ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ
Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου
ΠΡΟΛΟΓΟΣ Ὑπό Μον. Νικολάου Γρηγοριάτου
Ἱεραποστολή! Μία λέξις πού συγκινεῖ σχεδόν ὅλους μας καί κινεῖ τό ἐνδιαφέρον γιά μιά μεγαλύτερη πληροφόρησι καί εἰσαγωγή στόν κόσμον της. Μέ πόσο ἐνδιαφέρον διαβάζαμε μικροί τόν βίο καί τά κατορθώματα τῶν πρώτων ἱεραποστόλων στήν Ἀφρική καί στίς ἄλλες Χῶρες. Πόσο φάνταζαν στά μάτια μας οἱ μορφές τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, τῶν ἁγίων Φρουμεντίου, Κυρίλλου καί Μεθοδίου, καθώς καί ἄλλων συγχρόνων ἱεραποστόλων ὅπως τοῦ π. Χρυσοστόμου Παπασαραντοπούλου, τοῦ π. Χαρίτωνος Πνευματικάκι, τοῦ π. Κοσμᾶ Γρηγοριάτη καί ἄλλων.
Σήμερα ζῶντας σέ μία ἐποχή χλιαρότητος καί ἀδιαφορίας, ὅπου κυριαρχεῖ ἐν πολλοῖς ὁ ἀτομισμός, πόσο θά πρέπει νά κρατᾶμε ὑψηλά στήν συνείδησί μας καί νά παραδειγματιζόμαστε ἀπό ἐκείνους τούς ὀλίγους, πού παραμερίζοντας τό συμφέρον τους, ἐξέρχονται ἀπό τόν κλοιό μιᾶς προσωπικῆς αὐτάρκειας καί ἀψηφώντας καί τήν ἴδια τους τήν ζωή, ἀγωνίζονται νά μεταδώσουν τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καί τίς αἰώνιες Ἀρχές του στούς Ἀδελφούς «τούς ἐν σκότει καί σκιᾶ θανάτου καθημένους».
Οἱ στατιστικές πού ἀναφέρουν τόν ἀριθμό τῶν μάγων πού ὑπάρχουν σήμερα στήν Ἑλλάδα εἶναι ἀπογοητευτικές, ἄν ὄχι ἀπελπιστικές καί πού δέν μᾶς τιμοῦν καθόλου.
Μερικές φορές ἄνθρωποι-ναυάγια ἀπό τά προβλήματα τῆς ζωῆς, ἀντί νά κατευθυνθοῦν στήν Ἐκκλησία, ὥστε μέ τά ἱερά Μυστήριά της νά τά ξεπεράσουν, στρέφονται στούς μάγους μέ ἀποτέλεσμα ἡ ἐσχάτη πλάνη νά εἶναι χείρων τῆς πρώτης.
Στόν ἡμερήσιο τύπο καί γενικά στά μέσα κοινῆς ἐνημερώσεως διαφημίζονται τά ἀνωτέρω κατά κόρον, χωρίς καμμία συστολή.
Ἄνθρωποι διακεκριμένοι στήν κοινωνία ἔχουν χάσει ὁλόκληρες περιουσίες, διότι ἔδειξαν ἐμπιστοσύνη σέ τέτοια πρόσωπα καί κατόπιν ἔγιναν πειθήνια ὄργανά τους.
Οἱ νέοι μας ἀναζητῶντας κάτι τό διαφορετικό, ἐμπλέκονται κι αὐτοί ἀπό τά τρυφερά ἀκόμη χρόνια τῆς ἐφηβείας.
Τό παρόν βοήθημα εἶναι μία «ἀνάσυρσις» τοῦ προσωπείου καί ξεσκέπασμα τῆς προσωπικότητος ὅλων αὐτῶν πού πίσω ἀπό τόν «ἐπιστημονικό» τίτλο τοῦ παραψυχολόγου, τοῦ μεταφυσικοῦ, ὠροσκόπου, ἀστρολόγου κλπ. λυμαίνονται πνευματικά καί οἰκονομικά τόν εὔπιστο καί ἁπλό λαό μας. Ἀποκαλύπτει πραγματικά, καί μερικές φορές μέ ρεαλισμό, τόν τρόπο ἐνεργείας τῆς μαγείας καί τῶν μάγων, μέσα στήν ἴδια πηγή τῆς δράσεώς τους, τήν Ἀφρική.
Τό σπουδαιότερο γεγονός σ᾿ αὐτή τήν παρουσίασι-ἀποκάλυψι εἶναι ὅτι ὁ συγγραφέας ὁμιλεῖ ἐξ ἰδίας ἐμπειρίας. Παραθέτει γεγονότα αὐθεντικά, ὅπως τά εἶδε, τά ἔζησε ὁ ἴδιος ἤ τά ἄκουσε ἀπό αὐτόπτες μάρτυρες. Ἔζησε ἐπί ἀρκετά ἔτη στό κλίμα αὐτό κι ἔτσι μπορεῖ νά παρουσιάση τά συμπεράσματά του μέ ἀξιοπιστία, ὑπευθυνότητα, ἀλλά καί μέ πόνο.
Τό ζητούμενο ἀπό τήν ἀνάγνωσι αὐτοῦ τοῦ βιβλίου, δέν θά πρέπει νά εἶναι μόνο μία ἁπλή ἐνημέρωσις στό θέμα, πού διαπραγματεύεται. Πρέπει νά συνειδητοποιήσουμε τόν κίνδυνο πού διατρέχουμε καί τήν πνευματική φθορά πού σιγά-σιγά ὑφιστάμεθα ἀπό τήν ἀπομάκρυνσί μας ἀπό τήν Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας καί τόν προσανατολισμό μας στίς ἐνέργειες τοῦ σατανᾶ.
Στήν Παλαιά Διαθήκη, προβλεπόταν καί ἐτιμωρεῖτο αὐστηρά ἡ καταφυγή στούς μάγους καί ἐγγαστρίμυθους. Πόσο μᾶλλον θά πρέπει νά ἀπέχουμε ἐμεῖς σήμερα, πού εὑρισκόμαστε στήν περίοδο τῆς Χάριτος τοῦ Εὐαγγελίου;
Εὐχόμαστε ἡ ἀνάγνωσις τοῦ παρόντος νά ἀποτελέση ἕνα ἐγερτήριο καί ἀφυπνιστικό σάλπισμα πρός ὅλους καί νά γνωρίζουμε πλέον, ὅτι ἡ αἰώνια σωτηρία μας εὑρίσκεται μέσα στήν Ἐκκλησία μας, στά Μυστήριά της, στήν Ἱερά παράδοσι καί στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων μας.
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Ἡ μυστηριώδης Ἀφρικανική Ἤπειρος, γνωστή σέ ὅλους γιά τό τροπικό κλίμα, τήν ὀργιώδη βλάστησι, τίς ζοῦγκλες καί τά ἄγρια θηρία, τά ἄφθονα ἀγαθά πού παράγει τό εὔφορο ἔδαφός της, τά πλούσια κοιτάσματα ὀρυκτῶν, εὐγενῶν μετάλλων καί πολυτίμων λίθων, ἀπό ἐνωρίς ἀπέσπασε τό ἐνδιαφέρον τῶν Εὐρωπαίων, οἱ ὁποῖοι ἠθέλησαν νά ἐπωφεληθοῦν τήν πρωτόγονη κατάστασι τῶν κατοίκων της.
Μετά τήν κατάληψι τῆς Βορείου Ἀφρικῆς ἀπό τούς Ἄραβες, ἀναζητώντας οἱ Εὐρωπαῖοι, τόν 16ον αἰῶνα, δρόμο γιά τίς Ἰνδίες, ἐγκατέστησαν ναυτικές καί ἐμπορικές βάσεις στά παράλια ὁλοκλήρου τῆς Ἠπείρου. Σύντομα ὅμως διεπίστωσαν ὅτι τά ἀφρικανικά λιμάνια διέθεταν καί ἄλλες ἰδιαίτερες δυνατότητες ἐκμεταλλεύσεως: Χρυσόν, ἐλεφαντόδοντο, ἀδάμαντες, ἀκόμη καί δούλους.
Οἱ Ἄραβες φύλαρχοι μέ τίς ληστρικές ὁμάδες τους, ἐπετίθοντο στά ἀνύποπτα ἀφρικανικά χωριά, τά κατέστρεφαν καί μέ τήν βία ἅρπαζαν τούς Ἰθαγενεῖς, τούς ὡδηγοῦσαν στάς καραβάνια τῆς Δυτικῆς Ἀφρικῆς γιά νά πωληθοῦν στούς Εὐρωπαίους καί νά μεταφερθοῦν μέ πλοῖα στήν Ἀμερική, σάν φορτίο «μαύρου ἐβένου», ὅπως τό χαρακτήριζαν.
Ὁλόκληρη ἡ Ἀφρική ἐρημώθηκε καί ἀναστατώθηκε ἐπί τρεῖς αἰῶνες ἀπό τό δουλεμπόριο, πού εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τρία ἑκατομμύρια ἰθαγενῶν νά πωληθοῦν ὡς δοῦλοι γιά νά γραφτῆ μία ἀπό τίς μελανώτερες σελίδες τῆς Ἱστορίας.
Ὅταν ἐπί τέλους, μετά ἀπό παγκόσμια ἐξέγερσι, ἀπηγορεύθηκε τό δουλεμπόριο, ἔπληξε τούς ἀτυχεῖς Ἀφρικανούς μία ἄλλη συμφορά: Ἡ ἀποικιοκρατία.
Οἱ μεγάλες εὐρωπαϊκές Χῶρες, τά τέλη τοῦ 19ου αἰῶνος, καταπατώντας κάθε ἀνθρώπινο δίκαιο καί κανόνα ἠθικῆς, μοιράσθηκαν τά ἐδάφη τῆς Ἀφρικῆς.
Ἡ πλούσια Ἤπειρος κατήντησε θέατρο τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ἀνταγωνισμοῦ καί τῆς ἀπανθρώπου καταπιέσεως τοῦ μαύρου στοιχείου. Παρότι ὅλες σχεδόν οἱ χῶρες τῆς Ἀφρικῆς ἀπέκτησαν τήν ἐλευθερία τους καί ὀνομάζονται Δημοκρατίες, ὅμως δροῦν πολυδαίδαλοι μηχανισμοί, οἱ ὁποῖοι ἐκμεταλλεύονται τόν ἱδρῶτα τοῦ λαοῦ μέ τεράστια ὠφέλη, χωρίς νά φαίνωνται καί νά προκαλοῦν τήν ἀντίδρασι τῆς κοινῆς γνώμης. Ἔτσι, ἐνῶ θεωρητικά ἡ Ἀφρική, ἠμπορεῖ νά θρέψη ὁλόκληρο τόν κόσμο, σήμερα δέν ἀξιώνεται νά προσφέρει τά ἀγαθά της οὔτε γιά μιά ἀνθρωπινώτερη ζωή τῶν κατοίκων της.
Ἀπό τόν περασμένο αἰῶνα, διάφορες Χριστιανικές Ἱεραποστολές, πού ἀνεπτύχθηκαν στήν Ἀφρική, κατώρθωσαν νά ἀμβλύνουν, ἔστω καί λίγο, τήν θλιβερή κατάστασι πού ἐδημιούργησε ἡ πλεονεξία, ἡ ἁρπακτικότης καί ὁ τυχοδιωκτισμός τῶν λευκῶν ἀποίκων. Πολλοί ἀπό τούς ἱεραποστόλους θυσιάσθηκαν γιά νά μεταδώσουν τήν Χριστιανική ἀλήθεια, ν᾿ ἀνακουφίσουν τόν λαόν ἀπό τήν δυστυχία του, νά ἱδρύσουν τεράστια συγκροτήματα νοσοκομείων, ἐκπαιδευτηρίων καί ἄλλων εὐαγῶν ἱδρυμάτων. Οἱ Ἱεραποστολές μετέδωσαν κάθε πολιτιστική καί ἀνθρωπιστική ἰδέα καί δέν θά ἦτο ὑπερβολή νά γραφτῆ ὅτι προετοίμασαν μέ τά κηρύγματα τῆς ἰσότητος, τῆς δικαιοσύνης, τήν ἀφύπνισι τῶν Ἀφρικανῶν γιά ἐλευθερία ἀπό τόν ἀποικιοκρατικό ἀπολυταρχισμό.
Σήμερα παρακολουθεῖ κανείς ἕνα τιτάνιο ἀγῶνα τοῦ ἀφρικάνικου λαοῦ γιά ἀπαλλαγή ἀπό τήν ξένη κυριαρχία, γιά τήν κατάληψι τῆς πολιτικῆς καί διοικητικῆς ἱεραρχίας. Προσπαθοῦν οἱ ἀρχηγοί τῶν νεοϊδρυθέντων κρατῶν νά καταρτίσουν στελέχη γιά νά ἔλθουν οἱ βασικές διοικητικές θέσεις στά χέρια τους.
Μέσα σ᾿ αὐτή τήν κοσμογονία εἶναι εὐνόητο νά κλονίζωνται οἱ παλιές θρησκευτικές τους ἀντιλήψεις. Ἡ εἰδωλολατρεία, ὁ φετιχισμός (σεβασμός καί λατρεία ἀντικειμένων, στά ὁποῖα ἀποδίδουν μαγικές ἱκανότητες) καί τά φυλακτήρια παραχωροῦν τήν θέσι τους στήν Μεσσιανική διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ μας.
Οἱ ἀφρικάνικες κοινωνίες, μετά ἀπ᾿ αὐτές τίς σκληρές δοκιμασίες καί καταπιέσεις τῶν κατοίκων τους, ἀναμένουν μέ λαχτάρα τά ὑπερφυσικά γεγονότα τῆς σωτηρίας τους, διότι εἶναι λαός μέ πλούσιο τό θρησκευτικό συναίσθημα. Τό ἔδαφος τῶν καρδιῶν τους εἶναι πλούσιο καί ἕτοιμο γιά τήν ὑποδοχή τῆς Ὀρθοδοξίας μας σ᾿ ὅλη τήν Ἤπειρο.
Οἱ Ἕλληνες σάν μετανάστες τῆς Ἀφρικῆς, ὑπῆρξαν ἀμέτοχοι στήν καταδυνάστευσι τῆς Μαύρης Ἠπείρου. Δέν ἦσαν ποτέ ἀποικιοκράτες, δέν ἐβασάνισαν καί δέν ἐκμεταλλεύθηκαν τούς λαούς. Ἀντιθέτως ἐργάσθηκαν γιά τήν ἐλευθερία τους καί γιά τήν κατάργησι τῆς δουλείας. Τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο τό ἔτος 1872, πρῶτο κατεδίκασε τό θλιβερό φαινόμενο τοῦ ρατσισμοῦ, τό ὁποῖον δυστυχῶς ἀκμάζει ἀκόμη καί σήμερα σέ πολλές χῶρες τῆς Ἀφρικῆς.
Ἡ Ὀρθοδοξία ἀπό τήν τελευταία πεντηκονταετία εἰσέρχεται δειλά-δειλά σ᾿ ὁλόκληρη τήν Ἀφρική, διότι ἀποβλέπει μόνο στήν ὑπέρτατη ἀξία τῶν ψυχῶν τῶν ἀνθρώπων της καί ὄχι στά χρυσωρυχεῖα καί στά ὑλικά ἀγαθά της. Καί οἱ μαῦροι Ἀδελφοί, πού τό διαισθάνονται, στρέφουν τά μάτια τους πρός τό φῶς τό ἀληθινό καί ἀτενίζουν μέ ἐλπίδα τό μέλλον τῆς ζωῆς τους καί τῆς ἐν Χριστῶ ἐλευθερίας τους.
Τά μεγάλα ἱεραποστολικά ἅλματα τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου τῆς Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς κυροῦ Πέτρου τοῦ Ζ΄ σήμερα συνεχίζονται ἀπό τόν ἐπάξιο διάδοχό του τόν Μακαριώτατο κ.κ. Θεόδωρο τόν Β΄. Ἡ χειροτονία 30 περίπου Ἑλλήνων Ἐπισκόπων καί δύο Ἀφρικανῶν καί ἡ προσπάθεια ὀργανώσεως τῶν Μητροπόλεων καί Ἐπισκοπῶν τους, ἀποτελοῦν ἕνα σταθερό ξεκίνημα γιά τόν εὐαγγελισμό τῶν Ἀφρικανῶν Ἀδελφῶν μας.
Ἡ μάχη τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τούς ἐκπροσώπους τῆς μαγείας στήν Ἀφρική γίνεται καθημερινά. Δέν εἶναι καθόλου εὔκολο νά ξερριζωθοῦν μονομιᾶς τά εἰδωλολατρικά καί ἀνιμιστικά αὐτά θρησκευτικά φαινόμενα, ἔστω κι ἄν οἱ ἀφρικάνικοι λαοί, προσπαθοῦν νά ἀκολουθήσουν τόν εὐρωπαϊκό πολιτισμό. Χωρίς τήν παρουσία τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἀδύνατον νά συντριβοῦν οἱ δυνάμεις τοῦ σκότους καί ἡ ἐξουσία πού ἔχουν οἱ μάγοι ἐπάνω στούς ἀφρικάνικους λαούς.
Ἡ μαγεία στήν Ἀφρική δέν εἶναι μία διαφορετική ἐπινόησις τῶν πρωτογόνων ἀνθρώπων, ἐφ᾿ ὅσον καί ἐδῶ ὁ ἴδιος σατανᾶς ὑπάρχει καί γιά τούς ἰδίους σκοπούς ἐργάζεται. Ὅταν κάποτε ἐρώτησα ἕναν δαιμονισμένον, ἀπό τό στόμα τοῦ ὁποίου ὡμιλοῦσε ὁ διάβολος: «Ποῦ εἶναι ἡ κατοικία σου; Μοῦ ἀπήντησε: «Τό βασίλειό μου εἶναι στήν Ἀφρική».
Ἐπειδή ἔζησα περί τά 10 χρόνια στήν ὀρθόδοξη Ἱεραποστολή τῆς Κεντρικῆς Ἀφρικῆς, διεπίστωσα ὅτι οἱ μεθοδεῖες τῶν μάγων γιά τήν ἐκπλήρωσι τῶν θελημάτων τῶν δαιμόνων εἶναι φρικιαστικές, ἀσυνήθιστες καί ἀσυγκρίτως χειρότερες ἀπό τίς σατανικές πράξεις τῶν μάγων τῆς Εὐρώπης καί Ἀμερικῆς.
Τό ἄλλο μειονέκτημα τῆς συνεχιζομένης δράσεως τῆς μαγείας στήν Ἀφρική εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἔκαμε τήν παρουσία της μόλις πρίν ἀπό λίγες δεκαετίες. Δέν ἠμποροῦμε νά ὁμιλοῦμε γιά ἀντιμαγική δρᾶσι ἀπό ἄλλες «ἐκκλησίες», διότι ἀποδείχθηκε στήν πρᾶξι – θά τό διαπιστώσει αὐτό καί ὁ εὐσεβής ἀναγνώστης ἀπό τά περιστατικά, πού θά διαβάσει, παρακάτω- ὅτι οἱ δαίμονες ἐμπαίζουν τούς παπικούς ἱερεῖς, ἐάν τολμήσουν νά διαβάσουν κάποιον δαιμονόπληκτον, ἐνῶ οἱ πάστορες τῶν Προτεσταντῶν εἶναι οἱ ἴδιοι μάγοι καί συνεργάτες τοῦ σατανᾶ.
Ὁ πόλεμος πού ἔχει ἐξαπολύσει ὁ διάβολος ἐναντίον τῆς μαχομένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν λειτουργῶν της στά Ἱεραποστολικά Κλιμάκια τῆς Ἀφρικῆς δέν, νομίζω, ὅτι ἔχει προηγούμενο. Πασχίζουν κυριολεκτικά τά δαιμόνια νά ἐμποδίζουν ποικιλοτρόπως τήν ἐξάπλωσι τῆς Ὀρθοδοξίας στήν Ἀφρική, διότι γνωρίζουν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία τούς ἁρπάζει χιλιάδες ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βαπτίζονται κάθε χρόνο. Ἀρκεῖ νά σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι ὅτι σ᾿ ὅλη τήν ἀφρικανική ἤπειρο οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδοξοι ἰθαγενεῖς Χριστιανοί μας πλησιάζουν τά τρία ἑκατομμύρια. Μᾶς ἀπειλοῦν οἱ μάγοι. Ζητοῦν νά μᾶς ἐκδικηθοῦν, ἀλλά φοβοῦνται τό Ἅγιο Πνεῦμα, τήν Θεία Χάρι, ἡ ὁποία σάν ἀσπίδα σκεπάζει καί φρουρεῖ τούς ἀδελφούς μας ἱεραποστόλους, πού ἐργάζονται ἐκεῖ μέ τίς εὐχές τῶν ἁγίων Ἐπισκόπων καί Γεροντάδων τους.
Τό παρόν βιβλίο δέν εἶναι ἐπιστημονική μελέτη, διότι δέν διεκδικεῖ θέσι σέ ἐκπαιδευτικούς χώρους. Εἶναι τό ἀπόσταγμα καί οἱ ἐμπειρίες ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀφρικῆς, πού σταχυολογήθηκαν μέ σκοπό νά προσφερθοῦν ἀπό ἀγάπη στόν σημερινό ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος κινδυνεύει ἔχοντας τιμόνι στήν ζωή του τήν λογική του, νά ξεσκαλώσει τελείως ἀπό τά κατάρτια τῆς ἐν Χριστῶ Πίστεως καί ζωῆς καί νά καταποντισθῆ στά βαθειά νερά τῆς ἀπελπισίας του, ζώντας μακράν τοῦ Θεοῦ.
Διαιρεῖται σέ δύο κεφάλαια. Στό πρῶτο περιέχονται μικρές ἑνότητες σχετικές μέ τήν σύντομη Ἱστορία τῆς Ἀφρικῆς, ἀκολουθοῦν τά γεωγραφικά στοιχεῖα της, οἱ θρησκευτικές πεποιθήσεις τῶν Ἀφρικανῶν, ἡ ἐξάπλωσις τῆς μαγείας στόν κόσμο, ἡ σχέσις Χριστιανισμοῦ καί μαγείας, ἡ στάσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι στήν μαγεία, ἡ μαγεία στό Κογκό, ἡ μαύρη καί ἡ Λευκή μαγεία καί τό ἑπόμενο Κεφάλαιο περιέχει πολυπληθῆ περιστατικά τῆς μαγείας.
Πιστεύουμε ὅτι τά περιστατικά αὐτά θά προβληματίσουν ἴσως καί συγκλονίσουν καί τόν πιό σκληρό καί ἀδιάφορο ἀναγνώστη καί θά τόν βοηθήσουν σέ μιά ὁριστική ἀναπροσαρμογή του στούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ἐλπίζουμε, μέ τήν ἀνάγνωσι αὐτοῦ τοῦ βιβλίου, πολλοί ἄνθρωποι νά κάνουν ἕνα καλλίτερο καί σταθερώτερο προσανατολισμό πρός τήν Ὀρθοδοξία καί εὐχόμεθα μαζί μέ τά συμπεράσματά τους, πού θά ἀποκομίσουν, νά λάβουν καί τίς ἀποφάσεις τους γιά νά ζήσουν καί νά πεθάνουν ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.
Σύντομη Ἱστορία τῆς Ἀφρικῆς.
Το ὄνομα Ἀφρική δόθηκε κατά τούς Καρχηδονίους πολέμους ἀπό τόν ποιητή Ἔννιο (239-169 π.χ), ὁ ὁποῖος ἦτο φίλος τοῦ Σκιπίωνος τοῦ Ἀφρικανοῦ, ἑνός ἐκ τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ἀφρικῆς.
