«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Ἡ Θεία Εὐχαριστία ἤ Μετάληψις ἤ Θεία Κοινωνία εἶναι τό Μυστήριο ἐκεῖνο στό ὁποῖο μέ τήν μορφή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ λαμβάνει ὁ πιστός τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ γιά τήν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν του καί ζωήν τήν αἰώνιο.
Οἱ Προτεστάντες τό ἀπορρίπτουν μέ φανατισμό λέγοντας ὅτι δέν εἶναι μυστήριο. Εἶναι μία συμβολική πρᾶξις, μία ἀνάμνησις τοῦ Μυστικοῦ δείπνου, πού ἐπετέλεσε ὁ Χριστός τό βράδυ τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Κάνουν ἀκριβῶς τόν ἑξῆς συλλογισμό: «Ἐμεῖς ἐπικοινωνοῦμε πνευματικά μέ τόν Χριστό. Ὁ Χριστός κατοικεῖ διά τῆς πίστεως στίς ψυχές μας, ἄρα εἶναι περιττή ἡ θεία Εὐχαριστία. Καί ἀφοῦ εἶναι περιττή, ἄρα δέν ὑπάρχει, ἄρα δέν εἶναι μυστήριο. Στό ὄνομα τῆς λογικῆς τους ἀπορρίπτουν θεόσδοτα Μυστήρια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι τούς ἀπαντοῦμε ὡς ἑξῆς: Ἡ Θεία Εὐχαριστία δέν εἶναι μία συμβολική πρᾶξις, ἀλλά ἀναίμακτη θυσία. Μία φορά ἔγινε ἐπάνω στόν Σταυρό ἡ αἱματηρή θυσία τοῦ Χριστοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου. Αὐτή ἡ θυσία ἐπαναλαμβάνεται ἀναίμακτα στά ἅγια θυσιαστήρια τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅταν τελεῖται τό Μυστήριο τῆς Θεία Εὐχαριστίας. Ὁ Κύριος δύο φορές κάνει σαφῶς λόγο γι᾿ αὐτό τό Μυστήριο. Τήν πρώτη φορά τό συνιστᾶ ὡς ἀναγκαῖο ἐφόδιο γιά τήν σωτηρία τοῦ λαοῦ Του. Ἰδού τό χωρίο: «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή φάγητε τήν σάρκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίητε αὐτοῦ τό αἷμα οὐκ ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς. Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον. Ἡ γάρ σάρξ μου ἀληθῶς ἐστί βρῶσις, καί τό αἷμα μου ἀληθῶς ἐστί πόσις. Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει κἀγώ ἐν αὐτῶ». (Ἰωάν.6,52-57). Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι τέσσερεις φορές ὁ Κύριος τονίζει ὅτι ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι θυσία καί ὅτι μιλάει ξεχωριστά γιά τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του.
Πολλοί Προτεστάντες ἀκούοντας αὐτό τό χωρίο λέγουν ὅτι «τρώγω τήν σάρκα» σημαίνει ἐπικοινωνῶ πνευματικά μέ τόν Χριστό καί ἔχω ζωή αἰώνιο, ἐνῶ, ἐάν δέν τρώγω τήν σάρκα καί δέν πίνω τό αἷμα τοῦ Κυρίου, δηλαδή δέν ἐπικοινωνῶ πνευματικά, δέν ἔχω μέ τόν Ἰησοῦ αἰώνιο ζωή.
Τούς ἀπαντοῦμε ὡς ἑξῆς: Ἐάν ὁ Κύριος ἐννοοῦσε τήν πνευματική κοινωνία μαζί Του, μέσα ἀπό τά εἴδη τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ, γιατί σκανδαλίσθηκαν οἱ ἀκροατές του, μάλιστα μερικοί ἀπό τούς μαθητές Του εἶπαν: «Σκληρός ἐστιν ὁ λόγος οὗτος τίς δύναται αὐτοῦ ἀκούειν» (Ἰωάν. 6,60). Ἐάν ὁ Κύριος ἐννοοῦσε πνευματική καί ὄχι πραγματική ἐπικοινωνία μέ τήν βρῶσι καί τήν πόσι τοῦ Σώματος καί Αἵματός Του, γιά ποιόν λόγο νά σκανδαλισθοῦν οἱ ἀκροατές καί μαθητές Του; Παρότι «οἱ Ἰουδαῖοι ἐμάχοντο πρός ἀλλήλους λέγοντες πῶς δύναται οὗτος ἡμῖν δοῦναι τήν σάρκα φαγεῖν» (Ἰωάν. 6,52), ὁ Κύριος τούς ἐβεβαίωνε ἐπίμονα, μπορῶ νά πῶ καί ἀπειλητικά ὅτι, ἐάν δέν φάγουν καί δέν πιοῦν τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του δέν θά ἔχουν αἰώνιο ζωή. Ἡ ἐπιμονή του δείχνει ὅτι ἡ βρῶσις καί ἡ πόσις τῆς σαρκός καί τοῦ Αἵματός Του λέγονται μέ πραγματική καί ὄχι πνευματική ἤ ἀλληγορική ἔννοια. Πολλοί ἀπό τούς μαθητές Του στό ἄκουσμα αὐτῆς τῆς παραδόξου διδασκαλίας Του «ἀπῆλθον εἰς τά ὀπίσω καί οὐκέτι μετ᾿ αὐτοῦ περιεπάτουν» (Ἰωάν. 6,66). Ὁ Χριστός δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν φυγήν τους οὔτε ἐλαττώνει τό παράδοξο γιά τούς μαθητές Του ὕψος τῆς διδασκαλίας Του. Ἀντιθέτως,τούς προκαλεῖ, ἐάν θέλουν νά φύγουν καί αὐτοί (στίχος 67). Αὐτή ἡ κατηγορηματική στάσις τοῦ Ἰησοῦ, πού ἀδιαφορεῖ γιά τόν σκανδαλισμό καί τήν φυγή, ἀκόμη καί ὅλων τῶν ἀκροατῶν καί μαθητῶν Του, δείχνει ὅτι δέν μιλάει ἀλληγορικά, ἀλλά βεβαιώνει πραγματικά γιά τήν χορήγησι τοῦ Σώματός Του πρός ζωήν αἰώνιο.
Τήν δεύτερη φορά ὁ Κύριος παρέδωσε ὁ ἴδιος τό Σῶμα καί τό Αἷμα Του στόν Μυστικό δεῖπνο. Εἶπε στούς μαθητές Του: «Λάβετε φάγετε τοῦτο ἐστι τό Σῶμα μου, πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες τοῦτο ἐστι τό αἷμα μου τό τῆς Καινῆς Διαθήκης τό ὑπέρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν»(Ματθ.26, 26-27). Ἐδῶ βλέπουμε ὅτι πρόκειται σαφῶς περί θυσίας καί ὄχι ἀλληγορίας, διότι καταλήγει εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ὑπάρχει σαφής χωρισμός σώματος καί αἵματος. Οἱ Προτεστάντες ἐπιμένουν λέγοντας ὅτι τό ρῆμα «ἐστι» σημαίνει συμβολίζει. Διότι ἔτσι λέγει καί ἀλλοῦ ὁ Κύριος: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή....» Ἀπαντοῦμε ὅτι σ᾿ αὐτό τό χωρίο δέν πρέπει τό ρῆμα «εἰμί» νά ληφθῆ μέ ἀλληγορική ἔννοια, διότι ὁ Κύριος ἦταν πράγματι πνευματική ἄμπελος τῆς ὁποίας γεωργός ἦταν ὁ Θεός. Μέ ἀλληγορική λοιπόν ἔννοια μποροῦμε νά ἐκλάβουμε τήν λέξι «ἄμπελος» καί ὄχι τό ρῆμα «εἰμί».
Οἱ Προτεστάντες ἐπικαλούμενοι τά χωρία (Λουκ. 22,Ι9 καί Α. Κοριν. 11,24) λέγουν ὅτι τό Δεῖπνο τοῦ Κυρίου ἦταν ἕνα ἀναμνηστικό συμπόσιο, μία φιλική τράπεζα μέ τούς μαθητές Του στούς ὁποίους προσφέρθηκε ψωμί καί κρασί πρός ἀνάμνησι τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου.
Τούς ἀπαντοῦμε: Ὁ Χριστός δέν εἶπε: «Λάβετε φάγετε» διότι αὐτό εἶναι ἕνα σύμβολο τοῦ Σώματός μου, ἀλλά τί εἶπε: «τοῦτο (ὁ ἄρτος) ἐστι τό Σῶμα μου» καί «τοῦτο (τό κρασί) ἐστι τό Αἷμα μου (Ματθ. 26,26-28) καί Λουκ. 22,Ι9). Ἄς ἔλθουμε εἰδικώτερα στό δεύτερο χωρίο τοῦ Λουκᾶ. Ὁ Κύριος λέγει: «τοῦτο τό ποτήριον ἐστιν ἡ Καινή διαθήκη» (22,20), δέν λέγει αὐτό τό ποτήριο εἶναι ἀναμνηστικό τῆς νέας Διαθήκης. Ἐδῶ δηλώνει μέ σαφήνεια ὅτι τό περιεχόμενο τοῦ Ποτηρίου εἶναι τό Αἷμα του. Στό προηγούμενο στίχο (19) δέν λέγει τοῦτο ἐστι τό σύμβολο τοῦ σώματός μου, ἀλλά «τοῦτο ἐστι τό Σῶμα μου τό ὑπέρ ὑμῶν διδόμενον». Ἐδῶ μᾶς λέγει τόν σκοπό γιά τόν ὁποῖο μᾶς δίνει τό Σῶμα του μέ τά λόγια «τό ὑπέρ ὑμῶν διδόμενον», ἐνῶ ὁ Ματθαῖος συμπληρώνει καλλίτερα (26,27) «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Κατόπιν λέγει ὁ Λουκᾶς: «τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν».
Αὐτή ἡ φράσις σκανδαλίζει πολύ τούς Προτεστάντες. Τήν ἀφαιροῦν ἀπό ὅλα τά παραπάνω χωρία, στά ὁποῖα βλέπουμε τήν οὐσία τοῦ Μυστηρίου καί μᾶς λέγουν: «νά, τό Μυστικό Δεῖπνο εἶναι μία ἀναμνηστική τελετή». Ἀλλά τούς ἀπαντᾶμε σχετικά: Ἡ θεία Εὐχαριστία, ἐπειδή προσφέρεται ἀναίμακτα, δηλαδή ὄχι ὡς κρέας καί αἷμα, ἀλλά μέ τήν μορφή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ, εἶναι πραγματική καί ἀναμνηστική. Εἶναι πραγματική θυσία διότι σαφῶς ὁμολογεῖται ἀπό τόν Κύριο ὅτι εἶναι Σῶμα καί Αἷμα Του. Εἶναι καί ἀναμνηστική διότι ἔχει τήν μορφή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, διά τῶν ὁποίων ἐνθυμούμεθα τήν θυσία τοῦ Γολγοθᾶ,πού ἔγινε μία φορά. Ἐάν ἐπαναλαμβανόταν ἡ θυσία Του στόν Γολγοθᾶ, αὐτό θά ἐσήμαινε ὅτι δέν μποροῦσε νά πετύχη τό προσδοκώμενο ἀποτέλεσμα καί θά ἦταν ὅμοια μέ τίς θυσίες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἀλλ᾿ ἐφ᾿ ὅσον ἡ θυσία Του στόν Γολγοθᾶ ἦταν ἐξιλαστήρια, ὁποιαδήποτε ἐπανάληψίς της δέν θά εἶχε κανένα νόημα. Στά θυσιαστήρια τῶν ἐκκλησιῶν προσφέρεται αὐτή ἡ θυσία μέ ἀναίμακτο τρόπο μέ τήν μορφή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ καί θά συνεχίση νά προσφέρεται μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας Του (Λουκ. 22,19 καί Α. Κοριν. 11,25).
Μέσα στήν Γραφή ἔχομε καί χωρία, πού μιλοῦν σαφῶς γιά θυσία καί θυσιαστήριο τῶν Χριστιανῶν. Ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ἑβραίους ἐπιστολή του (Ι3,10) λέγει: «Ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν ἐξουσίαν οὐκ ἔχουσι οἱ τήν σκηνήν λατρεύοντες». Ἀφοῦ ἔχουμε θυσιαστήριο, πρέπει νά ὑπάρχη καί ἱερατεῖο καί θυσία.
Οἱ Προτεστάντες ἀνθίστανται καί μᾶς λέγουν ὅτι θυσιαστήριο δέν εἶναι ἡ Ἁγία Τράπεζα μιᾶς ἐκκλησίας, ἀλλά ὁ Γολγοθᾶς. Καί ὅτι τό «ἐξ οὗ φαγεῖν» δέν σημαίνει τρώγω ἀλλά μέ ἀλληγορική ἔννοια, πού σημαίνει πιστεύω.
