«Πνευματική φαρέτρα τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ»
Μία χρονιά, ἦταν Ἐκλησιαστικός ὁ π. Δαβίδ. Κάθε βράδυ ἄναβε τά καντήλια στήν ὥρα τοῦ Ἀποδείπνου. Τό πρωῒ πάλι τά ἄναβε ὅσα εἶχαν σβήσει. Τό καντήλι τοῦ ῾Αγίου Σπυρίδωνος, τό εὕρισκε πάντα νά καίῃ ἀπό τό βράδυ μέ δυνατή φλόγα. ῞Ενα πρωῒ, εἶπε στόν ῞Αγιο:
«Ἄαα ἐσύ ὡς τσοπάνης, ἤσουν ξελιγομένος (πεινασμένος καί διψασμένος) καί τώρα πού βρῆκες λάδι κυττάζεις νά τό κάψῃς ὅλο». Στενοχωρήθηκε πολύ ὁ ῞Αγιος. Ἀπό τήν ἑπομένη βραδυά ἔπαυσε πλέον νά καίῃ τό καντήλι του. Προσπαθοῦσε ὁ καϋμένος ὁ Γέρο Δαβίδ νά τό ἀνάψῃ καί αὐτό ἔσβηνε ἀμέσως. ῞Υστερα ἀπό πολλά παρακάλια, μετάνοιες καί ἱκεσίες, κατένευσε ὁ ῞Αγιος καί τόν συνεχώρησε. ῎Εκτοτε τό καντήλι του ἔκαιγε ὅπως καί πρῶτα.
Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης.
Μέ τήν εὐλογία τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου