Απόστολος: Β΄ Κορ. στ΄ 16-18, ζ΄1
Ευαγγέλιο: Λουκ. στ΄ 31-36
5 Οκτωβρίου 2025
Η ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε σήμερα προέρχεται από την επί του όρους ομιλία του Κυρίου μας. Ο Κύριος πήγε σε ένα ψηλό σημείο και από εκεί κάθισε και δίδασκε τα πλήθη που τον άκουγαν. Μέσα από την ομιλία αναφέρθηκε στις σχέσεις των ανθρώπων με το Θεό και τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους. Βασική εντολή όπως πάντα η μακριά από κάθε φόβο και ανιδιοτελής αγάπη. Αφού ο Θεός είναι η τέλεια Αγάπη, καλείται και ο άνθρωπος να έχει αγάπη, να βρει το κατ’ εικόνα και να φθάσει στο καθ’ ομοίωση με το Θεό. Ο Χριστός για να μην θεωρήσουμε κάτι πολύ δύσκολο αυτό που ζητάει μας λέγει «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Όπως θέλουμε να μας συμπεριφέρονται οι άλλοι άνθρωποι και εμείς το ίδιο να φερόμαστε στους άλλους. Παρόμοιος ορισμός είχε λεχθεί από τον Θεό και στην Παλαιά Διαθήκη «Ό μισείς, μηδενί ποιήσεις». Σε δυο άξονες όπως μας την περιέγραψε ο Χριστός πρέπει να περιστρέφεται η αγάπη μας προς τον πλησίον: α) η προσφορά προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο, χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα, β) η ανεξικακία προς τους εχθρούς και κατά συνέπεια η συγχωρητικότητα.
Ο Χριστός μας, μας είπε αλλού ότι αν δεν αγαπάμε τους συνανθρώπους μας που βλέπουμε και λέμε ότι αγαπάμε τον Θεό που δεν τον βλέπουμε τότε λέμε ψέματα. Η αγάπη προς τον Θεό θα πρέπει να εκδηλώνεται και προς τον πλησίον. Τρεις βασικές αρχές πρέπει να διέπουν την αγάπη και την προσφορά μας προς τους αδελφούς μας: α) δεν πρέπει να βοηθάμε τους αδελφούς μας γιατί μόνο και μόνο φοβόμαστε την τιμωρία από τον Θεό της κολάσεως, β) δεν πρέπει να είναι ιδιοτελής αλλά ανιδιοτελής, δηλαδή δεν βοηθάμε κάποιον με σκοπό ανταλλάγματα για παράδειγμα για να μπορέσουμε να πάμε στον Παράδεισο, γ) η αγάπη μας δεν πρέπει να επεκτείνεται μόνο προς αυτούς που μας αγαπούν και γενικά μας φέρονται καλά αλλά θα πρέπει να υπερβαίνει τα όρια της ανθρώπινης δικαιοσύνης. Αγαπόντας τον συνάνθρωπό μας, τον Θεό αγαπάμε όπως μας είπε στην παραβολή της κρίσεως ο Χριστός: «εφόσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε». Η αγάπη του Χριστιανού επεκτείνεται προς όλους, χωρίς διακρίσεις, ακόμα και προς τους εχθρούς μας, όπως αλλού μας διδάσκει η παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Η προσφορά μας προς τον πλησίον μπορεί να γίνεται με τρεις τρόπους: α) να δώσουμε χρήματα, τροφή, ενδύματα, φάρμακα σε κάποιον που τα έχει ανάγκη, β) να αφιερώσουμε χρόνο και να δείξουμε υπομονή στον συνάνθρωπό μας που έχει ένα πένθος, περνά ένα πειρασμό, μια δοκιμασία, να του συμπαρασταθούμε, γ) να καταβάλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια έναν άνθρωπο να τον βοηθήσουμε να έρθει κοντά στον Χριστό με την προσευχή μας, με τον γλυκό μας λόγο, με το δικό μας σωστό παράδειγμα.
Βασικότατη επίσης εκδήλωση της αγάπης μας προς τον Θεό είναι η ανεξικακία και η συγχωρητικότητα. Ο Χριστός λίγο πριν την περικοπή αυτή αναφέρθηκε σε μεγάλα και δύσκολα πράγματα για μας: «όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτώ και την άλλην· και τω θέλοντί σοι κριθήναι και τον χιτώνά σου λαβείν, άφες αυτώ και το ιμάτιον· και όστις σε αγγαρεύσει μίλιον έν, ύπαγε μετ᾿ αυτού δυο». Για να μην φανεί υπερβολικός ο Χριστός λέγοντας τα πιο πάνω συνέχισε με την περικοπή που ακούσαμε και μας είπε ότι, αν βοηθούμε και αγαπούμε μόνο αυτούς που μας αγαπούν, τότε δεν πράττουμε τίποτα απολύτως καθώς και οι άδικοι αυτό κάνουν. Μπορεί να φαίνεται δύσκολη η συγχώρηση, το να εξαλείψεις ακόμα και από τη μνήμη το κακό που σου έκανε ο άλλος αλλά με την βοήθεια του Θεού μπορεί κανείς να το φτάσει. Το έφθασαν οι άγιοι μας, ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, ο άγιος Διονύσιος ο εν Ζακύνθω που συγχώρεσε και φυγάδευσε ακόμα τον φονιά του αδελφού του. Το ίδιο έπραξαν και τα εκατομμύρια όλων των αγίων μας από τα οποία μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα μέσα από την καθημερινή μας ανάγνωσή τους.
Ο άνθρωπος μπορεί να επιτύχει την τελεία κατά Θεό αγάπη και ανεξικακία προς τους αδελφούς του μόνο με την χάρη του Αγίου Πνεύματος που παρέχει η Εκκλησία μας δια μέσου των μυστηρίων της. Με αφορμή τις εκδηλώσεις και άλλες δραστηριότητες που γίνονται αυτές τις μέρες για τους καρκινοπαθείς, θεωρήσαμε και εμείς σωστό να πραγματοποιηθεί και έρανος εντός των ναών μας για να δοθεί από όλους η ευκαιρία να βοηθήσουμε. Αν και εμείς δείξουμε ευσπλαχνία σε αυτούς που δοκιμάζονται με την ασθένεια του καρκίνου και τους βοηθήσουμε οικονομικά ή τους συμπαρασταθούμε με όποιο τρόπο μπορούμε θα μπορέσουν και αυτοί να ανακουφιστούν και να νιώσουν ότι εμείς ως πιστοί, ως Εκκλησία συμπαραστεκόμαστε στον δικό τους πόνο.
Μετ’ευχών διαπύρων,
† ο Πάφου Τυχικός