Είναι στ’ αλήθεια πολλά. Όσες κι οι αρνητικές επιδράσεις που δεχόμαστε. Ωστόσο, το κυριότερο και το πλέον καθοριστικό είναι ένα: Η άρνηση του Θεού στην πράξη! Δηλαδή εκείνος ο τρόπος ζωής που είναι μακριά απ’ το Θεό. Άθεος με την έννοια αυτή είναι ο άνθρωπος που ζει σαν να μην υπάρχει Θεός. Είναι τόσο προσκολλημένος στην αμαρτία και την ύλη, που στην ψυχή του για όλα υπάρχει τόπος, εκτός απ’ τον Θεό.
Ο ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ευάγγελος Θεοδώρου γράφει:
«Εφόσον η πίστη χωρίς ανάλογα έργα είναι νεκρή, εξηγείται γιατί τα βαθύτερα αίτια της αθεΐας είναι ψυχολογικά και ηθικά, δηλαδή είτε ο εγωισμός που θεοποιεί το Εγώ, είτε μια ψυχολογική αντίδραση που απορρέει από τρόπο ζωής, που δεν συμβιβάζεται με το θέλημα του Θεού. Μερικοί από εκείνους, που ζουν βίο άτακτο ή ανήθικο ή εγκληματικό, καταντούν στην απιστία προσπαθώντας να φιμώσουν τη συνείδηση, που τούς ελέγχει. Είναι σαν να λέγουν στην ελέγχουσα συνείδησή τους: «Πάψε, δεν υπάρχει Θεός. Δεν είναι αληθινά αυτά, για τα οποία με ελέγχεις. Ησύχασε».
Ο μεγάλος ανατόμος της ανθρώπινης ψυχής Ρώσος λογοτέχνης Ντοστογιέφσκι στο έργο του «Οι δαιμονισμένοι» παρουσιάζει διάφορους τύπους αθέων, οι οποίοι είναι άπιστοι από εγωισμό ή φιληδονία!
Ο Λάΐμπνιτς γράφει αυτό το πραγματικά συγκλονιστικό: «Αν η γεωμετρία ήταν αντίθετη στα πάθη μας, δεν θα έλειπαν άνθρωποι που θα αμφισβητούσαν τη θετικότητα των αποδείξεών της»!!!
Το ίδιο λέει και ο Πασκάλ: «Προσπάθησε να πιστέψεις, όχι με την αύξηση των επιχειρημάτων σου, αλλά με τη μείωση των παθών σου»!!!
Ο Γκαίτε γράφει: «Η απιστία είναι γνώρισμα των μικρών, των αδυνάτων και των εγωιστικών πνευμάτων».
Ο Φίχτε τόνιζε: «Το φιλοσοφικό μας σύστημα δεν είναι συνήθως πάρα η ιστορία της καρδιάς μας. Κάθε πεποίθησή μου προέρχεται απ’ τα αισθήματα της καρδιάς μου και όχι απ’ τις δυνάμεις του πνεύματός μου».
Ναι, το θέμα της Πίστης δεν είναι θέμα αποδείξεων, αλλά θέμα καρδιάς.
«Η αθεΐα είναι αρρώστια της ψυχής, πριν γίνει πλάνη του λογικού» έλεγε ο Πλάτων. Και ο πρώην Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Καλλίνικος αναφέρει: «Η αθεΐα σήμερα είναι περισσότερο μια βιοθεωρία μάλλον παρά μια κοσμοθεωρία. Είναι δηλαδή περισσότερο ένας τρόπος ασύδοτης κι ανέμελης ζωής, στον οποίο αρέσκονται να βολεύονται οι πολλοί άνθρωποι του καιρού μας, παρά ένα ιδεολογικό ρεύμα».
Πού καταλήγουμε; Μα σε τούτα τα λόγια του Χριστού: «Το φως έχει έλθει στον κόσμο αλλ’ οι άνθρωποι αγάπησαν μάλλον το σκοτάδι παρά το φως, επειδή τα έργα τους ήσαν πονηρά. Όποιος κάνει το κακό μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, για να μην γίνουν φανερά τα έργα του. Όποιος όμως ακολουθεί την αλήθεια έρχεται στο φως, για να γίνει φανερό ότι τα έργα του έχουν γίνει κατά Θεό» (Ιω. γ', 19-20).
Όταν κάποια διάσημη ηθοποιός αντιλήφθηκε τις πρώτες ρυτίδες στο πρόσωπό της, άρπαξε με θυμό τον καθρέφτη και τον πέταξε, κάνοντας τον κομμάτια. Το ίδιο κάνουν πολλοί. Προσπαθούν να συντρίψουν τον καθρέφτη της Πίστης, που τους αποκαλύπτει ηθικές και άλλες ασχήμιες.
Ο Θεόφιλος Αντιοχείας αναφέρει πως «τοις τα φαύλα πράσσουσι Θεός ουκ εμφανίζεται». Κι είναι επόμενο να λένε τότε πως δεν υπάρχει!
Ο γνωστός μεγάλος Γερμανός ποιητής Σίλλερ, παρουσιάζει στους στίχους του αυτούς τον Θεό να λέει: «Σε ανθρώπους που μιαίνει η αμαρτία κρυμμένη η Θεότητά μου μένει».
Σπουδαίος είναι και τούτος ο λόγος: «Θα ήθελα να έβλεπα άνθρωπο νηφάλιο, εγκρατή, αγνό, δίκαιο, ο οποίος να γνωματεύσει πως δεν υπάρχει Θεός. Αυτός τουλάχιστον θα μιλούσε χωρίς ιδιοτέλεια. Όμως άνθρωπος τέτοιος δεν υπάρχει» (Sa Bruyere)
Ο Άγιος Αυγουστίνος, γράφει επίσης: «Αρνούνται τον Θεό, μόνο όσοι έχουν συμφέρον να μην υπάρχει»!
Πραγματικά η αθεΐα είναι περισσότερο στη ζωή, παρά στην καρδιά των ανθρώπων.
Κι ακόμη. Όσο ο άνθρωπος δεν πιστεύει, τόσο η ζωή του γίνεται πιο σκοτεινή. «Ζωή χωρίς πίστη, είναι του ζώου η ζωή», έλεγε ο Λ. Τολστόι. Κι από ένα ζώο, μην περιμένει κανείς βαθύτερες και λογικές αναζητήσεις.
Ωστόσο είναι απαραίτητη μια διευκρίνηση, όπως την προσδιορίζει ο Βλαδίμηρος Σολόβιεφ. Λέει:
«Σε μια εποχή που κυριαρχεί η απιστία, είναι σημαντικό να ξέρουμε με τι τύπο απιστίας έχουμε να κάνουμε. Αν πρόκειται για το είδος της απιστίας που είναι χοντροκομμένη, υλιστική, ζωώδης... δεν αξίζει τον κόπο καν να μιλάμε γι’ αυτήν... Αν όμως έχουμε να κάνουμε με την καθαρή ανθρώπινη δυσπιστία, τη συνειδητή, που απλώς θέλει να βεβαιωθεί οριστικά για την τέλεια αλήθεια, μια δυσπιστία που μοιάζει μ’ αυτή του Αποστόλου Θωμά, αυτή έχει δικαίωμα ν' αναγνωρισθεί ηθικά. Κι αν δεν μπορούμε, σαν το Χριστό να δώσουμε στους ανθρώπους που δυσπιστούν τις μαρτυρίες της αλήθειας που αναζητούν, δεν πρέπει με κανένα τρόπο να τους αποδοκιμάζουμε και να τους απορρίπτουμε».
Και μια συμβουλή για τον καθένα μας απ’ τον Λ. Τολστόι:
«Όταν σου έρθουν στο νου σκέψεις απιστίας και αμφιβολίας για την ύπαρξη του Θεού, μην απελπιστείς. Το ότι δεν πιστεύεις, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει Θεός. Σημαίνει ότι ο τρόπος που πίστευες δεν είναι σωστός και πρέπει να φροντίσεις να τον διορθώσεις, για να γνωρίσεις καλύτερα τον Θεό».
Κ.Γ.Παπαδημητρακόπουλος