε τά μάτια του γιά πάντα. Ἦλθαν ὅλοι οἱ Χριστιανοί μας καί τόν χαιρέτισαν. Ἐμεῖς τοῦ διαβάσαμε ὁλόκληρο τό Ψαλτήριο τοῦ Προφήτου Δαβίδ.

            Αὐτός ὁ Κατηχητής ἔφερε ὅλους ἐμᾶς μέ τό κήρυγμά του καί τήν καλή ζωή του στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Κάθε φορά πού ἐρχόταν στήν ἐκκλησία, στεκόταν δίπλα σ᾿ ἕνα πεζούλι καί περίμενε τούς Κατηχουμένους.

            Μία ἡμέρα συνέβη τό ἑξῆς παράδοξο σημεῖο. Μία ξένη γυναῖκα ἐρχόταν ἀπό τό χωριό της καί περνοῦσε μέσα ἀπό τό δικό μας γιά νά πάει σέ κάποια δουλειά της. Ἔφθασε τό βράδυ στίς 7 καί πέρασε ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησία μας. Ἀπόρησε διότι στό σημεῖο πού στεκόταν συνήθως ὁ Κατηχητής μας, εἶδε φῶς καί μέσα στό φῶς ἕναν νέο ἄνθρωπο. Ἡ γυναῖκα πλησίασε ἀρκετά καί χωρίς νά τόν γνωρίζει τόν ἐρώτησε ποιός εἶναι, ἀλλά δέν ἐπῆρε ἀπάντησι. Ἀπό τόν φόβο της ἔπεσε κάτω λιπόθυμη. Ὅταν συνῆλθε καί σηκώθηκε, δέν εἶδε ἀπέναντί της τίποτε.

            Ἀναστατωμένη ψυχικά ἀπ᾿ αὐτό τό πρωτοφανές ὑπερφυσικό φαινόμενο, τό ἀνεκοίνωσε στούς Χριστιανούς τῆς ἐνορίας καί ρώτησε νά μάθη ποιά Ἐκκλησία ἀκολουθοῦν. Τό πιό σοβαρό εἶναι ὅτι αὐτή ἡ γυναῖκα ἐπήγαινε ἐκεῖνο τό βράδυ στόν μάγο γιά κάποιο πρόβλημά της. Καί, μετά ἀπ᾿ αὐτό τό σημεῖο ἐπῆγε στήν Ἐκκλησία τῶν Ὀρθόδόξων καί ζήτησε νά γνωρίσει τήν Ὀρθόδοξη Πίστι μας.

 

Φίδι θανάτωσε Χριστιανή μας

Ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας τῶν Ἁγίων Πάντων τῆς πόλεως Βukama μᾶς διηγήθηκε  τό παρόν περιστατικό, τό ὁποῖον εἶναι ἐνδιαφέρον.

«Μία γυναῖκα τοῦ χωριοῦ μας, ὀνόματι Μαρίνα, ὀρθόδοξη Χριστιανή μας καί σύζυγος τοῦ προέδρου τῆς ἐκκλησιαστικοῦ μας Συμβουλίου, τοῦ Θεοφίλου, ἐπῆγε κάποια ἡμέρα στό χωράφι της νά ἐργασθεῖ. Ἀπό ἀπροσεξία της, τήν ἐδάγκωσε ἕνα μεγάλο φίδι καί μή εὑρισκόμενος κανείς κοντά της νά τήν βοηθήσει καί νά τήν μεταφέρει στό ἀγροτικό ἰατρεῖο τῆς περιοχῆς, ἀπέθανε μέσα σέ φρικτούς πόνους.

Ὁ ἄνδρας της τήν ἀνεζήτησε στό κτῆμα μαζί μέ τόν ὑποδιάκονο Ἰωακείμ καί μέ μία ἄλλη γυναῖκα, τήν κ. Σοφία καί βρῆκαν τήν Μαρίνα πεθαμένη.  Ἐκάλεσαν τόν ἱερέα τῆς πόλεως Λουένα, τόν π. Αὐγουστῖνο καί τόν π. Ἀπόστολο καί ἐκαμαν τήν κηδεία καί τόν ἐνταφιασμό της.

Μετά ἀπό λίγες ἡμέρες αὐτή ἡ νεκρά ἦλθε στόν ὕπνο μου καί μοῦ εἶπε: «Πήγαινε στόν ἄνδρα μου καί πές του νά βγάλει τά χορτάρια πού φύτρωσαν ἐπάνω στόν τάφο μου».

            Μία ἄλλη νύκτα ἐμφανίσθηκε στόν ὕπνο ἑνός συγχωριανοῦ μας, ὁ ὁποῖος δέν ἦτο Χριστιανός μας, καί τοῦ εἶπε: «Πήγαινε στόν ἄνδρα μου καί πές του νά πάει στόν ἱερέα τῆς Λουένας  καί νά τοῦ εἰπεῖ νά κάνη γιά μένα προσευχή, διότι ὁ δρόμος μου πρός τόν Παράδεισο εἶναι κλειστός.

            Τότε ἐγώ μέ τόν ἄνδρα της ἐπήγαμε στήν Λουένα καί καλέσαμε τόν π. Αὐγουστῖνο στό χωριό μας. Αὐτός τῆς ἐδιάβασε προσευχές ἐπί 4 ἡμέρες. Ἀπό τότε δέν ἐμφανίσθηκε πάλι νά μᾶς εἰπεῖ κάτι.

            Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ Θεός δέχθηκε τόν προσευχή τοῦ ἱερέως καί τήν δική μας καί τήν ἀνέπαυσε.

 

Νεκρός ἔδιωχνε ζωντανόν....

Στήν ἴδια ἐνορία τῶν Ἁγίων Πάντων τῆς πόλεως Βukama ἔγινε καί τό ἑξῆς περίεργο περιστατικό. Μᾶς τό διηγήθηκε ὁ Κατηχητής Εὐθύμιος:

            «Στήν ἐνορία μας ζοῦσε ἕνας ἄνθρωπος μέ τό ὄνομα Γεώργιος, ὁ ὁποῖος δέν ἦταν Χριστιανός μας, ἀλλά ρωμαιοκαθολικός. Αὐτός συχνά τίς νύκτες εἶχε ἕνα σοβαρό πρόβλημα. Κάποιος νεκρός παρουσιαζόταν σάν μία μαύρη φιγούρα καί τόν ἐσήκωνε ἀπό τό κρεββάτι του. Τόν ἔσπρωχνε πρός τήν πόρτα καί πολλές φορές τόν πετοῦσε ἔξω ἀπό τό σπίτι του, χωρίς  αὐτός νά μπορεῖ μέ κάποιον τρόπο ν᾿ ἀντιδράσει καί νά γλυτώσει ἀπ᾿ αὐτό τόν νυκτερικό ἐπισκέπτη.

            Σύμφωνα μέ τά δικά μας ἔθιμα καί τίς μαγικές ἐδῶ ἐπιδράσεις, πού ἀσκοῦν οἱ μάγοι μέ τήν δύναμι τοῦ σατανᾶ στούς ἀνθρώπους, αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶχε σίγουρα μπλέξει μέ μάγους καί μαγικά.

Τόν πλησίασα πολλές φορές καί τόν ὡδήγησα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, λέγοντάς  του ὅτι μόνο ἡ δική μας Ἐκκλησία ἔχει τήν δύναμι νά λύνει τά μάγια καί νά διώχνει τούς δαίμονες ἀπό τήν ζωή μας.

Σιγά-σιγά ἐπίστευσε καί παρηκολούθησε τά μαθήματα τῶν κατηχήσεων. Κατόπιν, τόν Ἰανουάριο τοῦ 1994 ἦλθε ἀπό τό Κολουέζι ὁ π. Μελέτιος καί τόν ἐβάπτισε δίνοντάς του τό ὄνομα Διονύσιος.

            Κατόπιν, μετά τήν πλούσια Χάρι πού ἔλαβε στό Ἅγιο Βάπτισμα, μᾶς διαβεβαίωσε ὅτι τό ὀρθόδοξο Βάπτισμα εἶναι πολύ δυνατό. Ἀπό τότε ἐκεῖνος ὁ νεκρός πού τόν ἐνωχλοῦσε τίς νύκτες, δέν ἐμφανίσθηκε πάλι.

Ἔκτοτε ὁ Διονύσιος ἔζησε πνευματική ζωή, χωρίς νά ἔχει κάποια ἀνάμειξη μέ μάγους, μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του.

 

Μαγικά στό προαύλιο τῆς ἐκκλησίας

Ὁ Κατηχητής τῆς ἐκκλησίας τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, τῆς περιοχῆς Rwashi τῆς πόλεως Λουμπουμπάσι, ὀνόματι Ραφαήλ, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς περιστατικό:

«Στήν ἐνορία μας βρῆκα μία ἡμέρα μέσα στήν αὐλή ἕνα ψόφιο κοτόπουλο. Κατάλαβα ὅτι κάποιος μάγος τό ἄφησε γιά νά βλάψει τούς Χριστιανούς τῆς ἐκκλησίας μας. Ἐπειδή ὁ π. Ἰωσήφ ἔλειπε μέ τόν π. Δαμασκηνό στό Μπουρούντι (Δεκέμβριος τοῦ 2003) καλέσαμε ἀπό τό Κολουέζι τόν ἱερέα π. Θεόφιλο γιά νά διαβάσει εὐχές καί νά ἐξορκίσει τά κακά πνεύματα.

Πράγματι ἦλθε ὁ π. Θεόφιλος καί ἔκανε τό καθῆκον του. Ἔφυγε χωρίς νά μᾶς εἰπεῖ τίποτε τί θά γίνει μέ τό ψόφιο κοτόπουλο. Ἕνα παιδί ἀπό τήν ἐνορία μας ὁ Νικόλαος, ὅταν ἔφυγε ὁ ἱερεύς, ἐπῆγε καί πῆρε τό κοτόπουλο καί τό πέταξε ἔξω.

            Τήν νύκτα ὅμως ἦλθαν οἱ δαίμονες καί τό βασάνιζαν. Τό παιδί ὑπέφερε ἀπό τούς πόνους καί δέν μποροῦσε νά κοιμηθεῖ. Ἄκουσε τίς φωνές καί τά κλάμματα ἡ μητέρα του, ὀνόματι Κυπριανή, καί πῆγε κοντά του νά τό βοηθήσεει. Τά μάγια ὅμως εἶχαν ἐπηρεάσει τό παιδί καί δέν εὕρισκε καθόλου ἡσυχία. Τό πρωΐ, πρίν ἀκόμη ξημερώσει, τό ἐπῆγε στόν π. Θεόφιλο, ὁ ὁποῖος καί τοῦ διάβασε τούς ἐξορκισμούς. Πράγματι, ἔφυγαν τά κακά πνεύματα καί τό παιδί ἐπέστρεψε στό σπίτι του εἰρηνικό καί θεραπευμένο.

            Τό θαυμαστό αὐτό γεγονός τῆς θεραπείας τοῦ παιδιοῦ ἀπό τήν ἐπήρεια τῶν πονηρῶν πνευμάτων προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωσι στούς Χριστιανούς καί τούς ἄλλους ἀνθρώπους τῆς ἐνορίας μας. Ἐπίστευσαν πλέον περισσότερο ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι πολύ δυνατή καί οἱ ἱερεῖς της δέν φοβοῦνται τούς δαίμονας καί τά μάγια.

Τό ἀντίδωρο καί ὁ Ἁγιασμός θεραπεύουν

Τό παρακάτω περισταστικό τό ἔμαθα ἀπό τόν Κατηχητή τῆς ἐνορίας τῶν Ἀρχαγγέλων, τῆς πόλεως Καζομπαλέσα, πού λέγεται Νικόλαος Kabunda. Ἡ πόλις αὐτή εἶναι στό νότιο Κογκό καί δίπλα στά σύνορα μέ τήν Ζάμπια. Μόλις πρίν δύο χρόνια κτίσθηκαν ταυτόχρονα ἀπό τό οἰκοδομικό συνεργεῖο τοῦ Κλιμακίου Κολουέζι εὐρύχωρος ἐνοριακός ναός, δημοτικό σχολεῖο, βαπτιστήριο καί σπίτι ἱερέως.

Ὁ ἴδιος ὁ Κατηχητής κάποια ἡμέρα τοῦ ἔτους 2003 ἀρρώστησε βαρειά, προφανῶς ἀπό ἑλονοσία. Ὑπέφερε ἐπί τρεῖς μῆνες. Εἶχε ἀδυνατίσει πολύ καί λόγῳ ἐλλείψεως χρημάτων, δέν ἦταν δυνατόν νά πάει στόν γιατρό.

Ὁ διάκονος τῆς ἐνορίας καί νῦν ἱερεύς π. Ἀβραάμ τόν ἐπισκέφθηκε, πρίν πεθάνει γιά νά τόν παρηγορήσει. Ὁ Νικόλαος τοῦ ζήτησε βοήθεια. Νά βρῆ ἄν μπορεῖ ἕνα αὐτοκίνητο καί νά τόν μεταφέρουν στήν συμπρωτεύουσα Λουμπουμπάσι, 100 χιλιόμετρα μακριά.

Βρῆκαν κάποιο μεταφορικό μέσο καί ἔφθασαν στό σπίτι τοῦ ἱερέως π. Ἰωσήφ Kashinda, προκειμένου νά τόν ἐξομολογήσει καί κατόπιν ν᾿ ἀναλάβη τήν φροντίδα γιά τήν κηδεία του.

Ὁ Νικόλαος τοῦ ζήτησε χρήματα γιά τήν θεραπεία του, ἀλλά ὁ π. Ἰωσήφ τοῦ εἶπε:

-Χρήματα δέν ἔχω νά σοῦ δώσω. Ἔχω μόνο Ἁγιασμό καί ἅγιο Ἀντίδωρο ἀπό τήν Ἐκκλησία μας. Αὐτά νά πάρεις κι, ἄν εἶναι θέλημα Θεοῦ, θά γίνεις καλά.

Ὁ Νικόλαος μέ τίς εὐχές καί τήν προτροπή τοῦ π. Ἰωσήφ ἔφαγε τό Ἀντίδωρο, ἤπιε καί τόν Ἁγιασμό καί σιγά σιγά ἐπανῆλθε ἡ ὑγεία του. Ἔπεσε ὁ πυρετός, σηκώθηκε ἀπό τό κρεββάτι καί ζήτησε νά φάει φαγητό.

Τό θαῦμα αὐτό τό εἶδαν καί τό ἄκουσαν πολλοί ἄνθρωποι καί πίστευσαν ἀκράδαντα ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅπου κατοικεῖ τό Ἄγιο Πνεῦμα καί δίνει στόν κόσμο, σωτηρία, ἄφεσι ἁμαρτιῶν καί θεραπεία ψυχικῶν καί σωματικῶν παθῶν.

 

Τό λάδι τοῦ καντηλιοῦ καί ὁ Ἁγιασμός θεραπεύουν

Τήν διήγησι αὐτή μᾶς τήν εἶπε ὁ Κατηχητής τῆς ἐνορίας τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας τῆς Ρωμαίας ἀπό τό χωριό Mungulunga τῆς ἐπαρχίας Κατάγκα τοῦ Κογκό.

Ὁ Κατηχητής Πέτρος Kulianga μᾶς ἀνέφερε τήν περίπτωσι μιᾶς Χριστιανῆς τῆς ἐνορίας του, ὀνόματι Εἰρήνης, ἡ ὁποία κάποιο καιρό ἔμεινε ἔγκυος.

Μετά ἀπό τρεῖς μῆνες, κατά τήν συνήθεια τῶν ἐγκύων γυναικῶν, ἐπῆγε ἡ κοπέλλα στόν γιατρό νά τήν ἐξετάσει ἐάν πράγματι εἶναι ἔγκυος καί πῶς πάει ἡ περίοδος τῆς ἐγκυμοσύνης της. Ὁ γιατρός τήν διαβεβαίωσε ὅτι εἶναι ἔγκυος καί τῆς ἔδωσε τίς κατάλληλες ὁδηγίες. Σέ λίγο καιρό ἀρρώστησε ἡ γυναῖκα καί εἶχε αἱμορραγία. Αἰσθανόταν ὅτι θά ἀποβάλει τό ἔμβρυο. Ἐπῆγε ἀμέσως στόν γιατρό. Ἐκεῖνος ἀποφάνθηκε καί τῆς εἶπε ὅτι δέν εἶναι ἔγκυος. Ἡ γυναῖκα στενοχωρήθηκε καί τσακώθηκε μέ τόν γιατρό γιά τήν κακή διάγνωσι πού ἔκανε. Ὁ γιατρός τῆς εἶπε ὅτι πρέπει νά κάνη ἐγχείρησι διότι τό ἔμβρυο ἔχει πεθάνει μέσα στήν κοιλιά της.

Ἡ γυναῖκα ντρεπόταν νά εἰπεῖ τό πρόβλημά της στόν ἱερέα μας, τόν π. Τιμόθεο. Τοῦ τό εἶπε ὅμως μία ἄλλη μικρότερη ἀδελφή της καί ὁ π. Τιμόθεος τήν ἐπισκέφθηκε. Τῆς ἔδωσε λάδι ἀπό τό καντήλι τῆς Παναγίας νά ἐπαλείψει τήν κοιλιακή της χώρα καί Ἁγιασμό γιά νά πιεῖ.

Τό θαῦμα ἔγινε! Διεκόπη ἡ αἱμορραγία της καί ἐγέννησε τό ἔμβρυο, χωρίς νά κάνει ἐγχείρησι.

Κατόπιν ἐπῆγε στόν γιατρό νά τοῦ γνωστοποιήσει τά συμβάντα. Ἐκεῖνος παραξενεύθηκε πῶς δηλαδή ἀπέβαλλε, χωρίς νά γίνει ἐγχείρησις καί χωρίς ἡ ἴδια νά πεθάνει ἀπό σηψαιμία. Κατόπιν εἶπε ὁ γιατρός στήν κοπέλλα Εἰρήνη: «Νά πιστεύεις στόν Ἰησοῦ Χριστό, διότι τό γεγονός αὐτό πού σοῦ συνέβη εἶναι θαυμαστό. Ἡ Ἐκκλησία τήν ὁποία ἀκολουθεῖς ἔχει πολλή δύναμι...».

 

Πῶς ὁ Κατηχητής Φίλιππος ἔγινε ὀρθόδοξος Χριστιανός

Ὁ Κατηχητής Φίλιππος προέρχεται ἀπό τήν καινούργια ἐνορία τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς τοῦ χωριοῦ Kapolowe-Gare.  Ἰδού τί μᾶς διηγήθηκε ὁ ἴδιος γιά τόν ἐρχομό του στήν Ὀρθοδοξία:

            «Πρίν πιστεύσω καί μπῶ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀκολουθοῦσα τήν προτεσταντική κοινότητα, πού λέγεται: «Νεοαποστολική ἐκκλησία».

            Μία νύκτα, στίς 25 Ἰουνίου 2002, εἶδα ἕνα περίεργο καί θαυμαστό ὄνειρο πρώτη φορά στήν ζωή μου. Εἶδα ὅτι ἦλθε κοντά μου ἕνας Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ καί μέ πῆρε μαζί του. Ἐφθάσαμε σ᾿ ἕνα μέρος, ὅπου ὑπῆρχε πηγή τοῦ νεροῦ. Ἔτρεχε πολύ νερό ἀπό τήν πηγή. Ἐγώ καί ὁ Ἄγγελος στεκόμασταν στόν ἀέρα πάνω ἀπό τό νερό. Ὁ Ἄγγελος μέ φώναξε καί μέ ρώτησε:

-Φίλιππε, τί σκέπτεσαι;

Τοῦ ἀπήντησα: Θαυμάζω πόσο νερό βγαίνει ἀπ᾿ αὐτή τήν πηγή.

Αὐτός μοῦ εἶπε: Αὐτή εἶναι ἡ Πηγή Ὕδατος τοῦ ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον.

-Τόν ρώτησε πάλι ὁ Ἄγγελος: Ἐκεῖ δεξιά ἀπό τήν πηγή τοῦ νεροῦ τί βλέπεις;

-Βλέπω, τοῦ εἶπα, πολλά  δένδρα μάγκους νά εἶναι κατάφορτα ἀπό καρπούς. Βλέπω ὅτι ὑπάρχουν πέντε εἴδη καρπῶν:

Τό πρῶτο εἶδος εἶναι τά πολύ ἄγουρα φροῦτα.

Τό δεύτερο εἶδος εἶναι αὐτά πού ἔχουν ὡριμάσει λίγο.

Τό τρίτο εἶδος αὐτά πού ὡρίμασαν περισσότερο.

Τό τέταρτο εἶδος εἶναι αὐτά πού σχεδόν ἔχουν ὡριμάσει καί

τό πέμπτο εἶδος εἶναι αὐτά πού ἔχουν ὡριμάσει πολύ καί εἶναι ἕτοιμα γιά τροφή ἀπό τούς ἀνθρώπους.

Ὁ Ἄγγελος μοῦ εἶπε: Καταλαβαίνεις τήν σημασία τῶν πέντε εἰδῶν φρούτων ἀπό πλευρᾶς ὡριμότητος πού μοῦ περιέγραψες;

Τοῦ ἀπήντησα ὅτι δέν γνωρίζω. Τότε Ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:

-Τό δένδρο συμβολίζει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τά ἄγουρα φροῦτα συμβολίζουν τούς νέους Χριστιανούς πού λαμβάνουν τώρα τό Ἅγιο Βάπτισμα. Τό δεύτερο εἶδος τῶν  φρούτων εἶναι οἱ Πιστοί πού προσπαθοῦν νά ὡριμάσουν στήν πνευματική ζωή, ἀλλ᾿ ἔχουν ἀκόμη πολλές δυσκολίες. Τό τρίτο εἶδος εἶναι οἱ Χριστιανοί ἐκεῖνοι πού πηγαίνουν στήν ἐκκλησία καί ἀραιά συμμετέχουν καί στά Ἅγια Μυστήρια. Τό τέταρτο εἶδος τῶν φρούτων συμβολίζει τούς Χριστιανούς ἐκείνους πού ἀγωνίζονται νά σωθοῦν, διότι ἔχουν πιστεύσει ἀληθινά καί συμμετέχουν στήν λατρεία τοῦ Θεοῦ μέ πόθο καί βαθειά συναίσθησι τῆς ἁμαρτωλότητός τους. Καί τό πέμπτο εἶδος τῶν καρπῶν συμβολίζει τούς Χριστιανούς ἐκείνους πού ἀγαποῦν τόν Θεό, πάνω ἀπό ὅλο τόν κόσμο, καί γιά τό ὄνομά Του κάνουν μεγάλες θυσίες στήν ζωή τους.

            Μετά ὁ Ἄγγελος μοῦ εἶπε: Φίλιππε, βλέπε πρός τά δεξιά τῆς πηγῆς.

            Ἐκύτταξα κι ἀντίκρυσα τόν ἥλιο νά λάμπει. Ἐκεῖ εἶδα κι ἕνα παλάτι, φτιαγμένο ἀπό τζάμια ἀπό τά ὁποῖα ξεχυνόταν ἔξω ἕνα λαμπρό καί ἐκτυφλωτικό φῶς. Ταυτόχρονα ἄκουσα ἀπό τό παλάτι ἐκεῖνο μία φωνή πού μοῦ ἔλεγε: «Φίλιππε, δέν ἦλθε ἀκόμη ὁ καιρός σου...».

            Ὁ Ἄγγελος κατόπιν μοῦ εἶπε: Πᾶμε τώρα...». Ἀρχίσαμε νά γυρίζουμε πίσω. Ἐγώ τότε ξύπνησα καί ἀποροῦσα ποῦ εὑρισκόμουν....

            Τήν ἑπομένη ἡμέρα ἐπῆγα στόν πάστορα τῆ προτεσταντικῆς «ἐκκλησίας μου», τό ὄνομά του Λάζαρος καί τοῦ εἶπα τό ὄνειρο αὐτό. Τότε κι ἐκεῖνος μοῦ εἶπε ἕνα δικό του, παράξενο ὄνειρο. Εἶναι τό παρακάτω:

             «Εἶδα ὅτι ἤμουν στήν ἀγορά ἀνάμεσα σέ τρεῖς Εὐρωπαίους. Ὁ ἕνας ἦταν δεξιά μου, ὁ δεύτερος ἀριστερά μου καί ὁ τρίτος μέ ἀκολουθοῦσε ἀπό πίσω. Εἶχαν στά  χέρια τους ἕνα βιβλίο. Τό ἄνοιξαν καί μοῦ διάβασαν ἱστορίες ἀπό τήν Ἁγία Γραφή. Μετά, πρίν φύγουν, μοῦ ἔδωσαν τό βιβλίο στά χέρια μου καί μοῦ εἶπαν ὅτι θά ξανάρθουν.

            Μετά ἀπό τό ὄνειρο-ὅραμα αὐτό ἐπῆγα στήν γειτονική ἐνορία τοῦ χωριοῦ Κατάγκα, ὅπου εἶναι ἱερεύς ὁ π. Ἀκύλας. Τοῦ ἐξιστόρησα τό ὅραμά μου καί ἐκεῖνος μέ δίδαξε τήν Χριστιανική Πίστι. Ἐκεῖ κατηχήθηκα καί μετά ἀπό 6 μῆνες βαπτίσθηκα. Ὁ π. Ἀκύλας μοῦ ἄφησε τό ὄνομα πού εἶχα καί πρίν νά βαπτισθῶ.

            Ὁ Προϊστάμενος τοῦ Κλιμακίου Κολουέζι π. Μελέτιος, χωρίς νά γνωρίζει τίποτε ἀπό τό ὅραμα αὐτό, ἔδωσε τήν εὐλογία του νά κτισθῆ ναός στό χωριό μου πρός τιμήν τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς!

            Ἔχω ἐπίσης νά προσθέσω ὅτι κι ἄλλες φορές μᾶς ἔχει βοηθήσει ὁ Θεός μέ μικρά θαύματα στήν οἰκογένειά μου.

Μία ἡμέρα ἡ γυναῖκα μου ἔκανε συνεχῶς ἐμετό. Ἐγώ τῆς ἔδωσα καί ἤπιε Ἁγιασμό καί σταμάτησε ὁ ἀκατάσχετος ἐμετός.

Μιά ἄλλη ἡμέρα τό παιδί μου ἦταν ἄρρωστο. Δέν εἶχα χρήματα νά τό πάω στόν γιατρό. Ὁ παπᾶ Ἀκύλας μοῦ ἔδωσε Ἁγιασμό ἀπό τόν ὁποῖον ἤπιε τό παιδί καί θεραπεύθηκε, χωρίς φάρμακα!

 

Τί εἶπε ὁ ἅγιος Γεώργιος στόν Κατηχητή...

Τό Lubudi εἶναι μία πόλις 60 χιλιάδων κατοίκων καί ἀπέχει ἀπό τό Κολουέζι τοῦ Κογκό 300 καί πλέον χιλιόμετρα. Ἐκεῖ εἶναι καί τό ἐργοστάσιο παραγωγῆς τσιμέντων. Στήν πόλι αὐτή ὑπάρχει ἐνορία πρός τιμήν τοῦ ἁγίου Βασιλείου, ὅπου τώρα (2006) ἔχει μεταβεῖ συνεργεῖο οἰκοδόμων γιά τήν ἵδρυσι ἐκκλησίας, δημοτικοῦ σχολείου, βαπτιστηρίου καί οἰκίας ἱερέως, τοῦ π. Συμεών.

Ἐδῶ Κατηχητής τῶν Χριστιανῶν καί κατηχουμένων εἶναι ὁ Εἰρηναῖος Kyabu, ὁ ὁποῖος καί μοῦ διηγήθηκε τήν παρακάτω θαυμαστή ἱστορία.

Συνήθειά τους εἶναι, ὅπως διδάχθηκαν ἀπό τό Κλιμάκιο τοῦ Κολουέζι, κάθε ἡμέρα νά πηγαίνουν στήν ἐκκλησία γιά τήν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου καί τοῦ Ἑσπερινοῦ. Κάποια περίοδο δέν εἶχαν σχεδόν τίποτε νά φᾶνε στό σπίτι τους. Ἡ γυναῖκα του ἕνα πρωϊνό τοῦ εἶπε δέν θά ἔλθη στήν ἐκκλησία, διότι δέν μπορεῖ νά περπατήσει ἀπό τήν ἐξάντλησι, λόγω πείνας. Ἐκεῖνος τῆς εἶπε: «Πᾶμε στήν ἐκκλησία καί ὁ Θεός θά μᾶς δώσει ὅλες τίς εὐλογίες του».

Ξεκίνησε ὁ Εἰρηναῖος μόνος του γιά τήν ἐκκλησία γιά τήν πρωϊνή ἀκολουθία καί τόν ἀκολούθησε μετά ἀπό λίγο σιγά-σιγά καί ἡ σύζυγός του.

«Ὅταν ὁ ἱερεύς εἶχε διαβάσει τό Εὐαγγέλιο τοῦ ὄρθρου καί τά παιδιά ἔψαλλαν τό ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, αἰσθάνθηκα, μοῦ εἶπε ὁ Εἰρηναῖος, ὅτι σάν νά ξεκίνησε μιά φωνή ἀπό τόν Ἅγιο καί μοῦ ἔλεγε: Πήγαινε τώρα στό σπίτι σου, ἄνοιξε τό βιβλίο Συναξάριο τῶν Ἁγίων καί μέσα θά βρεῖς χρήματα...».

Ἐγώ ταράχθηκα καί ἀπόρησα. Τί φωνή ἦταν αὐτή μέσα στ᾿ αὐτιά μου;

Ὅταν ἐγύρισα στό σπίτι μέ τήν γυναῖκα μου καί ἄνοιξα τό βιβλίο ἐκεῖνο, πράγματι βρῆκα μέσα 1000 κογκολλέζικα ἀληθινά φράγκα. Χαρήκαμε μέ τήν σύζυγό μου καί εὐχαριστήσαμε τόν Ἅγιο Γεώργιο καί τόν Θεό πού μᾶς ἔδωσαν τήν τροφή μας γιά ἐκείνη τήν ἡμέρα.

 

Ἡ Ἁγια Σοφία τούς παρηγόρησε...

Ὁ ἴδιος Κατηχητής Εἰρηναῖος μία φορά ἐπῆγε μέ τόν ἱερέα τῆς ἐνορίας του, τόν π. Συμεών σ᾿ ἕνα ἄλλο χωριό, ὅπου εἶναι ἡ ἐνορία πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Σοφίας καί τῶν θυγατέρων αὐτῆς, Πίστεως, Ἐλπίδος καί Ἀγάπης.

Ὁ Κατηχητής ἐκείνης τῆς ἐνορίας, ἀφοῦ τελείωσαν τόν Ἑσπερινό, τούς μετέφερε σ᾿ ἕνα πλινθόκτιστο δωματιάκι μέ χωματένιο δάπεδο καί χορταρένια στέγη γιά νά ξεκουρασθοῦν τρεῖς ξένοι ἄνθρωποι μαζί μέ τόν ἱερέα. Ὁ Εἰρηναῖος, βλέποντας τήν στενότητα τοῦ χώρου, τήν ὑγρασία, τά σκουλήκια στό ὑγρό χῶμα καί τήν ἔλλειψι ἐπαρκῶν κλινοσκεπασμάτων, ἦταν ὅλο στενοχώρια καί ἀδημονία σκεπτόμενος πῶς θά κοιμηθοῦν ἐκεῖ μέσα τρεῖς ἄνθρωποι, χωρίς κρεββάτια, κάτω στό χῶμα!

Ἀφοῦ ξάπλωσαν ἐπάνω σέ ξερά χόρτα κι ἀπό μία κουβέρτα ὁ καθένας τους, ἄκουσαν δυνατά μία φωνή μέσα στήν νύκτα ἐκείνη. Ἦταν ἡ Ἁγία Σοφία, ἡ ὁποία καί τούς ἔλεγε: «Μή στενοχωρεῖσθε. Ὁ τόπος πού κοιμᾶσθε εἶναι καλός. Εἶσθε καλά τακτοποιημένοι, εἶσθε καλά ἀσφαλισμένοι. Ἀφῆστε τήν στενοχώρια καί τήν  θλῖψι τῆς καρδιᾶς σας».

Ἐμεῖς, ἔλεγε κατόπιν ὁ Εἰρηναῖος, ἐκπλαγήκαμε καί δέν μιλούσαμε καθόλου. Καί πράγματι κοιμηθήκαμε, σάν νά εἴχαμε ξαπλώσει ἐπάνω σέ κρεββάτια μέ ὡραῖα καί καθαρά ροῦχα, χωρίς νά πάθουμε τίποτε στήν ὑγεία μας. Μετά συζητήσαμε αὐτή τήν θαυμαστή ἐπέμβασι τῆς Ἁγίας Σοφίας καί ὅλοι εὐχαριστήσαμε τήν Ἁγία καί δοξάσαμε τόν Θεό μας.

 

Ἕνα παιδάκι ἔπεσε στό ποτάμι...

Στίς 5 Αὐγούστου 2005 ὁ π. Μελέτιος, μοῦ διηγήθηκε ὁ Κατηχητής Εἰρηναῖος, μέ τήν ὁμάδα τῶν συνεργατῶν του ἐπῆγαν στό Lubudi νά κάνουν βαπτίσεις στό ποτάμι. Τότε ἦλθαν πολλοί καί ξένοι ἄνθρωποι νά ἰδοῦν τίς βαπτίσεις καί τόν εὐρωπαῖο ἱεραπόστολο μέ τά μαῦρα ροῦχα καί τά ἄσπρα γένεια του.