Τά ἄφθονα ἀνθρωπολογικά καί ἄλλα συναφῆ εὑρήματα (ὀστᾶ, ἐργαλεῖα κλπ.) ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Ἀφρική ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς πρώτους χώρους τοῦ πλανήτου μας, ὅπου ἐξεδήλωσαν τήν παρουσία τους ἀνθρώπινα ὄντα, τά ὁποῖα δέχθηκαν τίς μορφολογικές καί ἄλλες κλιματολογικές ἐπιδράσεις καί ἐδημιούργησαν διά μέσου τῶν αἰώνων τόν ἰδικό τους ἀρχαῖο πολιτισμό. Ὁ πλοῦτος καί ἡ ποικιλία τῶν εὑρημάτων αὐτῶν, κυρίως στίς περιοχές Κένυας, Τανζανίας, Ζάμπιας καί Ζιμπάμπουε, δέν ἐπιτρέπουν βέβαια τήν ἐξαγωγή κάποιων βεβαιωτικῶν συμπερασμάτων γιά τόν χρονικό προσδιορισμό τῶν διαφόρων ἐξελικτικῶν φάσεων τῆς παλαιολιθικῆς, μεσολιθικῆς καί νεολιθικῆς περιόδου στόν ἀφρικανικό χῶρο. Παρά τίς κραυγαλέες διαφωνίες τῶν εἰδικῶν στό θέμα αὐτό, γεγονός εἶναι ὅτι ἡ Μαύρη Ἤπειρος ἀπετέλεσε ἑστία (ἴσως τήν πρώτη) τοῦ πολιτισμοῦ.
Το γεωγραφικό και κλιματολογικό ἐμπόδιο τῆς ἐρήμου Σαχάρας δεν ἐπέτρεψε τήν ἑνιαία ἱστορική ροή στήν Ἀφρικανική Ἤπειρο. Γι᾿ αὐτό καί οἱ ἐξελίξεις στά διάφορα γεωγραφικά της τμήματα εἶναι τελείως διαφορετικές καί ἐλάχιστα γνωστές.
Στίς βόρειες ἀφρικανικές χῶρες διασώθηκαν ἄφθονα ἀρχαιολογικά εὑρήματα, πού μᾶς ἐπιτρέπουν με ἀκρίβεια ν᾿ ἀναφερθοῦμε στίς ἐξελίξεις αὐτές, πού συντελέσθηκαν μέ τήν παρουσία τῶν Φοινίκων, Καρχηδονίων, Ἑλλήνων, Ρωμαίων, Βυζαντινῶν, Βησιγότθων, Νορμανδῶν, Ἀράβων, Τούρκων καί Εὐρωπαίων ἀποικιοκρατῶν.
Οἱ ἀνθρωπολογικές καί ἱστορικές ἐξελίξεις γιά τίς χῶρες νοτίως τῆς Σαχάρας εἶναι λιγώτερο ἤ καθόλου γνωστές, λόγῳ ἐλλείψεως ἐπαρκῶν στοιχείων. Τό ἴδιο ἀσαφῆ εἶναι καί τά στοιχεῖα περί μεταναστεύσεως ἐθνοφυλετικῶν ὁμάδων ἀπό τήν μιά περιοχή στήν ἄλλη, ὅπως π.χ. τῶν Μπαντοῦ, τῶν παλαιοτέρων κατοίκων Βουσμάνων καί τῶν Ὀτεντότων. Ἐπίσης σήμερα ἀμφισβητοῦνται σοβαρά καί οἱ φυλετικές κατανομές τοῦ μαύρου πληθυσμοῦ σέ Μπαντού, Νειλώους και Νειλοχαμίτες κλπ, διότι αὐτές οἱ ὁμάδες δέν ὑποδηλώνουν ἐθνοφυλετικά χαρακτηριστικά, ἀλλά μᾶλλον γλωσσικές ἤ γεωγραφικές ἰδιαιτερότητες.
Πέραν ἀπ᾿ αὐτές τίς ἐθνοφυλετικές συνθέσεις καί ἱστορικές ἐξελίξεις, εἶναι γεγονός ὅτι μέχρι τήν ἔλευσι τῶν Εὐρωπαίων στήν Ἀφρική οἱ ἀνιμιστικές νεγρικές κοινωνίες δεν εἶχαν φθάσει στό στάδιο συγκροτήσεως μεγάλων καί ἑνιαίων κρατῶν. Ἔτσι οἱ λευκοί ἐπιδρομεῖς τοῦ βορρᾶ δέν συνάντησαν ἀντιστάσεις γιά νά κυριαρχήσουν ἀπόλυτα ἐπάνω στό σύνολο τῶν νεγρικῶν κοινωνιῶν. Ἄλλοτε μέ τήν ὠμή βία, ἄλλοτε μέ τήν ἐξαγορά καί ἄλλοτε μέ τήν καλλιέργεια κλίματος διχόνοιας, ἐπέτυχαν νά τίς ἀποσαθρώσουν πλήρως ἤ νά τίς ὑποδουλώσουν. Σπουδαῖο ρόλο γιά τήν ὅλη ἐπιχείρησι διεδραμάτισαν καί οἱ χριστιανικές ἱεραποστολές.
Ἡ πιό ἀκραία καί ἀπολίτιστη μορφή ἐκμεταλλεύσεως ἦταν τό δουλεμπόριο, τό ὁποῖον μέχρι τόν 19ον αἰῶνα ἀπετέλεσε μεγάλη πληγή γιά τίς δυτικές κυρίως χῶρες
τῆς Ἠπείρου, καθόσον μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τους ὡδηγήθηκε κάτω ἀπό ἄγριες συνθῆκες στίς φυτεῖες τῆς Ἀμερικῆς.
Ἡ Ἀφρική σήμερα ἔχει ξεπεράσει τήν φάσι τῆς ἀποικιοκρατίας, ὄχι ὅμως καί τίς συνέπειες μιᾶς στρεβλῆς πορείας, πού ξεκίνησε αὐτή τήν ἐποχή.
Ἡ Ἀφρική σάν γεωγραφικός χῶρος.
Ἡ Ἀφρική μαζί μέ τήν Ἀσία καί τήν Εὐρώπη ἀποτελεῖ τόν «παλαιό κόσμο», σέ ἀντιδιαστολή μέ τήν Ἀμερική καί τήν Αὐστραλία, πού ἀποτελοῦν τόν «Νέο Κόσμο».
Ἀπό ἄποψι μεγέθους ἔρχεται τρίτη, μετά τήν Ἀσία καί τήν Ἀμερική. Ἔχει ἔκτασι 30.270.000 τετ. χλμ. Εἶναι δηλαδή τρεῖς καί περισσότερο φορές μεγαλύτερη ἀπό τήν Εὐρώπη.
Ἡ Ἀφρική, γνωστή καί ὡς Μαύρη Ἤπειρος, ἀνήκει σχεδόν ἰσότιμα τόσο στό βόρειο ὅσο καί στό νότιο ἡμισφαίριο. Ἔχει ἀκανόνιστο σχῆμα πού θυμίζει ἀνεστραμμένο ἀχλάδι ἤ τρίγωνο. Ἀπό βορρᾶ περιβρέχεται ἀπό τήν Μεσόγειο Θάλασσα, δυτικά ἀπό τόν Ἀτλαντικό Ὠκεανό, νοτιοανατολικά ἀπό τόν ἰνδικό ὠκεανό καί βορειοανατολικά ἀπό τήν Ἐρυθρά Θάλασσα.
Ἡ Ἤπειρος ἔχει συνολικό μῆκος ἀκτῶν 30.500 χιλιόμετρα. Ἀπό τόν βορρᾶ μέχρι τό νοτιώτερο ἄκρον της, τό μῆκος της καθέτως φθάνει τά 8.000 χιλιόμετρα καί τό μέγιστο πλάτος της, ἀπό ἀνατολικά πρός τά δυτικά, τά 7.360 χλμ. Χωρίζεται σέ δύο γεωγραφικές καί ἱστορικές-πολιτισμικές ζῶνες, οἱ ὁποῖες χωρίζονται ἀπό τήν εὐρεῖα λωρίδα τῆς Σαχάρας, πού εἶναι ἡ μεγαλύτερη σέ ἐπιφάνεια ὅλου τοῦ πλανήτου μας. Στό βόρειο γεωγραφικό διαμέρισμα κατοικοῦν ἰσλαμικοί λαοί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν κατά κύριο λόγο ἀραβική και ὄχι ἀφρικάνικη συνείδησι. Νοτίως τῆς Σαχάρας ἐκτείνεται ἡ λεγομένη Μαύρη Ἤπειρος, ἡ ὁποία κατοικεῖται ἀπό νεγρικά φῦλα. Δύναται να διαιρεθῆ στήν α) Βόρεια Ἀφρική, β) στήν Δυτική Ἀφρική, γ) στήν Κεντρικοανατολική Ἀφρική, δ) καί στήν Νότια Ἀφρική.
Ἡ βόρεια Ἀφρική περιλαμβάνει τά κράτη τῆς Αἰγύπτου, Λιβύης, Τυνησίας, Ἀλγερίας και Μαρόκου. Πρός βορρᾶν ὁριοθετεῖται ἀπό τήν ἀκτογραφική γραμμή τῆς Μεσογείου, ἀνατολικά ἀπό τόν Ἰσθμό τοῦ Σουέζ καί τήν Ἐρυθρά Θάλασσα, νότια ἀπό τήν ἔρημο Σαχάρα καί δυτικά ἀπό τόν Ἀτλαντικό. Ἡ ἀπόστασίς της ἀπό τήν Εὐρώπη εἶναι ἐλάχιστη, περίπου 14 χιλιόμετρα στό στενό τοῦ Γιβραλτάρ καί περίπου 150 χιλιόμετρα μεταξύ τῆς βορείας Τυνησίας καί τῆς ἀπέναντι νήσου Σικελίας.
Ἡ Δυτική Ἀφρική περιλαμβάνει τίς χῶρες πού εὑρίσκονται νοτίως τῆς Δυτικῆς Σαχάρας. Εἶναι τά κράτη: Μάλι, Νιγηρία, Καμερούν, Γκάνα, Τόνγκο, Μπενίν, Μπουρκίνα Φάσο, Ἐλεφαντοστοῦν, Λιβερία, Σιέρα Λεόνε, Γουϊνέα, Γουϊνέα Μπισάου, Σενεγάλη, Γκάμπια και Πράσινο Ἀκρωτήριο. Ἡ περιοχή αὐτή εὑρισκόταν ὑπό την ἀποικιακή κατοχή τῶν Γάλλων, οἱ ὁποῖοι καί τῆς κληροδότησαν πολλά πολιτισμικά στοιχεῖα τους, ὅπως τήν θρησκεία, τήν γλῶσσα κλπ.
Ἡ Κεντρικοανατολική Ἀφρική εἶναι ἡ μεγαλύτερη σέ ἐπιφάνεια περιοχή τῆς μαύρης Ἠπείρου. Βορείως ὁριοθετεῖται ἀπό τήν Σαχάρα, ἀνατολικά ἀπό τήν Ἐρυθρά Θάλασσα καί τόν Ἰνδικό Ὠκεανό, νότια ἀπό τήν νοητή εὐθεῖα πού ἑνώνει τά βόρεια σύνορα Ἀγκόλας καί Μοζαμβίκης καί δυτικά ἀπό τό τμῆμα τῶν ἀνατολικῶν ἀκτῶν τοῦ Κόλπου τῆς Γουϊνέας καί ἀπό τήν νοητή εὐθεῖα πού ἑνώνει τήν συμβολή τῶν τριεθνῶν συνόρων Νίγηρα-Λιβύης-Τσάντ μέ αὐτά τοῦ Καμερούν.
Οἱ χῶρες τῆς κεντροανατολικῆς Ἀφρικῆς εἶναι: Σουδάν, Αἰθιοπία, Σομαλία, Κένυα, Τανζανία. Ἐνῶ τῆς Κεντροδυτικῆς Ἀφρικῆς εἶναι: Γουϊνέα Ἰσημερινοῦ, Γκαμπόν, Σάο Τομέ, Κογκό. Ἐνῶ οἱ χῶρες τῆς Κεντρικῆς Ἀφρικῆς εἶναι: Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, Κογκό (Ζαΐρ), Οὐγκάντα, Ρουάντα καί Μπουρούντι.
Οἱ χῶρες αὐτές ἐγνώρισαν παλαιότερα τήν κυριαρχία τῶν Εὐρωπαίων ἀποίκων: Ἄγγλων, Γάλλων, Βέλγων και Γερμανῶν. Δέχθηκαν ἐπίσης μεγάλες πολιτισμικές ἐπιρροές ἀπό την Ἀσία (Ἀραβία, Ἰνδία κλπ.).
Τό τμῆμα τῆς νοτίου Ἀφρικῆς εἶναι σχετικά μικρό σέ ἔκτασι καί ὁρίζεται ἀνατολικά καί δυτικά ἀπό τόν Ἰνδικό καί Ἀτλαντικό Ὠκεανό, νότια ἀπό τόν μεταξύ τους εὐρύ διάπλου καί βόρεια ἀπό τήν συνοριακή γραμμή τοῦ νοτίου Κογκό καί τῆς νότιας Τανζανίας. Περιλαμβάνονται τά ἑξῆς κράτη: Ἀγκόλα, Ζάμπια, Μοζαμβίκη, Μαλάουϊ, Ζιμπάμπουε, Μποτσουάνα, Ναμίμπια καί τήν Δημοκρατία τῆς Νότιας Ἀφρικῆς.
Στό τμῆμα τῆς Ἀφρικῆς ἐντάσσονται καί τά νησιωτικά κράτη τοῦ νοτιοανατολικοῦ Ἰνδικοῦ, ὅπως εἶναι ἡ Μαδαγασκάρη, οἱ Κομμόρες, ὁ Μαυρίκιος και οἱ Σεϋχέλλες.
Ἡ Ἀφρική εἶναι μία ἤπειρος ἀραιοκατοικημένη καί μέ τεράστιο ἀκόμη ἀνεκμετάλλευτο φυσικό πλοῦτο. Θά ἠμποροῦσε νά διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος καί δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι πολλοί τήν ἀποκαλοῦν «ὡς τήν Ἤπειρο τοῦ 21ου αιῶνος.
Θρησκευτικές πεποιθήσεις τῶν Ἀφρικανῶν
Ἡ ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἀφρική, παρά τήν εἴσοδο τοῦ Χριστιανισμοῦ, μέσω τῶν Ἱεραποστολῶν τῆς Εὐρώπης, ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ὁ Ἀνιμισμός (Ψυχοκρατία). Σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία του ὅλα τά ὄντα καί τά φυσικά φαινόμενα εἶναι ἐμψυχωμένα ἀπό πνεύματα.
Ἡ Ἐκκλησιαστική Ἱστορία τῆς Ἀφρικῆς διακρίνεται σέ δύο κυρίως ἐποχές: Στήν Ἀποστολική-Πατερική, ἡ ὁποία διαδόθηκε κυρίως στήν βόρειο Ἀφρική, ἀπό τήν Αἴγυπτο μέχρι τό Γιβραλτάρ καί στήν Νεώτερη, στήν ὁποία γεννήθηκαν οἱ Χριστιανικές ἱεραποστολικές Κοινότητες Καθολικῶν καί Προτεσταντῶν, κατά τήν ἀποικιακή ἐξάπλωσί τους στίς εὔφορες χῶρες τῆς Κεντρικῆς καί Νοτίου Ἀφρικῆς.
Ἡ Βόρειος Ἀφρική, ἐπειδή ἦτο γειτονική μέ τήν Παλαιστίνη δέχθηκε ἀπό τούς πρώτους κιόλας χρόνους τόν Χριστιανισμό. Ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀπό πλευρᾶς ἐκκλησιαστικῆς καί διοικητικῆς, κατέστη δεύτερη πόλις τῆς οἰκουμένης, μετά τήν Ρώμη. Ὅταν ἀναδείχθηκε ἡ Κωνσταντινούπολις Νέα Ρώμη, ὁ θρόνος τῆς Ἀλεξανδρείας κατέλαβε τήν τρίτη θέσι, μετά τίς Ἐκκλησίας Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, στήν σειρά τῶν μεγάλων Πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων τῆς Καθολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἄλλο ἐκκλησιαστικό κέντρο τῆς βορειοδυτικῆς Ἀφρικῆς ἀπετέλεσε ἡ Καρχηδόνα μέ τήν ἡγετική μορφή τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἐπισκόπου Κυπριανοῦ. Στήν περίοδο ἐξάρσεως τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ τά μοναδικά κέντρα πού ἀντετάχθηκαν μέ κύριο ἐκπρόσωπο τόν ἅγιο Μάξιμο τον Ὁμολογητή, ἦσαν ἡ Ρώμη και ἡ βορειοδυτική Ἀφρική. Μέ τήν κατάληψι τῆς βορείου Ἀφρικῆς ἀπό τούς Ἄραβες και τήν ἐπέκτασι τοῦ Ἰσλαμισμοῦ, ἐξαφανίσθηκε πλέον τό κέντρο τοῦτο τῆς ὑπερασπίσεως τῶν ὀρθοδόξων δογμάτων.
Μέ τήν κυριαρχία τῶν Ἀράβων μουσουλμάνων ἀπό τόν 7ον αἰῶνα, δέν παρουσιάσθηκε μέχρι τόν 19ον αἰῶνα καμμία ἱεραποστολική χριστιανική προσπάθεια. Πρώτη προτεσταντική προσηλυτιστική δρᾶσις ἐμφανίσθηκε στήν Αἴγυπτο το 1815 διά τοῦ W. Jowett.
Ἱεραποστολικές δραστηριότητες νοτίως τῆς Σαχάρας, σημειώθηκαν ἀπό Εὐρωπαίους ἀποικιοκράτες, οἱ ὁποῖοι παράλληλα μέ τήν ἐκμετάλλευσι τοῦ φυσικοῦ πλούτου τῶν χωρῶν πού κατοικοῦσαν ἐργάσθηκαν παντοιοτρόπως καί γιά τόν ἐκχριστιανισμό τῶν ἰθαγενῶν. Μέ τήν συμμετοχή τῶν χριστιανικῶν ἱεραποστολῶν στά βασικά προβλήματα ἐπιβιώσεως τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ἀφρικῆς, ἐδόθησαν μεγάλες εὐκαιρίες ἀνόδου τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τους. Ἱδρύθηκαν σχολεῖα, νοσοκομεῖα, ἱεραποστολικά κέντρα καί βοήθησαν σημαντικά στήν πολιτιστική ἐξέλιξι τῶν Ἀφρικανῶν.
Αὐτή ἡ ἀφύπνισις τῶν ἰθαγενῶν εἶχε σάν ἀποτέλεσμα τήν μεταξύ τους διάρρηξι τῶν φυλετικῶν τους δεσμῶν καί τήν ἔξαρσι τοῦ ἐθνικιστικοῦ τους φρονήματος. Τά κράτη πού ζοῦσαν κάτω ἀπό τήν κατοχή Εὐρωπαίων ἀποίκων, ἐπεδίωξαν ἐνίοτε καί μέ αἱματηρές συγκρούσεις τήν ἀπελευθέρωσί τους. Οἱ λόγοι ἦσαν πολλοί, ὄχι μόνο οἱ φυλετικές διαφορές, ἀλλά καί ὁ τεχνητός χαρακτῆρας μερικῶν κρατῶν, πού προήρχοντο ἀπό τίς περιοχές κατάκτησης τῶν ἀποικιοκρατικῶν χωρῶν, χωρίς νά λαμβάνουν ὑπόψη τήν ἐθνολογική σύνθεσι. Κράτησαν τήν γλῶσσα καί τήν θρησκεία τῶν ἀποίκων, διατηρώντας παράλληλα καί τίς τοπικές τους γλῶσσες, διαλέκτους καί θρησκευτικές τους δοξασίες καί τελετές.
Συνεχίζουν νά πιστεύουν ὅτι παντοῦ ὑπάρχει ὁ κόσμος τῶν πνευμάτων, τά ὁποῖα μόνον οἱ μάγοι ἠμποροῦν νά τά «δαμάσουν» καί νά τά χρησιμοποιήσουν ἀναλόγως τῶν περιστάσεων καί τῆς ἀμοιβῆς τῶν πελατῶν τους.
Γι᾿ αὐτούς ἡ θρησκεία δέν εἶναι ἕνα σύστημα φιλοσοφικῶν καί μεταφυσικῶν ἐννοιῶν, ἀλλά ἕνα παραδοσιακό ἐργαλεῖο ἀντιμετωπίσεως τῶν καθημερινῶν ζητημάτων τῆς ἐπιβιώσεως. Μπορεῖ νά φαίνεται ἁπλοϊκό, ἀλλά ὅλες οἱ θρησκεῖες, χωρίς ἐξαίρεσι, ἔχουν μία καθημερινή πλευρά ἱεροτελεστιῶν καί διαδικασιῶν, δηλαδή ἕνα ὁλόκληρο σύστημα μεταφυσικῶν ἀναζητήσεων, τό ὁποῖον ἀποβλέπει στήν προσαρμογή ἤ τήν ἀνακούφισι ἀπό τίς δυστυχίες πού ἐπιφυλάσσει στόν ἄνθρωπο ἡ ζωή.
Ἡ Ἀφρική αὐτή τήν στιγμή ὁμοιάζει μ᾿ ἕνα γίγαντα, σέ ἀσταθῆ ἰσορροπία, πού προσπαθεῖ με ἐσωτερικές ἀνακατατάξεις νά πάρη τήν τελική του μορφή.
Ἡ Ἱστορία καί ἡ ἐξάπλωσις τῆς Μαγείας στόν κόσμο
Ὁ Θεός ἔπλασε τόν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾿ ὁμοίωσι Θεοῦ». Αὐτό σημαίνει πώς ὁ ἄνθρωπος ἔχει σάν ἀρχέτυπό του τόν Θεό Λόγο σαρκωθέντα. Ὁ ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας λέγει πώς, ἄν ἀφαιρέσουμε τό αὐτεξούσιο ἀπό τόν ἄνθρωπο, τότε παύει νά ὑφίσταται ὁ ἄνθρωπος ὡς ἄνθρωπος, ὡς πρόσωπο ἐλεύθερο καί κατ᾿ εἰκόνα Θεοῦ πλασμένος.
Οἱ Πρωτόπλαστοι μέσα στόν Παράδεισο ἔκαναν κακή χρῆσι τοῦ αὐτεξουσίου τους. Ἔκαναν ὑπακοή στόν διάβολο, διότι τούς ὑποσχέθηκε νά γίνουν θεοί δίχως τόν Θεό, μέ μαγικό αὐτόματο τρόπο, χωρίς ἄσκησι, νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή καί κοινωνία μέ τόν Ἀληθινό Θεό. Ἔτσι τό ἀνθρώπινο γένος ἐξωρίσθηκε ἀπό τόν Παράδεισο, γιά νά μή γίνει τό κακό ἀθάνατο. Ἐκληρονόμησε τόν θάνατο, τήν ἀσθένεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί ὑποδουλώθηκε στόν διάβολο. Οἱ ἄνθρωποι προσδοκοῦσαν κάποιο Λυτρωτή. Καί ὁ Λυτρωτής ἦτο τό δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
Ἡ ἔλευσίς Του στόν κόσμο δέν ἔγινε μόνο γιά νά γνωρίσει ἡ ἀνθρωπότης ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. (Ἰωάν 20,31). Ἀλλά καί γιά νά διαλύσει τό κράτος τοῦ διαβόλου. Αὐτό ἀναφέρει ὁ ἴδιος Εὐαγγελιστής Ἰωάννης στήν πρώτη ἐπιστολή του (3,8) ὅτι "Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου".
Ὑπῆρξε καιρός, ὅπου δέν ὑπῆρχε διάβολος, διότι, πρίν πέσει τό τάγμα τοῦ Ἑωσφόρου, ὅλοι οἱ Ἄγγελοι ἦσαν κάτω ἀπό τήν Θεία Χάρι. Ἀλλά καί οἱ ἄνθρωποι πρό τῆς πτώσεώς τους, ζοῦσαν τήν κοινωνία μέ τόν Θεό. Τήν περίοδο ἐκείνη δέν ὑπῆρχε καί ἡ μαγεία. Γι᾿ αὐτό ἡ μαγεία ξεκινᾶ μέ τήν πτῶσι τῶν Πρωτοπλάστων, διότι εἶναι ἀποκύημα τῆς παραβάσεως αὐτῶν στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ γιά τόν ἀπηγορευμένο καρπό.
Ἡ μαγεία δέν ἔχει καμμία σχέσι μέ τήν Χριστιανική μας Πίστι. Δέν ἠμπορεῖ νά ἀπαλλάξη τόν ἄνθρωπο ἀπό τό ποικίλον κακό, οὔτε πολύ περισσότερο ἀπό τόν θάνατο, πού εἶναι ἡ κορύφωσις τοῦ κακοῦ.
Οἱ μάγοι πού εἶναι ὄργανα τοῦ σατανᾶ, συνεργάζονται μαζί του γιά τήν ἐξάπλωσι τοῦ κακοῦ στόν κόσμο. Χρησιμοποιοῦν ὡς μέσα τήν ἀπάτη, τήν ἀφέλεια καί ἄγνοια τῶν ἀνθρώπων καί τίς ὑποσχέσεις ὅτι ἠμποροῦν νά ἱκανοποιήσουν σέ χρόνο μηδέν τίς πιό βαθειές καί ὀντολογικές ἀνάγκες καί ἐπιθυμίες τοῦ ἀνθρώπου.
Παρότι διαφέρουν κατά τόπους τά πρόσωπα καί τά ἀντικείμενα τά ὁποῖα χρησιμοποιοῦν οἱ μάγοι γιά τήν ἐκπλήρωσι τῶν καταχθονίων σκοπῶν τοῦ σατανᾶ, ἡ θεωρητική τῆς μαγείας εἶναι ἡ ἴδια διά μέσου τῶν αἰώνων.
Ἡ λέξις μάγος προέρχεται ἀπό τήν παλαιοπερσική λέξι: Magus καί Mogus, δηλαδή προσκυνητής τοῦ πυρός. Ἡ λέξις μαγεία, πού σημαίνει θεολογία τῶν μάγων καί γοητεία προέρχεται ἀπό τό ρῆμα μαγεύω, μαεύω καί μαντεύω. Σύμφωνα μέ κάποιον ὁρισμό μαγεία εἶναι τό σύνολο τῶν δεισιδαιμόνων λόγων, ἐνεργειῶν καί πράξεων, διά τῶν ὁποίων πιστεύει ὁ ἄνθρωπος τοῦ λαοῦ, ὅτι ἠμπορεῖ κατά ὑπερφυσικόν καί μυστηριώδη (σατανικόν) τρόπον νά προκαλέση ἤ νά ἀποτρέψη τό ἀγαθόν ἤ τό κακόν διά τόν ἑαυτό του ἤ καί διά τούς ἄλλους.
Λέγει συχνά ὁ λαός μας: «Αὐτός ξέρει νά μαντεύει τήν ἀλεποῦ», πού σημαίνει ξέρει νά τήν ἀπομακρύνει ἀπό τό κοτέτσι. Ἔτσι τό ρῆμα μαγεύω σημαίνει: Ἐξορκίζω, γητεύω, ἀπομακρύνω, θεραπεύω κάποιον πού ἔχει κυριευθῆ ἀπό τά ξωτικά πνεύματα.
Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς διδάσκει ὅτι, πρίν ἀπό τήν δημιουργία τῶν Πρωτοπλάστων καί ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου, συνέβη ἡ πτῶσις τοῦ πρώτου ἀγγελικοῦ τάγματος μέ ἀρχηγό τόν Ἑωσφόρο. Ὁ Χριστός μᾶς λέγει στό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιο: «Ἐθεώρουν τόν σατανᾶν ὡς ἀστραπήν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα» (Λουκ.10,18). Ὁ Ἑωσφόρος (ὁ φέρων τό φῶς), σύμφωνα μέ τόν Προφήτη Ἡσαΐα, ὑπερηφανεύθηκε διότι ἐπεθύμησε νά ἀνέβη στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Καί μέ μόνο τόν συλλογισμό, ἐξέπεσε ἀπό τήν χάρι καί προστασία τοῦ Θεοῦ καί ἀπό Ἄγγελος ἔγινε διάβολος μαζί μέ τό τάγμα του, πού τόν ἀκολούθησε. Ὁ ἀρχηγός τοῦ δευτέρου Τάγματος Ἀρχάγγελος Μιχαήλ βλέποντας τήν πτῶσι τοῦ Ἑωσφόρου, στάθηκε στό μέσον καί εἶπε: «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετά φόβου». Καί τότε οἱ ἄγγελοι τοῦ πρώτου τάγματος πού ἔπεφταν στήν γῆ, ἐστάθησαν ἐκεῖ πού ἦσαν. Ἔτσι ἔχομε τά ἐναέρια πνεύματα, ὅσα ἐστάθησαν στούς αἰθέρες, τά ἐπίγεια, τά μένοντα στήν γῆ καί τά καταχθόνια, ὅσα κατέβηκαν στόν ἅδη.
Ἀπό τότε, λοιπόν, οἱ πρώην ἄγγελοι ἔγιναν σκοτεινοί δαίμονες, ἐχθροί τοῦ Θεοῦ καί αἰώνιοι ἐπίβουλοι τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.
Μετά τήν πτῶσι τῶν Πρωτοπλάστων καί τήν ἔξωσί τους ἀπό τόν Παράδεισο τῆς Ἐδέμ, ἡ μαγεία μπῆκε κυριολεκτικά στήν ζωή τοῦ κόσμου σάν μία ἀνθρωπίνη ἐπινόησις. Οἱ ἄνθρωποι ἐνόμισαν ὅτι θά ἠμποροῦσαν νά εὕρουν λύσι στά ποικίλα προβλήματά τους, ἄν καταφύγουν στίς μυστηριώδεις δυνάμεις τοῦ κακοῦ. Μερικοί ἀναδείχθηκαν «ἱερεῖς» τῶν δαιμόνων καί ἐπεκαλοῦντο τήν βοήθειά τους γιά τήν ἰδική τους «προστασία» ἤ τήν δῆθεν ἐπίλυσι προβλημάτων τῶν συνανθρώπων τους. Αὐτοί λέγονται μάγοι καί θεωροῦνται ἀπό τά πλέον ἀξιοσέβαστα πρόσωπα τῆς κοινωνίας πού ζοῦν.
Στήν Περσία γιά παράδειγμα ἀποτελοῦσαν ἰδιαίτερη ἱερατική τάξι. Ἦσαν κάτοχοι πάσης σοφίας, ἐξηγητές τῶν ὀνείρων, γιατροί καί νεκρομάντεις. Ἀσχολοῦντο μέ τήν κίνησι τῶν ἀστέρων ἀπό τήν ὁποία καί «ἐπροφήτευαν» τό μέλλον τῶν ἀνθρώπων. Καί οἱ τρεῖς μάγοι, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν στήν Ἰουδαία γιά νά προσκυνήσουν τόν Χριστό, ἦσαν τέτοιου εἴδους ἀστρολόγοι καί σοφοί.
Στήν Ἀφρική οἱ μάγοι εἶναι ταυτόχρονα καί πρόεδροι στά χωριά τους. Ἀσκοῦν ὅλων τῶν εἰδῶν τίς ἐξουσίες ἐπάνω στούς χωριάτες - ὑπηκόους τους, οἱ ὁποῖοι καταφεύγουν σ᾿ αὐτούς γιά τό ὁποιοδήποτε πρόβλημα θά παρουσιασθῆ στήν ζωή τους. Ἀνέκαθεν φοροῦσαν, φοροῦν καί τώρα στήν Ἀφρική, τερατώδεις μάσκες, ποικιλόχρωμες παράξενες ἐνδυμασίες, χορεύουν μέ τύμπανα, ἐπιτελοῦν τίς παράδοξες τελετές τους τίς νύκτες σέ ἐρημικές καί δασώδεις περιοχές.
Μέ τίς ἐπικλήσεις πού κάνουν πρός τούς δαίμονες ζητοῦν ν᾿ ἀπαλλαγοῦν ἀπό δυσάρεστες περιστάσεις τοῦ καθημερινοῦ βίου τους, ὁπότε πιστεύουν ὅτι ἐξορκίζουν καί διώχνουν τά δαιμόνια. Καί ἄλλοτε καλοῦν τά δαιμόνια γιά νά ἐκδικηθοῦν κάποιον, ὁ ὁποῖος τούς ἀδίκησε ἤ κατά τήν μόνιμη ἀντίληψί τους ἔγινε αἰτία καί ἀφορμή ν᾿ ἀρρωστήση ἤ καί νά πεθάνη κάποιος ἄλλος.
Στήν Αἴγυπτο, μᾶς εἶναι γνωστό ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, ὅτι ὁ Φαραώ εἶχε μάγους, τούς ὁποίους καί ἐκάλεσε γιά ν᾿ ἀντιμετωπίσουν μέ τίς δικές τους μαγικές ἱκανότητες τά θαύματα πού ἔκανε ὁ Μωϋσῆς μέ τήν δύναμι τοῦ Θεοῦ διά τῆς ράβδου του. (Ἔξοδος κεφ.7,10-12). Ὅταν τό ραβδί τοῦ Μωϋσέως μετατράπηκε σέ φίδι καί τά ραβδιά τῶν αἰγυπτίων μάγων μέ τίς μαγικές ἐπικλήσεις τους ἔγιναν κι αὐτά φίδια. Τελικά ὅμως πρός καταισχύνην αὐτῶν τό φίδι τοῦ Μωϋσέως κατέφαγε τά φίδια τῶν μάγων.
Οἱ μάγοι τῆς Αἰγύπτου ἠσχολοῦντο πολύ μέ τά δαιμονικά μυστήρια καί τίς τελετές καί προέλεγαν τό μέλλον, σύμφωνα μέ τό συμφέρον τοῦ διαβόλου. Ὑπῆρχε καί μαντεῖο τοῦ αἰγυπτιακοῦ θεοῦ Ἄμμωνος Ρά στήν ἔρημο τῆς Λιβύης, ὅπου μετέβη καί ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, κατά τήν ἐπίσκεψί του στήν Αἴγυπτο, νά ρωτήση τούς ὑπηρέτες τῶν δαιμόνων ποιό θά εἶναι τό μέλλον του.
Ἡ μαγεία δέν εἶναι γνωστή μόνο στούς πρωτόγονους λαούς, ἀλλά καί στούς πολιτισμένους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἔτσι οἱ Ἀσσύριοι, οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Ἰνδοί, οἱ Ἕλληνες, οἱ Βαβυλώνιοι, οἱ Ρωμαῖοι καί οἱ Ἑβραῖοι εἶχαν μάγους διά τῶν ὁποίων καλοῦσαν τά πονηρά πνεύματα στήν ὑπηρεσία τοῦ ἀνθρώπου μέ ἀρνητικά πάντοτε ἀποτελέσματα.
Περισσότερο ὅμως ἡ μαγεία ἐξαπλώθηκε στήν Δύσι. Στούς μάγους τῆς Εὐρώπης ἐδίδαξαν πολλά μυστικά τῆς μαγικῆς τέχνης οἱ Ἄραβες καί οἱ Ἑβραῖοι μάγοι. Μερικοί προσπαθοῦν νά μεταβάλλουν μέ τήν δύναμι τοῦ σατανᾶ τίς πέτρες καί διάφορα μέταλλα σέ χρυσάφι. Μάγοι τῆς Δύσεως ἀνεδείχθησαν οἱ Κορνήλιος Ἀγρίππας, ὁ Παράκελσος, ὁ Νοστράδαμος καί ὁ Καλλιόστρο.
Τόση ἦτο ἡ διάδοσις τῆς μαγείας, ὥστε οἱ πάπες καί οἱ ἡγεμόνες τῆς Δύσεως ἐπέβαλαν φρικτές τιμωρίες στούς μάγους. Ἀργότερα τούς κατεδίωξε μέχρι θανάτου ἡ «Ἱερά Ἐξέτασις», ἡ ὁποία τούς ἐδίκαζε ἀναπολογήτους, τούς βασάνιζε καί τούς ἔκαιγε.
Χριστιανισμός καί Μαγεία
Ὁ Χριστιανισμός, θρησκεία ἐξ ἀποκαλύψεως διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, εἶναι ἡ θρησκεία τοῦ φωτός, τῆς ἀληθείας καί τῆς ἐν Χριστῶ ἐλευθερίας. Μέσα στόν Χριστιανισμό ὁ ἄνθρωπος ἐκπληρώνει τόν ὕψιστο σκοπό τῆς ζωῆς του, πού εἶναι ἡ σωτηρία καί ὁ ἁγιασμός του. Ὅποιος εἶναι Χριστιανός δέν ἠμπορεῖ νά εἶναι καί μάγος ἤ νά σχετίζεται μέ δαιμονικές τελετές ἤ νά καταφεύγει γιά βοήθεια στούς ὑπηρέτες τοῦ διαβόλου. Ὁ διάβολος μέ τίς μαγεῖες καί τίς μεθοδεῖες του κρατοῦσε ἀνέκαθεν τόν ἄνθρωπο δέσμιο καί δοῦλο του γιά νά τόν ὁδηγήσει, μετά θάνατον, ἐκεῖ πού καί ὁ ἴδιος θά ὑπάγει, δηλαδή στήν αἰώνια κόλασι. Γι᾿ αὐτό, ὅπως μᾶς λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τά ἔργα τοῦ διαβόλου». (Α΄Ιωάν.3,8) καί ἐπαναφέρει τόν ἄνθρωπο στήν θεογνωσία καί στήν σωτηρία διά τῆς πίστεώς του στόν Τριαδικό Θεό. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐρωτᾶ σχετικά: «Τίς γάρ μετοχή δικαιοσύνῃ καί ἀνομίᾳ; Τίς δέ συμφώνησις Χριστῶ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῶ μετά ἀπίστου; (Β΄Κορ. 6,14-15). Ἀσφαλῶς δέν ὑπάρχει καμμία σχέσις καί συμφωνία. Γι᾿ αὐτό καί οἱ μάγοι τῆς Ἐφέσου, ὅταν ἐγνώρισαν τήν ἀλήθεια τῆς Πίστεώς μας, ἔκαψαν τά μαγικά τους βιβλία ἐνώπιον πολλῶν ἄλλων ἀνθρώπων. (Πράξ. 19,19)
Ὅταν κάποτε οἱ Μαθητές τοῦ Χριστοῦ ἐπέστρεψαν ἀπό κάποια περιοδεία, εἶπαν στόν Διδάσκαλό τους: «καί τά δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν...». Τότε τούς εἶπε ὁ Χριστός: «Ἰδού δίδωμι ὑμῖν τήν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καί σκορπίων καί ἐπί πᾶσαν τήν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ»(Λουκᾶ 10,17-19). Ἐνῶ στό Δοξαστικό τῶν Αἴνων πρός τιμήν τῶν Ἐννέα Ἀγγελικῶν Ταγμάτων, ψάλλουμε γιά τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ τά ἑξῆς: «ὅπου ἐπισκιάσει ἡ χάρις σου, Ἀρχάγγελε, ἐκεῖθεν τοῦ διαβόλου διώκεται ἡ δύναμις. Οὐ γάρ φέρει τό φωτί σου προσμένειν ὁ πεσών Ἑωσφόρος...».
Ὁ Χριστός λοιπόν ὥπλισε τούς Μαθητές Του καί δι᾿ αὐτῶν ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία του μέ τήν θεϊκή ἐξουσία νά ὑποτάσσουν καί νά καταδιώκουν τούς δαίμονες. Οἱ Χριστιανοί ἠμποροῦν νά ἐπικαλοῦνται τίς πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων καί τῶν Ἀρχαγγέλων γιά νά φυλάγωνται ἀπό τίς ἀπειλές καί ἐπιδρομές τῶν δαιμονικῶν ἐπιθέσεων.
Ὁ Χριστιανισμός ἔχει τήν πηγήν του στήν Τριαδική Θεότητα. Ἐνῶ ἡ μαγεία εἶναι καθαρά ἔργο τοῦ διαβόλου. Κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, γνώρισμα τοῦ δαίμονος εἶναι νά κάνει θόρυβο, σύγχυσι καί νά προκαλεῖ τρέλλα καί πολύ σκοτάδι, ἐνῶ τοῦ Θεοῦ εἶναι νά φωτίζει καί νά διδάσκει μέ σύνεσι τά ὅσα πρέπει. Τίποτε δέν εἶναι πιό ἀκάθαρτο ἀπό τόν διάβολο. Αὐτούς πού τόν ἀκολουθοῦν, τούς περιβάλλει μέ ἄδικους κόπους καί τούς καταστρέφει».
Ὁ Χριστιανισμός ἔχει σκοπόν νά λύσει τά ἔργα τοῦ διαβόλου, νά ἀπαλλάξει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν τυραννία του, νά τόν ἀναγεννήσει στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί νά τόν ὁδηγήσει στήν σωτηρία καί στήν θέωσι. Ἀντίθετα ἡ μαγεία, ὡς προερχομένη ἀπό τόν διάβολο, κρατεῖ τόν ἄνθρωπο σέ νοητό σκοτάδι, τόν ταλαιπωρεῖ πάντοτε καί τοῦ προετοιμάζει μέ τήν ἐπ᾿ αὐτοῦ ἐξουσία τήν αἰωνία κόλασι.
Ὁ Χριστιανός ἠμπορεῖ ἀνά πᾶσαν στιγμήν καί σέ ὁποιονδήποτε τόπον νά σταθῆ εἰς προσευχήν καί ἱκεσίαν ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ὁ μάγος, ἰδιαίτερα τῆς μαύρης μαγείας, καταφεύγει μεσάνυκτα στά δάση. Ἄλλοι μάγοι καί μάγισσες περιμένουν νά χαθῆ τελείως ἡ σελήνη ἤ νά γίνει πανσέληνος ἤ νά βγεῖ τό πρῶτο ἄστρο....Ἐπίσης μεταβαίνουν σέ εἰδικές τοποθεσίες, σέ γκρεμισμένα σπίτια, ποτάμια, ἀκροθαλασσιές καί ἀλλοῦ, γιατί ἀλλιῶς ὁ διάβολος δέν ἔρχεται νά τούς κάνει τά θελήματά τους.
Τά ἔργα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας Του γίνονται μέσα στό φῶς τῆς θείας Χάριτος, στό φυσικό φῶς τοῦ ἡλίου καί ἐνώπιον πολλῶν ἀνθρώπων, τῶν Πιστῶν Χριστιανῶν μας. Ἐνῶ τά ἔργα τοῦ διαβόλου ἀγαποῦν τό σκότος, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Κυρίου μας: «Πᾶς γάρ ὁ τά φαῦλα πράττων μισεῖ τό φῶς καί οὐκ ἔρχεται πρός τό φῶς, ἵνα μή ἐλεγχθῆ τά ἔργα αὐτοῦ».
Ὁ Χριστιανισμός διδάσκει τήν ἀγάπη, συγχωρεῖ τόν ἁμαρτωλόν, ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ἐλευθερία, στήν χαρά καί στήν υἱοθεσία τοῦ Θεοῦ. Δέν ἔχει καμμία σχέσι μέ τήν μαγεία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν δουλεία τῶν παθῶν, στό ψεῦδος καί τήν ἀπάτη, στήν θλῖψι καί τόν πόνο, στήν φθορά καί τέλος στόν αἰώνιο θάνατο.
Ἀκόμη θά πρέπει νά εἰποῦμε ὅτι ἡ μαγεία δέν ἔχει καμμία σχέσι μέ τήν κάθε ἐπιστήμη. Οὔτε ὑπάρχει καμμία σχέσις μεταξύ τῆς ἐπιστήμης τῆς ἀστρονομίας καί τῆς ἀστρολογίας. Ἡ ἀστρολογία δέν εἶναι ἐπιστήμη, ἀλλά ἀπατηλή προσπάθεια τῶν θυμάτων τῶν δαιμόνων, δηλαδή τῶν μάγων καί τῶν ἀστεροσκόπων νά ἐξαρτήσουν τό μέλλον τῶν ἀνθρώπων ἀπό τίς κινήσεις τῶν ἀστέρων καί ὄχι ἀπό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐπίσης δέν σχετίζονται οὔτε τά ξόρκια μέ τήν ἰατρική, οὔτε ἡ μαντική μέ τήν γνῶσι καί τήν διαίσθησι, πού εἶναι πνευματικά χαρίσματα τῶν κεκαθαρμένων ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρώπων.
Ὁ Χριστιανός πού μεταβαίνει στόν μάγο, ὄχι μόνον δέν εὑρίσκει τήν ἀπάντησι ἤ τήν θεραπεία πού ζητάει, ἀλλά μπλέκεται περισσότερο στά ἀπατηλά τεχνάσματα τῶν ὀργάνων τοῦ διαβόλου καί καταστρέφεται.
Ἐάν θελήσει νά λυτρωθῆ ἀπ᾿ αὐτή τήν δαιμονική αἰχμαλωσία, δέν θά ἠμπορέσει, διότι ἔγινε κοινωνός τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους καί ἔχασε τήν δύναμι τῆς θείας Χάριτος. Ἐάν μέν εἶναι βαπτισμένος, ὀφείλει τό συντομώτερο νά μεταβῆ στόν Πνευματικό νά ἐξομολογηθεῖ. Στήν συνέχεια μέ τήν εὐλογία του, ἀφοῦ δεχθῆ καί κάποιον παιδαγωγικό κανόνα, θά λάβει τά Ἄχραντα Μυστήρια, διά τῶν ὁποίων καταλύονται κατά κράτος οἱ δυνάμεις τοῦ σατανᾶ, πού ἐμφώλευαν μέσα στήν καρδιά καί στόν νοῦ του.
Οἱ ἄνθρωποι πού παραμένουν ἀβάπτιστοι, εἶναι μακριά ἀπό κάθε εὐεργετική ἐπίδρασι τῆς θείας Χάριτος καί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Σ᾿ αὐτούς συνιστᾶται νά πιστεύσουν στόν Χριστό ὡς Λυτρωτή καί Σωτῆρα τους, νά κατηχηθοῦν καί νά λάβουν τό Ἅγιο Βάπτισμα. Λαμβάνοντας ἔτσι σάν ἔνδυμα τήν Θεία Χάρι, ὅπως λέγει καί ὁ ὕμνος: «Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε», γίνονται ἰσχυροί μπροστά στίς ἐπιθέσεις καί προκλήσεις τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων, διότι προστατεύονται τώρα σάν μέ ἀσπίδα ἀπό τήν πανσθενουργό θεία Χάρι.
Πολλοί πιστεύουν ὅτι ἡ δύναμις τοῦ σατανᾶ μπορεῖ νά ἀποβῆ θεραπευτική. Τί λέγει σ᾿ αὐτό τό ἐρώτημα ἡ Ἐκκλησία μας;
Ἡ μαγεία δέν εἶναι δυνατόν ν᾿ ἀπαλλάξει τόν ἄνθρωπο ἀπό τό ποικιλώνυμο κακό, πολύ περισσότερο νά τόν γλυτώσει ἀπό τόν θάνατο, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ πυραμίδα τῆς κακίας. Ἀντιθέτως τόν περιπλέκει περισσότερο μέσα στά τεχνάσματα καί τίς παγίδες τῶν δαιμόνων.
Ἄν μέσα στήν μαγεία κρύβεται κάποια δύναμις, αὐτή εἶναι ἡ δύναμις τῆς ἀπάτης καί τοῦ πατρός αὐτῆς τοῦ διαβόλου.
Συνήθως ἀπατῶνται ἀπό τόν διάβολο οἱ ἀφελεῖς καί πνευματικῶς χλιαροί καί μή ἀγωνιζόμενοι χριστιανοί μέ ἀποτέλεσμα μέσῳ αὐτῶν ὁ διάβολος νά σπέρνει τίς κακίες του καί στούς ἄλλους ἀνθρώπους.
Σήμερα ὁ διάβολος ἔχει ἐπιτύχει κι ἕνα ἄλλο κατόρθωμα. Ἔχει πείσει τούς ἀνθρώπους, ἀκόμη καί μερικούς ὀρθοδόξους ἱερεῖς μας, ὅτι δέν ὑπάρχει καί ὅτι ὅλα τά σχετιζόμενα μέ μάγους καί μαγικά εἶναι παραμύθια. Ἀλλά γιατί ἦλθε στόν κόσμο ὁ Χριστός; Δέν ἦλθε, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, γιά νά καταλύσει τό κράτος τοῦ διαβόλου; Δέν ἦλθε νά ἐπαναφέρει τόν κόσμο ἀπό τήν δαιμονολατρεία στήν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ; Δέν ἔζησε ὁ Χριστός τέτοιες καταστάσεις; Δέν ἐθεράπευσε δαιμονισμένους, τούς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι ἔφερναν καί ἐναπέθεταν μπροστά Του; Ἀλλά καί ὅλη ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας ἔχει νά μᾶς διηγεῖται ἄφθονα περιστατικά δαιμονοληψίας καί ἀπαλλαγῆς τῶν ἀσθενῶν μέ τήν δύναμι τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Μυστηρίων.
Ὡρισμένοι ἱερεῖς μας ἀρνοῦνται νά διαβάσουν ἐξορκισμούς στούς ἐπηρεασμένους ἀπό δαιμονικές ἐπιδράσεις χριστιανούς μας. Ἄλλοι λέγουν ὅτι δέν ὑπάρχουν τέτοια πράγματα καί ἄλλοι ἴσως φοβοῦνται νά διαβάσουν, διότι πιθανόν θ᾿ ἀντιμετωπίσουν, ὅπως σκέπτονται, τήν σκληρή ἀντίδρασι τοῦ πονηροῦ πνεύματος. Ἐάν ὅμως ἐξομολογοῦνται καί οἱ ἱερεῖς μας καθαρά στόν δικό τους Πνευματικό, δέν ἠμπορεῖ ὁ διάβολος νά τούς ἀποκαλύψει τυχόν ἁμαρτίες τους. Οἱ δαίμονες ἔχουν ἐξουσία νά φανερώνουν μόνο τίς ἀνεξομολόγητες ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων, διότι τίς προκάλεσαν οἱ ἴδιοι καί ἔχουν ἀκόμη ἐξουσία ἐπάνω τους. Μέ τήν ἐξομολόγησι παύει ὁ διάβολος νά ἐξουσιάζει τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, διότι νικήθηκε ἀπό τήν ἄπειρη ἀγάπη καί δύναμι τοῦ Φιλανθρώπου Χριστοῦ μας. Γι᾿ αὐτό δέν συμφέρει στόν χριστιανό, πού θέλει νά σώσει τήν ψυχή του, νά μένει ἀνεξομολόγητος οὔτε μία ἡμέρα, διότι εὑρίσκεται στήν ἐξουσία τοῦ σατανᾶ καί τυχόν ξαφνική ἀναχώρησίς του ἀπό τόν κόσμο αὐτόν, θά τοῦ στερήσει τόν αἰώνιο παράδεισο.
Ἐδῶ πολλοί, ἐπηρεασμένοι ἀπό τήν ἄπειρη ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, ὑπερτονίζουν τήν ἀγάπη Του γιά τόν ἀνθρώπινο γένος καί διατείνονται ὅτι δέν θά ἀφήσει ὁ Θεός νά χαθῆ τό πλάσμα Του. Ναί, δέν τό ἀφήνει ὁ Θεός, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος ἀφήνει τόν Θεό καί δέν ἐφαρμόζει τίς ἐντολές Του. Ὅποιος δέν ἔχει συνοδό στήν ζωή του τόν Χριστό, εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι ἔχει συνοδό τόν διάβολο, διότι δέν ὑπάρχει κάποια ἄλλη τρίτη μεσάζουσα δύναμις καί πορεία.
Δαιμονική λοιπόν ἐξουσία ἔχουν ἐπάνω τους οἱ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι φαινομενικά εἶναι καί λέγονται χριστιανοί, ἐνῶ μέ τήν καρδιά καί τόν νοῦ τους ὑπηρετοῦν τά ἔργα τοῦ διαβόλου, διότι, λόγῳ τῆς ὑπερηφανείας τους, δέν ὑπακούουν στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας καί ἀρνοῦνται νά ταπεινωθοῦν.
Οἱ ἀταπείνωτοι καί ἀπομακρυσμένοι ἀπό τά ὑποχρεωτικά σωστικά Μυστήρια χριστιανοί, χωρίς νά τό διανοοῦνται, γίνονται δέκτες τῆς καταστρεπτικῆς μανίας τοῦ διαβόλου, τήν ὁποία καί ἐκπέμπουν στούς συνανθρώπους τους, ἔστω καί ἄθελά τους.
Ἡ μαγεία σάν μέσον δράσεως τοῦ διαβόλου μέσα στόν κόσμο, μόνο θεραπευτική ἀγωγή δέν μπορεῖ νά προξενήσει στόν ἄνθρωπο, διότι ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἐφευρέτης τῆς κακίας καί ἀρχηγός τοῦ ψεύδους. Τό κράτος αὐτοῦ κατέλυσε ὁ Χριστός μέ τήν παντοδύναμη Ἀνάστασί του καί ἀπέδειξε πλέον τίς ἐνέργειές του ἀπατηλές καί φροῦδες. Ἀκόμη ἄνοιξε τήν κεκλεισμένη πύλη τῆς Ἐδέμ, τήν ἐν τῷ κόσμῳ Ἁγία Ἐκκλησία του, στήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος λυτρώνεται ἀπό τήν κακία καί τίς παγίδες τοῦ διαβόλου μέ τήν δύναμι τῆς θείας Χάριτος.
Αὐτοί πού πηγαίνουν στόν μάγο γιά τήν λύσι ἑνός προβλήματός των, ἐπιστρέφουν παραδόξως ἱκανοποιημένοι. Μάλιστα διαλαλοῦν ὅτι ἐγνώρισαν τήν δύναμι τῆς τάδε μέντιουμ ἤ μάγισσας. Τά ἴδια συναισθήματα νοιώθουν καί πολλοί ἄνθρωποι στήν Ἀφρική. Ἐάν, γιά παράδειγμα κάποιος, παρέλυσε ἀπό μάγια πού τοῦ προκάλεσαν οἱ ἐχθροί του, πηγαίνοντας στόν μάγο ἐπιστρέφει θεραπευμένος! Ὅμως εἶναι πράγματι θεραπευμένος; Ὄχι. Ἐδῶ παίζει ὁ διάβολος τό παιγνίδι του, ὅπως τό διαπιστώσαμε ἐμεῖς πολλές φορές ζῶντας ἐπί χρόνια στήν Ἀφρική. Ὁ μάγος διώχνει τόν μεγάλο διάβολο, ὁ ὁποῖος εἶχε παραλύσει τόν ἀσθενῆ ἐπί χρόνια, καί στήν θέσι του βάζει ἕνα ἄλλο μικρότερο δαίμονα. Ὁ ἀσθενής, πού μέχρι ἐκείνη τήν στιγμή ἦτο παράλυτος, τώρα ἠμπορεῖ καί περπατᾶ ἔστω μέ μία πατερίτσα. Φεύγει λοιπόν εὐτυχισμένος, διότι...θεραπεύθηκε. Μέ τήν ἔξυπνη αὐτή μέθοδο ὁ μέν μάγος αὐξάνει τήν ἐμπιστοσύνη τῶν πελατῶν του στό πρόσωπό του μέ ἄφθονα τά ὑλικά ὠφέλη, ὁ δέ διάβολος τούς κρατεῖ μονίμως στήν ἐξουσία του, ἐφ᾿ ὅσον τά θύματα τόν πιστεύουν καί τόν λατρεύουν τώρα σάν θεό τους!
Στήν περίπτωσι τῶν πειρασμῶν τοῦ Κυρίου μας, ὁ διάβολος τόν ἀνέβασε σέ ὄρος ὑψηλόν καί τοῦ ὑποσχέθηκε ὅλες τίς βασιλεῖες τοῦ κόσμου, ἄν ἔπεφτε νά τόν προσκυνήση. Ἄρα ὁ διάβολος ζητεῖ ὑποταγή καί προσκύνησι γιά νά δώσει στόν ἄνθρωπο ὑλικές ἀπολαύσεις καί κοσμικά πράγματα, στά ὁποῖα ὁ ἴδιος θέλει νά ἐμφανίζεται σάν κοσμοκράτωρ.
Στήν πόλι Κολουέζι τοῦ Κογκό ἦλθε κάποια ἡμέρα τοῦ 1997, ἕνας ἐγκόσμιος «Μεσσίας». Ἐμοίρασε χιλιάδες δολλάρια γιά νά καταστήσει γνωστή τήν παρουσία του στήν πόλι. Ἐγκαταστάθηκε στήν πλατεῖα τῆς πόλεως καί σέ λίγο ἄρχισαν νά καταφθάνουν οἱ ἄνθρωποι καί μεταξύ τους πολλοί παράλυτοι, χωλοί, τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν τό μήνυμα ὅτι αὐτός θά τούς θεραπεύσει.
Ὁ «Μεσσίας» μάγος, μετά τό κήρυγμά του καί τά κατορθώματά του, πού ἐπετέλεσε σέ ἄλλες πόλεις, ἐκάλεσε καί τούς ἀσθενεῖς νά προσέλθουν ἕνας-ἕνας μπροστά του γιά νά τόν «θεραπεύσει». Ἐχρησιμοποίησε τήν μέθοδο τῆς ἀπάτης, διότι, ὡς γνωστόν, ὁ διάβολος δέν ἠμπορεῖ νά θεραπεύει ὀργανικές παθήσεις τοῦ ἀνθρώπου.
Ὅλοι οἱ λεγόμενοι ἀσθενεῖς εἶχαν πληρωθεῖ ἁδρά γιά τήν ἐπιτυχία αὐτῆς τῆς θεατρικῆς παραστάσεως.
Οἱ ἐμφανισθέντες σάν ἀσθενεῖς, ἦλθαν μέ καροτσάκια, γιά νά τούς ἰδεῖ ὁ κόσμος ὅτι ἦσαν παράλυτοι. Οἱ «τυφλοί», πληρώθηκαν ἐκ τῶν προτέρων γιά νά ἐμφανισθοῦν ὡς τυφλοί. Ἔτσι, ξεκίνησε ἡ «θεραπεία» τῶν ἀσθενῶν.
Ἤμουν παρών, ὅταν φώναζε μέ προστακτική φωνή ὁ μάγος μπροστά σ᾿ ἕνα ἀσθενῆ: «Διάβολε, πονηρό καί ἀκάθαρτο πνεῦμα, σέ διατάζω στό Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ νά φύγεις ἀμέσως ἀπ᾿ αὐτόν ἐδῶ τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ Ζιλμπέρ». Καί χωρίς τό πρόβλημά του νά εἶναι δαιμονολογικῆς φύσεως, ξαφνικά ὁ δῆθεν ἀσθενής, σηκωνόταν καί περπατοῦσε καί ὁ κόσμος χειροκροτοῦσε γιά τίς θεραπευτικές ἱκανότητες τοῦ «Μεσσία» τους.
Ἐάν ἡ ἀσθένεια τοῦ ἀνθρώπου προέρχεται ἀπό ἐπήρεια τοῦ σατανᾶ, τότε γίνεται αὐτό πού ἀναφέραμε παραπάνω. Ἀναστέλλεται ἡ ἐπήρεια τοῦ κακοῦ γιά ἕνα χρονικό διάστημα, γιά νά ἐπανέλθη ὁ δαίμονας κατόπιν δριμύτερος στό θῦμα του. Ἡ κακία τῶν δαιμόνων ἐναντίον τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι δυνατόν νά περιγραφῆ. Γνωρίζει ὁ διάβολος ὅτι θά τόν τιμωρήσει ὁ Θεός στήν αἰώνια κόλασι καί γι᾿ αὐτό ἀπό χαιρεκακία ἐπιδιώκει νά παρασύρει, ὅσους ἠμπορεῖ περισσοτέρους ὀπαδούς τοῦ Ναζωραίου στήν κόλασι γιά νά καυχηθῆ ὅτι τούς ἐκέρδισε.
Τά ἴδια μᾶς λέγει καί ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Ἀλλά θεραπείαν ἐκ δαιμόνων ἐπιζητεῖς; Ὅτε εἰς χοίρους εἰσελθεῖν αὐτούς συνεχώρει ὁ Χριστός, τότε εἰς πέλαγος εὐθέως κατεπόντισαν, ἀνθρωπείων δέ φείσονται σωμάτων; Εἴθε μέν οὖν μή ἀπεκτύννυον, εἴθε μή ἐπεβούλευον. Τοῦ Παραδείσου ἐξέβαλον, τῆς τιμῆς ἀπεστέρησαν ἄνωθεν, καί τό σῶμα θεραπεύσουσι; Γέλως ταῦτα καί μύθοι. Ἐπιβουλεύειν καί καταβλάπτειν, οὐ θεραπεύειν ἴσασιν (γνωρίζουν) οἱ δαίμονες».
Ἐφ᾿ ὅσον ὁ διάβολος εἶναι μέγας ἐχθρός καί ἐπίβουλος τοῦ ἀνθρώπου, γιατί ὁ ἄνθρωπος συνεχίζει νά τρέχει πρός αὐτόν;
Δέν τρέχει μόνο ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά καί ὁ σατανᾶς δέν θά παύσει νά πολεμᾶ τόν ἄνθρωπο, ζητῶντας σάν λιοντάρι νά τόν καταπιῆ, κατά τήν ἔκφρασι τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου (πρβλ.Α΄Πετρ.5,8). Ἡ μανία τοῦ σατανᾶ καί ἡ διάδοσις τῆς μαγείας θά συνεχισθοῦν μέχρις ὅτου ἔλθει ὁ Κύριος καί καταργήσει ὁλοκληρωτικά τό κράτος τοῦ διαβόλου μέ τήν Ἔνδοξη Δευτέρα ἐπί τῆς γῆς παρουσία Του.
Ὅσοι ἀπό τούς ἀνθρώπους ἀρνοῦνται νά λάβουν τόν θεῖο φωτισμό καί νά ἐφαρμόσουν στήν ζωή τους τίς ἐντολές τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας, αὐτοί θά γίνονται, ἔστω καί ἄθελά τους, ὄργανα τοῦ διαβόλου, διευκολύνοντας ἔτσι μέ τήν ἁμαρτωλή τους ζωή τήν δρᾶσι καί τήν ἐξάπλωσι τῆς μαγείας ἀνά τήν οἰκουμένη.
Δέν εἶναι δυνατόν, ζῶντας μακράν τοῦ Θεοῦ, νά ζήσουν ἀπαλλαγμένοι ἀπό τήν ἐπήρεια τῶν πονηρῶν πνευμάτων, διότι, λέγει ὁ Κύριος: «Ὁ μή ὤν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστί καί ὁ μή συνάγων μετ᾿ ἐμοῦ σκορπίζει».(Ματ.12,30).
Ἡ μαγεία ἀκμάζει σέ περιόδους πνευματικῆς παρακμῆς τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἠθική διαφθορά, ἡ ἀπιστία καί ὀλιγοπιστία, ἡ προσήλωσις τῶν ἀνθρώπων στά ἀγαθά αὐτοῦ τοῦ ἀπατεῶνος κόσμου, παρακινοῦν τούς πάντες νά τρέχουν στούς ψεύτικους θεούς-μάγους αὐτοῦ τοῦ αἰῶνος, μιᾶς καί ζητοῦν οἱ ἴδιοι μία αὐτόματη λύσι στά προβλήματά τους χωρίς κόπο, ἄσκησι, νηστεία, προσευχή καί καταφυγή στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μας, πού εἶναι ἡ μόνη σωστική Κιβωτός τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Δεύτερος λόγος ὑπάρξεως καί ἐξαπλώσεως τῆς μαγείας εἶναι οἱ ἀπατηλές ὑποσχέσεις τῶν μάγων πρός τά θύματά τους ὅτι θά τούς παράσχουν ὑλικά ἀγαθά, χρήματα, εὕρεσι ἐργασίας καί ὅλη ἀκόμη τήν βασιλεία τοῦ ὁρατοῦ τούτου κόσμου....Οἱ ὑλόφρονες, λοιπόν, ἄνθρωποι, μαστιγούμενοι καθημερινά ἀπό σωρεία ποικίλων ζωτικῶν προβλημάτων, ἀλλά καί πιεζόμενοι νά μάθουν μέ ἀγωνία ποιό θά εἶναι τό μέλλον τους καί οἱ ἐπιτυχίες στήν ζωή τους, καταφεύγουν στούς μάγους μέ τήν ἐλπίδα νά τύχουν ἀπαντήσεως τῶν προβλημάτων τους. Ἔτσι ὅμως ὑποτάσσονται στόν διάβολο. Τόν ἀναγνωρίζουν γιά ἀφεντικό καί ἀρχηγό τῆς ζωῆς τους. Ἔμμεσα, ἀλλά σταθερά, ἀρνοῦνται τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησία Του καί ἀποκόπτονται ἀπό τίς ρίζες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, γενόμενοι μόνοι τους φορεῖς μιᾶς ἄλλης παραδόσεως τῆς μαγικῆς καί δαιμονολογικῆς.
Τρίτος λόγος διατηρήσεως τῆς μαγείας εἶναι ἡ πολυχρόνια αὐτῆς χρῆσις ἀπό ἀνθρώπους ὅλων τῶν κοινωνικῶν στρωμάτων. Αὐτοί, ὄχι μόνο συνήθισαν, ἀλλά θρησκευτικά ὑπετάχθησαν στήν δύναμι τοῦ διαβόλου, ἀγνοοῦντες πλέον παντελῶς τήν ὕπαρξι καί τόν σκοπό τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς.
Μετά ἀπ᾿ αὐτά, ἐξάγεται τό συμπέρασμα, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει σ᾿ ὁλόκληρη τήν ζωή του σάν ἀντίδικο τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος ἐπιχειρεῖ παντοιοτρόπως νά τόν ὑποσκελίσει γιά νά τόν ὁδηγήσει στήν κόλασι. Δόξα ὅμως στόν Ἀναστάντα Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, διότι μέ τήν Σταυρική Του Θυσία καί τήν Ἀνάστασί Του, συνέτριψε τήν ἐξουσία πού εἶχε ὁ διάβολος ἐπάνω στό ἀνθρώπινο γένος καί στόν θάνατο καί μᾶς ἄνοιξε τίς πύλες τοῦ Παραδείσου.
Ποιά ἡ στάσις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπέναντι στήν Μαγεία
Οἱ μαγικές δαιμονικές ἐνέργειες καταδικάσθηκαν ἀνέκαθεν ἀπό τήν Ἐκκλησία μας ἀπό τήν ἐποχή τῆς Καινῆς Διαθήκης. Ἀλλά ἀκόμη καί στήν περίοδο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἡ μαγεία, ἡ μαγγανεία, ἡ γοητεία καί φαρμακεία ἐτιμωροῦντο μέ τήν ποινή τοῦ θανάτου. Λέγει τό Λευϊτικόν: «Ἀνήρ ἤ γυνή, ὅς ἄν γένηται αὐτῷ ἐγγαστρίμυθος ἤ ἐπαοιδός θανάτῳ θανατούσθωσαν ἀμφότεροι. Λίθοις λιθοβοληθήσετε αὐτούς. Ἔνοχοι εἰσι» (20,27). Ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά νά λύσει καί νά καταστρέψει τά ἔργα τοῦ διαβόλου. Μέ τήν νίκη του κατά τοῦ θανάτου, ἐνίκησε κατά κράτος τόν διάβολο, ὁ ὁποῖος ὡδηγοῦσε διά τοῦ θανάτου τούς ἀνθρώπους στήν αἰώνια καταδίκη τοῦ ἅδου. Τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ συνέχισαν οἱ Ἀπόστολοί Του, οἱ ὁποῖοι ἀπεκάλυψαν τήν πλάνη τῆς μαγείας καί κατεδίκασαν τούς μάγους. Ὁ Ἀπόστολος Φίλιππος στήν Σαμάρεια, βρῆκε τόν περιβόητο Σίμωνα τόν μάγο, τόν ὁποῖον ἀκολουθοῦσαν πολλοί καί ἔλεγαν ὅτι σ᾿ αὐτόν τόν ἄνθρωπο ἔχει ἐνσαρκωθῆ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἡ μεγάλη. Τελικά, μαζί μέ τό πολύ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων, βαπτίσθηκε καί ὁ Σίμων καί ἐγνώρισε ἐμπειρικά τήν δύναμι καί τήν δόξα τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τιμώρησε τόν Ἐλύμα τόν μάγο, διότι μέ τά μαγικά του τεχνάσματα ἐμπόδιζε τό ἔργο του καί ἰδιαίτερα δέν ἄφηνε τόν ἀνθύπατο Σέργιο νά πιστεύσει στόν Χριστό (Πράξ.13,4-12). Ἀκόμη ὁ ἴδιος Ἀπόστολος θεράπευσε τήν νεαρά ἐκείνη κόρη, ἡ ὁποία εἶχε πνεῦμα πύθωνος, στήν πόλι Φιλίππους τῆς Μακεδονίας, καί προσέφερε πολλά χρήματα στά ἀφεντικά της. (Πράξ.16,16). Ἀκόμη λέγει ἡ Γραφή ὅτι πολλοί κάτοικοι τῆς Ἐφέσου, ἀφοῦ ἐπίστευσαν στόν Χριστό, ἔφεραν τά μαγικά τους βιβλία καί ἀντικείμενα καί τά ἔκαιγαν ἐνώπιον ὅλων. (Πράξ.19,19).
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος μᾶς λέγει ὅτι ὁ διάβολος ἔπεσε ἀπό ἀλαζονεία. Καί αὐτός πού δέχεται τήν ἐπενέργειά του, ἀσκεῖται στήν ἀλαζονεία. Δέν εἶναι μόνο λύκος ἀλλά καί λιοντάρι, διότι λέγει ἡ Γραφή: «Ὁ γάρ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ, ζητῶν τίνα καταπίει» (Πέτρ. 5,8). Ὀνομάζεται ἀντικείμενος καί διάβολος, διότι διαβάλλει τόν Θεό στούς ἀνθρώπους, διαβάλλει ἐμᾶς πρός τόν Θεό καί ἐμᾶς τούς ἴδιους ἀναμεταξύ μας».
Ὁ Μέγας Βασίλειος στόν 83ον Κανόνα του καταδικάζει μέ ἑξαετῆ ἀφορισμό, αὐτούς πού καταφεύγουν στήν βοήθεια τῶν μάγων, τούς δέχονται στά σπίτια τους γιά ἐπιτέλεσι τῶν δαιμονικῶν τους πράξεων. Ὅσοι εἶναι μάγοι καί γόητες, σύμφωνα μέ τόν 65ον κανόνα του, τιμωροῦνται μέ τό ἐπιτίμιο τοῦ φονέως, δηλαδή ἀποκλείονται ἀπό τήν Θεία Κοινωνία ἐπί 20 χρόνια.
Ἡ Σύνοδος τῆς Λαοδικείας διά τοῦ 36ου κανόνος της καταδικάζει μέ καθαίρεσι τούς κληρικούς ἐκείνους, πού φτιάχνουν μαγικά φυλακτήρια καί τά δίνουν στούς ἀνθρώπους νά τά φοροῦν.
Ἡ ἐν Τρούλλῳ Σύνοδος, μέ τόν 61ον κανόνα της, τιμωρεῖ μέ ἐξαετῆ ἀποχή ἀπό τήν Θεία Κοινωνία ἐκείνους πού ἐπικαλοῦνται τήν βοήθεια τῶν μάγων. Ἐάν δέν μετανοήσουν, διατάζει νά ἀποκόπτονται παντελῶς ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, αὐτούς πού δέν πιστεύουν στόν ἀληθινό Θεό καί ἀσχολοῦνται μέ τήν μαγεία, τούς θεωρεῖ ἀρνητές τῆς πίστεως καί ἀποστάτες καί ἀποκλεισμένους διά παντός ἀπό τήν Θεία Κοινωνία.
Στό Βυζάντιο, σύμφωνα μέ τούς θεσπισθέντες νόμους, ὅσοι ἀσχολοῦντο μέ τήν μαγεία, ἐτιμωροῦντο αὐστηρά, ἀκόμη καί διά τῆς ποινῆς τοῦ θανάτου.
Ὁ σημερινός Ποινικός Κώδικας δέν προβλέπει τέτοιου εἴδους τιμωρίες, ὅμως ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τήν μαγεία, περιπίπτουν στό ἀδίκημα τῆς ἀπάτης καί τιμωροῦνται σύμφωνα μέ τόν νόμο, διότι ἀποσκοποῦν στήν ἀπόκτησι παράνομου καί εὔκολου κέρδους εἰς βάρος ἄλλων τιμίων συνανθρώπων τους.
Μον. Δαμασκηνός Δαμασκηνός.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου