Μία εξέχουσα μορφή της Αγιοταφιτικής Αδελφότητας πέρασε στην αιωνιότητα. Ο Αγιοταφίτης Γέροντας Ιουστίνος, ο οποίος επί δεκαετίες διηκόνησε στο Φρέαρ του Ιακώβ στη Nablus της Παλαιστίνης και συνέδεσε το όνομά του με την ανέγερση του περικαλλούς Ιερού Ναού της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, εκοιμήθη σήμερα, 1η Οκτωβρίου, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία εκκλησιαστική παρακαταθήκη.
Το όνομά του ταυτίστηκε με έναν από τους ιερότερους τόπους της Αγίας Γης. Στο Φρέαρ του Ιακώβ, εκεί όπου ο Κύριος Ιησούς Χριστός συναντήθηκε με τη Σαμαρείτιδα και αποκάλυψε το μυστήριο του «ὕδατος τοῦ ζῶντος», ο Γέροντας Ιουστίνος (αφού πρώτα από την νεανική του ηλικία υπηρέτησε ως Φύλακας πολλών άλλων προσκυνημάτων) αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.
Δεν υπήρξε απλώς ο Φύλακας ενός ιστορικού προσκυνήματος. Ήταν ο άνθρωπος που έκανε τον ιερό αυτό τόπο, τρόπο ζωής και διακονίας. Στο πέρασμα των χρόνων, υποδέχθηκε αναρίθμητους προσκυνητές, υπηρέτησε τη λατρευτική ζωή και εργάστηκε ώστε η Ορθόδοξη παρουσία στη Σαμάρεια της Παλαιστίνης να παραμένει ζωντανή, μέσα σε συνθήκες δύσκολες, απαιτητικές και κυρίως επικίνδυνες ακόμα και για την ίδια του τη ζωή.
Το έργο που φέρει ανεξίτηλα τη σφραγίδα του είναι ο μεγαλοπρεπής Ιερός Ναός της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος. Ο Γέροντας είναι αυτός που, έχοντας λειτουργήσει στην Παλαιστίνη ως ο Πατέρας των Φτωχών, εξασφάλισε την απαραίτητη άδεια και ανέγειρε τον ναό και τα παρεκκλήσια του Αγίου Ιουστίνου του Φιλοσόφου και του Αγίου Φιλουμένου, μετατρέποντας το προσκύνημα σε μία επιβλητική μαρτυρία της Ορθοδοξίας στη Σαμάρεια.
Ο Ναός της Αγίας Φωτεινής υψώθηκε από το Γέροντα Ιουστίνο σε έναν τόπο όπου το Ευαγγέλιο ακούστηκε με τρόπο μοναδικό και όπου η σύγχρονη ιστορία της Αγιοταφίτικης παρουσίας γράφτηκε ακόμη και με αίμα.
Εκεί μαρτύρησε το 1979 ο Άγιος νέος Ιερομάρτυς Φιλούμενος ο Αγιοταφίτης, ο οποίος υπηρετούσε ως Ηγούμενος του Φρέατος του Ιακώβ. Στον ίδιο τόπο, ο Γέροντας Ιουστίνος συνέχισε τη διακονία του ως ζωντανός ιερομάρτυς γνωρίζοντας ότι παραλάμβανε μια ευθύνη δυσβάστακτη για τους χοϊκούς του ώμους. Δέχθηκε πολλές φορές επιθέσεις, κινδύνευσε να χάσει τη ζωή του ακόμα κι από τους ίδιους τους δολοφόνους του Αγίου Φιλουμένου, ωστόσο παρέμεινε σταθερός αγωνιστής στον τόπο της διακονίας του. Φύλακας ακοίμητος του προσκυνήματος που με τον ιδρώτα του ανοικοδόμησε.
Ο ίδιος άλλωστε συνήθιζε να λέει: «Όταν φύγω, επιθυμώ ο Θεός να με κρίνει ως Φύλακα Αγιοταφίτη».
Και αυτή δεν ήταν απλώς μια φράση. Ήταν το προσωπικό του «πιστεύω». Η βαθύτερη αντίληψή του για την αποστολή του ως μέλους του Τάγματος των Σπουδαίων. Ο Αγιοταφίτης δεν είναι ο κύριος των Παναγίων Προσκυνημάτων. Είναι ο άνθρωπος στον οποίο η Εκκλησία εμπιστεύεται έναν θησαυρό, για να τον υπηρετήσει, να τον προστατεύσει και να τον παραδώσει ακέραιο στις επόμενες γενιές.
Και ο Γέροντας Ιουστίνος υπηρέτησε αυτή την αποστολή με τρόπο που έκανε τη ζωή του αδιάσπαστα συνδεδεμένη με τον τόπο.
Σήμερα, μαζί με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων δεν αποχαιρετούμε απλώς έναν Αγιοταφίτη Ηγούμενο. Αποχαιρετούμε έναν Άνθρωπο που άφησε το προσωπικό του αποτύπωμα σε έναν τόπο όπου συναντώνται το Ευαγγέλιο, η ιστορία, το μαρτύριο και η ζωντανή Ορθόδοξη παράδοση.
Ο Ναός της Αγίας Φωτεινής θα συνεχίσει να υψώνεται. Το Φρέαρ του Ιακώβ θα συνεχίσει να δέχεται προσκυνητές. Η προσευχή θα συνεχίσει να αναπέμπεται στον τόπο όπου ο Χριστός μίλησε για το «ὕδωρ τὸ ζῶν».
Και μέσα σε αυτή τη συνέχεια θα υπάρχει πάντοτε η μνήμη του Γέροντος Ιουστίνου.
Ευχαριστώ τον Θεό Γέροντα για τη μεγάλη ευλογία να σε γνωρίσω, να συνδεθούμε ως πατέρας με παιδί, να σταθώ κοντά σου, να αφουγκραστώ τον πόνο της ψυχής σου, να ζήσω τους αγώνες σου, να ακούσω τις αγωνίες σου και, όσο μου επέτρεψαν οι περιστάσεις, να σε διακονήσω. Σε ευχαριστώ Γέροντα για την αγάπη σου, την οποία μου έδειχνες μέχρι και τις τελευταίες στιγμές της επί γης ζωής σου, για την εμπιστοσύνη σου, για τις συμβουλές σου, για τις παρακαταθήκες που μου παρέδωσες.
Και τώρα, εκεί που βρίσκεσαι Γέροντα, νικητής στεφανωμένος, μαζί με την Αγία Φωτεινή, τον Άγιο Ιουστίνο τον Φιλόσοφο και τον προκάτοχό σου Άγιο Φιλούμενο, εκεί στον Ουρανό όπου συναυλίζεσαι με τον Τίμιο Πρόδρομο που εξασφάλισες για το Πατριαρχείο τον τόπο της φυλάκισης και της αποτομής της τιμίας κεφαλής του στη Σεβάστεια, εκεί που συνομιλείς με τον μεγαλομάρτυρα Άγιο Γεώργιο που οικοδόμησες το μοναστήρι του στο Νούσφιζμπιλ, εκεί στο Ουράνιο Θυσιαστήριο όπου συλλειτουργείς με τον Άγιο Ιάκωβο τον Αδελφόθεο με τον οποίο επικοινωνούσες τις τελευταίες στιγμές σου επάνω στη γη, εκεί στη Βασιλεία του Θεού που ως Φύλακας Αγιοταφίτης κέρδισες, «μετανοημένος όπως ο Πέτρος κι όχι προδότης ως ο Ιούδας» όπως έλεγες, εκεί Γέροντα πρέσβευε για όλους εμάς.