Ἕνα παιδάκι στεκόταν στήν ἀπέναντι ὄχθη τοῦ ποταμοῦ, 12 μέτρα μακριά ἀπό τόν τόπο τῆς τελετῆς καί παρακολουθοῦσε. Παραπάτησε ὅμως καί ἔπεσε στό ποτάμι σέ μεγάλο βάθος. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ταράχθηκαν καί ἔτρεξαν πρός τό μέρος ἐκεῖνο. Περίμεναν τό παιδί νά ἔχει πνιγεῖ. Παραδόξως ὅμως βγῆκε πάλι στήν ἐπιφάνεια τοῦ νεροῦ, χωρίς νά κλαίει καί ἦταν τελείως ὑγιέστατο. Οἱ ἴδιοι οἰ ἄνθρωποι ἔλεγαν ὅτι ἡ διάσωσις τοῦ παιδιοῦ ὀφείλεται σέ θαῦμα, διότι μία πτῶσις ἀπό τέτοιο ὕψος εἶναι ἀδύνατον νά μή ἔχει τραγικά ἀποτελέσματα.

 

Τό Ἅγιο Ποτήριο ἔβγαζε φωτεινές ἀκτίνες

Ὁ ἴδιος Κατηχητής Εἰρηναῖος μοῦ εἶπε καί τό παρακάτω θαυμαστό περιστατικό.

Ἦταν ἡμέρα Κυριακή στήν ἐκκλησία τοῦ ἁγίου Βασιλείου τοῦ χωριοῦ Lubudi. Ὁ π. Συμεών ἔκανε τήν Θεία Λειτουργία. Εἶχε προγραμματισθῆ στό τέλος νά γίνει καί τό 40ήμερο μνημόσυνο ἑνός παιδιοῦ, τοῦ Ἀντωνίου, πού εἶχε πεθάνει ἀπό ἑλονοσία. Στήν ἐκκλησία λοιπόν εἶχαν ἔλθει καί οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ.

Στήν ὥρα τῆς Μεγάλης Εἰσόδου, ὅπου ὁ Ἱερεύς μεταφέρει τά Ἱερά Σκεύη μέ τά δῶρα γιά τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας στήν Ἁγία Τράπεζα, οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ ἔκαναν κάποια παράξενη κίνησι. Ὅταν πέρασε ἀπό δίπλα τους ὁ Ἱερεύς, παραμέρισαν φοβισμένοι καί ἔκαναν ἔκπληκτοι τόν σταυρό τους.

Μετά τήν Λειτουργία ἦλθαν οἱ γονεῖς στόν παπᾶ Συμεών καί στόν Εἰρηναῖο καί τούς εἶπαν τά ἑξῆς φοβερά: «Τήν ὥρα πού περνούσατε ἐσεῖς πάτερ, μέ τά Ἱερά Σκεύη καί τά δῶρα λέγοντας: «Πάντων ἡμῶν μνησθείη Κύριος ὁ Θεός...» ἔβγαιναν φλόγες πυρός ἀπό τό Ἅγιο Ποτήριο πρός τό μέρος μας κι ἐμεῖς φοβηθήκαμε ὅτι θά καοῦμε γι᾿ αὐτό κάναμε τόν Σταυρό μας καί παραμερίσαμε πρός τά μέσα ἀπό τήν θέσι μας.

 

Ὁ ἑτοιμοθάνατος περπάτησε...

Τό χωριό Λουαλάμπα εἶναι δίπλα στίς πηγές τοῦ μεγάλου ποταμοῦ Κόγκο. Ἀπέχει ἀπό τό Κολουέζι περίπου μία ὥρα μέ τό αὐτοκίνητο. Ἐκεῖ κτίσθηκε ἐκκλησία πρός τιμήν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἀπό τόν μακαριστό παπᾶ Κοσμᾶ. Σήμερα ἐκεῖ, δίπλα στήν ἐκκλησία, ἔχει κτισθῆ οἰκία τοῦ ἱερέως καί δημοτικό σχολεῖο. Οἱ Πιστοί Χριστιανοί μας ἀνέρχονται στούς 800 περίπου. Ἱερεύς ἐδῶ εἶναι ὁ ὑπερπολύτεκνος π. Ἰωσήφ, ἁπλός στούς τρόπους, πατρικός στήν συμπεριφορά του πρός ὅλους τούς ἀνθρώπους καί καλός λειτουργός.

Ὁ Κατηχητής Εὐφραίμ εἶναι συνειδητός δάσκαλος τῶν Κατηχουμένων καί βοηθός τοῦ ἱερέως σέ ὅλες τίς ποιμαντικές του ἐνασχολήσεις.

Ἦταν ἡ Κυριακή τῶν Βαΐων τοῦ ἔτους 2005. Τελείωσε ἡ πανηγυρική Ἀκολουθία, δόθηκαν στούς Πιστούς οἱ ἀναγκαῖες ἀνακοινώσεις γιά τό πρόγραμμα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί ὁ π. Ἰωσήφ ἔφυγε τό ἀπόγευμα γιά νά κάνει τήν Ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου στό κοντινό χωριό Κατέμπι, ὅπου ὑπάρχει ἐνορία πρός τιμήν τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς.

Ἐκεῖνο τό ἀπόγευμα, ὅπως μοῦ διηγήθηκε ὁ Κατηχητής Εὐφραίμ, ἕνας Χριστιανός τους, ὀνόματι Σωτήριος, στά μέσα τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Νυμφίου, τήν ὁποία ἔψαλλαν μόνοι τους, λόγω ἀπουσίας τοῦ ἱερέως, ζήτησε τήν ἄδεια ἀπό τόν Κατηχητή νά φύγη γιά τό σπίτι διότι εἶναι ἀδιάθετος.

Μετά τήν Ἀκολουθία τοῦ Νυμφίου, ἐπῆγαν κι ἄλλοι Χριστιανοί στό σπίτι του καί διεπίστωσαν ὅτι ὁ θάνατός του ἦταν πλησίον.

Ὁ π. Ἰωσήφ ἐπέστρεψε ἀπό τό Κατέμπι σπίτι του στήν Λουαλάμπα τό βράδυ στίς ὀκτώ ἡ ὥρα. Δύο Χριστιανοί τόν περίμεναν νά μή καθυστερεῖ, ἀλλά ἀμέσως νά πάει μαζί τους στό τάδε σπίτι, διότι ὁ Χριστιανός Σωτήριος πεθαίνει. Πράγματι ὁ π. Ἰωσήφ ἔτρεξε μαζί τους. Πολλοί ἄνθρωποι εἶχαν συγκεντρωθεῖ, ἀκόμη καί ἀπό ἄλλες «ἐκκλησίες», λόγω τῆς συγγενείας τους. Ὅλοι τοῦ εἶπαν ὅτι μόλις τώρα πέθανε καί νά μή κάνει καμμία προσευχή γιατί εἶναι περιττόν. Ὁ π. Ἰωσήφ ἔβαλε τό ἐπιτραχήλιό του καί διάβασε εὐχές καί ἐξορκισμούς. Κατόπιν τόν ἐρώτησε:

-Τί βλέπεις;

-Βλέπω πολλούς ἀνθρώπους, ἀπήντησε.

Μετά ὁ π. Ἰωσήφ συνέχισε τίς προσευχές του καί τίς εὐχές τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ γιά τήν ἐκδίωξι τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Μετά εἶπε στόν ἑτοιμοθάνατο:

-Φίλησε τό ἐπιτραχήλιο.

-Ἐκεῖνος τό ἀσπάσθηκε. Ὁ π. Ἰωσήφ τόν ἐράντισε μέ τόν Ἁγιασμό ψάλλοντας τό: «Σῶσον, Κύριε, τόν λαόν σου...». Κατόπιν τόν ἄλειψε μέ λάδι ἀπό τό καντήλι τῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας καί τόν ἄφησε λέγοντάς του: «Αὔριο τό πρωΐ θά ἰδωθοῦμε πάλι». Χαιρέτισε τούς ἀνθρώπους καί γύρισε σπίτι του, διότι ἦταν πολύ κουρασμένος.

Τό πρωΐ μαζί μέ τόν κατηχητή Εὐφραίμ πῆγαν καί τόν συνάντησαν σπίτι του. Ὁ Πατήρ τόν ἐρώτησε πῶς αἰσθάνεται κι ἐκεῖνος τοῦ ἀπήντησε ὅτι ἔχει ἀκόμη πόνους στό σῶμα του καί χρειάζεται νά τοῦ διαβάσει κι ἄλλες προσευχές.

Ὁ π. Ἰωσήφ τοῦ διάβασε προσευχές καί κατόπιν τοῦ εἶπε προστακτικά: «Σήκω ἐπάνω στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Ὁ ἀσθενής Σωτήριος σηκώθηκε καί περπάτησε ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους πού ἦταν ἐκεῖ. Ὅλοι τους ἐξεπλάγησαν γι᾿ αὐτό τό πρωτοφανές θαῦμα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας. Χθές τό βράδυ εἶχαν πιστεύσει ὅτι εἶχε πεθάνει καί τόν περίμεναν γιά νά τόν ἐνταφιάσουν τήν ἐπαύριον, ἀλλ᾿ ὅμως ὁ Χριστός τόν ἀνέστησε πρός ἔκπληξιν καί θαυμασμόν τῶν πάντων.

 

Ὁ ἑτοιμοθάνατος μικρός ἀναστήθηκε

Ἡ Σαντόα εἶναι μία πόλις 60.000 κατοίκων, μακριά ἀπό τό Κολουέζι 400 χιλιόμετρα. Πρίν ἀπό 14 χρόνια ἔφθασε ἡ Ὀρθοδοξία μας ἐκεῖ μόνο μέ τήν ἐπίσκεψι τοῦ παπᾶ Ρωμανοῦ. Αὐτός ἐπῆγε ἐκεῖ  ἀπό τό Κολουέζι ὄχι γιά νά εὐαγγελισθῆ τόν λαό, ἀλλά γιά νά ἐπισκεφθῆ τούς συγγενεῖς του. Τόν εἶδε ἕνας πάστορας προτεστάντης καί τόν πλησίασε νά τόν ρωτήσει τί ἄνθρωπος εἶναι καί ποιά θρησκεία ἀκολουθεῖ. Ὁ π. Ρωμανός τοῦ εἶπε τά δέοντα καί τόν ἔστειλε στό Κέντρο τοῦ Κολουέζι νά πάρη βιβλία καί νά συνομιλήσει μέ τούς ἱεραποστόλους Πατέρες.

Ἔτσι ξεκίνησε τό ἄνοιγμα τῆς ἐκκλησίας στήν Σαντόα, ὅπου σήμερα ὑπάρχουν περί τούς 500 Πιστούς, τούς ὁποίους ποιμαίνει μέ πραότητα καί ἀγάπη ὁ π. Δαμιανός, πρώην δημόσιος ὑπάλληλος ἀπό τό Κασάζι. Ἐπίσης λειτουργεῖ Δημοτικό σχολεῖο γιά τά ὀρθόδοξα παιδιά καί μέ ὀρθόδοξους δασκάλους.

Σήμερα Κατηχητής εἶναι ὁ εὐσεβής Γεώργιος Kashala, ὁ ὁποῖος καί μοῦ διηγήθηκε τό παρακάτω θαυμαστό περιστατικό.

Τόν Φεβρουάριο τοῦ 2005 ἀρρώστησε τό παιδί ἑνός δασκάλου τοῦ σχολείου τους. Τό παιδάκι του ἦταν ἀκόμη ἀβάπτιστο. Ταλαιπωρούμενο ἀπό τήν ἑλονοσία δύο φορές ἔφθασε στά πρόθυρα τοῦ θανάτου. Οἱ γονεῖς καί οἱ συγγενεῖς του ἔκλαιγαν βλέποντας τό παιδί τους νά μή κινεῖται στό κρεββατάκι του. Ταυτόχρονα ἄρχισε ἀνάμεσά τους καί μία γκρίνια. Ἄλλοι ἔλεγαν νά τρέξουν στόν μάγο γιά νά προφθάσουν τό παιδί, ἄλλοι ἔλεγαν νά τό πᾶνε στό νοσοκομεῖο. Τελικά μέ κοινή ἀπόφασι τοῦ διευθυντοῦ τοῦ σχολείου καί ὅλων τῶν δασκάλων τό πῆραν νά τό πᾶνε στό νοσοκομεῖο. Ἐπειδή οἱ γονεῖς τοῦ παιδιοῦ ἦσαν βαπτισμένοι, μερικοί σκέφθηκαν νά περάσουν πρῶτα ἀπό τόν ἱερέα τους νά τοῦ διαβάσει κάποια εὐχή.

Ὁ π. Δαμιανός μέ ὅλο τό πλῆθος τῶν ἀνθρώπων μπῆκαν στήν ἐκκλησία. Ἐπῆρε τό παιδί στά χέρια του καί κάνοντάς του ἀεροβάπτισμα στό Ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τό ὠνόμασε Κυπριανό. Ταυτόχρονα τοῦ ἐδιάβασε εὐχές ἐξορκισμῶν τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Κυπριανοῦ. Πολλοί ἀπό τούς ἑτεροδόξους καί εἰδωλολάτρες πού εἶχαν ἔλθει μαζί στήν πομπή περιγελοῦσαν τά ὅσα ἔκανε ὁ π. Δαμιανός καί ἐσχολίαζαν τό ἔργο του δυσμενέστατα ἀνάμεσα τούς ἄλλους.

Τό παιδί ὅμως μέ τήν θεία βοήθεια, μετά τό ἀεροβάπτισμα, ἔγινε τελείως καλά καί στά πόδια του. Ἄρχισε νά ὁμιλεῖ καί νά περπατᾶ χωρίς τήν βοήθεια κανενός.

Τό ἀνεπάντεχο αὐτό θαυμαστό γεγονός προκάλεσε μεγάλη ἐντύπωσι στόν κόσμο καί ἰδιαίτερα σ᾿ αὐτούς πού προηγουμένως περιγελοῦσαν τόν π. Δαμιανό καί τήν Ἐκκλησία μας. Κατάλαβαν ὅλοι τους ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ ἀληθινή καί ὅτι ἔχει μεγάλη δύναμι μπροστά στία ἀρρώστειες καί στά μαγικά ἔργα τῶν ὀργάνων τοῦ σατανᾶ.

Ἀλλά καί ἐμεῖς, μοῦ ὡμολόγησε ὁ κατηχητής Γεώργιος, ἐπήραμε θάρρος, διότι δυνάμωσε ἡ πίστις μας καί ἀγαπήσαμε περισσότερο τήν Ἐκκλησία μας, τίς Ἀκολουθίες, τήν προσευχή καί τήν μετάνοια.

 

Ἡ νοερά προσευχή μέ θεράπευσε

Ὁ ἴδιος κατηχητής τῆς Σαντόας Γεώργιος, μοῦ διηγήθηκε καί τό παρακάτω προσωπικό θαῦμα. Ἰδού πῶς τό διηγεῖται:

«Τόν Μάϊο τοῦ 2006  ἐλάβαμε πρόσκλησι στίς ἐνορίες μας νά ἔλθουμε στό Κολουέζι γιά τό μηνιαῖο σεμινάριο τῶν Κατηχητῶν ὅλης τῆς ἐπαρχίας Κατάγκα.

Ὅταν ἔφθασα στό Κολουέζι μοῦ ἐμφανίσθηκε μία περίεργη ἀρρώστεια, ἡ ὁποία ἀπό τότε πού γεννήθηκα δέν μοῦ ἔχει συμβεῖ ποτέ. Πρίσθηκαν τά πόδια μου, τά χέρια μου καί τά μάτια μου. Τήν ἄλλη ἡμέρα ἐπῆγα στό ἱεραποστολικό νοσοκομεῖο τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων γιά ἐξετάσεις. Οἱ γιατροί μας Τιμόθεος καί Βασίλειος δέν διεπίστωσαν κάποια συγκεκριμένη πάθησι. Ἐγώ ὅμως εἶχα ζαλάδες. Οἱ ἄλλοι Κατηχητές μοῦ ἔλεγαν ὅτι εἶχε κατέβει ἡ στάθμη τοῦ αἵματός μου γι᾿ αὐτό παρατηρεῖται αὐτή ἡ ζάλη.

Οἱ γιατροί δέν βρῆκαν τίποτε κι ἐγώ γύρισα στό Κέντρο τῆς Ἱεραποστολῆς. Κατέφυγα μέ ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, στήν Παναγία καί στόν Ἅγιο Γεώργιο Προστάτη τοῦ Κέντρου μας. Προσευχόμουν λέγοντας:   «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, θεράπευσέ με τόν ἁμαρτωλό...». Κάθε πρωΐ καί βράδυ, μετά τίς Ἀκολουθίες ἔπαιρνα λάδι ἀπό τά καντήλια τοῦ Εἰκονοστασίου καί ἄλειφα τά πόδια μου, τά χέρια καί τά μάτια μου.

Καί πράγματι πολύ γρήγορα θεραπεύθηκα μέ τήν βοήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων μας.

Εὐχαριστῶ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στήν ὁποία καί ἐργάζομαι ἀναξίως ὡς Κατηχητής, διότι μέ δίδαξε τήν ἀλήθεια, τήν ζωή καί τά θαύματα τῶν Ἁγίων μας. Ἔχοντας κι ἐγώ σάν δωρεά τήν Πίστι αὐτή στήν καρδιά μου ζήτησα τήν Χάρι τοῦ Χριστοῦ μας καί βρῆκα τήν ὑγεία μου.

 

Ἡ ἱστορία ἑνός Κατηχητοῦ

Εἴπαμε ὅτι στήν Σαντόα ἔφθασε ἡ Ἐκκλησία μας ἐξ αἰτίας τῆς ἐπισκέψεως τοῦ π.Ρωμανοῦ στούς ἐκεῖ συγγενεῖς του. Ὁ Πάστορας πού τόν πλησίασε καί τόν ἐρώτησε γιά τήν πίστι του, ἔγινε κατηχούμενος καί σέ ἕξι μῆνες βαπτίσθηκε μέ τό ὄνομα Τιμόθεος.

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος λοιπόν, ἀρκετά πλούσιος καί δημόσιος ὑπάλληλος, ἔκτισε ἐκκλησία-λασποκαλύβα στήν εὐρύχωρη αὐλή τοῦ σπιτοῦ του καί ἔγινε ὁ πρῶτος κατηχητής τῆς Ὀρθοδόξου ἐκεῖ ἐκκλησίας μας.

Μή γνωρίζοντας τήν ἐσωτερική πνευματικότητα καί τήν ταπείνωσι τήν ὁποία πρέπει νά διαθέτει ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός καί μάλιστα ἕνας διδάσκαλος τῆς Πίστεώς μας καί ἐπηρεασμένος ἀπό τήν πλάνη τοῦ προτεσταντισμοῦ ἐπί τόσα χρόνια, πλανήθηκε ἀπό τόν διάβολο.

Τόν παρεκίνησε ὁ διάβολος νά σκορπίσει καί νά διαλύσει ὅ,τι εἶχε κάνει μέχρι τότε ἀπό πλευρᾶς  ὀρθόδοξου. Ἔδιωξε τούς Πιστούς καί τούς Κατηχουμένους καί τούς εἶπε ὅτι αὐτή ἡ ἐκκλησία εἶναι τοῦ σατανᾶ καί πρέπει νά γυρίσουν στήν παλιά τους, τήν προτεστάντικη Κοινότητα.

Δύο ἀπό τούς πιό πιστούς Χριστιανούς ὁ Κωνσταντῖνος καί ὁ Γεώργιος συγκέντρωσαν πάλι τό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ μας καί ζήτησαν ἀπό τόν ὑπεύθυνο τῆς περιοχῆς χῶρο γιά τήν ἵδρυσι ἐκκλησίας τους.

Ἡ ὑπόθεσις ὅμως τοῦ Τιμοθέου ἐπήγαινε πρός τό χειρότερο. Τό 2002 ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔστειλε μόνιμο ἐκεῖ ἱερέα τόν π. Δαμιανό. Ὁ Τιμόθεος ἐπέστρεψε γιά λίγο στήν ἐκκλησία μας. Κατόπιν ἐξύβρισε τόν ἱερέα, τόν περιφρόνησε καί ἐντάχθηκε πάλι σέ μία ἄλλη προτεσταντική Κοινότητα. Ἐκεῖ  ὅμως ἀρρώστησε καί οἱ ἄνθρωποι τοῦ περιβάλλοντός του τόν μετέφεραν στό νοσοκομεῖο.

Τό πρόβλημά του ἦτο περισσότερο πνευματικῆς καί ὄχι ὀργανικῆς φύσεως, διότι εἶχε μπλέξει πάλι μέ τούς μάγους καί τά μαγικά τους. Ζήτησε τήν βοήθεια τοῦ π. Δαμιανοῦ, ὁ ὁποῖος τόν ἐξωμολόγησε καί τοῦ διάβασε συγχωρητική εὐχή. Ἐπῆρε πρός τό καλλίτερο ὁ Τιμόθεος καί βγῆκε ἀπό τό νοσοκομεῖο. Ἀλλά καί πάλι ὁ διάβολος τόν ἐνίκησε καί πῆγε στόν μάγο γιά ἀπαλλαγή ἀπό τά προβλήματά του. Φυσικά μπλέχθηκε χειρότερα καί πέθανε μετά ἀπό λίγες ἡμέρες.

Ὅλοι οἱ Πιστοί καί οἱ Κατηχητές καί ἰδιαίτερα ὁ π. Δαμιανός ἀναρρωτιωτοῦνται: Τί ἔγινε μέ τήν ψυχή τοῦ εὐμετάβλητου Τιμοθέου;

Τίς ἡμέρες πού ἤμουν στό Κολουέζι, τό 2004, ἦλθε ἕνας κογκολλέζος νεαρός, ρωμαιοκαθολικός στό θρήσκευμα καί μοῦ ἔδωσε ἕνα γράμμα στά γαλλικά. Τό μεταφέρω ἐδῶ μεταφρασμένο:

 Μάρτιος 2004.

Πέτρος Μουλέμπα

 

Μαρτυρία  θεραπείας

Ἕνα μέρος τοῦ σώματός μου ἦτο σκεπασμένο ἀπό κόκκινες κοκκίδες (σάν ψωρίασι). Γιά πολύ καιρό ὑπέφερα μ᾿ αὐτή τήν κατάστασι ἐπί ὀκτώ μῆνες καί πῆρα φάρμακα, χωρίς ἀποτέλεσμα. Ἔκτοτε, ἐφ᾿ ὅσον δέν ἔβλεπα γιατρειά, σταμάτησα νά παίρνω φάρμακα. Κάποια ἡμέρα εἶχα τήν ἐξαιρετική εὐλογία καί παρεκάλεσα τόν Θεό νά μέ βοηθήση μέ τήν πρεσβεία τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τοῦ ὁποίου μοῦ εἶχε δώσει λάδι ἡ ἀδελφή Θέκλα.  Μετά ἀπό δύο ἡμερονύκτια, ἔπαυσα νά αἰσθάνωμαι τήν φαγούρα. καί κοιμήθηκα ἥσυχα γιά πρώτη φορά. Μετά ἀπό μία ἑβδομάδα καθαρίσθηκε τό σῶμα μου ἀπ᾿ ὅλες τίς κοκκίδες.

Εὐχαριστῶ τόν Ἅγιο Νεκτάριο γιά τήν ἄμεση βοήθειά του.

 

Ἕτερο γράμμα

(σ.σ) Τό γράμμα αὐτό ἐστάλη στήν κογκολλέζα μοναχή Θέκλα ἀπό μία ρωμαιοκαθολική μοναχή, ὀνόματι Κλεμεντίνα ἡ ὁποία εἶναι προϊσταμένη ὅλων τῶν μοναζουσῶν τῆς περιοχῆς Κατάγκα. Σ᾿ αὐτήν εἶχε δώσει ἡ ἀδελφή Θέκλα λάδι ἀπό τοῦ καντήλι τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου γιά νά ἐπαλείφεται, λόγῳ τῆς ἀσθενείας της, πού τήν ταλαιπωροῦσε γιά πολύ καιρό.  Ἰδού τί γράφει ἡ ἴδια, μετά τήν θεραπεία της:

Τό παραθέτουμε ἐδῶ μεταφρασμένο ἀπό τά γαλλικά:

Πολυαγαπητή Ἀδελφή Θέκλα.

Καλημέρα, εἰρήνη, χαρά καί ὅλα τ᾿ ἀγαθά τοῦ Θεοῦ σέ σένα!

Κάποια ἡμέρα ἐξεπλάγην, ὅταν ἄκουσα τήν φωνή σου στό τηλέφωνο. Σ᾿ εὐχαριστῶ πολύ μέσα ἀπό τήν καρδιά μου γι᾿ αὐτή τήν φιλία πού ἔδειξες σέ μένα. Τήν ἀγάπη σου αὐτή θά τήν ἐνθυμοῦμαι πάντοτε σάν μία ἀδελφική ἀνάμνησι. Καί πάλι σ᾿ εὐχαριστῶ.

Μοῦ συνέβη ἕνα γεγονός τό ὁποῖο μέ ἐξέπληξε, διότι ὑπάρχει χρόνος γιά κάθε ἔργο. Ἔπρεπε  κι ἐγώ ν᾿ ἀναχωρήσω....

Μετέβην στήν Κινσάσα. Ἐκεῖ τακτοποίησα τά χαρτιά μου γιά διακοπές στόν Καναδᾶ, ὅπου θά μετέβαινα, μέσῳ Βρυξελλῶν. Ἀλλά τό ταξίδι μου αὐτό ἦτο μακροχρόνιο. Ὅμως ἔπρεπε νά ὑπομένω καί νά δείχνω κατανόησι.

Θέλω νά σοῦ γνωστοποιήσω ἕνα γεγονός, πού ἤθελα ἀπό καιρό νά σοῦ γράψω. Ὅταν ἦλθα στό μοναστήρι σου, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, μοῦ ἔδωσες ἕνα φιαλίδιο μέ λαδάκι τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Εἶχα ἕνα ἐξόγκωμα μέσα στό ἕνα μάτι μου. Ὁ ὀφθαλμίατρος, τ᾿ ὄνομά του Μουτάτσι, μοῦ εἶπε ὅτι πρέπει νά κάνω ἐγχείρησι καί νά βγῆ αὐτός ὁ ὄγκος. Ἐγώ τοῦ εἶπα ὅτι δέν ἠμπορῶ τώρα, ἀλλά μετά τρεῖς μῆνες, διότι ἔχω τά  διοικητικά  μου καθήκοντά. Ὁ γιατρός μοῦ ἔδωσε παυσίπονα φάρμακα καί τότε ἐνθυμήθηκα τό λάδι πού μοῦ ἔδωσες. Παρεκάλεσα τόν Ἅγιο Νεκτάριο ἐπί τρεῖς ἡμέρες, πρό τοῦ ὕπνου καί μετά τήν βραδυνή μου προσευχή ἔκαμα ἐπάλειψι μέ τό λάδι στό μάτι μου. Μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες αἰσθάνθηκα βελτίωσι μέσα στά μάτια μου. Ἦταν καθαρά καί δέν αἰσθανόμουν πόνους. Θεραπεύθηκα.

Μόλις εἶπα τό θαῦμα αὐτό στίς ἄλλες μοναχές, αὐτές μοῦ εἶπαν: "Ὄχι, ὁ γιατρός σέ ἐθεράπευσε. Μόνο ὁ γιατρός μπορεῖ νά εἰπῆ ὅτι αὐτό εἶναι θαῦμα καί ὄχι ἐσύ". Ἐγώ τούς εἶπα: "Ἐγώ δέν ἔχω ἀνάγκη ἀπό ἀνακοινώσεις τοῦ γιατροῦ, διότι ἐγώ αἰσθανόμουν τούς πόνους. Ἐάν θά εἰπῶ τοῦ γιατροῦ ὅτι ἔγινα καλά, ἐκεῖνος θά δώση τίς δικές του ἐξηγήσεις καί θά μοῦ ζητῆ πλέον πολλά χρήματα. Μέχρι τώρα, σᾶς λέγω, ὅτι ἔχω πλήρως θεραπευθῆ.

Καί πάλι, ἀδελφή Θέκλα, σᾶς ἐκφράζω τίς θερμές μου εὐχαριστίες. Ἡ συνάντησις καί γνωριμία μας μ᾿ ἔφερε κοντά στόν Θεό καί στόν Ἅγιο Νεκτάριο, ὁ ὁποῖος μέ θεράπευσε. Καί πάλι σοῦ προσφέρω ἕνα θερμό εὐχαριστῶ.

Σέ ἀσπάζομαι ἀδελφικά     Κλεμεντίνα Χουνγκίσα

 

Τό παράλυτο παιδάκι περπάτησε

Τόν Δεκέμβριο τοῦ 2005 ἔφυγε ὁ παπᾶ Λάζαρος μ᾿ ἐντολή τοῦ Προϊσταμένου τῆς Ἱεραποστολῆς π. Μελετίου νά κάνει τίς γιορτές τοῦ Δωδεκαημέρου στήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Σάββα τοῦ χωριοῦ Μουτσάτσα, μακριά 200 χιλιόμετρα.

Ὁ π. Λάζαρος εἶναι ἕνας ἀγαθός λευΐτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ὁμοιάζει στήν ἀρετή, στήν ὑπομονή, στήν ἀγάπη γιά τόν Οἶκο τοῦ Θεοῦ μέ τόν Ἅγιο τῆς Ἀθήνας τόν παπᾶ Νικόλαο Πλανᾶ.

Ἡ ἁπλότητά του εἶναι παροιμιώδης. Ἡ βαθειά του ταπείνωσις καί ἡ πίστις ἀνοίγουν τόν θόλο τοῦ οὐρανοῦ καί φθάνουν στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ ὅλα τά μηνύματά του καί οἱ θερμές προσευχές του. Τόν ἀγαπᾶ λοιπόν ὁ Θεός καί τόν ἀκούει, διότι καί ὁ παπᾶ Λάζαρος Τόν ἀγαπᾶ καί τόν ὑπηρετεῖ μέ ἄκρα αὐταπάρνησι καί αὐτοθυσία.

Θά πρέπει κάποτε νά γραφῆ ἕνα ὁλόκληρο βιβλίο γι᾿ αὐτόν τόν ἅγιο κογκολλέζο Κληρικό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας στήν Κεντρική Ἀφρική.

Ὅταν ἔφθασε λοιπόν ὁ π. Λάζαρος στήν Μουτσάτσα καί περπατοῦσε γιά τήν ἐκκλησία-λασποκαλύβα, τόν σταμάτησε μία ἄγνωστη γυναῖκα πού κρατοῦσε στό χέρι της κι ἕνα παιδάκι περίπου 6 ἐτῶν, τό ὁποῖον περπατοῦσε μέ τά τέσσερα. Τοῦ λέγει:

-Πάτερ, θέλω νά μοῦ κάνεις τό παιδί μου καλά.

-Δέν σέ ξέρω κυρία μου, τῆς εἶπε ὁ π. Λάζαρος. Δέν εἶσαι ἀπό τήν δική μας Ἐκκλησία.

-Ναί, δέν εἶμαι ἀπό τήν Ἐκκλησία σου, ἀλλά ἐσύ εἶσαι ὑπηρέτης τοῦ Θεοῦ καί θέλω νά Τόν παρακαλέσεις γιά τήν θεραπεία τοῦ παιδιοῦ μου.

Ὁ π. Λάζαρος, ἐπειδή δέν γνωρίζει νά λέγει ποτέ ὄχι σέ ὅποιον ἄνθρωπο θά ζητήσει τήν βοήθειά του, σταμάτησε μπροστά της. Ἄνοιξε τήν βαλίτσα του κι ἔβγαλε τό ἐπιτραχήλιό του καί τό Εὐχολόγιο.

Ἄρχισε νά διαβάζη τούς ἐξορκισμούς τοῦ ἁγίου Βασιλείου καί τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου. Μέσα του ἄναψε ὁ πόθος τῆς ἀγάπης του γιά τό κάθε δοκιμαζόμενο πλάσμα τοῦ Θεοῦ καί συγκεκριμένα γι᾿ αὐτό τό παιδάκι πού τόν κύτταζε κατάματα καθισμένο μέσα στά χώματα τοῦ δρόμου.

Οἱ προσευχές προχωροῦν, ἡ καρδιά του θερμαίνεται καί ξαφνικά σταματᾶ τό διάβασμα καί λέγει μέ θεία προσταγή στό παιδί:

-Στό Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐγώ ὁ ἀνάξιος καί ἁμαρτωλός δοῦλος τοῦ Θεοῦ Λάζαρος ἱερεύς, σέ διατάζω νά σηκωθῆς καί νά περπατήσεις.

Ἐδῶ πλέον δέν ἠμπορεῖ ἀνθρώπινη γλῶσσα νά περιγράψη τό μεγαλεῖο τῆς Πίστεώς μας καί τήν ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ καί Πλάστου μας.

Τό παιδάκι ἄρχισε νά στηρίζεται στά πόδια του καί νά σηκώνεται ὄρθιο. Τό θαῦμα ἦτο μία πραγματικότης.

Τό παιδί σήμερα χαίρει  ἄκρας ὑγείας, πηγαίνει στό σχολεῖο καί ἀκολουθεῖ μέ τήν μητέρα του τίς κατηχήσεις τῆς Ἐκκλησίας μας, προκειμένου μελλοντικά νά βαπτισθοῦν.

Στό μεγαλοχῶρι Μουτσάτσα ἔχει παντοῦ διαδοθῆ ἡ θαυμαστή αὐτή εἴδησις τῆς θεραπείας τοῦ παιδιοῦ. Ἐπιδιώκουν νά τό ἰδοῦν οἱ ἄνθρωποι καί τρέχουν νά τό ἐρωτοῦν νά τούς εἰπεῖ τό ἴδιο πῶς ὁ ὀρθόδοξος Παππούλης τό σήκωσε ἀπό τό χῶμα.

Ἐφόδιον γιά τίς σχολικές ἐξετάσεις ὁ Ἁγιασμός....

Ἕνας Χριστιανός, τ᾿ ὄνομά του Βασίλειος, ἑτοιμαζόταν νά δώσει ἐξετάσεις, ἀλλά δέν ἤξερε σχεδόν τίποτε ν᾿ ἀπαντήσει στίς ἐρωτήσεις πού τοῦ εἶχαν δοθῆ. Σκεπτόταν κι ἔλεγε, τί θά κάνω γιά νά ἐπιτύχω σ᾿ αὐτές τίς ἐξετάσεις. Τόν ἐφώτισε τό Ἅγιο Πνεῦμα καί μπῆκε στήν Ἐκκλησία. Μᾶς ζήτησε ἁγιασμό, χωρίς νά μᾶς πῆ τί τόν θέλει. Ἔβαλε ἁγιασμό μέσα στό σωληνάκι τοῦ στυλοῦ του καί πῆγε στό σχολεῖο. Μπῆκε στήν αἴθουσα καί πρίν δοθοῦν τά θέματα, ἔβγαλε τόν ἁγιασμό ἀπό τόν στυλό του, ἐράντισε μ'αὐτό τό κεφάλι του προσευχόμενος  ταυτόχρονα "Κύριε 'Ιησοῦ Χριστέ, βοήθησέ με. Φώτισε τό μυαλό μου νά γράψω καλά. Ὁ καθηγητής ἔγραψε τά θέματα στόν πίνακα. Ὁ Βασίλειος φωτιζόμενος ἀπό τόν Θεό, ἔγραψε πολύ καλά καί παρ΄πεδωσε πρῶτος τήν κόλλα του. Ὁ καθηγητής ἀπόρησε καί ἔλεγε πῶς ἔγραψε αὐτός τόσο γρήγορα, ἐνῶ δέν παρηκολούθησε τά μαθήματά μου. Εὶδε τό γραπτό του καί ἐξεπλάγη, διότι ῆταν ὅλες οἱ ἀπαντήσεις σωστές. Τόν ἐρώτησε, πῶς ἔγραψες, χωρίς να΄διαβάσεις. Δέν ἔκανα τίποτε, τοῦ ἀπήντησε. Τόν ἐρώτησε πάλι ὁ καθηγητής σέ ποιά ἐκκλησία προσεύχεσαι; Ὁ μαθητής τοῦ ἀπήντησε στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. "Συνέχισε νά προσεύχεσαι, τοῦ εὶπε ὁ καθηγητής, σ'αὐτήν τήν Ἐκκλησία, διότι, φαίνεται ὅτι λατρεύεται ἀληθινά ἐκεῖ ὁ Θεός.

 

ΓΙΑΤΙ ΜΕ ΒΛΑΣΤΗΜΑΣ.....

Κάποια χρονιά τοῦ 1998 ἐπῆρα τήν εἰκόνα τοῦ ἁγίου Νικολάου Μύρων Λυκίας τοῦ Θαυματουργοῦ καί τήν μετέφερα στό χωράφι μου. Μιά γυναῖκα κάποια ἡμέρα, πού ἐγώ δέν εῖχα πάει στό χωράφι μου, ἤλθε ἐκεῖ, μαζί μέ ἄλλους ἀνθρώπους καί εῖδε τήν εἰκόνα. Ἄρχισε νά κατακρινει καί περιφρονεῖ τόν εἰκονιζόμενο Ἅγιο, λέγοντας:  Ποιός εὶναι αὐτός πού μοιάζει μέ φυλακισμένο; Κοιτάξτε τό πρόσωπό του πῶς εὶναι ἄσχημο! Οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, χωρίς νά εὶναι ὀρθόδοξοι τῆς ἔλεγαν: "Μή βλαστημᾶς τόν Ἅγιο τοῦ παπᾶ Σπυρίδωνος..." Ὅμως αὐτή δέν τούς ἄκουγε καί συνέχισε νά σχολιάζει καί ὑβρίζει τόν Ἅγιο. Τό βράδυ ἐπέστρεψε στό σπίτι της καί, κουρασμένη καθώς ὴταν, ξάπλωσε νά ξεκουρασθῆ. Τότε εὶδε στόν ὕπνο της ἕνα Γέροντα, λευκογένειο μά ὡραῖα καί καθαρά ροῦχα. Τήν ἐρώτησε μέ παράπονο: "Γιατί μέ βλαστημᾶς; 'Εκείνη τοῦ ἀπήντησε: "Δέν σέ βλαστημῶ". Ὁ Ἅγιος τῆς εὶπε: Ἐγώ εὶμαι ἐκεῖνος πού κατηγοροῦσες χθές στό χωράφι. Τώρα ὴλθα καί πάλι νά μέ κατηγορήσεις, ὅπως χθές". Τότε ἐκείνη ἡ γυναῖκα γονάτισε μπροστά του καί τοῦ εὶπε: "Συγχώρεσέ με, Ἅγιε, δέν θά σέ κατηγορήσω πάλι". Ὁ Ἅγιος τὴς εὶπε: "Μή μέ κατηγορήσεις πάλι..." καί ἐξαφανίσθηκε ἀπό τόν ὕπνο της.

Τό πρωῒ, ὅταν ξύπνησε, ἐπῆγε στόν π. Σπυρίδωνα καί τοῦ ἐζήτησε συγγνώμη. Ἔκτοτε  δέν ξαναεῖδε στόν ὕπνο της τόν ἅγιο Νικόλαο.

 

Τό ἔτος 1997 ἡ γυναῖκα μου, Μαρίνα τ' ὄνομά της, ἦταν ἔγκυος.    Τό  γεγονός αὐτό τῆς προκαλοῦσε πολλούς πόνους. Τούς τρεῖς πρώτους μῆνες ὴταν στό κρεββάτι, χωρίς νά ἠμπορεῖ νά κάνει κάτι. Οἱ προσπάθειες τοῦ γιατροῦ ἔμειναν ἄκαρπες. Βλέποντας ἐγώ, ὁ ἄνδρας της, ὅτι ἡ κατάστασίς της χειροτερεύει καί ὴτο δυνατόν ἀκόμη καί νά πεθάνει, ἐπῆρα τό βιβλιαράκι μέ τήν Παράκλησι τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Τήν ἐδιάβασα. Μετά ἐπῆρα τό κομποσχοίνι μου καί προσευχήθηκα 100 κόμπους στόν Χριστό μας, 100 στήν Παναγία μας καί 100 στόν ἅγιο καί ἰαματικό Παντελεήμονα. Καλοῦσα μέ πολύ πόνο καί πίστι τόν ἅγιο Παντελεήμονα νά θεραπεύση τήν σύζυγό μου, διότι ἐγνώριζα ὅτι εἶναι μεγάλος θαυματουργός. Μετά ἔπεσα καί ἐξάπλωσα κάτω στό χωματένιο δάπεδο τοῦ καλυβιοῦ μου. Ἐνῶ ἐκοιμώμουν, αἰσθάνθηκα μιά μεγάλη χαρά μέσα στήν καρδιά μου. Ταυτόχρονα ἄκουσα βήματα ἔξω ἀπό τήν πόρτα. Σηκώθηκα. Εὶδα ὅτι ἡ γυναῖκα μου ἦταν στό κρεββάτι της. Βγῆκα ἔξω. Βρέθηκα μπροστά σ' ἕνα λαμπρό νεανία. Ἐξεπλάγην. Ἐτρόμαξα. Κατάλαβα ὅτι ὴταν  ὁ ἅγιος Παντελεήμων. Ἔμεινε δευτερόλεπτα καί ἀμέσως ἐξαφανίσθηκε ἀπό μπροστά μου, χωρίς νά μοῦ μιλήσει. Ἐγώ ἐδόξασα τόν Θεό καί τόν Ἅγιο. Μπῆκα στό φτωχικό μου. 'Από ἐκείνη τήν ἡμέρα ἡ Μαρίνα ἐπήγαινε πρός τό καλλίτερο. Ὴλθε ἡ καιρός τοῦ τοκετοῦ της. 'Εγέννησε χωρίς πόνους καί ἀγωνία. Ὁ ἅγιος Παντελεήμων εὶχε κάνει τό θαῦμα του. Τό παιδάκι πού γεννήθηκε ῆταν ἀγοράκι καί τοῦ ἔδω σα τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου.

Εὐχαριστῶ καί δοξάζω τόν Πανάγαθο Θεό μας.

Π. Σπυρίδων, ἱερέας  τῆς ἐνορίας Ἁγίας Σοφίας καί τῶν Θυγατέρων της στήν πόλι Κιπούσι τῆς περιοχῆς Λουμπουμπάσι Κογκό.

 

Τήν ἱστορία πού τώρα θά διηγηθῶ μοῦ τήν εἶπε ἕνας δάσκαλος τοῦ Δημοτικοῦ μας σχολείου.

"Πέρασαν ἀρκετά χρόνια, χωρίς ν'ἀποκτήσουμε παιδί μετά τόν γάμο μας μέ τήν σύζυγό μου Εἰρήνη. 'Επί τέλους μᾶς ἔδωσε ὁ Θεός καρπόν τεκνογονίας, τόν Ἄγγελο. Ἔτσι τόν βαπτίσαμε. Κάποτε μᾶς ἀρρώστησε. Τό μεταφέραμε στό νοσοκομεῖο τῆς ἐταιρείας Τζεκαμίν. Οἱ γιατροί τό ἐθεράπευσαν καί ἐπιστρέψαμε στό σπίτι μας. Ἀλλά, μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, ἐπανῆλθε ἡ ἴδια ἀρρώστεια μέ ἄσχημα συμπτώματα. Ἐκεῖνο τό βράδυ, μετά τό Μικρό Ἀπόδειπνο, ἐψάλλαμε μέ τήν σύζυγό μου τό ἀπολιτίκιο τοῦ ἁγίου Νεκταρίου. Κατόπιν "τραβήξαμε"κομποσχοίνι στό ὄνομά του γιά τόν μικρό μας Ἄγγελο. Τότε ἀκούσαμε τόν μικρό νά κλαίει καί νά φωνάζει δυνατά. Τρέξαμε μέ τήν γυναῖκα μου στό κρεββατάκι του καί τό ρωτήσαμε τί συμβαίνει. Ἐκεῖνο τρομαγμένο καί ἐντυπωσιαμένο μᾶς εὶπε: "Ηλθε ἕνας Εὐρωπαῖος. Ἤλθε ἕνας Εὐρωπαῖος". Ἐμεῖς καταλάβαμε ὅτι ὁ ἅγιος Νεκτάριος ἐπισκέφθηκε τόν Ἄγγελό μας.

Ἐκείνη τήν νύκτα κοιμήθηκε χωρίς νά ξυπνήση. Ἐμεῖς σταθήκαμε πάνω ἀπό τό κεφάλι του νά τό κυττάζουμε, μήπως ἀνέβη ἡ θερμοκρασία καί ἀρχίσει νά κλαίει. Ὅμως μέχρι τό πρωϊ κοιμήθηκε εἰρηνικά καί χωρίς πυρεττό.

Τό πρωϊ σηκώθηκε χαρούμενο κι ἔτρεξε νά παίξη μέ τά ἄλλα παιδιά.

Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος μέ τήν παρουσία του τό εὐλόγησε καί τό ἐθεράπευσε.

Ὴταν ἡμέρα Πέμπτη κάποιας ἑβδομάδος τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς τοῦ 2002. Μόλις βγήκαμε ἀπό τόν Ἑσπερινό μέ τήν σύζυγό μου καί γυρίζαμε στό σπίτι μας. 'Επειδή ἤμουν ἐκείνη τήν ἡμέρα πολύ κουρασμένος, εὶπα στήν γυναίκα μου ὅτι θά ξαπλώσω. 'Εξάπλωσα στό κρεββάτι, χωρίς νά κάνω τήν νυκτερινή μου προσευχή. Μεσάνυκτα ἡ σύζυγός μου μέ ξύπνησε. Μοῦ λέγει: "Κύτταξε τό παιδί μας, τήν Παρασκευή". 'Ανησύχησα πολύ. Φαινόταν σάν πεθαμένο, χωρίς νά ἔχει ἀπό τό βράδυ κάποια συγκεκριμένη ἀρρώστεια. Κατάλαβα ἀμέσως ὅτι τό "κτύπησε" ἑλονοσία, ἡ ὁποία, στά μικρά κυρίως παιδιά, μετατρέπει τό αἵμα σέ νερό καί πεθαίνουν πάραυτα. Ἡ γυναῖκα μου ἄρχισε νά κλαίει γοερά, λέγοντας ὅτι τό παιδί μας πέθανε. Τήν ἄκουσαν οἱ γείτονες καί ἤρχοντο. Πρίν τούς ἀνοίξω τήν πόρτα, ἐπῆρα τό παιδί καί στάθηκα μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Τῆς ἔψαλλα τό "Ἄξιόν ἐστιν...". Μετά κρατώντας τό παιδί στήν ἀγκαλιά μου, ἐπῆγα ν'ἀνοίξω τήν πόρτα. 'Εφώναξα τό παιδί μου τό χριστιανικό ὄνομά του: "Παρασκευή...". Κι ἐκεῖνο ἄνοιξε τά μάτια του. "Η ὥρα ῆταν μία, μετά τά μεσάνυκτα. Ἐπήραμε τό παιδί καί πήγαμε μέ τήν γυναῖκα μου στό κοντινό ἰατρεῖο. Ἡ θερμοκρασία του ῆταν φυσιολογική. Γυρίσαμε στό σπίτι μας. Τί παιδί ἄρχισε νά παίζει καί νά περπατᾶ χαρούμενο. "Η Παναγία μας τό θεράπευσε.

 

Ὁ ἴδιος  πατέρας διηγεῖται τά ἑξῆς γιά ἕνα ἄλλο παιδί του πού  κάποτε εῖχε ἀρρωστήσει:

Τό παιδί μου ὁ Πέτρος προσβλήθηκε ἀπό ἑλονοσία. Τό πήγαμε ἐκείνη τήν νύκτα ἀμέσως στό νοσοκομεῖο. 'Εγώ ἔμεινα στό σπίτι,ἐνῶ ἡ σύζυγός μου παρέμεινε κοντά στό παιδί μας στό νοσοκομεῖο. Στάθηκα μπροστά στίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων μας. Ἔστρεψα τά μάτια μου στήν Θεοτόκο καί τῆς εῖπα: "Οἱ αἱρετικοί, Παναγία μου, μέρα νύκτα σέ κακολογοῦν, ἐγώ ὅμως σέ πιστεύω, σέ προσκυνῶ καί σέ δοξολογῶ. Θέλω αὔριο νά εὐδοκήσεις νά δοξασθῆ τό ὄνομά σου καί ἐγώ νά διηγοῦμαι τά θαυμάσιά σου. Πήγαινε νά ἐπισκεφθῆς τό παιδί μου στό νοσοκομεῖο. Κουράσθηκα νά πηγαίνω ἐκεῖ καί νά γυρίζω πάντα πικραμένος..."

Τό πρωϊ ἐπῆγα τσάι στό νοσοκομεῖο γιά τό παιδί μου. Μετά ἔφυγα ἀμέσως γιά τήν δουλειά μου. Τό ἀπόγευμα ὁ γιατρός εῖχε ὑπογράψει τό ἐξιτήριο τοῦ παιδιοῦ μου. Ἐπῆγα, τό πῆρα καί μέ τήν γυναῖκα μου ἐδοξάσαμε τήν ἄμεση ἐπέμβασι τῆς Παναγίας μας.

 

Στά ἰδιωτικά σχολεῖα τοῦ ἱεραποστολικοῦ Κλιμακίου Κολουέζι ἐργάζεται σάν καθηγητής μαθηματικός ὁ χριστιανός μας Ματθαῖος. ἱδού τί μᾶς διηγεῖται ὀ ἴδιος μέ τήν "'αρρώστεια του:

Ηταν ἡ 21η Ἰουλίου τοῦ 2002, ἡμέρα Κυριακή. Μ' ἔπιασαν ἰσχυροί πόνοι στό στομάχι. 'Εξ αἰτίας τους ἔπεσα κάτω στό πάτωμα. Ἡ σύζυγός μου εἰδοποίησε τόν νοσοκόμο τῆς Ἱεραποστολῆς Θαλλέλαιο. Ἐκεῖνος μέ μιά πρόχειρη ἐξέτασι πού μοῦ ἔκανε εῖπε ὅτι θά εῖναι σκωληκωδίτης. Μέ τήν βοήθεια τοῦ αὐτοκινήτου τῆς Ἱεραποστολῆς μέ μετέφρεραν στήν ἰδιωτική κλινική τοῦ  Mulolo.  Ἐκεῖ μοῦ ἔδωσαν φάρμακα, ἀλλά οἱ πόνοι ἐσυνεχίζοντο δριμύτατα. Ἄρχισα νά κλαίω μέ τόσα δάκρυα πού καί τά σεντόνια μου ἀκόμη ἐβρέχοντο. Σκέφθηκα ὅτι ἤλθε ἡ ὥρα νά πεθάνω. Ἄρχισα τότε νά παρακαλῶ Θερμά τήν Κυρία Θεοτόκο νά συγχωρήσει τίς ἁμαρτίες μου καί νά μέ βοηθήσει κατά τήν ἔξοδο τῆς ψυχῆς μου. Καί τήν νύκτα ἔκανα πολλή προσευχή. Ἀσπάσθηκα τήν Εἰκόνα της τῆς Παναγίας καί τήν παρακαλοῦσα  νά μέ βοηθήσει. Ὅταν κοιμήθηκα λίγο, τήν εῖδα στόν ὕπνο μου καί μοῦ εῖπε: "Παρακάλεσε τόν Υἱό μου καί θά σέ βοηθήσει..." 'Ενῶ ἐκοιμώμουν, εἴδα ὅτι παρεκάλεσα τόν Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό Της. Μετά ἀπ'ὅλα αὐτά τά θαυμαστά, ξαφνιάστηκα καί ξύπνησα. Τό ἀπόγευμα τῆς ἄλλης ἡμέρας ῆλθαν νά μέ ἐπισκεφθοῦν ἀπό τήν Ἱεραποστολή ὁ π. Δαμασκηνός μαζί μέ ἄλλους δύο ἱερεῖς, τόν π. Νεκτάριο καί τόν π. Σίλβεστρο. Ἤλθαν νά προσευχηθοῦν γιά μένα. Ἔκαναν δέησι στούς Ἁγίους Νεκτάριο, Ἀρσένιο Καππαδόκη καί Ἰωάννη τόν Ρῶσσο. Κατόπιν ἔψαλλαν τά ἀπολιτίκιά τους καί "τράβηξαν" καί κομποσχοίνι στόν κάθε Ἅγιο ξεχωριστά. Μέ εὐχήθηκαν καί ἐπέστρεψαν στήν Ἱεραποστολή.

Τήν νύκτα, ἐνῶ ἐκοιμώμουν, ἔνοιωσα νά διέρχεται στό σῶμα μου, ἀπό τά πόδια πρός τά ἐπάνω μία δύναμις, σάν ἠλεκτρικό ρεῦμα. Αὐτό συνέβη τρεῖς φορές. Τό ἀποτέλεσμα ἤταν ὅτι ἐξαφαανίσθηκαν ὅλοι οἱ πόνοι.

Τό ἄλλο πρωι΅ ἤλθε ὁ γιατρός καί μέ ρώτησε γιά τήν ὑγεία μου. Τού εἴπα ὅτι ἤμουν τελείως καλά.

Χωρίς νά μοῦ κάνει ἄλλες ἐςρωτήσεις, οὔτε νά '΄εξακριβώσει, ἐάν πράγματι ἤμουν  καλά, μοῦ ἐπέτρεψε νά γυρίσω στό σπίτι μου. 'Από τήν ἴδια ἡμέρα ἐπῆγα καί στό γυμνάσιο ἀκολουθώντας τό πρόγραμμα τῶν μαθημάτων μου.

Ἔνα ἄλλο περιστατικό πού, νομίζω, ὅτι μπορεῖ νά καταταχθῆ στά λεγόμενα σημεῖα εῖναι καί τό ἑξῆς. Συνέβη στόν ἴδιο  καθηγητή, τήν ἡμέρα τῆς βαπτίσεώς του στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ὅταν βαπτίσθηκα τόν Ἰανουράριο τοῦ 2000 , μαζί μέ ἄλλους τρεῖς καθηγητές τοῦ γυμνασίου μας, ὁ π. Μελέτιος μᾶς φόρεσε στόν λαιμό καί ἀπό ἕνα σταυρό. Ἤταν κοκάλλινος καί ἀντί γιά σχοινί  εἴχε λουρί. Ἐμένα δέν μοῦ ἄρεσε τό λουρί καί τήν ἄλλη ἡμέρα ἐπῆγα σ' ἕνα μαγαζί κι ἀγόρασα ἐπίχρυση ἁλυσίδα. Ἐνῶ εἴχα περάσει τόν σταυρό καί ἤμουν ἕτοιμος, κρατώντας τον στά χέρια  γιά νά τόν φορέσω, ξαφνικά κόπήκε στά τρία τεμάχια. Τά δύο ἄκρα ἔμειναν στά χέρια μου καί τό μεσαῖο τεμάχιο μαζί μέ τόν σταυρό ἔπεσε κάτω στό πάτωμα. Τότε κατάλαβα ὅτι καί τό λουρί τοῦ σταυροῦ εἴναι ἁγιασμένο, γι'αὐτό ἴσως ἐπέτρεψε ὁ Πανάγαθος Θεός νά μοῦ συμβῆ αὐτό τό γεγονός.

 

ΔΟΞΑ Τῌ ΑΓΙᾼ ΚΑΙ ΖΩΟΠΟΙῼ ΚΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤῼ ΤΡΙΑΔΙ

Ἱεραποστολικό Κλιμάκιο Κολουέζι Κογκό

Σωτήριον ἔτος 2002

Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου