σ.σ. ΑΗΔΙΑ προκαλούν οι εικόνες εντός του άρθρου, οι οποίες όμως προβάλλονται στα παιδιά μας στο σχολείο. Οι εικόνες αυτές είναι εμετικές και ακατάλληλες, όχι μόνο για τα παιδιά αλλά για οποιονδήποτε ενήλικα που θεωρεί τον εαυτό του άνθρωπο.
Από το «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»
Ο Σεπτέμβριος του 2027 φέρνει στην τάξη τα νέα σχολικά βιβλία Δημοτικού, που αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται στα παιδιά η έννοια της οικογένειας.
Πρόκειται για τα βιβλία Γλώσσας της Β Δημοτικού «Η γλώσσα μου» και το βιβλίο «Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή» της ΣΤ Δημοτικού, που θα διατίθενται με επιλογές ύλης, («Πολλαπλά βιβλία»), και θα παρουσιάζουν διαφορετικές συνθέσεις «ελληνικών» οικογενειών, μεταξύ άλλων και οικογένειες στις οποίες υπάρχουν δύο πατέρες ή δύο μητέρες. Οι μαθητές καλούνται να παρατηρήσουν τις εικόνες, να τις σχολιάσουν, να αναγνωρίσουν και να δηλώσουν με ποια ομοιάζει η δική τους οικογένεια.
Στο βιβλίο «Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή» της ΣΤ΄Δημοτικού, σε μία από τρεις διαθέσιμες επιλογές (του κοινωνιολόγου Μανούσου Μαραγκουδάκη) και στην ενότητα με τίτλο «Η ελληνική οικογένεια», αναφέρεται η «μεγάλη πολυμορφία» των οικογενειακών σχημάτων και οι διαφορετικοί τύποι οικογένειας. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η πυρηνική, η μονογονεϊκή, η εκτεταμένη και η θετή οικογένεια, ενώ υπάρχει ξεχωριστή αναφορά στην «οικογένεια με δύο γονείς του ίδιου φύλου».
Αυτό το βιβλίο συνοδεύεται από σχετική δραστηριότητα όπου οι μαθητές καλούνται μεταξύ άλλων να απαντήσουν σε ποια κατηγορία ανήκει η δική τους οικογένεια, να χωριστούν σε ομάδες και να αναλάβουν να αναπαραστήσουν έναν τύπο οικογένειας.
Σε σχετικές ενστάσεις γονέων για το περιεχόμενο των βιβλίων και ειδικότερα για την αναφορά στις «οικογένειες» με «γονείς» ιδίου φύλου, οι κυβερνητικοί και εκπαιδευτικοί υπεύθυνοι υποστήριξαν ότι η αναφορά στις οικογένειες ομόφυλων ζευγαριών εντάσσεται στην παρουσίαση των σύγχρονων μορφών οικογένειας και δεν αποτελεί ιδεολογική προώθηση, αλλά εκθέτει μία κοινωνική και νομική πραγματικότητα. Δήλωσαν ακόμη ότι τα βιβλία πληρούν αυστηρές επιστημονικές, παιδαγωγικές και τεχνικές προδιαγραφές και έχουν γνώμονα τις ανάγκες της τάξης και την μαθησιακή πρόοδο των μαθητών.
Τέλος, το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής υπενθύμισε ότι, ο ν. 5089/2024 (ΦΕΚ Α΄ 27/17-02-2024), προβλέπει την δυνατότητα σύναψης πολιτικού γάμου μεταξύ προσώπων του ίδιου φύλου, ενώ οι σχετικές ρυθμίσεις έχουν κριθεί συνταγματικές από το Συμβούλιο της Επικρατείας (1), με λίγα λόγια το ΙΕΠ ξεκαθάρισε ότι στα βιβλία περιγράφονται αυτά που καθιέρωσε ο νόμος.
Ας θυμηθούμε τί προβλέπει ο νόμος για τον ομοφυλόφιλο «γάμο» (2)
- Προβλέπει ότι δύο άτομα του ιδίου βιολογικού φύλου (άνδρες ή γυναίκες) μπορούν να παντρευτούν με πολιτικό γάμο.
- Αναγνωρίζει ότι σε έναν τέτοιο γάμο μπορεί να εμφανιστούν παιδιά. Αυτό παραπέμπει απευθείας στην κανονικοποίηση της χρήσης αναπαραγωγικών τεχνικών, με την εισαγωγή μήτρας και γαμετών τρίτων στην «οικογένεια».
- Καταργεί την παρ. 3 του άρθρου 3 του ν. 4491/2017 (Α’ 152), περί της προϋπόθεσης αγαμίας για την διόρθωση του καταχωρισμένου φύλου. Δηλαδή δίνει την δυνατότητα ένας ετερόφυλος γάμος με παιδιά να μετατραπεί σε ομοφυλόφιλο, με ό,τι απελπιστικό αυτό συνεπάγεται για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.
- Δεν επιτρέπει κοινωνικές διακρίσεις, όχι μόνο στο θέμα του γάμου, αλλά ούτε για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού, ταυτότητας, χαρακτηριστικών ή έκφρασης φύλου. Με λίγα λόγια το ομοφυλόφιλο (ή και ετεροφυλόφιλο) ζεύγος, οι «γονείς», έχουν δικαίωμα να εκφράζουν ποικιλοτρόπως την σεξουαλικότητα, το φύλο ή την ταυτότητά τους. Οι γυναίκες π.χ. που έκαναν μετάβαση και ομοιάζουν με άντρες δύνανται, να κυοφορούν και να ονομάζονται «πατέρες» ή και «μαμάδες», οι άνδρες που εκφράζονται ως γυναίκες, μπορούν να χαρακτηρίζονται «μαμάδες», έχοντας ανδρικά ή καθόλου γενετήσια όργανα και γενικά είναι αποδεκτοί οποιοιδήποτε συνδυασμοί ταυτότητας φύλου σε μια οικογένεια.
Τα νέα βιβλία ήλθαν για να εδραιώσουν πρώιμα στην συνείδηση των μαθητών όλες τις νέες οικογενειακές καταστάσεις που δεν εξέφραζαν τα παλαιά βιβλία. Κάνουν χρήση του πρόσφατου νόμου για τον ομοφυλόφιλο γάμο, αλλά και παλαιότερων που αφορούν στο διαζύγιο, στην επιμέλεια των παιδιών, στις αναπαραγωγικές τεχνικές – εξωσωματική, τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά «δικαιώματα» και άλλα.
Σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους για την οικογένεια:
- Είναι νόμιμο ένα συναινετικό διαζύγιο, δηλ. ένα διαζύγιο απλά γιατί κουράστηκαν οι σύζυγοι.
- Υπάρχει η δυνατότητα για συνεπιμέλεια των παιδιών, δηλ. να τα φροντίζουν και οι δύο χωρισμένοι ή διαζευγμένοι γονείς ακόμη και αν έχουν κάνει καινούργιες οικογένειες. Οι γονείς δηλώνουν πως αγαπούν τα παιδιά τους, παρόλα αυτά δεν έχουν την ωριμότητα να μείνουν μαζί και να συνεργαστούν για χάρη τους.
- Υπάρχει η δυνατότητα να αποκτήσει μια γυναίκα «μόνη» της παιδί, να δημιουργήσει μια μονογονεϊκή «οικογένεια» από δική της επιλογή, αγοράζοντας σπέρμα δότη και στερώντας τον πατέρα από το παιδί της.
- Υπάρχει η δυνατότητα χρήσης αζήτητων εμβρύων (παιδιών) από τράπεζες εξωσωματικής, χρήσης ωαρίων, σπέρματος, υπάρχουν μήτρες διαθέσιμες προς ενοικίαση προς εξυπηρέτηση ομοφυλόφιλων ζευγών.
- Οι δότες γενετικού υλικού, καλυμμένοι με ανωνυμία, μπορούν να πουλήσουν την γονεϊκή τους ιδιότητα και να δημιουργήσουν παιδιά που δεν θα συναντήσουν ποτέ, για να κερδίσουν χρήματα.
- Ενώ πολλοί ενήλικες ενώ δεν έχουν παιδιά επιθυμούν να χαρακτηρίζονται «οικογένεια».
- Μία έγγαμη γυναίκα ή ένας έγγαμος άνδρας σε ετερόφυλο γάμο μπορεί να καταλήξουν σε ομοφυλόφιλο γάμο όταν ο/η σύντροφος δηλώσει πως είναι το άλλο φύλο, δημιουργώντας μια απελπιστική κατάσταση κυρίως για τα παιδιά.
- Τα παιδιά, σύμφωνα με τις νέες νομοθεσίες δεν έρχονται στο κόσμο από μια πράξη αγάπης, ούτε έχουν προτεραιότητα σε μία σχέση. Είναι προϊόντα που παραγγέλλονται, πωλούνται, αγοράζονται, απορρίπτονται, είναι αξεσουάρ επιβεβαίωσης μιας σεξουαλικής προτίμησης. Η αξία και τα δικαιώματά τους προσδιορίζονται με βάση τα συμφέροντα των γονέων τους.
- Ο ορισμός του γονέα, τα πιστοποιητικά γέννησης και οικογενειακής κατάστασης αλλάζουν. Οι γονείς δεν είναι αυτοί που έχουν την ικανότητα συνολικά να δίνουν το γενετικό υλικό, να κυοφορούν, να γεννούν και να ανατρέφουν. Είναι μόνο αυτοί που ανατρέφουν.
- Οι έννοιες «πατέρας»/άντρας και «μητέρα»/ γυναίκα είναι στον αέρα, παρά τις αντίθετες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις – εφόσον η γονεϊκότητα και η δημιουργία οικογένειας δεν προβλέπει κατ΄ ανάγκην την παραδοσιακή ταυτότητα και έκφραση φύλου των γονέων.
Η οικογένεια ήδη σε παρακμή
Τα στοιχεία για την Ελληνική οικογένεια αποκαλύπτουν την αλήθεια: (3) Οι γάμοι και τα σύμφωνα συμβίωσης μειώνονται, τα διαζύγια αυξάνονται (κατά πλειοψηφία συναινετικά), οι γεννήσεις μειώνονται δραματικά και αυξάνεται η ηλικία των μητέρων. Οι νόμοι για την οικογένεια «έκαναν καλά την δουλειά τους» ως τώρα και κατάφεραν να την διαλύσουν. Σε λίγα χρόνια θα φανεί και το αντίστοιχο αποτύπωμα του ομοφυλόφιλου γάμου.
Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί στην Ελλάδα οι οικογένειες διαμορφώνονται με βάση τις σεξουαλικές επιθυμίες και τα ατομικά δικαιώματα των γονέων. Συζυγική πίστη, σεξουαλικός αυτοέλεγχος, αυτοθυσία, προτεραιότητα στα παιδιά, υπομονή και ελπίδα στη δυσκολία, κατέληξαν άγνωστες έννοιες.
Ο νόμος, ο οποίος υποτίθεται ότι διασφαλίζει τα συμφέροντα των παιδιών και αποδίδει την δικαιοσύνη στο γάμο, κατάντησε να καθιερώνει παραλογισμούς ως οικογενειακές «λύσεις». Νομιμοποιεί την ορφάνια των παιδιών, την εξαφάνιση της μητέρας, κάνει τους πατέρες και τις μητέρες προαιρετικούς και ανταλλάξιμους και παρουσιάζει αυτές τις καταστάσεις ως φυσικές και ισότιμες με την παραδοσιακή οικογένεια. Οι ενήλικες έχουν κρίση και μπορούν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από τον παραλογισμό του νόμου. Τα άπειρα μικρά παιδιά, όμως, κατευθύνονται σε λάθος επιλογές. Στην συνείδηση τους αυτές οι εικόνες συνδυάζονται με επιβεβαίωση, αποδοχή και προτροπή για μίμηση.
Είναι αυτή η αλήθεια; Είναι όλες οι συγκατοικήσεις ισότιμες επειδή έγιναν νόμιμες;
Καταστάσεις που θεωρούνται κανονικές στα νέα βιβλία
Στις οικογένειες τις οποίες περιγράφει η Ψηφιακή βιβλιοθήκη περιλαμβάνονται:(4)
Η Πυρηνική και η Διευρυμένη οικογένεια. Αποτελούν τον κλασικό ορισμό της οικογένειας και περιλαμβάνουν τον πατέρα και την μητέρα που ανατρέφουν τα βιολογικά τους παιδιά, ενωμένους σε σταθερό γάμο, με ή χωρίς τους παππούδες γιαγιάδες θείους ξαδέρφια κλπ.
Η Θετή και η Ανάδοχη οικογένεια. Περιλαμβάνει οικογένειες των οποίων τα παιδιά είναι υιοθετημένα ή φιλοξενούνται σε αυτές προσωρινά. Αυτές οι οικογένειες γίνονται καταφύγια για τα παιδιά, αφού μειώνουν το πόνο της εγκατάλειψης ή παραμέλησης από τους βιολογικούς τους γονείς.
Οικογένεια χωρίς παιδιά, από επιλογή ή άλλους λόγους. Προφανώς αυτή η οικογένεια δεν εκπροσωπείται στο σχολείο.
Μονογονεϊκή από διαζύγιο, θάνατο ή επιλογή. Ο ένας γονέας μεγαλώνει τα παιδιά μόνος του από ανάγκη (σε περίπτωση θανάτου ή εγκατάλειψης), ή από επιλογή. Η περίπτωση της μονογονεϊκότητας από θάνατο ή εγκατάλειψη είναι τραγική και αξίζει ολοπρόθυμη κοινωνική συμπαράσταση. Στην άλλη περίπτωση – της μονογονεϊκότητας από επιλογή- τα πράγματα διαφέρουν. Μια μητέρα (συνήθως) επιλέγει να κάνει παιδί από δότη σπέρματος και αυτό να ανατραφεί χωρίς πατέρα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι δυσκολίες στην ανατροφή, οι δοσοληψίες των παιδιών με το νόμο,οι πρώιμες σεξουαλικές σχέσεις, το ανεπαρκές πρότυπο οικογένειας, η λαχτάρα για πατέρα, συνθέτουν κάποια από τα προβλήματα αυτών των παιδιών, για τα οποία ευθύνεται αποκλειστικά η επιλογή της μητέρας.
Η Οικογένεια με θετά παιδιά. Είναι γονείς με τα παιδιά τους από προηγούμενους γάμους ή σχέσεις οι οποίοι συγκατοικούν στο ίδιο σπίτι, όλοι μαζί, ενδεχομένως με άλλα, νέα, κοινά βιολογικά παιδιά τους. Σχέσεις ανταγωνισμού, κυριαρχίας, αντιζηλίες, κακοποίηση σεξουαλική ή άλλη, συγκρίσεις και η θλίψη του χωρισμού από τον ελλείποντα γονέα, κυριαρχούν στα παιδιά αυτής της νέας «οικογένειας».
Η Οικογένεια με κοινή επιμέλεια. Οι βιολογικοί γονείς αποφάσισαν ότι δεν αντέχουν να συνυπάρχουν και ακολούθησε ο καθένας τις επιθυμίες του. Δεν είναι λοιπόν πλέον οικογένεια. Μπορεί να έχουν φτιάξει άλλες νέες οικογένειες ή άλλες σχέσεις. Τα παιδιά έχουν διχασμένη ζωή. Δύο σπίτια, διπλές ζωές, νέοι σύντροφοι των γονιών, νέα αδέλφια, πέρα – δώθε, σχόλια, υπονοούμενα, υποθέσεις ενηλίκων που τα παιδιά καλούνται να διαχειριστούν ή να αποκρύψουν, κακοποίηση, αγωνία και τύψεις στη προσπάθεια να ισορροπήσουν, συνθέτουν τη ταραγμένη ζωή αυτών των παιδιών.
Η Οικογένεια με σύμφωνο συμβίωσης, μια σχέση «γονέων» που βασίζεται σε νομικά συμβόλαια, για τη λιγότερη δυνατή δέσμευση.
Η Οικογένεια γονέων του ίδιου φύλου. Τα παιδιά στην οικογένεια «γονέων» του ίδιου φύλου δεν ανήκουν ποτέ και στους δύο γονείς. Στην καλύτερη περίπτωση στον ένα. Δότες, διακίνηση γενετικού υλικού και εμβρύων, παρένθετες μητέρες, εικονικοί γάμοι, απόκρυψη βιολογικών γονέων, αλλοιωμένα πιστοποιητικά γέννησης, παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς το πρότυπο και την φροντίδα του ενός -τουλάχιστον- φύλου, χωρίς πρότυπο ετερόφυλης γονεϊκής ή οικογενειακής σχέσης, παιδιά με άγνωστα αδέλφια (ή αδέλφια εγκαταλειμμένα στον καταψύκτη), παιδιά που μπορεί να αντιμετωπίζουν την αλλαγή φύλου του γονιού τους, άνθρωποι σε μια διαρκή εναγώνια αναζήτηση της καταγωγής και της ταυτότητάς τους.
Οι «νέου τύπου οικογένειες» αδικούν τα παιδιά.
Αυτό είναι το προφίλ των οικογενειών που τώρα υποδεικνύονται στα παιδιά του Δημοτικού ως η νέα κανονικότητα. Είναι ξεκάθαρο ότι οι «νέου τύπου οικογένειες» αδικούν τα παιδιά. Είναι νομικές διευκολύνσεις των μεγάλων που στερούν τα παιδιά από την ασφάλεια της ανατροφής από τους δύο γονείς τους, στο ίδιο σπίτι, για πάντα και κατά αποκλειστικότητα.
Προβάλλεται ως φυσικό να μεγαλώνουν χωρίς τον ένα γονέα, (διαζύγιο), να έχουν άγνωστους «γονείς» και βιολογική καταγωγή (δότες γενετικού υλικού), να απομακρύνονται βίαια από την μητέρα που τα κυοφόρησε (παρένθετες μητέρες), να θηλάζουν χημικό ανδρικό γάλα (chestfeeding), να γίνονται προϊόντα αγοραπωλησίας και εμπορικής προώθησης (η IVF στα ομόφυλα ζεύγη έχει εξελιχθεί σε διεθνή επικερδή επιχείρηση), να μεγαλώνουν χωρίς το πρότυπο και τη φροντίδα της μητέρας ή του πατέρα, ίσως και του δικού τους φύλου, και να καλύπτουν τα ψυχολογικά κενά από ξένους (ομοφυλόφιλη γονεϊκότητα).
Τα παιδιά νιώθουν την αδικία. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι στο σχολείο μαθαίνουν πως αυτό είναι φυσιολογικό, αφού το λέει ο νόμος και το κάνουν και άλλοι. Όταν τολμήσουν να αμφισβητήσουν την κατάστασή τους, «επαναφέρονται στην τάξη», μαθαίνοντας ότι είναι τυχερά που αποτελούν επιλογή των γονέων και την οικογένεια την κάνει η αγάπη.
Όχι. Αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι αγάπη των μεγάλων στον εαυτό τους, που δίνουν στα παιδιά αυτό που περισσεύει και όχι αυτό που έχουν ανάγκη.
Αγάπη είναι να κάνουν οι γονείς τις θυσίες για τα παιδιά τους. Να θυσιάσουν την ομοφυλοφυλία τους, τις σεξουαλικές τους φαντασιώσεις, τα οικονομικά τους συμφέροντα, τον εγωισμό και την ισχυρογνωμοσύνη, για χάρη των παιδιών, για να είναι αυτά ευτυχισμένα. Στις μοντέρνες οικογένειες τα παιδιά αναλαμβάνουν στους αδύναμους ώμους τους το φορτίο της θυσίας για να γίνουν οι μεγάλοι ευτυχισμένοι. Αυτό είναι μια αδικία, μια κακοποίηση των παιδιών,(5,6) η δε παρουσίαση της οικογενειακής αδικίας μέσα από τα επίσημα σχολικά εγχειρίδια ως ευεργεσίας, ως κατάστασης φυσιολογικής και ισότιμης με τη παραδοσιακή οικογένεια είναι εγκληματική. Η πολιτεία έρχεται και επιβραβεύει αυτές τις πρακτικές διδάσκοντας τες και στα μικρά παιδιά.
Τελικά, όπως φαίνεται, η απάντηση στο ερώτημα του βιβλίου Κοινωνικής και Πολιτικής αγωγής της ΣΤ Δημοτικού του κ. Μαραγκουδάκη «Πού νομίζεται ότι οφείλεται η πολυμορφία στις οικογένειας;»(7) θα έπρεπε να είναι: «Η πολυμορφία της οικογένειας οφείλεται στο ότι οι γονείς βάζουν τα υποτιθέμενα δικαιώματα και τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις πάνω από το συμφέρον των παιδιών τους».
Παραπομπές:
- https://www.skai.gr/news/greece/sxolika-vivlia-oi-anafores-se-oikogeneies-omofylon-goneon-kai-i-antiparathesi
- https://www.taxheaven.gr/law/5089/2024
- https://www.statistics.gr/el/statistics
- https://ebooksdl.cti.gr/view?item=20.500.14040/26256
- https://anonymousus.org/stories/
- https://thembeforeus.com/resources/#facts
- https://www.protothema.gr/greece/article/1873745/sholika-vivlia-v-kai-st-dimotikou-me-oikogeneies-me-goneis-idiou-fulou-marinakis-o-pateras-einai-pateras-kai-i-mitera/
πηγή «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά» (https://mumdadandkids.gr/)