Ἄς ἐπιχειρήσουμε λοιπόν μέ βάσι τίς ἐξηγήσεις τῶν Προτεσταντῶν νά βγάλουμε νόημα ἀπό τό χωρίο αὐτό τοῦ Παύλου. Δηλαδή: θυσιαστήριο σημαίνει Γολγοθᾶς, τρώγω σημαίνει πιστεύω καί «οἱ ἐν τῇ σκηνῇ λατρεύοντες» εἶναι οἱ Ἰσραηλίτες. Ἄρα λέγομεν ἔχομεν τόν Γολγοθᾶν στόν ὁποῖον δέν ἔχουν δικαίωμα νά πιστεύσουν οἱ Ἰσραηλίτες. Ἀλλά, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστός δέν δέχεται τούς Ἰσραηλίτες στήν πίστι; Ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος ἦταν φανατικός Ἰσραηλίτης καί ἔγινε ὄχι μόνο Χριστιανός, ἀλλά καί σκεῦος ἐκλογῆς. Βλέπετε, ἀδελφοί Προτεστάντες σέ τί συμπέρασμα φθάνουμε, ἐάν δεχθοῦμε τίς δικές σας ἑρμηνεῖες;
Βάσει τοῦ χωρίου τοῦ Παύλου ( Ἑβρ.10,Ι2-14) μᾶς λέγουν οἱ Προτεστάντες ὅτι μία θυσία προσέφερε ὁ Χριστός καί ὄχι δύο πού ἔχετε ἐσεῖς, μία τήν τοῦ Γολγοθᾶ καί μία τήν ἐπί τῆς Ἁγίας Τραπέζης.
Τούς ἀπαντοῦμε ὡς ἑξῆς: Ἡ θυσία τοῦ Γολγοθᾶ καί τῆς Ἁγίας Τραπέζης εἶναι μία καί ἡ αὐτή. Ἄρχισε ἀπό τόν Γολγοθᾶ καί συνεχίζεται στήν Ἁγία Τράπεζα. Εἶναι ἴδιες ὡς πρός τήν φύσι καί διαφέρουν ὡς πρός τόν τρόπο καί τόν σκοπό τῆς προσφορᾶς. Δηλαδή ὁ ἕνας Χριστός θυσιάζεται καί στόν Γολγοθᾶ καί στήν Ἁγία Τράπεζα, ἀλλά ἡ πρώτη θυσία ἦταν αἱματηρά, ἐνῶ ἡ ἄλλη ἀναίμακτη. Ἡ πρώτη, στόν Γολγοθᾶ εἶναι ἀντικειμενική, γενική γιά ὅλους, ἐνῶ ἡ δεύτερη ὑποκειμενική, γιά ὅσους μόνο ἐπιθυμοῦν. Ἡ θυσία τῆς Ἁγίας Τραπέζης εἶναι καί σχετική, διότι ἐξαρτᾶται ἀπό τήν θυσία τοῦ Γολγοθᾶ. Ἡ θυσία τῆς Ἁγίας Τραπέζης εἶναι σύμβολο καί πραγματικότης τῆς θυσίας τοῦ Γολγοθᾶ. Σύμβολο, γιατί εἶναι ἀναίμακτος ὁ τρόπος τῆς προσφορᾶς ἄρτου καί οἴνου, πού συμβολίζει τήν θυσία τοῦ Γολγοθᾶ. Εἶναι καί πραγματικότης, διότι αὐτός ὁ συμβολισμός δέν εἶναι φανταστικός, ἀλλά πραγματικός ὁ θυσιαζόμενος στόν Γολγοθᾶ Ἰησοῦς.
Τό κακό δέν προῆλθε ἀπό τούς σημερινούς Προτεστάντες, ἀλλά ἀπό τούς ἀρχηγούς τους, οἱ ὁποῖοι ἐν ὀνόματι τῆς ἀπογυμνωμένης ἀπό ἀγαθά ἔργα πίστεως, διεκήρυξαν ὅτι θά σωθοῦν δι᾿ αὐτῆς καί ἀπέβαλαν ὅλη τήν ὑπόλοιπη διδασκαλία καί παράδοσι τῶν Μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο.
Ὁ Λούθηρος δέν ἐπίστευε ὅτι στό Μυστήριο αὐτό γίνεται θαῦμα. Ἀρνεῖτο ὅτι ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος μέ τήν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μεταβάλλονται σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ. Λέγουν οἱ βιογράφοι του ὅτι τόσο πολύ τόν συνετάραξαν οἱ συζητήσεις γύρω ἀπό τό θέμα τῆς θείας Εὐχαριστίας, ὥστε τοῦ δημιούργησαν ἰσχυρό ἐκνευρισμό, τοῦ ἐκλόνισαν τήν ὑγεία καί τόν ἔφεραν ἐνωρίτερα στόν τάφο.
Ὁ δεύτερος μεταρρυθμιστής τους Ἰωάννης Καλβῖνος ἔλεγε τά ἑξῆς: Ὁ ἄρτος καί ὁ οἶνος εἶναι ὁρατά σημεῖα, τά ὁποῖα παριστάνουν, συμβολίζουν τό Σῶμα καί τό αἷμα. Εἶναι διαβολική πλάνη νά πιστεύωμεν ὅτι ὁ ἄρτος, μετά τήν εὐλογία ἀπό τόν ἱερέα, μεταβάλλεται σέ Σῶμα Χριστοῦ καί ὁ οἶνος σέ Αἷμα. Εἶναι διαβολική ἀπάτη καί κατάχρησις ἡ διδασκαλία περί σωματικῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου στήν θεία Εὐχαριστία. Εἶναι μία βδελυρή εἰδωλολατρεία» ἔγραφε μέ ἀλαζονεία καί ὁ Ζβίγγλιος.
Τόσο φοβερά καί βλάσφημα ἦταν αὐτά πού ἐδίδαξαν οἱ ἀρχηγοί τῆς μεταρρυθμίσεως ὥστε, ὅταν ὁ Λούθηρος πληροφορήθηκε τόν τραγικό φόνο τοῦ Ζβιγγλίου, εἶπε: «Τέτοιος θάνατος ἔπρεπε σ᾿αὐτόν, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε τέτοια σατανική διδασκαλία γιά τήν Θεία Εὐχαριστία»
Σήμερα οἱ Προτεστάντες, ὅσοι κρατοῦν τό μέγα αὐτό Μυστήριο, σάν ἁπλῆ συμβολική τελετή, καυχῶνται διότι δέν ἔχουν ἅγιες Τράπεζες, οὔτε λιβανωτό, οὔτε μυσταγωγίες, οὔτε λαβίδες, οὔτε ἀντιμήνσια, οὔτε ἐξομολόγησι, οὔτε τίποτε ἄλλο, ἀπό ὅσα μέ βαθειά εὐλάβεια καί σεβασμό κατέχει καί χρησιμοποιεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἐξακολουθοῦν νά πιστεύουν ὅτι μέ τήν μετάληψι τοῦ ἁπλοῦ ἄρτου καί οἴνου γίνονται μέτοχοι τῶν οὐρανίων δωρεῶν τῆς ἀοράτου παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά, τούς ἐρωτοῦμε, πῶς τό κοινό ψωμί καί κρασί τούς δίνει τέτοια προνόμια;
Ὁμόφωνη εἶναι καί ἡ ἀρχαία παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας μας σχετικά μέ τό Μυστήριο αὐτό. Θά ἀρκεσθῶ σέ μερικές μαρτυρίες τῶν πρώτων Πατέρων:
Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, πού ἀπέθανε τό 107 μ.Χ γράφει στήν ἐπιστολή του πρός τούς χριστιανούς τῆς Σμύρνης: «Εὐχαριστίας ἀπέχονται οἱ δοκῆται, (αἱρετικοί ἐκείνης τῆς ἐποχῆς) διά τό μή ὁμολογεῖν τήν εὐχαριστίαν σάρκα εἶναι τοῦ Σωτῆρος τήν ὑπέρ ἁμαρτιῶν ἡμῶν παθοῦσαν».
Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος, πού γεννήθηκε περί τό 100 μ.Χ γράφει: «Προσφέρομεν εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ θυσίαν ἥν ὁ Κύριος Ἰησοῦς διέταξε προσενεχθῆναι τουτέστιν ἐν τῇ εὐχαριστίᾳ τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου. Ἀπό τό βιβλίο του: Διάλογος πρός Τρύφωνα.
Ὁ Κύριλλος Ἰεροσολύμων, πού γεννήθηκε τό 3Ι2 μ.Χ γράφει τά ἑξῆς στήν 22α Κατήχησί του: «Ὁ φαινόμενος ἄρτος οὐκ ἄρτος ἐστιν εἴ καί τῆ γεύσει αἰσθητός, ἀλλά σῶμα Χριστοῦ, καί ὁ φαινόμενος οἶνος οὐκ οἶνος ἐστι εἰ καί γεῦσις τοῦτο βούλεται, ἀλλά αἷμα Χριστοῦ"·
Ὁ Μέγας Βασίλειος στήν Λειτουργία του λέγει: «Τά προκείμενα δῶρα ταῦτα εὐλογῆσαι ἀναδεῖξαι τόν μέν ἄρτον τοῦτον αὐτό τό τίμιον Σῶμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τό δέ ἐν τῷ ποτηρίῳ τούτῳ αὐτό τό τίμιον αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ».
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος στήν Λειτουργία του γράφει: «Ποίησον τόν μέν ἄρτον τοῦτον τίμιον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ σου τό δέ ἐν τῷ ποτηρίῳ τίμιον αἷμα τοῦ Χριστοῦ σου μεταβαλών τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ». Ἔτσι, ἡ Ἁγία Γραφή καί ἡ Παράδοσις τῶν τεσσάρων πρώτων αἰώνων μᾶς μαρτυροῦν γιά τήν σύστασι καί ἐξάπλωσι ἀνά τίς ἐκκλησίες τοῦ κόσμου τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας.
Πῶς μπορεῖ ἕνας ἱερεύς, μᾶς ἐρωτοῦν οἱ Προτεστάντες, πού εἶναι καί αὐτός ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, νά ἐπιτελῆ ἕνα θαῦμα σάν αὐτό, τήν μεταβολή τοῦ ψωμιοῦ καί τοῦ κρασιοῦ σέ Σῶμα καί Αἷμα Κυρίου.
Τούς ἀπαντοῦμε ὡς ἑξῆς: Οἱ ἱερεῖς μπορεῖ νά εἶναι ἁμαρτωλοί, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὄχι ὅμως τόσον ἁμαρτωλοί, ὅσο κατηγοροῦνται. Δέν εἶναι ὅμως οἱ ἱερεῖς πού μετατρέπουν τό ψωμί καί τό κρασί σέ Σῶμα καί Αἷμα Κυρίου, ἀλλά τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Αὐτοί προσεύχονται καί ὁ Θεός στέλνει τό Πνεῦμα Του. Μόνο αὐτοί ἔχουν τό εἰδικό χάρισμα πού ἔλαβαν στήν χειροτονία τους νά ἐπιτελοῦν αὐτό, καθώς καί ὅλα τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας.
Πρός ἐνημέρωσι τῶν χριστιανῶν γιά τήν καλλίτερη προετοιμασία τους στήν Μετάληψι τῶν θείων δώρων παραθέτουμε στήν συνέχεια τά ἑξῆς: Ἡ προετοιμασία γιά τήν Θεία Κοινωνία εἶναι δύο εἰδῶν: Σωματική καί ψυχική. Αὐτή συνίσταται στά ἑξῆς:
Ι. Στήν ἐξομολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν, χωρίς τήν ὁποία δέν μπορεῖ νά κοινωνήση κανείς. Μόνο τά παιδιά μέχρι τῆς ἡλικίας τῶν ἑπτά ἐτῶν μποροῦν νά κοινωνοῦν χωρίς ἐξομολόγησι.
2. Στήν συμφιλίωσι μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Ἐάν ἔχει ἐπέλθη διατάραξις τῶν σχέσεων μας μέ κάποιον, πρέπει νά συμφιλιωθοῦμε τό ταχύτερο. Χωρίς τήν ἀγάπη μέ τόν συνάνθρωπο ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι φωτιά ὄχι τῶν ἁμαρτιῶν μας, ἀλλά τῆς ψυχῆς μας.
3. Ἀποχή ἀπ᾿ ὅλα τά κακά ἔργα, ἰδιαίτερα τά πάθη τῆς σαρκός τά ὁποῖα μολύνουν ὅλον τόν ἄνθρωπο, ψυχικά καί σωματικά. Ἐπίσης ἀπαιτεῖται κάποια ἐγκράτεια τροφῶν καί ποτῶν καί τελεία νηστεία τό πρωί τῆς ἡμέρας πού θά πᾶμε στήν ἐκκλησία γιά τήν Κοινωνία. Μόνο στούς ἑτοιμοθανάτους καί πολύ ἀσθενεῖς προσφέρεται ἡ Θεία Κοινωνία χωρίς νηστεία.
4. Νά ἔχη διαβάση, ὅποιος ἐπιθυμεῖ νά κοινωνήση, τήν Ἀκολουθία τῆς θείας Μεταλήψεως. Σέ περίπτωσι ἐλλείψεως αὐτοῦ τοῦ βιβλίου, νά ἔχη κάνη ἐπί ἀρκετή ὥρα προσευχή μετά συντριβῆς καρδίας καί συναισθήσεως τοῦ Μεγάλου Μυστηρίου πού πρόκειται σέ λίγο νά ἀξιωθῆ.
Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου